മഘവാ തു നിഹന്തും താനസുരാനമരേശ്വരഃ ലോകപാലാ യയുഃ സര്വേ ഗണപാലാശ്ച സര്വശഃ
അപ്പോൾ മഘവാൻ, അമരന്മാരുടെ ഇശ്വരൻ, ആ അസുരന്മാരെ സംഹരിക്കാൻ പുറപ്പെട്ടു. ലോകപാലന്മാരും സൈന്യങ്ങളുടെ നേതാക്കളും എല്ലാവരും കൂടെ പോയി.
ഈശ്വരാ മോദിതാഃ സര്വ ഉത്പേതുശ്ചാമ്ബരേ തദാ ഖഗതാസ്തു വിരേജുസ്തേ പക്ഷവന്ത ഇവാചലാഃ
എല്ലാ ദേവന്മാരും സന്തോഷത്തോടെ ആകാശത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു; അവർ ആകാശത്ത് പറക്കുന്ന പർവ്വതങ്ങൾപോലെ പ്രകാശിച്ചു.
പ്രയയുസ്തത്പുരം ഹന്തും ശരീരമിവ വ്യാധയഃ ശങ്ഖാഡമ്ബരനിര്ഘോഷൈഃ പണവാന്പടഹാനപി നാദയന്തഃ പുരോ ദേവാ ദൃഷ്ടാസ്ത്രിപുരവാസിഭിഃ
അവർ ആ നഗരം നശിപ്പിക്കാൻ, രോഗങ്ങൾ ശരീരത്തെ ആക്രമിക്കുന്നതുപോലെ, ശംഖവും മൃദംഗവും മറ്റ് വാദ്യങ്ങളും മുഴക്കി മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ, ദേവന്മാരെ ത്രിപുരവാസികൾ കണ്ടു.
ഹരഃ പ്രാപ്ത ഇതീവോക്ത്വാ ബലിനസ്തേ മഹാസുരാഃ ആജഗ്മുഃ പരമം ക്ഷോഭമ് അത്യയേഷ്വിവ സാഗരാഃ
'ഹരൻ എത്തി' എന്ന് പറഞ്ഞ്, ശക്തരായ മഹാസുരന്മാർ മഹാസമുദ്രങ്ങൾ പ്രളയത്തിൽ അലയുന്നപോലെ വലിയ ആശങ്കയിൽ ആകപ്പെട്ടു.
സുരതൂര്യരവം ശ്രുത്വാ ദാനവാ ഭീമദര്ശനാഃ നിനേദുര്വാദയന്തശ്ച നാനാവാദ്യാന്യനേകശഃ
ദൈവികവാദ്യങ്ങളുടെ ശബ്ദം കേട്ട്, ഭയാനകദർശനമുള്ള ദാനവന്മാർ ഉച്ചത്തിൽ മുഴക്കി, വിവിധ വാദ്യങ്ങൾ പലവിധത്തിൽ വായിച്ചു.
ഭൂയോദീരിതവീര്യാസ്തേ പരസ്പരകൃതാഗസഃ പൂര്വദേവാശ്ച ദേവാശ്ച സൂദയന്തഃ പരസ്പരമ്
മുന്പ് ശക്തി പ്രകടിപ്പിച്ചിരുന്ന ദേവന്മാരും പഴയ ദേവന്മാരും, പരസ്പരം കുറ്റംചെയ്തവരായി, ഇപ്പൊഴിതു തമ്മിൽ തമ്മിൽ സംഹരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ആക്രോശേ ഽപി സമപ്രഖ്യേ തേഷാം ദേഹനികൃന്തനമ് പ്രവൃത്തം യുദ്ധമതുലം പ്രഹാരകൃതനിഃസ്വനമ്
അവർ ഒരുപോലെ കോപത്തോടെ പരസ്പരം വിളിച്ചുപറഞ്ഞപ്പോൾ, അതിവിശേഷമായൊരു യുദ്ധം ആരംഭിച്ചു. ആയുധങ്ങളുടെ കഠിനശബ്ദത്തിൽ ശരീരങ്ങൾ ചിതറിപ്പൊട്ടുകയായിരുന്നു.
നിഷ്പതന്ത ഇവാദിത്യാഃ പ്രജ്വലന്ത ഇവാഗ്നയഃ ശംസന്ത ഇവ നാഗേന്ദ്രാ ഭ്രമന്ത ഏവ പക്ഷിണഃ ഗിരീന്ദ്രാ ഇവ കമ്പന്തോ ഗര്ജന്ത ഇവ തോയദാഃ
അവർ കത്തുന്ന സൂര്യന്മാരെപ്പോലെ, ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നികളെപ്പോലെ മുന്നേറി, മഹാസർപ്പങ്ങളെപ്പോലെ ഗർജിച്ചു, പക്ഷികളെപ്പോലെ ചുറ്റി, വലിയ പർവതങ്ങളെപ്പോലെ കുലുക്കി, മേഘങ്ങളെപ്പോലെ ഇടിമുഴക്കത്തോടെ മുന്നേറി.
ജൃമ്ഭന്ത ഇവ ശാര്ദൂലാഃ ഗര്ജന്ത ഇവ തോയദാഃ പ്രവൃദ്ധോര്മിതരംഗൌഘാഃ ക്ഷുഭ്യന്ത ഇവ സാഗരാഃ
അവർ സിംഹങ്ങളെപ്പോലെ വായ്പൊട്ടി, മഴമേഘങ്ങളെപ്പോലെ ഗർജിച്ചു, ഉയർന്ന തിരകളോടെ സമുദ്രം പോലെ അലയിച്ചു, കടലുപോലെ കലങ്ങിപ്പോയി.
പ്രമഥാശ്ച മഹാശൂരാ ദാനവാശ്ച മഹാബലാഃ യുയുധുര്നിശ്ചലാ ഭൂത്വാ വജ്രാ ഇവ മഹാചലൈഃ
പ്രമഥന്മാർ എന്ന മഹാശൂരന്മാരും ദാനവന്മാർ എന്ന മഹാബലവാന്മാരും, വലിയ പർവതങ്ങളിൽ ഇടിച്ചിടുന്ന വജ്രങ്ങൾപോലെ അചഞ്ചലമായി യുദ്ധം ചെയ്തു.
കാര്മുകാണാം വികൃഷ്ടാനാം ബഭൂവുര്ദാരുണാ രവാഃ കാലാനുഗാനാം മേഘാനാം യഥാ വിയതി വായുനാ
വലിച്ചടയ്ക്കുന്ന വില്ലുകളുടെ ഭയങ്കരമായ ശബ്ദങ്ങൾ, ആകാശത്ത് കാറ്റിൽ ഓടുന്ന കറുത്ത മേഘങ്ങളുടെ ഗംഭീരശബ്ദംപോലെ ഉയർന്നു.
ആഹുശ്ച യുദ്ധേ മാ ഭൈഷീഃ ക്വ യാസ്യസി മൃതോ ഹ്യസി പ്രഹരാശു സ്ഥിതോ ഽസ്മ്യത്ര ഏഹി ദര്ശയ പൌരുഷമ്
യുദ്ധത്തിൽ അവർ വിളിച്ചു: "ഭയപ്പെടേണ്ട! എവിടേക്ക് പോകും? നീ മരിച്ചവനാണ്! വേഗത്തിൽ അടി, ഞാൻ ഇവിടെ നില്ക്കുന്നു—വാ, ധൈര്യം കാണിക്കൂ!"
ഗൃഹാണ ഛിന്ദ്ധി ഭിന്ദ്ധീതി ഖാദ മാരയ ദാരയ ഇത്യന്യോന്യമ് അനൂച്ചാര്യ പ്രയയുര്യമസാദനമ്
"പിടി! മുറി! പൊട്ടി! തിന്നു! കൊല്ലു! കീറു!" എന്നിങ്ങനെ പരസ്പരം വിളിച്ചുപറഞ്ഞ്, അവർ യമന്റെ ലോകത്തേക്ക് ഓടിപ്പോയി.
ഖഡ്ഗാപവര്ജിതാഃ കേചിത് കേചിച്ഛിന്നാഃ പരശ്വധൈഃ കേചിന്മുദ്ഗരചൂര്ണാശ്ച കേചിദ്ബാഹുഭിരാഹതാഃ
ചിലരെ വാളുകൾ കൊണ്ട് വീഴ്ത്തി, ചിലരെ കുരുവാളുകൾ കൊണ്ട് മുറിച്ചു, ചിലരെ മുദ്ഗരങ്ങൾ കൊണ്ട് ചിതറി, ചിലരെ കൈകളാൽ അടിച്ചു.
പട്ടിശൈഃ സൂദിതാഃ കേചിത് കേചിച്ഛൂലവിദാരിതാഃ ദാനവാഃ ശരപുഷ്പാഭാഃ സവനാ ഇവ പര്വതാഃ നിപതന്ത്യര്ണവജലേ ഭീമനക്രതിമിങ്ഗിലേ
ചില ദാനവന്മാർ പെട്ടിശങ്ങൾ കൊണ്ട് ചിതറപ്പെട്ടു, ചിലർ കുന്തം കൊണ്ട് തുളച്ചു, ചിലർ അമ്പുപൂക്കളെപ്പോലെ തിളങ്ങി, ഭയങ്കരമായ मगरങ്ങളുടെയും തിമിംഗലങ്ങളുടെയും ഇടയിൽ പർവതങ്ങൾ കടലിൽ വീഴുന്നതുപോലെ സമുദ്രജലത്തിൽ വീണു.
വ്യസുഭിഃ സുനിബദ്ധാങ്ഗൈഃ പതമാനൈഃ സുരേതരൈഃ സംബഭൂവാര്ണവേ ശബ്ദഃ സജലാമ്ബുദനിസ്വനഃ
ജീവൻ വിട്ടെങ്കിലും ശരീരങ്ങൾ ചേർന്നുകിടന്ന ദേവന്മാരും മറ്റുള്ളവരും സമുദ്രത്തിൽ മഴയുള്ള മേഘങ്ങളുടെ ഗർജനപോലെയുള്ള ശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി.
തേന ശബ്ദേന മകരാ നക്രാസ്തിമിതിമിങ്ഗിലാഃ മത്താ ലോഹിതഗന്ധേന ക്ഷോഭയന്തോ മഹാര്ണവമ്
ആ ശബ്ദം കേട്ട് मगरങ്ങളും ചൂരലുകളും തിമിംഗലങ്ങളും, രക്തത്തിന്റെ ഗന്ധത്തിൽ മയങ്ങി, വലിയ സമുദ്രം കലക്കി.
പരസ്പരേണ കലഹം കുര്വാണാ ഭീമമൂര്തയഃ ഭ്രമന്തേ ഭക്ഷയന്തശ്ച ദാനവാനാം ച ലോഹിതമ്
ഭയങ്കരമായ രൂപത്തിൽ അവർ പരസ്പരം യുദ്ധം ചെയ്തു, ചുറ്റി, ദാനവന്മാരുടെ രക്തം കുടിച്ചു.
സരഥാന് സായുധാന് സാശ്വാന് സവസ്ത്രാഭരണാവൃതാന് ജഗ്രസുസ്തിമയോ ദൈത്യാന് ദ്രാവയന്തോ ജലേചരാന്
മകരങ്ങൾ, ജലജീവികളെ ഓടിച്ചിട്ട്, രഥങ്ങളോടും ആയുധങ്ങളോടും കുതിരകളോടും വസ്ത്രാഭരണങ്ങളോടും കൂടിയ ദൈത്യന്മാരെ തിന്നുകളഞ്ഞു.
മൃധം യഥാസുരാണാം ച പ്രമഥാനാം പ്രവര്തതേ അമ്ബരേ ഽമ്ഭസി ച തഥാ യുദ്ധം ചക്രുര്ജലേചരാഃ
ആകാശത്തിലും ജലത്തിലും അസുരന്മാരും പ്രമഥന്മാരും യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതുപോലെ, ജലജീവികളും തമ്മിൽ യുദ്ധം ചെയ്തു.
യഥാ ഭ്രമന്തി പ്രമഥാഃ സദൈത്യാസ് തഥാ ഭ്രമന്തേ തിമയഃ സനക്രാഃ യഥൈവ ഛിന്ദന്തി പരസ്പരം തു തഥൈവ ക്രന്ദന്തി വിഭിന്നദേഹാഃ
പ്രമഥന്മാരും ദൈത്യന്മാരും ചുറ്റിക്കറങ്ങുന്നതുപോലെ, മകരങ്ങളും ചൂരലുകളും അങ്ങനെ ചുറ്റി. അവർ പരസ്പരം മുറിക്കുന്നതുപോലെ, ദേഹങ്ങൾ പിളർന്നവരും വേദനയിൽ നിലവിളിച്ചു.
വ്രണാനനൈര് അങ്ഗരസം സ്രവദ്ഭിഃ സുരാസുരൈര്നക്രതിമിങ്ഗിലൈശ്ച കൃതോ മുഹൂര്തേന സമുദ്രദേശഃ സരക്തതോയഃ സമുദീര്ണതോയഃ
വ്രണങ്ങൾ തുറന്ന് രക്തം ഒഴുകുന്ന ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും मगरങ്ങളും തിമിംഗലങ്ങളും ചേർന്ന്, ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് സമുദ്രം ചുവന്ന വെള്ളത്തിലും ഉയർന്ന തിരകളിലും നിറഞ്ഞു.
പൂര്വം മഹാമ്ഭോധരപര്വതാഭം ദ്വാരം മഹാന്തം ത്രിപുരസ്യ ശക്രഃ നിപീഡ്യ തസ്ഥൌ മഹതാ ബലേന യുക്തോ ഽമരാണാം മഹതാ ബലേന
ആദ്യം, അമരന്മാരുടെ വലിയ ശക്തിയോടെ ഇന്ദ്രൻ, വലിയ മേഘം പോലെയും പർവതം പോലെയും തോന്നുന്ന ത്രിപുരയുടെ വലിയ വാതിൽ അമർത്തി നില്ക്കുകയായിരുന്നു.
തഥോത്തരം സോ ഽന്തരജോ ഹരസ്യ ബാലാര്കജാമ്ബൂനദതുല്യവര്ണഃ സ്കന്ദഃ പുരദ്വാരമഥാരുരോഹ വൃദ്ധോ ഽസ്തശൃങ്ഗം പ്രപതന്നിവാര്കഃ
അതിനുശേഷം, ബാലസൂര്യന്റെ നിറംപോലെയും പുതുപുത്തൻ പൊന്നുപോലെയും തിളങ്ങുന്ന സ്കന്ദൻ, ഹരന്റെ നഗരത്തിന്റെ വടക്കേ അകത്തുള്ള വാതിലിൽ കയറി, വയസ്സായ സൂര്യൻ എട്ടു കൊടുമുടിയുള്ള പർവതത്തിൽ വീഴുന്നതുപോലെ അവിടെ എത്തി.
യമശ്ച വിത്താധിപതിശ്ച ദേവോ ദണ്ഡാന്വിതഃ പാശവരായുധശ്ച ദേവാരിണസ്തസ്യ പുരസ്യ ദ്വാരം താഭ്യാം തു തത്പശ്ചിമതോ നിരുദ്ധമ്
യമനും ധനത്തിന്റെ ദേവനും, ഇരുവരും ദണ്ഡവും പാശവും കൈവശമുള്ള ദേവതകള്, ആ നഗരത്തിന്റെ പടിഞ്ഞാറ് വാതിലില് നിന്നു ദൈവശത്രുക്കളെ തടഞ്ഞു നിര്ത്തി കാവല് നിന്നു.
ദക്ഷാരിരുദ്രസ്തപനായുതാഭഃ സ ഭാസ്വതാ ദേവരഥേന ദേവഃ തദ്ദക്ഷിണദ്വാരമരേഃ പുരസ്യ രുദ്ധ്വാവതസ്ഥൌ ഭഗവാംസ്ത്രിനേത്രഃ
ദക്ഷന്റെ ശത്രുവായ രുദ്രന്, പതിനായിരം സൂര്യന്മാരെപ്പോലെയുള്ള പ്രകാശത്തോടെ, ദിവ്യരഥത്തില് കയറി, ദക്ഷിണ വാതിലില് അശുഭ നഗരത്തെ തടഞ്ഞു, മൂന്നു കണ്ണുള്ള മഹാത്മാവ് അവിടെ നിലകൊണ്ടു.
തുങ്ഗാനി വേശ്മാനി സഗോപുരാണി സ്വര്ണാനി കൈലാസശശിപ്രഭാണി പ്രഹ്ലാദരൂപാഃ പ്രമഥാവരുദ്ധാ ജ്യോതീംഷി മേഘാ ഇവ ചാശ്മവര്ഷാഃ
ഉയരമുള്ള ഗോപുരങ്ങളോടുകൂടിയ സ്വര്ണ്ണമന്ദിരങ്ങള്, കൈലാസത്തിലെ ചന്ദ്രനെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്നവ, ആനന്ദകരമായ രൂപത്തില്, പ്രമഥന്മാര് വളഞ്ഞു, ആകാശത്ത് കല്ലുകള് മഴപെയ്യുന്ന മേഘങ്ങളെപ്പോലെ ജ്വലിച്ചു.
ഉത്പാത്യ ചോത്പാട്യ ഗൃഹാണി തേഷാം സശൈലമാലാസമവേദികാനി പ്രക്ഷിപ്യ പ്രക്ഷിപ്യ സമുദ്രമധ്യേ കാലാമ്ബുദാഭാഃ പ്രമഥാ വിനേദുഃ
അവര് ആ വീടുകളും അതിനോടൊപ്പം മലനിരകളും വേദികളും വേരോടെ പിളര്ത്ത്, സമുദ്രത്തിന്റെ നടുവിലേക്ക് എറിഞ്ഞു, കറുത്ത മഴമേഘങ്ങളെപ്പോലെ പ്രമഥന്മാര് ഉരുണ്ടു.
രക്താനി ചാശേഷവനൈര്യുതാനി സാശോകഖണ്ഡാനി സകോകിലാനി ഗൃഹാണി ഹേ നാഥ പിതഃ സുതേതി ഭ്രാതേതി കാന്തേതി പ്രിയേതി ചാപി ഉത്പാട്യമാനേഷു ഗൃഹേഷു നാര്യസ് ത്വ് അനാര്യശബ്ദാന്വിവിധാന്പ്രചക്രുഃ
ചുവപ്പും അനേകം വനങ്ങളാലും ദുഃഖഭാഗങ്ങളാലും കുയിലുകളാലും നിറഞ്ഞ വീടുകളില്, 'നാഥാ! അച്ഛാ! മകനേ! സഹോദരാ! പ്രിയേ! പ്രിയപ്പെട്ടവനേ!' എന്നിങ്ങനെ, വീടുകള് പിളര്ക്കുമ്പോള് സ്ത്രീകള് പലവിധം അപമാനകരമായ നിലവിളി മുഴക്കി.
കലത്രപുത്രക്ഷയപ്രാണനാശേ തസ്മിന്പുരേ യുദ്ധമതിപ്രവൃത്തേ മഹാസുരാഃ സാഗരതുല്യവേഗാ ഗണേശ്വരാഃ കോപവൃതാഃ പ്രതീയുഃ
ഭാര്യകളും മക്കളും ജീവനും നശിച്ചുപോകുമ്പോള്, ആ നഗരത്തില് യുദ്ധം അത്യന്തം ഭയങ്കരമായി നടക്കുമ്പോള്, സമുദ്രംപോലെയുള്ള വേഗത്തില് മഹാസുരന്മാര് കോപഭരിതരായ ഗണപതികളെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു.