സ വജ്രനിഹതോ ദൈത്യോ വജ്രസംഹനനോപമഃ പപാത വജ്രാഭിഹതഃ ശക്രേണാദ്രിരിവാഹതഃ
വജ്രംപോലെയുള്ള ശരീരമുള്ള ദാനവൻ ആ വജ്രാഘാതം ഏറ്റു വീണു, ഇന്ദ്രൻ്റെ വജ്രംപിടിച്ച് പർവതം തകർക്കുന്നതുപോലെ.
ദൈത്യേശ്വരം വിനിഹതം നന്ദിനാ കുലനന്ദിനാ ചുക്രുശുര്ദാനവാഃ പ്രേക്ഷ്യ ദുദ്രുവുശ്ച ഗണാധിപാഃ
തങ്ങളുടെ ദാനവാധിപൻ, കുടുംബത്തിന് അഭിമാനമായ നന്ദി കൊല്ലപ്പെട്ടതറിഞ്ഞ്, ദാനവന്മാർ വിലപിച്ചു, ഗണാധിപന്മാർ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ദുഃഖാമര്ഷിതരോഷാസ്തേ വിദ്യുന്മാലിനി പാതിതേ ദ്രുമശൈലമഹാവൃഷ്ടിം പയോദാഃ സസൃജുര്യഥാ
വിദ്യുന്മാലി വീണതിൽ ദുഃഖവും കോപവും നിറഞ്ഞ മേഘങ്ങൾ, വൃക്ഷങ്ങളും പർവതങ്ങളും മഴപോലെ വീഴ്ത്തി.
തേ പീഡ്യമാനാ ഗുരുഭിര് ഗിരിഭിശ്ച ഗണേശ്വരാഃ കര്തവ്യം ന വിദുഃ കിംചിദ് വന്ദ്യമാധാര്മികാ ഇവ
ഭാരമുള്ള പർവതങ്ങൾ കൊണ്ട് പീഡിക്കപ്പെട്ട ഗണേശ്വരന്മാർ, എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ, അകൃത്യന്മാർ പ്രശംസിക്കപ്പെടുമ്പോലെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആയിരുന്നു.
തതോ ഽസുരവരഃ ശ്രീമാംസ് താരകാഖ്യഃ പ്രതാപവാന് സതരൂണാം ഗിരീണാം വൈ തുല്യരൂപധരോ ബഭൌ
അപ്പോൾ, താറക എന്ന പ്രശസ്തനും ശക്തനും ആയ അസുരൻ, അനേകം പർവതങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഭിന്നോത്തമാങ്ഗാ ഗണപാ ഭിന്നപാദാങ്കിതാനനാഃ വിരേജുര്ഭുജഗാ മന്ത്രൈര് വാര്യമാണാ യഥാ തഥാ
തലയ്ക്കൾ തകർന്നും മുഖങ്ങൾ തകർന്ന കാല്പാടുകളാൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയുമുള്ള ഗണങ്ങൾ, മന്ത്രശക്തിയിൽ പിടിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന പാമ്പുകളെപ്പോലെ ആയിരുന്നു.
മയേന മായാവീര്യേണ വധ്യമാനാ ഗണേശ്വരാഃ ഭ്രമന്തി ബഹുശബ്ദാലാഃ പഞ്ജരേ ശകുനാ ഇവ
മയയുടെ മായാവീര്യത്തിൽ പെട്ട്, ഗണേശ്വരന്മാർ പഞ്ചരത്തിലുള്ള പക്ഷികളെപ്പോലെ ശബ്ദം മുഴക്കിക്കൊണ്ട് അങ്ങിങ്ങായി അലഞ്ഞു.
തയാസുരവരഃ ശ്രീമാംസ് താരകാഖ്യഃ പ്രതാപവാന് ദദാഹ ച ബലം സര്വം ശുഷ്കേന്ധനമിവാനലഃ
താറക എന്ന മഹത്വമുള്ള അസുരൻ ആ മായാവീര്യത്തോടെ, മുഴുവൻ സൈന്യത്തെയും വരണ്ട ഇന്ധനത്തിൽ തീപിടിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ദഹിപ്പിച്ചു.
താരകാഖ്യേന വാര്യന്തേ ശരവര്ഷൈസ്തദാ ഗണാഃ മയേന മായാനിഹതാസ് താരകാഖ്യേന ചേഷുഭിഃ ഗണേശാ വിധുരാ ജാതാ ജീര്ണമൂലാ യഥാ ദ്രുമാഃ
അപ്പോൾ, താറകയുടെ അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ ഗണങ്ങൾ തളർന്നു, മയയുടെ മായയും താറകയുടെ അമ്പുകളും കൊണ്ട് ഗണേശന്മാർ വേരുകൾ ചീഞ്ഞ വൃക്ഷങ്ങൾപോലെ വിഷാദത്തിലായി.
ഭൂയഃ സംപതതേ ചാഗ്നിര് ഗ്രഹാന്ഗ്രാഹാന്ഭുജംഗമാന് ഗിരീന്ദ്രാംശ്ച ഹരീന്വ്യാഘ്രാന് വൃക്ഷാന് സൃമരവര്ണകാന്
പിന്നീട്, അഗ്നി വീണ്ടും ഗ്രഹങ്ങൾ, മുക്കൾ, പാമ്പുകൾ, വലിയ പർവതങ്ങൾ, കുരങ്ങുകൾ, കടുവകൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, ഭയാനകമായ ജീവികൾ എന്നിവയെ ആക്രമിച്ചു.
ശരഭാനഷ്ടപാദാംശ്ച അപഃ പവനമേവ ച മയോ മായാബലേനൈവ പാതയത്യേവ ശത്രുഷു
മായയുടെ മായാബലത്തിൽ, ജലം, വായു, ശരഭന്റെ അവയവങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ശത്രുക്കളിൽ വീഴ്ത്തി.
തേ താരകാഖ്യേന മയേന മായയാ സംമുഹ്യമാനാ വിവശാ ഗണേശ്വരാഃ നാശക്നുവംസ്തേ മനസാപി ചേഷ്ടിതും യഥേന്ദ്രിയാര്ഥാ മുനിനാഭിസംയതാഃ
താരക എന്ന മായയാൽ മായാവശരായി, ആ ഗണപതികൾ കുഴഞ്ഞു, മനസ്സിൽ പോലും ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ, ഒരു മുനി ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ആകർഷണങ്ങളിൽ നിന്ന് പിടിച്ചിരുത്തുന്നതുപോലെ അവശരായി നിന്നു.
മഹാജലാഗ്ന്യാദിസകുഞ്ജരോരഗൈര് ഹരീന്ദ്രവ്യാഘ്രര്ക്ഷതരക്ഷുരാക്ഷസൈഃ വിബാധ്യമാനാസ്തമസാ വിമോഹിതാഃ സമുദ്രമധ്യേഷ്വിവ ഗാധകാങ്ക്ഷിണഃ
വലിയ വെള്ളപ്പൊക്കം, അഗ്നി, ആന, പാമ്പ്, സിംഹം, കടുവ, കരടി, രാക്ഷസൻ, ദാനവൻ എന്നിവയാൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ട്, ഇരുണ്ടതിൽ കുഴഞ്ഞു, സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ ആഴം തേടുന്നവരെപ്പോലെ അവരായിരിന്നു.
സംമര്ദ്യമാനേഷു ഗണേശ്വരേഷു സംനര്ദമാനേഷു സുരേതരേഷു തതഃ സുരാണാം പ്രവരാഭിരക്ഷിതും രിപോര്ബലം സംവിവിശുഃ സഹായുധാഃ
ഗണപതികൾ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി, ദേവരും അസുരന്മാരും കുരുക്കി, അപ്പോൾ ദേവന്മാരിൽ പ്രധാനികൾ ആയുധങ്ങളുമായി ശത്രുക്കളുടെ സൈന്യത്തിലേക്ക് കയറി, സ്വന്തം ജനങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
യമോ ഗദാസ്ത്രോ വരുണശ്ച ഭാസ്കരസ് തഥാ കുമാരോ ഽമരകോടിസംയുതഃ സ്വയം ച ശക്രഃ സിതനാഗവാഹനഃ കുലീശപാണിഃ സുരലോകപുംഗവഃ
യമൻ തന്റെ ഗദയുമായി, വരുണൻ, ഭാസ്കരൻ, അനന്തമായ അമരന്മാരോടൊപ്പം കുമാരൻ, സ്വയം ഇന്ദ്രൻ വെള്ളയാനയിലിരുന്ന് വജ്രം കൈവശം വച്ചു—all ദേവതാപ്രഭുക്കൾ അകത്തു കയറി.
സ ചോഡുനാഥഃ സസുതോ ദിവാകരഃ സ സാന്തകസ്ത്ര്യക്ഷപതിര് മഹാദ്യുതിഃ ഏതേ രിപൂണാം പ്രബലാഭിരക്ഷിതം തദാ ബലം സംവിവിശുര്മദോദ്ധതാഃ
മാരുതാധിപൻ പുത്രനോടൊപ്പം, സൂര്യൻ അനുചരങ്ങളോടൊപ്പം, മഹാതേജസ്സുള്ള ത്രയാക്ഷൻ—ഇവരൊക്കെയും ശക്തിയിൽ മദിച്ചു, ശക്തമായ ശത്രുസൈന്യത്തിലേക്ക് കടന്നു.
യഥാ വനം ദര്പിതകുഞ്ജരാധിപാ യഥാ നഭഃ സാമ്ബുധരം ദിവാകരഃ യഥാ ച സിംഹൈര്വിജനേഷു ഗോകുലം തഥാ ബലം തത്ത്രിദശൈര് അഭിദ്രുതമ്
അഹങ്കാരമുള്ള ആനകളുടെ കൂട്ടം കാട്ടിലേക്ക് കയറിയതുപോലെയും, സൂര്യൻ മേഘം നിറഞ്ഞ ആകാശത്തിലേക്ക് വന്നതുപോലെയും, സിംഹങ്ങൾ ശൂന്യപ്രദേശത്ത് പശുക്കൂട്ടത്തെ ആക്രമിച്ചതുപോലെയും, ദേവന്മാർ ആ സൈന്യത്തിലേക്ക് ചാടിക്കയറി.
കൃതപ്രഹാരാതുരദീനദാനവം തതസ്ത്വഭജ്യന്ത ബലം ഹി പാര്ഷദാഃ സ്വര്ജ്യോതിഷാം ജ്യോതിര് ഇവോഷ്മവാന് ഹരിര് യഥാ തമോ ഘോരതരം നരാണാമ്
അവിടെയുള്ള ദാനവന്മാർ അടിയേറ്റു വിഷമിച്ച്, അവരുടെ സൈന്യം ദേവരുടെ അനുചിതർ തകർത്തു; മനുഷ്യരുടെ ഇരുണ്ടതിനെ സൂര്യൻ തകർക്കുന്നതുപോലെയും, തീ കനൽപടർന്ന ഇരുണ്ടതിനെ അകറ്റുന്നതുപോലെയും.
വിശാന്തയാമാസ യഥാ സദൈവ നിശാകരഃ സംചിതശാര്വരം തമഃ തതോ ഽപകൃഷ്ടേ ച തമഃപ്രഭാവേ അസ്ത്രപ്രഭാവേ ച വിവര്ധമാനേ
ചന്ദ്രൻ എപ്പോഴും രാത്രിയുടെ ഇരുണ്ടതയെ ശമിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ അവിടെയുള്ള ഇരുണ്ടതയെ ശാന്തമാക്കി; അതിനിടെ ഇരുണ്ടതയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞപ്പോൾ ആയുധങ്ങളുടെ പ്രകാശം വർദ്ധിച്ചു.
ദിഗ്ലോകപാലൈര് ഗണനായകൈശ്ച കൃതോ മഹാന്സിംഹരവോ മുഹൂര്തമ് സംഖ്യേ വിഭഗ്നാ വികരാ വിപാദാശ് ഛിന്നോത്തമാങ്ഗാഃ ശരപൂരിതാങ്ഗാഃ
ദിശാപാലകരും ഗണനായകരും ഒരു വലിയ സിംഹത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി പോലെ ഒരു നിമിഷം മുഴക്കിയപ്പോൾ, യുദ്ധത്തിൽ ഭീകരരായ, തലയില്ലാത്ത, കൈകാൽ മുറിഞ്ഞ, അസ്ത്രം നിറഞ്ഞ ശരീരങ്ങളായവരെ തകർത്തു.
ദേവേതരാ ദേവവരൈര്വിഭിന്നാഃ സീദന്തി പങ്കേഷു യഥാ ഗജേന്ദ്രാഃ വജ്രേണ ഭീമേന ച വജ്രപാണിഃ ശക്ത്യാ ച ശക്ത്യാ ച മയൂരകേതുഃ
ദേവന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ അടിച്ചപ്പോൾ ദേവേതരർ ചെളിയിൽ മുങ്ങിയ ആനകളെപ്പോലെ വീണു; വജ്രപാണി വജ്രംകൊണ്ടും, ഭയങ്കരനായ മയൂരകേതു ശൂലംകൊണ്ടും ആക്രമിച്ചു.
ദണ്ഡേന ചോഗ്രേണ ച ധര്മരാജഃ പാശേന ചോഗ്രേണ ച വാരിഗോപ്താ ശൂലേന കാലേന ച യക്ഷരാജോ വീര്യേണ തേജസ്വിതയാ സുകേശഃ
ധർമ്മരാജാവ് ഭീകരമായ ദണ്ഡംകൊണ്ടും, വരുണൻ ഭീകരമായ പാശംകൊണ്ടും, യക്ഷരാജാവ് ശൂലംകൊണ്ടും, സുകേശൻ തന്റെ ശക്തിയും തേജസ്സുംകൊണ്ടും യുദ്ധം നടത്തി.
ഗണേശ്വരാസ്തേ സുരസംനികാശാഃ പൂര്ണാഹുതീസിക്തശിഖിപ്രകാശാഃ ഉത്സാദയന്തേ ദനുപുത്രവൃന്ദാന് യഥൈവ ഇന്ദ്രാശനയഃ പതന്ത്യഃ
ദേവന്മാരെപ്പോലെയുള്ള ആ ഗണപതികൾ, പൂർണ്ണഹോം അർപ്പിച്ചതുപോലെ ശിഖകൾ പ്രകാശിച്ചുകൊണ്ട്, ദാനുവിന്റെ പുത്രന്മാരുടെ കൂട്ടങ്ങളെ തകർത്തു, ഇന്ദ്രന്റെ വജ്രം വീഴുന്നതുപോലെ.
മയസ്തു ദേവാന്പരിരക്ഷിതാരമ് ഉമാത്മജം ദേവവരം കുമാരമ് ശരേണ ഭിത്ത്വാ സ ഹി താരകാസുതം സ താരകാഖ്യാസുരമ് ആബഭാഷേ
പക്ഷേ, മായൻ ഉമയുടെ പുത്രനും ദേവന്മാരുടെ രക്ഷകനുമായ കുമാരനെ അമ്പുകൊണ്ട് തുളച്ച്, താരകാസുതനായ അസുരനോടു സംസാരിച്ചു.
കൃത്വാ പ്രഹാരം പ്രവിശാമി വീരം പുരം ഹി ദൈത്യേന്ദ്രബലേന യുക്തഃ വിശ്രാമമൂര്ജസ്കരമപ്യവാപ്യ പുനഃ കരിഷ്യാമി രണം പ്രപന്നൈഃ
ഞാൻ ആക്രമണം നടത്തി, ദാനവരാജാവിന്റെ ശക്തിയോടെ നഗരത്തിലേക്ക് കയറിയിരിക്കും; വിശ്രമം നേടി ശക്തി വീണ്ടെടുത്താലും, വീണ്ടും പുറത്ത് വരുന്നവരോടൊപ്പം യുദ്ധം നടത്തും.
വയം ഹി ശസ്ത്രക്ഷതവിക്ഷതാങ്ഗാ വിശീര്ണശസ്ത്രധ്വജവര്മവാഹാഃ ജയൈഷിണസ്തേ ജയകാശിനശ്ച ഗണേശ്വരാ ലോകവരാധിപാശ്ച
ഞങ്ങൾ ആയുധമേറ്റു പരിക്കേറ്റ ശരീരങ്ങളുമായി, ആയുധങ്ങളും പതാകകളും കാവചവും വാഹനങ്ങളും തകർന്ന നിലയിൽ, ജയത്തിനായി ആഗ്രഹിച്ചും, ഗണപതികളും ലോകങ്ങളുടെ അധിപതികളും ജയത്തിനായി തിളങ്ങി.
മയസ്യ ശ്രുത്വാ ദിവി താരകാഖ്യോ വചോ ഽഭികാങ്ക്ഷന്ക്ഷതജോപമാക്ഷഃ വിവേശ തൂര്ണം ത്രിപുരം ദിതേഃ സുതൈഃ സുതൈരദിത്യാ യുധി വൃദ്ധഹര്ഷൈഃ
ആകാശത്ത് മായയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ, താരകൻ ആഗ്രഹത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവന്നവനായി, ദിതിയുടെ പുത്രന്മാരോടും അതിതിയുടെ പുത്രന്മാരോടും കൂടെ യുദ്ധത്തിൽ ആനന്ദത്തോടെ ത്രിപുരയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ കയറി.
മയഃ പ്രഹാരം കൃത്വാ തു മായാവീ ദാനവര്ഷഭഃ വിവേശ തൂര്ണം ത്രിപുരമ് അഭ്രം നീലമിവാമ്ബരമ്
മായാബലശാലിയായ ദാനവശ്രേഷ്ഠൻ മായൻ ആക്രമണം നടത്തി, ആകാശത്തിലെ നീലമേഘംപോലെയുള്ള ത്രിപുരയിലേക്ക് വേഗത്തിൽ കയറി.
സ ദീര്ഘമുഷ്ണം നിഃശ്വസ്യ ദാനവാന്വീക്ഷ്യ മധ്യഗാന് ദധ്യൌ ലോകക്ഷയേ പ്രാപ്തേ കാലം കാല ഇവാപരഃ
അവൻ ദീർഘവും ഉഷ്ണവുമായ ഒരു ശ്വാസം വിട്ടു, നടുവിൽ കൂടിയിരുന്ന ദാനവരെ നോക്കി, ലോകങ്ങൾ നശിക്കാൻ പോകുന്ന സമയത്തെക്കുറിച്ച് ആലോചിച്ചു. അപ്പോൾ അവൻ തന്നെ ഒരു പുതിയ കാലംപോലെയായിരുന്നു.
ഇന്ദ്രോ ഽപി ബിഭ്യതേ യസ്യ സ്ഥിതോ യുദ്ധേപ്സുരഗ്രതഃ സ ചാപി നിധനം പ്രാപ്തോ വിദ്യുന്മാലീ മഹായശാഃ
യുദ്ധത്തിന് മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ടു തന്നെ ഇന്ദ്രനും ഭയപ്പെടുന്നവനാണ് ആ മഹാശക്തനായ വിദ്യുന്മാലി. എങ്കിലും അവനും ഇപ്പോൾ മരണത്തെത്തിയിരിക്കുന്നു.