ദേവേതരാ ദേവവരൈര്വിഭിന്നാഃ സീദന്തി പങ്കേഷു യഥാ ഗജേന്ദ്രാഃ വജ്രേണ ഭീമേന ച വജ്രപാണിഃ ശക്ത്യാ ച ശക്ത്യാ ച മയൂരകേതുഃ
ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ അടിച്ചപ്പോൾ ദേവേതരർ ചെളിയിൽ മുങ്ങിയ ആനകളെപ്പോലെ വീണു; വജ്രപാണി വജ്രംകൊണ്ടും, ഭയങ്കരനായ മയൂരകേതു ശൂലംകൊണ്ടും ആക്രമിച്ചു.
ദണ്ഡേന ചോഗ്രേണ ച ധര്മരാജഃ പാശേന ചോഗ്രേണ ച വാരിഗോപ്താ ശൂലേന കാലേന ച യക്ഷരാജോ വീര്യേണ തേജസ്വിതയാ സുകേശഃ
ധർമ്മരാജാവ് ഭീകരമായ ദണ്ഡംകൊണ്ടും, വരുണൻ ഭീകരമായ പാശംകൊണ്ടും, യക്ഷരാജാവ് ശൂലംകൊണ്ടും, സുകേശൻ തന്റെ ശക്തിയും തേജസ്സുംകൊണ്ടും യുദ്ധം നടത്തി.
ഗണേശ്വരാസ്തേ സുരസംനികാശാഃ പൂര്ണാഹുതീസിക്തശിഖിപ്രകാശാഃ ഉത്സാദയന്തേ ദനുപുത്രവൃന്ദാന് യഥൈവ ഇന്ദ്രാശനയഃ പതന്ത്യഃ
ദേവന്മാരെപ്പോലെയുള്ള ആ ഗണപതികൾ, പൂർണ്ണഹോം അർപ്പിച്ചതുപോലെ ശിഖകൾ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട്, ദാനുവിന്റെ പുത്രന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങളെ തകർത്തു, ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം വീഴുന്നതുപോലെ.
മയസ്തു ദേവാന്പരിരക്ഷിതാരമ് ഉമാത്മജം ദേവവരം കുമാരമ് ശരേണ ഭിത്ത്വാ സ ഹി താരകാസുതം സ താരകാഖ്യാസുരമ് ആബഭാഷേ
പക്ഷേ, മായൻ ഉമയുടെ പുത്രനും ദേവന്മാരുടെ രക്ഷകനുമായ കുമാരനെ അമ്പുകൊണ്ട് തുളച്ച്, താരകാസുതനായ അസുരനോടു സംസാരിച്ചു.
കൃത്വാ പ്രഹാരം പ്രവിശാമി വീരം പുരം ഹി ദൈത്യേന്ദ്രബലേന യുക്തഃ വിശ്രാമമൂര്ജസ്കരമപ്യവാപ്യ പുനഃ കരിഷ്യാമി രണം പ്രപന്നൈഃ
ഞാൻ ആക്രമണം നടത്തി, ദാനവരാജാവിന്റെ ശക്തിയോടെ നഗരത്തിലേക്ക് കയറിയിരിക്കും; വിശ്രമം നേടി ശക്തി വീണ്ടെടുത്താലും, വീണ്ടും പുറത്ത് വരുന്നവരോടൊപ്പം യുദ്ധം നടത്തും.
വയം ഹി ശസ്ത്രക്ഷതവിക്ഷതാങ്ഗാ വിശീര്ണശസ്ത്രധ്വജവര്മവാഹാഃ ജയൈഷിണസ്തേ ജയകാശിനശ്ച ഗണേശ്വരാ ലോകവരാധിപാശ്ച
ഞങ്ങൾ ആയുധമേറ്റു പരിക്കേറ്റ ശരീരങ്ങളുമായി, ആയുധങ്ങളും പതാകകളും കാവചവും വാഹനങ്ങളും തകർന്ന നിലയിൽ, ജയത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ചും, ഗണപതികളും ലോകങ്ങളുടെ അധിപതികളും ജയത്തിനായി തിളങ്ങി.
മയസ്യ ശ്രുത്വാ ദിവി താരകാഖ്യോ വചോ ഽഭികാങ്ക്ഷന്ക്ഷതജോപമാക്ഷഃ വിവേശ തൂര്ണം ത്രിപുരം ദിതേഃ സുതൈഃ സുതൈരദിത്യാ യുധി വൃദ്ധഹര്ഷൈഃ
ആകാശത്ത് മായയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ, താരകൻ ആഗ്രഹത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്നവനായി, ദിതിയുടെ പുത്രന്മാരോടും അതിതിയുടെ പുത്രന്മാരോടും കൂടെ യുദ്ധത്തിൽ ആനന്ദത്തോടെ ത്രിപുരയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ കയറി.
മയഃ പ്രഹാരം കൃത്വാ തു മായാവീ ദാനവര്ഷഭഃ വിവേശ തൂര്ണം ത്രിപുരമ് അഭ്രം നീലമിവാമ്ബരമ്
മായാബലശാലിയായ ദാനവശ്രേഷ്ഠൻ മായൻ ആക്രമണം നടത്തി, ആകാശത്തിലെ നീലമേഘംപോലെയുള്ള ത്രിപുരയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ കയറി.
സ ദീര്ഘമുഷ്ണം നിഃശ്വസ്യ ദാനവാന്വീക്ഷ്യ മധ്യഗാന് ദധ്യൌ ലോകക്ഷയേ പ്രാപ്തേ കാലം കാല ഇവാപരഃ
അവൻ ദീർഘവും ഉഷ്ണവുമായ ഒരു ശ്വാസം വിട്ടു, നടുവിൽ കൂടിയിരുന്ന ദാനവരെ നോക്കി, ലോകങ്ങൾ നശിക്കാൻ പോകുന്ന സമയത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു. അപ്പോൾ അവൻ തന്നെ ഒരു പുതിയ കാലംപോലെയായിരുന്നു.
ഇന്ദ്രോ ഽപി ബിഭ്യതേ യസ്യ സ്ഥിതോ യുദ്ധേപ്സുരഗ്രതഃ സ ചാപി നിധനം പ്രാപ്തോ വിദ്യുന്മാലീ മഹായശാഃ
യുദ്ധത്തിന് മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ടു തന്നെ ഇന്ദ്രനും ഭയപ്പെടുന്നവനാണ് ആ മഹാശക്തനായ വിദ്യുന്മാലി. എങ്കിലും അവനും ഇപ്പോൾ മരണത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു.
ദുര്ഗം വൈ ത്രിപുരസ്യാസ്യ ന സമം വിദ്യതേ പുരമ് തസ്യാപ്യേഷോ ഽനയഃ പ്രാപ്തോ ന ദുര്ഗം കാരണം ക്വചിത്
തൃപുരയുടെ കോട്ടയ്ക്ക് സമം മറ്റൊന്നുമില്ല. എങ്കിലും അതും നശിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. ഒരു കോട്ടയും എപ്പോഴും രക്ഷയുടെ കാരണമാവില്ല.
കാലസ്യൈവ വശേ സര്വം ദുര്ഗം ദുര്ഗതരം ച യത് കാലേ ക്രുദ്ധേ കഥം കാലാത് ത്രാണം നോ ഽദ്യ ഭവിഷ്യതി
സകലവും, ഏറ്റവും ശക്തമായ കോട്ടകളും പോലും, കാലത്തിന്റെ അധീനത്തിലാണ്. കാലം കോപിതനായാൽ, ഇന്നിതിൽ നിന്ന് ആരെയും രക്ഷിക്കാനാവില്ല.
ഏകേഷു ത്രിഷു യത്കിംചിദ് ബലം വൈ സര്വജന്തുഷു കാലസ്യ തദ്വശം സര്വമ് ഇതി പൈതാമഹോ വിധിഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമുള്ള സകല ജീവികളിലുമുള്ള ശക്തി മുഴുവൻ കാലത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ് എന്ന് പിതാമഹൻ വിധിച്ചിരിക്കുന്നു.
അസ്മിന്കഃ പ്രഭവേദ്യോഗോ ഹ്യ് അസംധാര്യേ ഽമിതാത്മനി ലങ്ഘനേ കഃ സമര്ഥഃ സ്യാദ് ഋതേ ദേവം മഹേശ്വരമ്
ഈ അതിരഹിതനും അടക്കാനാവാത്തവനുമായതിൽ ആരാണ് യോജനം കാണിക്കാൻ കഴിയുക? മഹേശ്വരനല്ലാതെ അതിൽ ആരും അതിജയിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ബിഭേമി നേന്ദ്രാദ്ധി യമാദ് വരുണാന്ന ച വിത്തപാത് സ്വാമീ ചൈഷാം തു ദേവാനാം ദുര്ജയഃ സ മഹേശ്വരഃ
എനിക്ക് ഇന്ദ്രനെയും യമനെയും വരുണനെയും കുബേരനെയും ഭയമില്ല. ഇവരുടെ ഉടമയായ മഹേശ്വരനാണ് ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവൻ.
ഐശ്വര്യസ്യ ഫലം യത്തത് പ്രഭുത്വസ്യ ച യത്ഫലമ് തദദ്യ ദര്ശയിഷ്യാമി യാവദ്വീരാഃ സമന്തതഃ
ആധിപത്യത്തിന്റെ ഫലവും പരമാധികാരത്തിന്റെ ഫലവും ഇന്ന് ഞാൻ കാണിച്ചുതരാം, ചുറ്റും വീരന്മാർ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നപ്പോൾ.
വാപീമമൃതതോയേന പൂര്ണാം സ്രക്ഷ്യേ വരൌഷധീഃ ജീവിഷ്യന്തി തദാ ദൈത്യാഃ സംജീവനവരൌഷധൈഃ
അമൃതജലവും അപൂർവ ഔഷധികളും നിറഞ്ഞ ഒരു കുളം ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കും. അപ്പോൾ ദാനവർ ജീവൻ തിരിച്ചു ലഭിക്കും, ഈ ജീവൻ പകർന്ന ഔഷധങ്ങളാൽ.
ഇതി സംചിന്ത്യ ബലവാന് മയോ മായാവിനാം വരഃ മായയാ സസൃജേ വാപീം രമ്ഭാമിവ പിതാമഹഃ
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, ശക്തനും മായാവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള മയൻ, തന്റെ മായാവിദ്യയാൽ, പിതാമഹൻ ഒരിക്കൽ രമ്ഭാവൃക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചതുപോലെ, ഒരു കുളം സൃഷ്ടിച്ചു.
ദ്വിയോജനായതാം ദീര്ഘാം പൂര്ണയോജനവിസ്തൃതാമ് ആരോഹസംക്രമവതീം ചിത്രരൂപാം കഥാമിവ
അത് രണ്ട് യോജന നീളവും ഒരു യോജന വീതിയും ഉള്ളതായിരുന്നു. കയറാനും ഇറങ്ങാനും പടികൾ ഉള്ളതും, അത്ഭുതകരമായ ആകൃതിയുമുള്ളതും, ഒരു മനോഹര കഥപോലെയുമായിരുന്നു.
ഇന്ദോഃ കിരണകല്പേന മൃഷ്ടേനാമൃതഗന്ധിനാ പൂര്ണാം പരമതോയേന ഗുണപൂര്ണാമിവാങ്ഗനാമ്
ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങൾപോലും തിളങ്ങുന്ന, അമൃതസൗരഭം നിറഞ്ഞ, ഉത്തമജലത്തിൽ നിറഞ്ഞ, എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ഉള്ള ഒരു മഹിളയെപ്പോലെയായിരുന്നു ആ കുളം.
ഉത്പലൈഃ കുമുദൈഃ പദ്മൈര് വൃതാം കാദമ്ബകൈസ്തഥാ ചന്ദ്രഭാസ്കരവര്ണാഭൈര് ഭീമൈര് ആവരണൈര്വൃതാമ്
ഉത്പലങ്ങൾ, കുമുദങ്ങൾ, പട്മങ്ങൾ, കൂടാതെ കാദംബകപൂക്കൾ, ചന്ദ്രനും സൂര്യനും പോലെയുള്ള നിറമുള്ള ഭയങ്കരമായ മതിലുകൾകൊണ്ട് ചുറ്റപ്പെട്ടതായിരുന്നു.
ഖഗൈര് മധുരരാവൈശ്ച ചാരുചാമീകരപ്രഭൈഃ കാമൈഷിഭിര് ഇവാകീര്ണാം ജീവാനാമരണീമ് ഇവ
മധുരഗാനമുള്ള പക്ഷികൾ, പൊന്നുപോലെയുള്ള പ്രകാശം, ആഗ്രഹങ്ങൾ നിറവേറുന്ന ജീവികൾ, ജീവന്മാരുടെ ജീവശക്തിപോലെയായിരുന്നു അവിടെ.
താം വാപീം സൃജ്യ സ മയോ ഗങ്ഗാമിവ മഹേശ്വരഃ തസ്യാം പ്രക്ഷാലയാമാസ വിദ്യുന്മാലിനമാദിതഃ
അങ്ങനെ ആ കുളം സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം, മയൻ മഹേശ്വരൻ ഗംഗയെ പോലെ, ആദ്യം വിദ്യുന്മാലിയെ അതിൽ കഴുകി.
സ വാപ്യാം മജ്ജിതോ ദൈത്യോ ദേവശത്രുര്മഹാബലഃ ഉത്തസ്ഥാവിന്ധനൈരിദ്ധഃ സദ്യോ ഹുത ഇവാനലഃ
ആ കുളത്തിൽ മുങ്ങിയ ദാനവൻ, ദേവന്മാരുടെ ശത്രുവും മഹാബലശാലിയും, വെടിക്കholz കൊണ്ട് തെളിഞ്ഞ അഗ്നിപോലെ ഉടൻ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റു.
മയസ്യ ചാഞ്ജലിം കൃത്വാ താരകാഖ്യോ ഽഭിവാദിതഃ വിദ്യുന്മാലീതി വചനം മയമുത്ഥായ ചാബ്രവീത്
മയനോട് അഞ്ജലി ചൈത്വ് ആദരപൂർവ്വം അഭിവാദ്യം ചെയ്ത ശേഷം, താരകനെന്ന പേരിലുള്ളവൻ എഴുന്നേറ്റ്, 'ഞാൻ വിദ്യുന്മാലിയാണ്' എന്ന് പറഞ്ഞു.
ക്വ നന്ദീ സഹ രുദ്രേണ വൃതഃ പ്രമഥജമ്ബുകൈഃ യുധ്യാമോ ഽരീന് വിനിഷ്പീഡ്യ ദയാ ദേഹേഷു കാ ഹി നഃ
'നന്ദിയും രുദ്രനും പ്രമഥജംബുക്കന്മാരും കൂടെ എവിടെയാണ്? നമുക്ക് ശത്രുക്കളെ തകർത്തു യുദ്ധം ചെയ്യാം; ദയക്ക് നമ്മുടെ ശരീരത്തിൽ എന്ത് സ്ഥാനം?'
അന്വാസ്യൈവ ച രുദ്രസ്യ ഭവാമഃ പ്രഭവിഷ്ണവഃ തൈര്വാ വിനിഹതാ യുദ്ധേ ഭവിഷ്യാമോ യമാശനാഃ
നാം രുദ്രനെ അനുഗമിക്കാതെ പോവുകയാണെങ്കില്, ശക്തരായവരേ, അവർ യുദ്ധത്തിൽ നമ്മെ കൊല്ലും, പിന്നെ നാം യമന്റെ ആഹാരമാകും.
വിദ്യുന്മാലേര് നിശമ്യൈതന് മയോ വചനമൂര്ജിതമ് തം പരിഷ്വജ്യ സാര്ദ്രാക്ഷ ഇദമാഹ മഹാസുരഃ
വിദ്യുന്മാലി ഈ ശക്തമായ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു, അവനെ അണച്ചു പിടിച്ചു, മഹാസുരൻ ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു:
വിദ്യുന്മാലിന്ന മേ രാജ്യമ് അഭിപ്രേതം ന ജീവിതമ് ത്വയാ വിനാ മഹാബാഹോ കിമന്യേന മഹാസുര
വിദ്യുന്മാലി, എനിക്ക് രാജ്യം വേണ്ട, ജീവൻ പോലും വേണ്ട; മഹാബാഹുവായവനേ, നിന്നില്ലാതെ എനിക്ക് മറ്റൊന്നും有什么പ്രയോജനമില്ല.
മഹാമൃതമയീ വാപീ ഹ്യ് ഏഷാ മായാഭിരീശ്വര സൃഷ്ടാ ദാനവദൈത്യാനാം ഹതാനാം ജീവവര്ധിനീ
മായയുടെ ഇശ്വരനേ, ഈ മഹത്തായ അമൃതമുള്ള കുളം നീ മായയാൽ സൃഷ്ടിച്ചതാണ്; കൊല്ലപ്പെട്ട ദാനവന്മാരെയും ദൈത്യന്മാരെയും ജീവിപ്പിക്കാൻ ഇത് കഴിയും.