താരകാഖ്യപുരേ ദൈത്യാസ് താരകാഖ്യപുരഃസരാഃ നിര്ഗതാഃ കുപിതാസ്തൂര്ണം ബിലാദിവ മഹോരഗാഃ
താരക എന്ന നഗരത്തിൽ നിന്നു, താരകന്റെ നേതൃത്വത്തിൽ ദാനവന്മാർ കോപത്തോടെ വലിയ പാമ്പുകൾ കുഴിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുന്നതുപോലെ പുറത്ത് വന്നു.
നിര്ധാവന്തസ്തു തേ ദൈത്യാഃ പ്രമഥാധിപയൂഥപൈഃ നിരുദ്ധാ ഗജരാജാനോ യഥാ കേസരിയൂഥപൈഃ
അവ ദാനവന്മാർ കുതിച്ചുവന്നപ്പോൾ, പ്രമഥഗണങ്ങളുടെ നേതാക്കൾ അവരെ തടഞ്ഞു, സിംഹസംഘങ്ങളുടെ നേതാക്കൾ ആനകളെ തടയുന്നതുപോലെ.
ദര്പിതാനാം തതശ്ചൈഷാം ദര്പിതാനാമ് ഇവാഗ്നീനാമ് രൂപാണി ജജ്വലുസ്തേഷാമ് അഗ്നീനാമിവ ധമ്യതാമ്
അവരിൽ അഹങ്കാരമുള്ളവരുടെ രൂപങ്ങൾ, കാറ്റ് അടിക്കുന്ന അഗ്നിപോലെ, ജ്വലിച്ചു.
തതോ ബൃഹന്തി ചാപാനി ഭീമനാദാനി സര്വശഃ നികൃഷ്യ ജഘ്നുരന്യോന്യമ് ഇഷുഭിഃ പ്രാണഭോജനൈഃ
പിന്നീട്, വലിയ വില്ലുകൾ വലിച്ച്, ചുറ്റും ഭയങ്കരശബ്ദം ഉണ്ടാക്കി, ജീവനെ കുടിയെടുക്കുന്ന അമ്പുകൾ കൊണ്ട് അവർ തമ്മിൽ ഏറ്റുമുട്ടി.
മാര്ജാരമൃഗഭീമാസ്യാന് പാര്ഷദാന്വികൃതാനനാന് ദൃഷ്ട്വാ ദൃഷ്ട്വാഹസന്നുച്ചൈര് ദാനവാ രൂപസമ്പദാ
പൂച്ച, മാൻ, ഭയങ്കരമായ മൃഗങ്ങൾ എന്നിവയുടെ മുഖംപോലെയുള്ളവരും, വിചിത്രമായ മുഖങ്ങളുമുള്ള പാർഷദന്മാരെ കണ്ടപ്പോൾ, തങ്ങളുടെ രൂപസൗന്ദര്യത്തിൽ അഹങ്കരിച്ച ദാനവന്മാർ വീണ്ടും വീണ്ടും വലിയ ശബ്ദത്തിൽ ചിരിച്ചു.
ബാഹുഭിഃ പരിഘാകാരൈഃ കൃഷ്യതാം ധനുഷാം ശരാഃ ഭടവര്മേഷു വിവിശുസ് തഡാഗാനീവ പക്ഷിണഃ
ഇരുമ്പ് ഗദപോലെയുള്ള കൈകളാൽ അവർ വില്ലുകൾ വലിച്ചു, അമ്പുകൾ യോദ്ധാക്കളുടെ കാവചങ്ങൾ തുരന്നുകയറി, പക്ഷികൾ കുളത്തിൽ കയറിയതുപോലെ.
മൃതാഃ സ്ഥ ക്വ നു യാസ്യധ്വം ഹനിഷ്യാമോ നിവര്തതാമ് ഇത്യേവം പരുഷാണ്യുക്ത്വാ ദാനവാഃ പാര്ഷദര്ഷഭാന്
നിങ്ങൾ മരിച്ചവരല്ലേ, ഇനി എവിടേക്ക് പോകുന്നു? ഞങ്ങൾ നിങ്ങളെ കൊല്ലും, തിരിച്ചു വരിക! എന്നിങ്ങനെ കഠിനമായ വാക്കുകൾ പറഞ്ഞ് ദാനവന്മാർ പാർഷദന്മാരുടെ നേതാക്കളോട് പറഞ്ഞു.
ബിഭിദുഃ സായകൈസ്തീക്ഷ്ണൈഃ സൂര്യപാദാ ഇവാമ്ബുദാന് പ്രമഥാ അപി സിംഹാക്ഷാഃ സിംഹവിക്രാന്തവിക്രമാഃ ഖണ്ഡശൈലശിലാവൃക്ഷൈര് ബിഭിദുര് ദൈത്യദാനവാന്
കഠിനമായ അമ്പുകൾകൊണ്ട് അവർ ദൈത്യരെയും ദാനവരെയും മേഘങ്ങളെ സൂര്യന്റെ കിരണങ്ങൾ തകർക്കുന്നതുപോലെ തകർത്തു; സിംഹത്തിന്റെ കണ്ണും സിംഹത്തിന്റെ നടപ്പും ഉള്ള പാർഷദന്മാർ പാറക്കഷ്ണങ്ങൾ, വലിയ കല്ലുകൾ, മരങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് ദാനവന്മാരെ തകർത്തു.
അമ്ബുദൈരാകുലമിവ ഹംസാകുലമിവാമ്ബരമ് ദാനവാകുലമത്യര്ഥം തത്പുരം സകലം ബഭൌ
ആ നഗരം ദാനവന്മാരാൽ നിറഞ്ഞു, ആകാശം ഹംസകളാൽ നിറഞ്ഞതുപോലെയും, സമുദ്രം മേഘങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞതുപോലെയും ഭയങ്കരമായി തോന്നി.
വികൃഷ്ടചാപാ ദൈത്യേന്ദ്രാഃ സൃജന്തി ശരദുര്ദിനമ് ഇന്ദ്രചാപാങ്കിതോരസ്കാ ജലദാ ഇവ ദുര്ദിനമ്
ദൈത്യാധിപന്മാർ വില്ലുകൾ വലിച്ച്, അവരുടെ നെഞ്ചിൽ ഇന്ദ്രധനുസ്സിന്റെ വരകൾപോലുള്ള അടയാളങ്ങളോടെ, ആകാശത്ത് കറുത്ത മേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞ കാറ്റുപൊയ്കാലംപോലെ യുദ്ധഭൂമിയിൽ അശാന്തത സൃഷ്ടിച്ചു.
ഇഷുഭിസ്താഡ്യമാനാസ്തേ ഭൂയോ ഭൂയോ ഗണേശ്വരാഃ ചക്രുസ്തേ ദേഹനിര്യാസം സ്വര്ണധാതുമിവാചലാഃ
അമ്പുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും വീണപ്പോൾ, ഗണനേതാക്കൾ അവരുടെ ശരീരത്തിന്റെ സാരം ഒഴുക്കി, പർവ്വതങ്ങൾ പൊന്നിന്റെ ധാതു പുറത്തുവിടുന്നതുപോലെ.
തഥാ വൃക്ഷശിലാവജ്രശൂലപട്ടിപരശ്വധൈഃ ചൂര്ണ്യന്തേ ഽഭിഹതാ ദൈത്യാഃ കാചാഷ്ടങ്കഹതാ ഇവ
മരങ്ങൾ, കല്ലുകൾ, വജ്രം, കുന്തം, വാളുകൾ എന്നിവകൊണ്ട് അടിക്കപ്പെട്ട ദൈത്യന്മാർ, കച്ചടിയാൽ അടിക്കപ്പെട്ട ഗ്ലാസ്സ് തകർന്നുപോകുന്നതുപോലെ ചിതറിപ്പോയി.
ചന്ദ്രോദയാത്സമുദ്ഭൂതഃ പൌര്ണമാസ ഇവാര്ണവഃ ത്രിപുരം പ്രഭവത് തദ്വദ് ഭീമരൂപമഹാസുരൈഃ
പൗർണ്ണമിയുടെ ചന്ദ്രോദയത്തിൽ സമുദ്രം ഉയർന്നതുപോലെ, ഭയങ്കരമായ മഹാശക്തിയുള്ള അസുരന്മാർ നിറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ത്രിപുരം പ്രകാശിച്ചു.
താരകാഖ്യോ ജയത്യേഷ ഇതി ദൈത്യാ അഘോഷയന് ജയതീന്ദ്രശ്ച രുദ്രശ്ച ഇത്യേവ ച ഗണേശ്വരാഃ
ദൈത്യന്മാർ 'താരകൻ ജയിച്ചിരിക്കുന്നു!' എന്ന് വിളിച്ചു; ഗണനേതാക്കൾ 'ഇന്ദ്രനും രുദ്രനും ജയിച്ചിരിക്കുന്നു!' എന്നും ഉച്ചരിച്ചു.
വാരിതാ ദാരിതാ ബാണൈര് യോധാസ്തസ്മിന്ബലാര്ണവേ നിഃസ്വനന്തോ ഽമ്ബുസമയേ ജലഗര്ഭാ ഇവാമ്ബുദാഃ
ആ യുദ്ധസമുദ്രത്തിൽ, അമ്പുകൾ കൊണ്ട് യോദ്ധാക്കൾ തടയപ്പെടുകയും കീറപ്പെടുകയും ചെയ്തു; മഴക്കാലത്ത് വെള്ളം നിറഞ്ഞ മേഘങ്ങൾ മുഴങ്ങുന്നതുപോലെ ശബ്ദം മുഴങ്ങി.
കരൈശ്ഛിന്നൈഃ ശിരോഭിശ്ച ധ്വജൈശ്ഛത്ത്രൈശ്ച പാണ്ഡുരൈഃ യുദ്ധഭൂമിര്ഭയവതീ മാംസശോണിതപൂരിതാ
വെട്ടിയ കൈകളും തലകളും, വെള്ള നിറമുള്ള പതാകകളും കുടകളും നിറഞ്ഞ യുദ്ധഭൂമി, മാംസം രക്തം എന്നിവകൊണ്ട് നിറഞ്ഞു ഭയങ്കരമായി മാറി.
വ്യോമ്നി ചോത്പ്ലുത്യ സഹസാ താലമാത്രം വരായുധൈഃ ദൃഢാഹതാഃ പതന് പൂര്വം ദാനവാഃ പ്രമഥാസ്തഥാ
ആകാശത്ത് പെട്ടെന്ന് ചാടി, ശക്തമായ ആയുധങ്ങളാൽ അടിക്കപ്പെട്ട ദാനവരും പാർഷദന്മാരും മറ്റുള്ളവരെക്കാൾ മുമ്പ് നിലത്തേക്ക് വീണു.
സിദ്ധാശ്ചാപ്സരസശ്ചൈവ ചാരണാശ്ച നഭോഗതാഃ ദൃഢപ്രഹാരഹൃഷിതാഃ സാധു സാധ്വിതി ചുക്രുശുഃ
ആകാശത്ത് സഞ്ചരിച്ചിരുന്ന സിദ്ധന്മാർ, അപ്സരസുകൾ, ചാരണന്മാർ ശക്തമായ പ്രഹാരങ്ങൾ കണ്ടു സന്തോഷിച്ച് 'ശബാശ്! ശബാശ്!' എന്ന് വിളിച്ചു.
അനാഹതാശ്ച വിയതി ദേവദുന്ദുഭയസ്തഥാ നദന്തോ മേഘശബ്ദേന ശരഭാ ഇവ രോഷിതാഃ
ആകാശത്ത് ആരും തൊടാതെ ദേവദുന്ദുഭികൾ മുഴങ്ങി, മേഘങ്ങൾ കുരയ്ക്കുന്നതുപോലെയും, പ്രകോപിതമായ കാട്ടുമൃഗങ്ങൾപോലെയും ശബ്ദം ഉണ്ടായി.
തേ തസ്മിംസ്ത്രിപുരേ ദൈത്യാ നദ്യഃ സിന്ധുപതാവിവ വിശന്തി ക്രുദ്ധവദനാ വല്മീകമിവ പന്നഗാഃ
ആ ത്രിപുരയിൽ, ദൈത്യന്മാർ കോപഭരിതമായ മുഖത്തോടുകൂടി, പാമ്പുകൾ വാൽമീകത്തിൽ കയറിയതുപോലെയും, നദികൾ സമുദ്രത്തിൽ ചേർന്നതുപോലെയും, നദികളിൽ കയറി.
താരകാഖ്യപുരേ തസ്മിന് സുരാഃ ശൂരാഃ സമന്തതഃ സശസ്ത്രാ നിപതന്തി സ്മ സപക്ഷാ ഇവ ഭൂധരാഃ
താരക എന്ന നഗരത്തിൽ, എല്ലാ ദിക്കിലും ആയുധധാരികളായ വീരസുരന്മാർ ചിറകുള്ള പർവ്വതങ്ങൾപോലെ നിലത്തേക്ക് വീണു.
യോധയന്തി ത്രിഭാഗേണ ത്രിപുരേ തു ഗണേശ്വരാഃ വിദ്യുന്മാലീ മയശ്ചൈവ മഗ്നൌ ച ദ്രുമവദ്രണേ
ത്രിപുരയിൽ, ഗണനേതാക്കൾ മൂന്നു വിഭാഗങ്ങളായി യുദ്ധം നടത്തി; വിദ്യുന്മാലിയും മയനും യുദ്ധത്തിൽ മരങ്ങൾ മുങ്ങിയതുപോലെ മുങ്ങിപ്പോയി.
വിദ്യുന്മാലീ സ ദൈത്യേന്ദ്രോ ഗിരീന്ദ്രസദൃശദ്യുതിഃ ആദായ പരിഘം ഘോരം താഡയാമാസ നന്ദിനമ്
വിദ്യുന്മാലി എന്ന ദാനവാധിപൻ, പർവതംപോലെയുള്ള ദീപ്തിയോടെ ഭയങ്കരമായ ഇരുമ്പുകൊലുപിടിച്ച് നന്ദിയെ അടിച്ചു.
സ നന്ദീ ദാനവേന്ദ്രേണ പരിഘേണ ദൃഢാഹതഃ ഭ്രമതേ മധുനാ വ്യക്തഃ പുരാ നാരായണോ യഥാ
ദാനവാധിപന്റെ കൊലുവേറ്റ് ശക്തിയായി നന്ദി തളർന്നു, ഒരിക്കൽ മധുവിന്റെ സ്വാധീനത്തിൽ നാരായണൻ തളർന്നതുപോലെ.
നന്ദീശ്വരേ ഗതേ തത്ര ഗണപാഃ ഖ്യാതവിക്രമാഃ ദുദ്രുവുര്ജാതസംരമ്ഭാ വിദ്യുന്മാലിനമാസുരമ്
അവിടെ നിന്ന് നന്ദീശ്വരൻ മാറിയപ്പോൾ, പ്രശസ്തരായ വീര്യശാലികളായ ഗണങ്ങൾ ക്രോധത്തോടെ അസുരനായ വിദ്യുന്മാലിയെ ആക്രമിക്കാൻ ഓടി.
ഘണ്ടാകര്ണഃ ശങ്കുകര്ണോ മഹാകാലശ്ച പാര്ഷദാഃ തതശ്ച സായകൈഃ സര്വാന് ഗണപാന്ഗണപാകൃതീന്
അപ്പോൾ ഘണ്ടാകർണ്ണൻ, ശങ്കുകർണ്ണൻ, മഹാകാലൻ എന്നിങ്ങനെയുള്ള പാർഷദന്മാർ അമ്പുകൾ കൊണ്ട് എല്ലാ ഗണങ്ങളെയും അവരുടെ നേതാക്കളെയും കുരുക്കി.
ഭൂയോ ഭൂയഃ സ വിവ്യാധ ഗണേശ്വരമഹത്തമാന് ഭിത്ത്വാ ഭിത്ത്വാ രുരാവോച്ചൈര് നഭസ്യമ്ബുധരോ യഥാ
അവൻ വീണ്ടും വീണ്ടും ഗണേശ്വരന്മാരിൽ ശക്തരായവരെ അമ്പുകൊണ്ട് തുളച്ച്, ആഘാതത്തിൽ അവർ ആകാശത്തിലെ മേഘങ്ങൾ പോലെ ഉച്ചത്തിൽ കൂവിച്ചു.
തസ്യാരമ്ഭിതശബ്ദേന നന്ദീ ദിനകരപ്രഭഃ സംജ്ഞാം പ്രാപ്യ തതഃ സോ ഽപി വിദ്യുന്മാലിനമാദ്രവത്
അവിടെ ആരംഭിച്ച യുദ്ധശബ്ദം കേട്ട്, സൂര്യപ്രഭയുള്ള നന്ദി ബോധം തിരിച്ചുപിടിച്ച് വിദ്യുന്മാലിയെ നേരെ ചാർജ്ജ് ചെയ്തു.
രുദ്രദത്തം തദാ ദീപ്തം ദീപ്താനലസമപ്രഭമ് വജ്രം വജ്രനിഭാങ്ഗസ്യ ദാനവസ്യ സസര്ജ ഹ
അപ്പോൾ, രുദ്രൻ നൽകിയ തീപോലെ ജ്വലിക്കുന്ന വജ്രം, വജ്രംപോലെയുള്ള അവൻ്റെ അവയവങ്ങളുള്ള ദാനവനിലേക്ക് നന്ദി എറിഞ്ഞു.
തം നന്ദിഭുജനിര്മുക്തം മുക്താഫലവിഭൂഷിതമ് പപാത വക്ഷസി തദാ വജ്രം ദൈത്യസ്യ ഭീഷണമ്
നന്ദിയുടെ ഭുജത്തിൽ നിന്ന് വിടുവിച്ച, മുത്തുകളാൽ അലങ്കരിച്ച ആ ഭയങ്കരമായ വജ്രം ദാനവന്റെ നെഞ്ചിൽ വീണു.