ശരഭാനഷ്ടപാദാംശ്ച അപഃ പവനമേവ ച മയോ മായാബലേനൈവ പാതയത്യേവ ശത്രുഷു
മായയുടെ മായാബലത്തിൽ, ജലം, വായു, ശരഭന്റെ അവയവങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ശത്രുക്കളിൽ വീഴ്ത്തി.
തേ താരകാഖ്യേന മയേന മായയാ സംമുഹ്യമാനാ വിവശാ ഗണേശ്വരാഃ നാശക്നുവംസ്തേ മനസാപി ചേഷ്ടിതും യഥേന്ദ്രിയാര്ഥാ മുനിനാഭിസംയതാഃ
താരക എന്ന മായയാൽ മായാവശരായി, ആ ഗണപതികൾ കുഴഞ്ഞു, മനസ്സിൽ പോലും ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ, ഒരു മുനി ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ആകർഷണങ്ങളിൽ നിന്ന് പിടിച്ചിരുത്തുന്നതുപോലെ അവശരായി നിന്നു.
മഹാജലാഗ്ന്യാദിസകുഞ്ജരോരഗൈര് ഹരീന്ദ്രവ്യാഘ്രര്ക്ഷതരക്ഷുരാക്ഷസൈഃ വിബാധ്യമാനാസ്തമസാ വിമോഹിതാഃ സമുദ്രമധ്യേഷ്വിവ ഗാധകാങ്ക്ഷിണഃ
വലിയ വെള്ളപ്പൊക്കം, അഗ്നി, ആന, പാമ്പ്, സിംഹം, കടുവ, കരടി, രാക്ഷസൻ, ദാനവൻ എന്നിവയാൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ട്, ഇരുണ്ടതിൽ കുഴഞ്ഞു, സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ ആഴം തേടുന്നവരെപ്പോലെ അവരായിരിന്നു.
സംമര്ദ്യമാനേഷു ഗണേശ്വരേഷു സംനര്ദമാനേഷു സുരേതരേഷു തതഃ സുരാണാം പ്രവരാഭിരക്ഷിതും രിപോര്ബലം സംവിവിശുഃ സഹായുധാഃ
ഗണപതികൾ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി, ദേവരും അസുരന്മാരും കുരുക്കി, അപ്പോൾ ദേവന്മാരിൽ പ്രധാനികൾ ആയുധങ്ങളുമായി ശത്രുക്കളുടെ സൈന്യത്തിലേക്ക് കയറി, സ്വന്തം ജനങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
യമോ ഗദാസ്ത്രോ വരുണശ്ച ഭാസ്കരസ് തഥാ കുമാരോ ഽമരകോടിസംയുതഃ സ്വയം ച ശക്രഃ സിതനാഗവാഹനഃ കുലീശപാണിഃ സുരലോകപുംഗവഃ
യമൻ തന്റെ ഗദയുമായി, വരുണൻ, ഭാസ്കരൻ, അനന്തമായ അമരന്മാരോടൊപ്പം കുമാരൻ, സ്വയം ഇന്ദ്രൻ വെള്ളയാനയിലിരുന്ന് വജ്രം കൈവശം വച്ചു—all ദേവതാപ്രഭുക്കൾ അകത്തു കയറി.
സ ചോഡുനാഥഃ സസുതോ ദിവാകരഃ സ സാന്തകസ്ത്ര്യക്ഷപതിര് മഹാദ്യുതിഃ ഏതേ രിപൂണാം പ്രബലാഭിരക്ഷിതം തദാ ബലം സംവിവിശുര്മദോദ്ധതാഃ
മാരുതാധിപൻ പുത്രനോടൊപ്പം, സൂര്യൻ അനുചരങ്ങളോടൊപ്പം, മഹാതേജസ്സുള്ള ത്രയാക്ഷൻ—ഇവരൊക്കെയും ശക്തിയിൽ മദിച്ചു, ശക്തമായ ശത്രുസൈന്യത്തിലേക്ക് കടന്നു.
യഥാ വനം ദര്പിതകുഞ്ജരാധിപാ യഥാ നഭഃ സാമ്ബുധരം ദിവാകരഃ യഥാ ച സിംഹൈര്വിജനേഷു ഗോകുലം തഥാ ബലം തത്ത്രിദശൈര് അഭിദ്രുതമ്
അഹങ്കാരമുള്ള ആനകളുടെ കൂട്ടം കാട്ടിലേക്ക് കയറിയതുപോലെയും, സൂര്യൻ മേഘം നിറഞ്ഞ ആകാശത്തിലേക്ക് വന്നതുപോലെയും, സിംഹങ്ങൾ ശൂന്യപ്രദേശത്ത് പശുക്കൂട്ടത്തെ ആക്രമിച്ചതുപോലെയും, ദേവന്മാർ ആ സൈന്യത്തിലേക്ക് ചാടിക്കയറി.
കൃതപ്രഹാരാതുരദീനദാനവം തതസ്ത്വഭജ്യന്ത ബലം ഹി പാര്ഷദാഃ സ്വര്ജ്യോതിഷാം ജ്യോതിര് ഇവോഷ്മവാന് ഹരിര് യഥാ തമോ ഘോരതരം നരാണാമ്
അവിടെയുള്ള ദാനവന്മാർ അടിയേറ്റു വിഷമിച്ച്, അവരുടെ സൈന്യം ദേവരുടെ അനുചിതർ തകർത്തു; മനുഷ്യരുടെ ഇരുണ്ടതിനെ സൂര്യൻ തകർക്കുന്നതുപോലെയും, തീ കനൽപടർന്ന ഇരുണ്ടതിനെ അകറ്റുന്നതുപോലെയും.
വിശാന്തയാമാസ യഥാ സദൈവ നിശാകരഃ സംചിതശാര്വരം തമഃ തതോ ഽപകൃഷ്ടേ ച തമഃപ്രഭാവേ അസ്ത്രപ്രഭാവേ ച വിവര്ധമാനേ
ചന്ദ്രൻ എപ്പോഴും രാത്രിയുടെ ഇരുണ്ടതയെ ശമിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ അവിടെയുള്ള ഇരുണ്ടതയെ ശാന്തമാക്കി; അതിനിടെ ഇരുണ്ടതയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞപ്പോൾ ആയുധങ്ങളുടെ പ്രകാശം വർദ്ധിച്ചു.
ദിഗ്ലോകപാലൈര് ഗണനായകൈശ്ച കൃതോ മഹാന്സിംഹരവോ മുഹൂര്തമ് സംഖ്യേ വിഭഗ്നാ വികരാ വിപാദാശ് ഛിന്നോത്തമാങ്ഗാഃ ശരപൂരിതാങ്ഗാഃ
ദിശാപാലകരും ഗണനായകരും ഒരു വലിയ സിംഹത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി പോലെ ഒരു നിമിഷം മുഴക്കിയപ്പോൾ, യുദ്ധത്തിൽ ഭീകരരായ, തലയില്ലാത്ത, കൈകാൽ മുറിഞ്ഞ, അസ്ത്രം നിറഞ്ഞ ശരീരങ്ങളായവരെ തകർത്തു.
ദേവേതരാ ദേവവരൈര്വിഭിന്നാഃ സീദന്തി പങ്കേഷു യഥാ ഗജേന്ദ്രാഃ വജ്രേണ ഭീമേന ച വജ്രപാണിഃ ശക്ത്യാ ച ശക്ത്യാ ച മയൂരകേതുഃ
ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ അടിച്ചപ്പോൾ ദേവേതരർ ചെളിയിൽ മുങ്ങിയ ആനകളെപ്പോലെ വീണു; വജ്രപാണി വജ്രംകൊണ്ടും, ഭയങ്കരനായ മയൂരകേതു ശൂലംകൊണ്ടും ആക്രമിച്ചു.
ദണ്ഡേന ചോഗ്രേണ ച ധര്മരാജഃ പാശേന ചോഗ്രേണ ച വാരിഗോപ്താ ശൂലേന കാലേന ച യക്ഷരാജോ വീര്യേണ തേജസ്വിതയാ സുകേശഃ
ധർമ്മരാജാവ് ഭീകരമായ ദണ്ഡംകൊണ്ടും, വരുണൻ ഭീകരമായ പാശംകൊണ്ടും, യക്ഷരാജാവ് ശൂലംകൊണ്ടും, സുകേശൻ തന്റെ ശക്തിയും തേജസ്സുംകൊണ്ടും യുദ്ധം നടത്തി.
ഗണേശ്വരാസ്തേ സുരസംനികാശാഃ പൂര്ണാഹുതീസിക്തശിഖിപ്രകാശാഃ ഉത്സാദയന്തേ ദനുപുത്രവൃന്ദാന് യഥൈവ ഇന്ദ്രാശനയഃ പതന്ത്യഃ
ദേവന്മാരെപ്പോലെയുള്ള ആ ഗണപതികൾ, പൂർണ്ണഹോം അർപ്പിച്ചതുപോലെ ശിഖകൾ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട്, ദാനുവിന്റെ പുത്രന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങളെ തകർത്തു, ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം വീഴുന്നതുപോലെ.
മയസ്തു ദേവാന്പരിരക്ഷിതാരമ് ഉമാത്മജം ദേവവരം കുമാരമ് ശരേണ ഭിത്ത്വാ സ ഹി താരകാസുതം സ താരകാഖ്യാസുരമ് ആബഭാഷേ
പക്ഷേ, മായൻ ഉമയുടെ പുത്രനും ദേവന്മാരുടെ രക്ഷകനുമായ കുമാരനെ അമ്പുകൊണ്ട് തുളച്ച്, താരകാസുതനായ അസുരനോടു സംസാരിച്ചു.
കൃത്വാ പ്രഹാരം പ്രവിശാമി വീരം പുരം ഹി ദൈത്യേന്ദ്രബലേന യുക്തഃ വിശ്രാമമൂര്ജസ്കരമപ്യവാപ്യ പുനഃ കരിഷ്യാമി രണം പ്രപന്നൈഃ
ഞാൻ ആക്രമണം നടത്തി, ദാനവരാജാവിന്റെ ശക്തിയോടെ നഗരത്തിലേക്ക് കയറിയിരിക്കും; വിശ്രമം നേടി ശക്തി വീണ്ടെടുത്താലും, വീണ്ടും പുറത്ത് വരുന്നവരോടൊപ്പം യുദ്ധം നടത്തും.
വയം ഹി ശസ്ത്രക്ഷതവിക്ഷതാങ്ഗാ വിശീര്ണശസ്ത്രധ്വജവര്മവാഹാഃ ജയൈഷിണസ്തേ ജയകാശിനശ്ച ഗണേശ്വരാ ലോകവരാധിപാശ്ച
ഞങ്ങൾ ആയുധമേറ്റു പരിക്കേറ്റ ശരീരങ്ങളുമായി, ആയുധങ്ങളും പതാകകളും കാവചവും വാഹനങ്ങളും തകർന്ന നിലയിൽ, ജയത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ചും, ഗണപതികളും ലോകങ്ങളുടെ അധിപതികളും ജയത്തിനായി തിളങ്ങി.
മയസ്യ ശ്രുത്വാ ദിവി താരകാഖ്യോ വചോ ഽഭികാങ്ക്ഷന്ക്ഷതജോപമാക്ഷഃ വിവേശ തൂര്ണം ത്രിപുരം ദിതേഃ സുതൈഃ സുതൈരദിത്യാ യുധി വൃദ്ധഹര്ഷൈഃ
ആകാശത്ത് മായയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ, താരകൻ ആഗ്രഹത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്നവനായി, ദിതിയുടെ പുത്രന്മാരോടും അതിതിയുടെ പുത്രന്മാരോടും കൂടെ യുദ്ധത്തിൽ ആനന്ദത്തോടെ ത്രിപുരയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ കയറി.
മയഃ പ്രഹാരം കൃത്വാ തു മായാവീ ദാനവര്ഷഭഃ വിവേശ തൂര്ണം ത്രിപുരമ് അഭ്രം നീലമിവാമ്ബരമ്
മായാബലശാലിയായ ദാനവശ്രേഷ്ഠൻ മായൻ ആക്രമണം നടത്തി, ആകാശത്തിലെ നീലമേഘംപോലെയുള്ള ത്രിപുരയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ കയറി.
സ ദീര്ഘമുഷ്ണം നിഃശ്വസ്യ ദാനവാന്വീക്ഷ്യ മധ്യഗാന് ദധ്യൌ ലോകക്ഷയേ പ്രാപ്തേ കാലം കാല ഇവാപരഃ
അവൻ ദീർഘവും ഉഷ്ണവുമായ ഒരു ശ്വാസം വിട്ടു, നടുവിൽ കൂടിയിരുന്ന ദാനവരെ നോക്കി, ലോകങ്ങൾ നശിക്കാൻ പോകുന്ന സമയത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു. അപ്പോൾ അവൻ തന്നെ ഒരു പുതിയ കാലംപോലെയായിരുന്നു.
ഇന്ദ്രോ ഽപി ബിഭ്യതേ യസ്യ സ്ഥിതോ യുദ്ധേപ്സുരഗ്രതഃ സ ചാപി നിധനം പ്രാപ്തോ വിദ്യുന്മാലീ മഹായശാഃ
യുദ്ധത്തിന് മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ടു തന്നെ ഇന്ദ്രനും ഭയപ്പെടുന്നവനാണ് ആ മഹാശക്തനായ വിദ്യുന്മാലി. എങ്കിലും അവനും ഇപ്പോൾ മരണത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു.
ദുര്ഗം വൈ ത്രിപുരസ്യാസ്യ ന സമം വിദ്യതേ പുരമ് തസ്യാപ്യേഷോ ഽനയഃ പ്രാപ്തോ ന ദുര്ഗം കാരണം ക്വചിത്
തൃപുരയുടെ കോട്ടയ്ക്ക് സമം മറ്റൊന്നുമില്ല. എങ്കിലും അതും നശിച്ചു പോയിരിക്കുന്നു. ഒരു കോട്ടയും എപ്പോഴും രക്ഷയുടെ കാരണമാവില്ല.
കാലസ്യൈവ വശേ സര്വം ദുര്ഗം ദുര്ഗതരം ച യത് കാലേ ക്രുദ്ധേ കഥം കാലാത് ത്രാണം നോ ഽദ്യ ഭവിഷ്യതി
സകലവും, ഏറ്റവും ശക്തമായ കോട്ടകളും പോലും, കാലത്തിന്റെ അധീനത്തിലാണ്. കാലം കോപിതനായാൽ, ഇന്നിതിൽ നിന്ന് ആരെയും രക്ഷിക്കാനാവില്ല.
ഏകേഷു ത്രിഷു യത്കിംചിദ് ബലം വൈ സര്വജന്തുഷു കാലസ്യ തദ്വശം സര്വമ് ഇതി പൈതാമഹോ വിധിഃ
മൂന്നു ലോകങ്ങളിലുമുള്ള സകല ജീവികളിലുമുള്ള ശക്തി മുഴുവൻ കാലത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ് എന്ന് പിതാമഹൻ വിധിച്ചിരിക്കുന്നു.
അസ്മിന്കഃ പ്രഭവേദ്യോഗോ ഹ്യ് അസംധാര്യേ ഽമിതാത്മനി ലങ്ഘനേ കഃ സമര്ഥഃ സ്യാദ് ഋതേ ദേവം മഹേശ്വരമ്
ഈ അതിരഹിതനും അടക്കാനാവാത്തവനുമായതിൽ ആരാണ് യോജനം കാണിക്കാൻ കഴിയുക? മഹേശ്വരനല്ലാതെ അതിൽ ആരും അതിജയിക്കാൻ കഴിയില്ല.
ബിഭേമി നേന്ദ്രാദ്ധി യമാദ് വരുണാന്ന ച വിത്തപാത് സ്വാമീ ചൈഷാം തു ദേവാനാം ദുര്ജയഃ സ മഹേശ്വരഃ
എനിക്ക് ഇന്ദ്രനെയും യമനെയും വരുണനെയും കുബേരനെയും ഭയമില്ല. ഇവരുടെ ഉടമയായ മഹേശ്വരനാണ് ജയിക്കാൻ കഴിയാത്തവൻ.
ഐശ്വര്യസ്യ ഫലം യത്തത് പ്രഭുത്വസ്യ ച യത്ഫലമ് തദദ്യ ദര്ശയിഷ്യാമി യാവദ്വീരാഃ സമന്തതഃ
ആധിപത്യത്തിന്റെ ഫലവും പരമാധികാരത്തിന്റെ ഫലവും ഇന്ന് ഞാൻ കാണിച്ചുതരാം, ചുറ്റും വീരന്മാർ നിറഞ്ഞിരിക്കുന്നപ്പോൾ.
വാപീമമൃതതോയേന പൂര്ണാം സ്രക്ഷ്യേ വരൌഷധീഃ ജീവിഷ്യന്തി തദാ ദൈത്യാഃ സംജീവനവരൌഷധൈഃ
അമൃതജലവും അപൂർവ ഔഷധികളും നിറഞ്ഞ ഒരു കുളം ഞാൻ സൃഷ്ടിക്കും. അപ്പോൾ ദാനവർ ജീവൻ തിരിച്ചു ലഭിക്കും, ഈ ജീവൻ പകർന്ന ഔഷധങ്ങളാൽ.
ഇതി സംചിന്ത്യ ബലവാന് മയോ മായാവിനാം വരഃ മായയാ സസൃജേ വാപീം രമ്ഭാമിവ പിതാമഹഃ
ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച്, ശക്തനും മായാവിദ്യയിൽ പ്രാവീണ്യമുള്ള മയൻ, തന്റെ മായാവിദ്യയാൽ, പിതാമഹൻ ഒരിക്കൽ രമ്ഭാവൃക്ഷം സൃഷ്ടിച്ചതുപോലെ, ഒരു കുളം സൃഷ്ടിച്ചു.
ദ്വിയോജനായതാം ദീര്ഘാം പൂര്ണയോജനവിസ്തൃതാമ് ആരോഹസംക്രമവതീം ചിത്രരൂപാം കഥാമിവ
അത് രണ്ട് യോജന നീളവും ഒരു യോജന വീതിയും ഉള്ളതായിരുന്നു. കയറാനും ഇറങ്ങാനും പടികൾ ഉള്ളതും, അത്ഭുതകരമായ ആകൃതിയുമുള്ളതും, ഒരു മനോഹര കഥപോലെയുമായിരുന്നു.
ഇന്ദോഃ കിരണകല്പേന മൃഷ്ടേനാമൃതഗന്ധിനാ പൂര്ണാം പരമതോയേന ഗുണപൂര്ണാമിവാങ്ഗനാമ്
ചന്ദ്രന്റെ കിരണങ്ങൾപോലും തിളങ്ങുന്ന, അമൃതസൗരഭം നിറഞ്ഞ, ഉത്തമജലത്തിൽ നിറഞ്ഞ, എല്ലാ ഗുണങ്ങളും ഉള്ള ഒരു മഹിളയെപ്പോലെയായിരുന്നു ആ കുളം.