ഇഷുഭിസ്താഡ്യമാനാസ്തേ ഭൂയോ ഭൂയോ ഗണേശ്വരാഃ ചക്രുസ്തേ ദേഹനിര്യാസം സ്വര്ണധാതുമിവാചലാഃ
അമ്പുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വീണപ്പോൾ, ഗണനേതാക്കൾ അവരുടെ ശരീരത്തിന്റെ സാരം ഒഴുക്കി, പർവ്വതങ്ങൾ പൊന്നിന്റെ ധാതു പുറത്തുവിടുന്നതുപോലെ.
തഥാ വൃക്ഷശിലാവജ്രശൂലപട്ടിപരശ്വധൈഃ ചൂര്ണ്യന്തേ ഽഭിഹതാ ദൈത്യാഃ കാചാഷ്ടങ്കഹതാ ഇവ
മരങ്ങൾ, കല്ലുകൾ, വജ്രം, കുന്തം, വാളുകൾ എന്നിവകൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ട ദൈത്യന്മാർ, കച്ചടിയാൽ അടിക്കപ്പെട്ട ഗ്ലാസ്സ് തകർന്നുപോകുന്നതുപോലെ ചിതറിപ്പോയി.
ചന്ദ്രോദയാത്സമുദ്ഭൂതഃ പൌര്ണമാസ ഇവാര്ണവഃ ത്രിപുരം പ്രഭവത് തദ്വദ് ഭീമരൂപമഹാസുരൈഃ
പൗർണ്ണമിയുടെ ചന്ദ്രോദയത്തിൽ സമുദ്രം ഉയർന്നതുപോലെ, ഭയങ്കരമായ മഹാശക്തിയുള്ള അസുരന്മാർ നിറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ത്രിപുരം പ്രകാശിച്ചു.
താരകാഖ്യോ ജയത്യേഷ ഇതി ദൈത്യാ അഘോഷയന് ജയതീന്ദ്രശ്ച രുദ്രശ്ച ഇത്യേവ ച ഗണേശ്വരാഃ
ദൈത്യന്മാർ 'താരകൻ ജയിച്ചിരിക്കുന്നു!' എന്ന് വിളിച്ചു; ഗണനേതാക്കൾ 'ഇന്ദ്രനും രുദ്രനും ജയിച്ചിരിക്കുന്നു!' എന്നും ഉച്ചരിച്ചു.
വാരിതാ ദാരിതാ ബാണൈര് യോധാസ്തസ്മിന്ബലാര്ണവേ നിഃസ്വനന്തോ ഽമ്ബുസമയേ ജലഗര്ഭാ ഇവാമ്ബുദാഃ
ആ യുദ്ധസമുദ്രത്തിൽ, അമ്പുകൾ കൊണ്ട് യോദ്ധാക്കൾ തടയപ്പെടുകയും കീറപ്പെടുകയും ചെയ്തു; മഴക്കാലത്ത് വെള്ളം നിറഞ്ഞ മേഘങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
കരൈശ്ഛിന്നൈഃ ശിരോഭിശ്ച ധ്വജൈശ്ഛത്ത്രൈശ്ച പാണ്ഡുരൈഃ യുദ്ധഭൂമിര്ഭയവതീ മാംസശോണിതപൂരിതാ
വെട്ടിയ കൈകളും തലകളും, വെള്ള നിറമുള്ള പതാകകളും കുടകളും നിറഞ്ഞ യുദ്ധഭൂമി, മാംസം രക്തം എന്നിവകൊണ്ട് നിറഞ്ഞു ഭയങ്കരമായി മാറി.
വ്യോമ്നി ചോത്പ്ലുത്യ സഹസാ താലമാത്രം വരായുധൈഃ ദൃഢാഹതാഃ പതന് പൂര്വം ദാനവാഃ പ്രമഥാസ്തഥാ
ആകാശത്ത് പെട്ടെന്ന് ചാടി, ശക്തമായ ആയുധങ്ങളാൽ അടിക്കപ്പെട്ട ദാനവരും പാർഷദന്മാരും മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ മുമ്പ് നിലത്തേക്ക് വീണു.
സിദ്ധാശ്ചാപ്സരസശ്ചൈവ ചാരണാശ്ച നഭോഗതാഃ ദൃഢപ്രഹാരഹൃഷിതാഃ സാധു സാധ്വിതി ചുക്രുശുഃ
ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന സിദ്ധന്മാർ, അപ്സരസുകൾ, ചാരണന്മാർ ശക്തമായ പ്രഹാരങ്ങൾ കണ്ടു സന്തോഷിച്ച് 'ശബാശ്! ശബാശ്!' എന്ന് വിളിച്ചു.
അനാഹതാശ്ച വിയതി ദേവദുന്ദുഭയസ്തഥാ നദന്തോ മേഘശബ്ദേന ശരഭാ ഇവ രോഷിതാഃ
ആകാശത്ത് ആരും തൊടാതെ ദേവദുന്ദുഭികൾ മുഴങ്ങി, മേഘങ്ങൾ കുരയ്ക്കുന്നതുപോലെയും, പ്രകോപിതമായ കാട്ടുമൃഗങ്ങൾപോലെയും ശബ്ദം ഉണ്ടായി.
തേ തസ്മിംസ്ത്രിപുരേ ദൈത്യാ നദ്യഃ സിന്ധുപതാവിവ വിശന്തി ക്രുദ്ധവദനാ വല്മീകമിവ പന്നഗാഃ
ആ ത്രിപുരയിൽ, ദൈത്യന്മാർ കോപഭരിതമായ മുഖത്തോടുകൂടി, പാമ്പുകൾ വാൽമീകത്തിൽ കയറിയതുപോലെയും, നദികൾ സമുദ്രത്തിൽ ചേർന്നതുപോലെയും, നദികളിൽ കയറി.
താരകാഖ്യപുരേ തസ്മിന് സുരാഃ ശൂരാഃ സമന്തതഃ സശസ്ത്രാ നിപതന്തി സ്മ സപക്ഷാ ഇവ ഭൂധരാഃ
താരക എന്ന നഗരത്തിൽ, എല്ലാ ദിക്കിലും ആയുധധാരികളായ വീരസുരന്മാർ ചിറകുള്ള പർവ്വതങ്ങൾപോലെ നിലത്തേക്ക് വീണു.
യോധയന്തി ത്രിഭാഗേണ ത്രിപുരേ തു ഗണേശ്വരാഃ വിദ്യുന്മാലീ മയശ്ചൈവ മഗ്നൌ ച ദ്രുമവദ്രണേ
ത്രിപുരയിൽ, ഗണനേതാക്കൾ മൂന്നു വിഭാഗങ്ങളായി യുദ്ധം നടത്തി; വിദ്യുന്മാലിയും മയനും യുദ്ധത്തിൽ മരങ്ങൾ മുങ്ങിയതുപോലെ മുങ്ങിപ്പോയി.
വിദ്യുന്മാലീ സ ദൈത്യേന്ദ്രോ ഗിരീന്ദ്രസദൃശദ്യുതിഃ ആദായ പരിഘം ഘോരം താഡയാമാസ നന്ദിനമ്
വിദ്യുന്മാലി എന്ന ദാനവാധിപൻ, പർവതംപോലെയുള്ള ദീപ്തിയോടെ ഭയങ്കരമായ ഇരുമ്പുകൊലുപിടിച്ച് നന്ദിയെ അടിച്ചു.
സ നന്ദീ ദാനവേന്ദ്രേണ പരിഘേണ ദൃഢാഹതഃ ഭ്രമതേ മധുനാ വ്യക്തഃ പുരാ നാരായണോ യഥാ
ദാനവാധിപന്റെ കൊലുവേറ്റ് ശക്തിയായി നന്ദി തളർന്നു, ഒരിക്കൽ മധുവിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ നാരായണൻ തളർന്നതുപോലെ.
നന്ദീശ്വരേ ഗതേ തത്ര ഗണപാഃ ഖ്യാതവിക്രമാഃ ദുദ്രുവുര്ജാതസംരമ്ഭാ വിദ്യുന്മാലിനമാസുരമ്
അവിടെ നിന്ന് നന്ദീശ്വരൻ മാറിയപ്പോൾ, പ്രശസ്തരായ വീര്യശാലികളായ ഗണങ്ങൾ ക്രോധത്തോടെ അസുരനായ വിദ്യുന്മാലിയെ ആക്രമിക്കാൻ ഓടി.
ഘണ്ടാകര്ണഃ ശങ്കുകര്ണോ മഹാകാലശ്ച പാര്ഷദാഃ തതശ്ച സായകൈഃ സര്വാന് ഗണപാന്ഗണപാകൃതീന്
അപ്പോൾ ഘണ്ടാകർണ്ണൻ, ശങ്കുകർണ്ണൻ, മഹാകാലൻ എന്നിങ്ങനെയുള്ള പാർഷദന്മാർ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് എല്ലാ ഗണങ്ങളെയും അവരുടെ നേതാക്കളെയും കുരുക്കി.
ഭൂയോ ഭൂയഃ സ വിവ്യാധ ഗണേശ്വരമഹത്തമാന് ഭിത്ത്വാ ഭിത്ത്വാ രുരാവോച്ചൈര് നഭസ്യമ്ബുധരോ യഥാ
അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ഗണേശ്വരന്മാരിൽ ശക്തരായവരെ അമ്പുകൊണ്ട് തുളച്ച്, ആഘാതത്തിൽ അവർ ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങൾ പോലെ ഉച്ചത്തിൽ കൂവിച്ചു.
തസ്യാരമ്ഭിതശബ്ദേന നന്ദീ ദിനകരപ്രഭഃ സംജ്ഞാം പ്രാപ്യ തതഃ സോ ഽപി വിദ്യുന്മാലിനമാദ്രവത്
അവിടെ ആരംഭിച്ച യുദ്ധശബ്ദം കേട്ട്, സൂര്യപ്രഭയുള്ള നന്ദി ബോധം തിരിച്ചുപിടിച്ച് വിദ്യുന്മാലിയെ നേരെ ചാർജ്ജ് ചെയ്തു.
രുദ്രദത്തം തദാ ദീപ്തം ദീപ്താനലസമപ്രഭമ് വജ്രം വജ്രനിഭാങ്ഗസ്യ ദാനവസ്യ സസര്ജ ഹ
അപ്പോൾ, രുദ്രൻ നൽകിയ തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന വജ്രം, വജ്രംപോലെയുള്ള അവൻ്റെ അവയവങ്ങളുള്ള ദാനവനിലേക്ക് നന്ദി എറിഞ്ഞു.
തം നന്ദിഭുജനിര്മുക്തം മുക്താഫലവിഭൂഷിതമ് പപാത വക്ഷസി തദാ വജ്രം ദൈത്യസ്യ ഭീഷണമ്
നന്ദിയുടെ ഭുജത്തിൽ നിന്ന് വിടുവിച്ച, മുത്തുകളാൽ അലങ്കരിച്ച ആ ഭയങ്കരമായ വജ്രം ദാനവന്റെ നെഞ്ചിൽ വീണു.
സ വജ്രനിഹതോ ദൈത്യോ വജ്രസംഹനനോപമഃ പപാത വജ്രാഭിഹതഃ ശക്രേണാദ്രിരിവാഹതഃ
വജ്രംപോലെയുള്ള ശരീരമുള്ള ദാനവൻ ആ വജ്രാഘാതം ഏറ്റു വീണു, ഇന്ദ്രൻ്റെ വജ്രംപിടിച്ച് പർവതം തകർക്കുന്നതുപോലെ.
ദൈത്യേശ്വരം വിനിഹതം നന്ദിനാ കുലനന്ദിനാ ചുക്രുശുര്ദാനവാഃ പ്രേക്ഷ്യ ദുദ്രുവുശ്ച ഗണാധിപാഃ
തങ്ങളുടെ ദാനവാധിപൻ, കുടുംബത്തിന് അഭിമാനമായ നന്ദി കൊല്ലപ്പെട്ടതറിഞ്ഞ്, ദാനവന്മാർ വിലപിച്ചു, ഗണാധിപന്മാർ ഓടി രക്ഷപ്പെട്ടു.
ദുഃഖാമര്ഷിതരോഷാസ്തേ വിദ്യുന്മാലിനി പാതിതേ ദ്രുമശൈലമഹാവൃഷ്ടിം പയോദാഃ സസൃജുര്യഥാ
വിദ്യുന്മാലി വീണതിൽ ദുഃഖവും കോപവും നിറഞ്ഞ മേഘങ്ങൾ, വൃക്ഷങ്ങളും പർവതങ്ങളും മഴപോലെ വീഴ്ത്തി.
തേ പീഡ്യമാനാ ഗുരുഭിര് ഗിരിഭിശ്ച ഗണേശ്വരാഃ കര്തവ്യം ന വിദുഃ കിംചിദ് വന്ദ്യമാധാര്മികാ ഇവ
ഭാരമുള്ള പർവതങ്ങൾ കൊണ്ട് പീഡിക്കപ്പെട്ട ഗണേശ്വരന്മാർ, എന്ത് ചെയ്യണമെന്ന് അറിയാതെ, അകൃത്യന്മാർ പ്രശംസിക്കപ്പെടുമ്പോലെ ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആയിരുന്നു.
തതോ ഽസുരവരഃ ശ്രീമാംസ് താരകാഖ്യഃ പ്രതാപവാന് സതരൂണാം ഗിരീണാം വൈ തുല്യരൂപധരോ ബഭൌ
അപ്പോൾ, താറക എന്ന പ്രശസ്തനും ശക്തനും ആയ അസുരൻ, അനേകം പർവതങ്ങളുടെ രൂപത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ഭിന്നോത്തമാങ്ഗാ ഗണപാ ഭിന്നപാദാങ്കിതാനനാഃ വിരേജുര്ഭുജഗാ മന്ത്രൈര് വാര്യമാണാ യഥാ തഥാ
തലയ്ക്കൾ തകർന്നും മുഖങ്ങൾ തകർന്ന കാല്പാടുകളാൽ അടയാളപ്പെടുത്തിയുമുള്ള ഗണങ്ങൾ, മന്ത്രശക്തിയിൽ പിടിച്ചിരിയ്ക്കുന്ന പാമ്പുകളെപ്പോലെ ആയിരുന്നു.
മയേന മായാവീര്യേണ വധ്യമാനാ ഗണേശ്വരാഃ ഭ്രമന്തി ബഹുശബ്ദാലാഃ പഞ്ജരേ ശകുനാ ഇവ
മയയുടെ മായാവീര്യത്തിൽ പെട്ട്, ഗണേശ്വരന്മാർ പഞ്ചരത്തിലുള്ള പക്ഷികളെപ്പോലെ ശബ്ദം മുഴക്കിക്കൊണ്ട് അങ്ങിങ്ങായി അലഞ്ഞു.
തയാസുരവരഃ ശ്രീമാംസ് താരകാഖ്യഃ പ്രതാപവാന് ദദാഹ ച ബലം സര്വം ശുഷ്കേന്ധനമിവാനലഃ
താറക എന്ന മഹത്വമുള്ള അസുരൻ ആ മായാവീര്യത്തോടെ, മുഴുവൻ സൈന്യത്തെയും വരണ്ട ഇന്ധനത്തിൽ തീപിടിപ്പിക്കുന്നതുപോലെ ദഹിപ്പിച്ചു.
താരകാഖ്യേന വാര്യന്തേ ശരവര്ഷൈസ്തദാ ഗണാഃ മയേന മായാനിഹതാസ് താരകാഖ്യേന ചേഷുഭിഃ ഗണേശാ വിധുരാ ജാതാ ജീര്ണമൂലാ യഥാ ദ്രുമാഃ
അപ്പോൾ, താറകയുടെ അമ്പുകളുടെ മഴയിൽ ഗണങ്ങൾ തളർന്നു, മയയുടെ മായയും താറകയുടെ അമ്പുകളും കൊണ്ട് ഗണേശന്മാർ വേരുകൾ ചീഞ്ഞ വൃക്ഷങ്ങൾപോലെ വിഷാദത്തിലായി.
ഭൂയഃ സംപതതേ ചാഗ്നിര് ഗ്രഹാന്ഗ്രാഹാന്ഭുജംഗമാന് ഗിരീന്ദ്രാംശ്ച ഹരീന്വ്യാഘ്രാന് വൃക്ഷാന് സൃമരവര്ണകാന്
പിന്നീട്, അഗ്നി വീണ്ടും ഗ്രഹങ്ങൾ, മുക്കൾ, പാമ്പുകൾ, വലിയ പർവതങ്ങൾ, കുരങ്ങുകൾ, കടുവകൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, ഭയാനകമായ ജീവികൾ എന്നിവയെ ആക്രമിച്ചു.