താരകാഖ്യപുരേ തസ്മിന് സുരാഃ ശൂരാഃ സമന്തതഃ സശസ്ത്രാ നിപതന്തി സ്മ സപക്ഷാ ഇവ ഭൂധരാഃ
താരക എന്ന നഗരത്തിൽ, എല്ലാ ദിക്കിലും ആയുധധാരികളായ വീരസുരന്മാർ ചിറകുള്ള പർവ്വതങ്ങൾപോലെ നിലത്തേക്ക് വീണു.
യോധയന്തി ത്രിഭാഗേണ ത്രിപുരേ തു ഗണേശ്വരാഃ വിദ്യുന്മാലീ മയശ്ചൈവ മഗ്നൌ ച ദ്രുമവദ്രണേ
ത്രിപുരയിൽ, ഗണനേതാക്കൾ മൂന്നു വിഭാഗങ്ങളായി യുദ്ധം നടത്തി; വിദ്യുന്മാലിയും മയനും യുദ്ധത്തിൽ മരങ്ങൾ മുങ്ങിയതുപോലെ മുങ്ങിപ്പോയി.
വിദ്യുന്മാലീ സ ദൈത്യേന്ദ്രോ ഗിരീന്ദ്രസദൃശദ്യുതിഃ ആദായ പരിഘം ഘോരം താഡയാമാസ നന്ദിനമ്
വിദ്യുന്മാലി എന്ന ദാനവാധിപൻ, പർവതംപോലെയുള്ള ദീപ്തിയോടെ ഭയങ്കരമായ ഇരുമ്പുകൊലുപിടിച്ച് നന്ദിയെ അടിച്ചു.
സ നന്ദീ ദാനവേന്ദ്രേണ പരിഘേണ ദൃഢാഹതഃ ഭ്രമതേ മധുനാ വ്യക്തഃ പുരാ നാരായണോ യഥാ
ദാനവാധിപന്റെ കൊലുവേറ്റ് ശക്തിയായി നന്ദി തളർന്നു, ഒരിക്കൽ മധുവിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ നാരായണൻ തളർന്നതുപോലെ.
നന്ദീശ്വരേ ഗതേ തത്ര ഗണപാഃ ഖ്യാതവിക്രമാഃ ദുദ്രുവുര്ജാതസംരമ്ഭാ വിദ്യുന്മാലിനമാസുരമ്
അവിടെ നിന്ന് നന്ദീശ്വരൻ മാറിയപ്പോൾ, പ്രശസ്തരായ വീര്യശാലികളായ ഗണങ്ങൾ ക്രോധത്തോടെ അസുരനായ വിദ്യുന്മാലിയെ ആക്രമിക്കാൻ ഓടി.
ഘണ്ടാകര്ണഃ ശങ്കുകര്ണോ മഹാകാലശ്ച പാര്ഷദാഃ തതശ്ച സായകൈഃ സര്വാന് ഗണപാന്ഗണപാകൃതീന്
അപ്പോൾ ഘണ്ടാകർണ്ണൻ, ശങ്കുകർണ്ണൻ, മഹാകാലൻ എന്നിങ്ങനെയുള്ള പാർഷദന്മാർ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് എല്ലാ ഗണങ്ങളെയും അവരുടെ നേതാക്കളെയും കുരുക്കി.
ഭൂയോ ഭൂയഃ സ വിവ്യാധ ഗണേശ്വരമഹത്തമാന് ഭിത്ത്വാ ഭിത്ത്വാ രുരാവോച്ചൈര് നഭസ്യമ്ബുധരോ യഥാ
അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ഗണേശ്വരന്മാരിൽ ശക്തരായവരെ അമ്പുകൊണ്ട് തുളച്ച്, ആഘാതത്തിൽ അവർ ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങൾ പോലെ ഉച്ചത്തിൽ കൂവിച്ചു.
തസ്യാരമ്ഭിതശബ്ദേന നന്ദീ ദിനകരപ്രഭഃ സംജ്ഞാം പ്രാപ്യ തതഃ സോ ഽപി വിദ്യുന്മാലിനമാദ്രവത്
അവിടെ ആരംഭിച്ച യുദ്ധശബ്ദം കേട്ട്, സൂര്യപ്രഭയുള്ള നന്ദി ബോധം തിരിച്ചുപിടിച്ച് വിദ്യുന്മാലിയെ നേരെ ചാർജ്ജ് ചെയ്തു.
രുദ്രദത്തം തദാ ദീപ്തം ദീപ്താനലസമപ്രഭമ് വജ്രം വജ്രനിഭാങ്ഗസ്യ ദാനവസ്യ സസര്ജ ഹ
അപ്പോൾ, രുദ്രൻ നൽകിയ തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന വജ്രം, വജ്രംപോലെയുള്ള അവൻ്റെ അവയവങ്ങളുള്ള ദാനവനിലേക്ക് നന്ദി എറിഞ്ഞു.
തം നന്ദിഭുജനിര്മുക്തം മുക്താഫലവിഭൂഷിതമ് പപാത വക്ഷസി തദാ വജ്രം ദൈത്യസ്യ ഭീഷണമ്
നന്ദിയുടെ ഭുജത്തിൽ നിന്ന് വിടുവിച്ച, മുത്തുകളാൽ അലങ്കരിച്ച ആ ഭയങ്കരമായ വജ്രം ദാനവന്റെ നെഞ്ചിൽ വീണു.
സ വജ്രനിഹതോ ദൈത്യോ വജ്രസംഹനനോപമഃ പപാത വജ്രാഭിഹതഃ ശക്രേണാദ്രിരിവാഹതഃ
വജ്രംപോലെയുള്ള ശരീരമുള്ള ദാനവൻ ആ വജ്രാഘാതം ഏറ്റു വീണു, ഇന്ദ്രൻ്റെ വജ്രംപിടിച്ച് പർവതം തകർക്കുന്നതുപോലെ.
ദൈത്യേശ്വരം വിനിഹതം നന്ദിനാ കുലനന്ദിനാ ചുക്രുശുര്ദാനവാഃ പ്രേക്ഷ്യ ദുദ്രുവുശ്ച ഗണാധിപാഃ
തങ്ങളുടെ ദാനവാധിപൻ, കുടുംബത്തിന് അഭിമാനമായ നന്ദി കൊല്ലപ്പെട്ടതറിഞ്ഞ്, ദാനവന്മാർ വിലപിച്ചു, ഗണാധിപന്മാർ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ദുഃഖാമര്ഷിതരോഷാസ്തേ വിദ്യുന്മാലിനി പാതിതേ ദ്രുമശൈലമഹാവൃഷ്ടിം പയോദാഃ സസൃജുര്യഥാ
വിദ്യുന്മാലി വീണതിൽ ദുഃഖവും കോപവും നിറഞ്ഞ മേഘങ്ങൾ, വൃക്ഷങ്ങളും പർവതങ്ങളും മഴപോലെ വീഴ്ത്തി.
തേ പീഡ്യമാനാ ഗുരുഭിര് ഗിരിഭിശ്ച ഗണേശ്വരാഃ കര്തവ്യം ന വിദുഃ കിംചിദ് വന്ദ്യമാധാര്മികാ ഇവ
ഭാരമുള്ള പർവതങ്ങൾ കൊണ്ട് പീഡിക്കപ്പെട്ട ഗണേശ്വരന്മാർ, എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ, അകൃത്യന്മാർ പ്രശംസിക്കപ്പെടുമ്പോലെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആയിരുന്നു.
തതോ ഽസുരവരഃ ശ്രീമാംസ് താരകാഖ്യഃ പ്രതാപവാന് സതരൂണാം ഗിരീണാം വൈ തുല്യരൂപധരോ ബഭൌ
അപ്പോൾ, താറക എന്ന പ്രശസ്തനും ശക്തനും ആയ അസുരൻ, അനേകം പർവതങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഭിന്നോത്തമാങ്ഗാ ഗണപാ ഭിന്നപാദാങ്കിതാനനാഃ വിരേജുര്ഭുജഗാ മന്ത്രൈര് വാര്യമാണാ യഥാ തഥാ
തലയ്ക്കൾ തകർന്നും മുഖങ്ങൾ തകർന്ന കാല്പാടുകളാൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയുമുള്ള ഗണങ്ങൾ, മന്ത്രശക്തിയിൽ പിടിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന പാമ്പുകളെപ്പോലെ ആയിരുന്നു.
മയേന മായാവീര്യേണ വധ്യമാനാ ഗണേശ്വരാഃ ഭ്രമന്തി ബഹുശബ്ദാലാഃ പഞ്ജരേ ശകുനാ ഇവ
മയയുടെ മായാവീര്യത്തിൽ പെട്ട്, ഗണേശ്വരന്മാർ പഞ്ചരത്തിലുള്ള പക്ഷികളെപ്പോലെ ശബ്ദം മുഴക്കിക്കൊണ്ട് അങ്ങിങ്ങായി അലഞ്ഞു.
തയാസുരവരഃ ശ്രീമാംസ് താരകാഖ്യഃ പ്രതാപവാന് ദദാഹ ച ബലം സര്വം ശുഷ്കേന്ധനമിവാനലഃ
താറക എന്ന മഹത്വമുള്ള അസുരൻ ആ മായാവീര്യത്തോടെ, മുഴുവൻ സൈന്യത്തെയും വരണ്ട ഇന്ധനത്തിൽ തീപിടിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ദഹിപ്പിച്ചു.
താരകാഖ്യേന വാര്യന്തേ ശരവര്ഷൈസ്തദാ ഗണാഃ മയേന മായാനിഹതാസ് താരകാഖ്യേന ചേഷുഭിഃ ഗണേശാ വിധുരാ ജാതാ ജീര്ണമൂലാ യഥാ ദ്രുമാഃ
അപ്പോൾ, താറകയുടെ അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ ഗണങ്ങൾ തളർന്നു, മയയുടെ മായയും താറകയുടെ അമ്പുകളും കൊണ്ട് ഗണേശന്മാർ വേരുകൾ ചീഞ്ഞ വൃക്ഷങ്ങൾപോലെ വിഷാദത്തിലായി.
ഭൂയഃ സംപതതേ ചാഗ്നിര് ഗ്രഹാന്ഗ്രാഹാന്ഭുജംഗമാന് ഗിരീന്ദ്രാംശ്ച ഹരീന്വ്യാഘ്രാന് വൃക്ഷാന് സൃമരവര്ണകാന്
പിന്നീട്, അഗ്നി വീണ്ടും ഗ്രഹങ്ങൾ, മുക്കൾ, പാമ്പുകൾ, വലിയ പർവതങ്ങൾ, കുരങ്ങുകൾ, കടുവകൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, ഭയാനകമായ ജീവികൾ എന്നിവയെ ആക്രമിച്ചു.
ശരഭാനഷ്ടപാദാംശ്ച അപഃ പവനമേവ ച മയോ മായാബലേനൈവ പാതയത്യേവ ശത്രുഷു
മായയുടെ മായാബലത്തിൽ, ജലം, വായു, ശരഭന്റെ അവയവങ്ങൾ എന്നിവയെല്ലാം ശത്രുക്കളിൽ വീഴ്ത്തി.
തേ താരകാഖ്യേന മയേന മായയാ സംമുഹ്യമാനാ വിവശാ ഗണേശ്വരാഃ നാശക്നുവംസ്തേ മനസാപി ചേഷ്ടിതും യഥേന്ദ്രിയാര്ഥാ മുനിനാഭിസംയതാഃ
താരക എന്ന മായയാൽ മായാവശരായി, ആ ഗണപതികൾ കുഴഞ്ഞു, മനസ്സിൽ പോലും ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയാതെ, ഒരു മുനി ഇന്ദ്രിയങ്ങളെ ആകർഷണങ്ങളിൽ നിന്ന് പിടിച്ചിരുത്തുന്നതുപോലെ അവശരായി നിന്നു.
മഹാജലാഗ്ന്യാദിസകുഞ്ജരോരഗൈര് ഹരീന്ദ്രവ്യാഘ്രര്ക്ഷതരക്ഷുരാക്ഷസൈഃ വിബാധ്യമാനാസ്തമസാ വിമോഹിതാഃ സമുദ്രമധ്യേഷ്വിവ ഗാധകാങ്ക്ഷിണഃ
വലിയ വെള്ളപ്പൊക്കം, അഗ്നി, ആന, പാമ്പ്, സിംഹം, കടുവ, കരടി, രാക്ഷസൻ, ദാനവൻ എന്നിവയാൽ ആക്രമിക്കപ്പെട്ട്, ഇരുണ്ടതിൽ കുഴഞ്ഞു, സമുദ്രത്തിനുള്ളിൽ ആഴം തേടുന്നവരെപ്പോലെ അവരായിരിന്നു.
സംമര്ദ്യമാനേഷു ഗണേശ്വരേഷു സംനര്ദമാനേഷു സുരേതരേഷു തതഃ സുരാണാം പ്രവരാഭിരക്ഷിതും രിപോര്ബലം സംവിവിശുഃ സഹായുധാഃ
ഗണപതികൾ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി, ദേവരും അസുരന്മാരും കുരുക്കി, അപ്പോൾ ദേവന്മാരിൽ പ്രധാനികൾ ആയുധങ്ങളുമായി ശത്രുക്കളുടെ സൈന്യത്തിലേക്ക് കയറി, സ്വന്തം ജനങ്ങളെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
യമോ ഗദാസ്ത്രോ വരുണശ്ച ഭാസ്കരസ് തഥാ കുമാരോ ഽമരകോടിസംയുതഃ സ്വയം ച ശക്രഃ സിതനാഗവാഹനഃ കുലീശപാണിഃ സുരലോകപുംഗവഃ
യമൻ തന്റെ ഗദയുമായി, വരുണൻ, ഭാസ്കരൻ, അനന്തമായ അമരന്മാരോടൊപ്പം കുമാരൻ, സ്വയം ഇന്ദ്രൻ വെള്ളയാനയിലിരുന്ന് വജ്രം കൈവശം വച്ചു—all ദേവതാപ്രഭുക്കൾ അകത്തു കയറി.
സ ചോഡുനാഥഃ സസുതോ ദിവാകരഃ സ സാന്തകസ്ത്ര്യക്ഷപതിര് മഹാദ്യുതിഃ ഏതേ രിപൂണാം പ്രബലാഭിരക്ഷിതം തദാ ബലം സംവിവിശുര്മദോദ്ധതാഃ
മാരുതാധിപൻ പുത്രനോടൊപ്പം, സൂര്യൻ അനുചരങ്ങളോടൊപ്പം, മഹാതേജസ്സുള്ള ത്രയാക്ഷൻ—ഇവരൊക്കെയും ശക്തിയിൽ മദിച്ചു, ശക്തമായ ശത്രുസൈന്യത്തിലേക്ക് കടന്നു.
യഥാ വനം ദര്പിതകുഞ്ജരാധിപാ യഥാ നഭഃ സാമ്ബുധരം ദിവാകരഃ യഥാ ച സിംഹൈര്വിജനേഷു ഗോകുലം തഥാ ബലം തത്ത്രിദശൈര് അഭിദ്രുതമ്
അഹങ്കാരമുള്ള ആനകളുടെ കൂട്ടം കാട്ടിലേക്ക് കയറിയതുപോലെയും, സൂര്യൻ മേഘം നിറഞ്ഞ ആകാശത്തിലേക്ക് വന്നതുപോലെയും, സിംഹങ്ങൾ ശൂന്യപ്രദേശത്ത് പശുക്കൂട്ടത്തെ ആക്രമിച്ചതുപോലെയും, ദേവന്മാർ ആ സൈന്യത്തിലേക്ക് ചാടിക്കയറി.
കൃതപ്രഹാരാതുരദീനദാനവം തതസ്ത്വഭജ്യന്ത ബലം ഹി പാര്ഷദാഃ സ്വര്ജ്യോതിഷാം ജ്യോതിര് ഇവോഷ്മവാന് ഹരിര് യഥാ തമോ ഘോരതരം നരാണാമ്
അവിടെയുള്ള ദാനവന്മാർ അടിയേറ്റു വിഷമിച്ച്, അവരുടെ സൈന്യം ദേവരുടെ അനുചിതർ തകർത്തു; മനുഷ്യരുടെ ഇരുണ്ടതിനെ സൂര്യൻ തകർക്കുന്നതുപോലെയും, തീ കനൽപടർന്ന ഇരുണ്ടതിനെ അകറ്റുന്നതുപോലെയും.
വിശാന്തയാമാസ യഥാ സദൈവ നിശാകരഃ സംചിതശാര്വരം തമഃ തതോ ഽപകൃഷ്ടേ ച തമഃപ്രഭാവേ അസ്ത്രപ്രഭാവേ ച വിവര്ധമാനേ
ചന്ദ്രൻ എപ്പോഴും രാത്രിയുടെ ഇരുണ്ടതയെ ശമിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ, അവൻ അവിടെയുള്ള ഇരുണ്ടതയെ ശാന്തമാക്കി; അതിനിടെ ഇരുണ്ടതയുടെ ശക്തി കുറഞ്ഞപ്പോൾ ആയുധങ്ങളുടെ പ്രകാശം വർദ്ധിച്ചു.
ദിഗ്ലോകപാലൈര് ഗണനായകൈശ്ച കൃതോ മഹാന്സിംഹരവോ മുഹൂര്തമ് സംഖ്യേ വിഭഗ്നാ വികരാ വിപാദാശ് ഛിന്നോത്തമാങ്ഗാഃ ശരപൂരിതാങ്ഗാഃ
ദിശാപാലകരും ഗണനായകരും ഒരു വലിയ സിംഹത്തിന്റെ പുഞ്ചിരി പോലെ ഒരു നിമിഷം മുഴക്കിയപ്പോൾ, യുദ്ധത്തിൽ ഭീകരരായ, തലയില്ലാത്ത, കൈകാൽ മുറിഞ്ഞ, അസ്ത്രം നിറഞ്ഞ ശരീരങ്ങളായവരെ തകർത്തു.