ഹരമജിതമജം പ്രതുഷ്ടുവുര് വചനവിശേഷൈര് വിചിത്രഭൂഷണൈഃ രഥസ്ത്രിപുരേ സകാഞ്ചനാചലോ വ്രജതി സപക്ഷ ഇവാദ്രിരമ്ബരേ
അജയനും അജനും ആയ ഹരനെ, അത്യന്തം മനോഹരമായ വാക്കുകളും അതിശയഭൂഷണങ്ങളുമായി അവർ സ്തുതിച്ചു; സ്വർണ്ണംകൊണ്ടു അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന, പർവ്വതത്തെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന രഥം, ആകാശത്ത് ചിറകുള്ള പർവ്വതംപോലെ സഞ്ചരിച്ചു.
മകരതിമിതിമിങ്ഗിലാവൃതഃ പ്രലയ ഇവാതിസമുദ്ധതോ ഽര്ണവഃ വ്രജതി രഥവരോ ഽതിഭാസ്വരോ ഹ്യ് അശനിനിപാതപയോദനിഃസ്വനഃ
മകരങ്ങളും തിമിംഗിലങ്ങളും വലിയ മീനുകളും ചുറ്റപ്പെട്ട്, അതിമനോഹരമായി തിളങ്ങി, പ്രളയസമയത്ത് ഉയരുന്ന സമുദ്രംപോലെ, ഇടിമിന്നലാൽ അടിച്ചുവീഴുന്ന മേഘങ്ങളുടെ ഗർജ്ജനത്തോടെ രഥം മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
പൂജ്യമാനേ രഥേ തസ്മിംല് ലോകൈര്ദേവേ രഥേ സ്ഥിതേ പ്രമഥേഷു നദത്സൂഗ്രം പ്രവദത്സു ച സാധ്വിതി
ആ രഥം ലോകങ്ങൾ ആരാധിക്കുമ്പോൾ, ദേവൻ അതിൽ നില്ക്കുമ്പോൾ, പ്രമഥന്മാർ ഉഗ്രമായി മുഴക്കി, ജനങ്ങൾ 'ശബാശ്' എന്ന് വിളിച്ചു.
ഈശ്വരസ്വരഘോഷേണ നര്ദമാനേ മഹാവൃഷേ ജയത്സു വിപ്രേഷു തഥാ ഗര്ജത്സു തുരഗേഷു ച
ഈശ്വരന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുമ്പോൾ, മഹാവൃഷഭം ഗർജ്ജിക്കുമ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ വിജയിച്ചു, കുതിരകൾ കുരുട്ടി, ആ ശബ്ദം ആകാശം നിറച്ചു.
രണാങ്ഗണാത്സമുത്പത്യ ദേവര്ഷിര്നാരദഃ പ്രഭുഃ കാന്ത്യാ ചന്ദ്രോപമസ്തൂര്ണം ത്രിപുരം പുരമാഗതഃ
യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് ദേവർഷിയായ നാരായണൻ, ചന്ദ്രനെപ്പോലെ ദീപ്തിയോടെ, വേഗത്തിൽ ട്രിപുര നഗരത്തിലേക്ക് എത്തി.
ഔത്പാതികം തു ദൈത്യാനാം ത്രിപുരേ വര്തതേ ധ്രുവമ് നാരദശ്ചാത്ര ഭഗവാന് പ്രാദുര്ഭൂതസ്തപോധനഃ
ട്രിപുരയിൽ ദൈത്യന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഒരു അശുഭസൂചന ഉണ്ടായി; അവിടെ തന്നെ ഭാഗവതനായ തപസ്സുകാരനായ നാരദൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ആഗതം ജലദാഭാസം സമേതാഃ സര്വദാനവാഃ ഉത്തസ്ഥുര്നാരദം ദൃഷ്ട്വാ അഭിവാദനവാദിനഃ
മേഘംപോലെയുള്ള രൂപത്തിൽ ഒത്തുചേർന്നിരുന്ന എല്ലാ ദാനവന്മാരും, നാരദനെ കാണുമ്പോൾ എഴുന്നേറ്റ്, ആദരവോടെ സ്വാഗതം ചെയ്തു.
തമര്ഘ്യേണ ച പാദ്യേന മധുപര്കേണ ചേശ്വരാഃ നാരദം പൂജയാമാസുര് ബ്രഹ്മാണമിവ വാസവഃ
അവർ അർഘ്യവും പാദ്യവും മധുപർക്കവും നൽകി, ഇന്ദ്രൻ ബ്രഹ്മാവിനെ ആദരിക്കുന്നതുപോലെ, നാരദനെ ആദരിച്ചു.
തേഷാം സ പൂജാം പൂജാര്ഹഃ പ്രതിഗൃഹ്യ തപോധനഃ നാരദഃ സുഖമാസീനഃ കാഞ്ചനേ പരമാസനേ
ആദരത്തിന് അർഹനായ നാരദൻ, അവരുടെ പൂജ സ്വീകരിച്ച്, തപസ്സുകാരനായവൻ, പൊന്നിന്റെ മനോഹരമായ ഇരിപ്പിടത്തിൽ സുഖമായി ഇരുന്നു.
മയസ്തു സുഖമാസീനേ നാരദേ നാരദോദ്ഭവേ യഥാര്ഹം ദാനവൈഃ സാര്ധമ് ആസീനോ ദാനവാധിപഃ
നാരദൻ സുഖമായി ഇരിക്കുമ്പോൾ, മായൻ ദാനവന്മാരോടൊപ്പം യോജിച്ച്, യഥോചിതമായി ഇരുന്നു.
ആസീനം നാരദം പ്രേക്ഷ്യ മയസ്ത്വഥ മഹാസുരഃ അബ്രവീദ്വചനം തുഷ്ടോ ഹൃഷ്ടരോമാനനേക്ഷണഃ
നാരദന് ഇരുന്നിരിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു, മഹാസുരനായ മയന് അതിനുശേഷം സന്തോഷത്തോടെ, ആവേശം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, സന്തോഷം കൊണ്ട് രോമങ്ങള് നട്ടെരിയുന്നവനായി, ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.
ഔത്പാതികം പുരേ ഽസ്മാകം യഥാ നാന്യത്ര കുത്രചിത് വര്തതേ വര്തമാനജ്ഞ വദ ത്വം ഹി ച നാരദ
നാരദാ, നമ്മുടെ നഗരത്തില് മാത്രം ഈ അശുഭസൂചനകള് കാണപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? മറ്റെവിടെയും ഇതു സംഭവിക്കുന്നില്ലല്ലോ. നീയല്ലേ എല്ലാം അറിയുന്നവന്? ദയവായി ഇതിന്റെ കാരണം പറയൂ.
ദൃശ്യന്തേ ഭയദാഃ സ്വപ്നാ ഭജ്യന്തേ ച ധ്വജാഃ പരമ് വിനാ ച വായുനാ കേതുഃ പതതേ ച തഥാ ഭുവി
ഭയപ്പെടുത്തുന്ന സ്വപ്നങ്ങള് കാണപ്പെടുന്നു, പതാകകള് ഒടിയുന്നു, കാറ്റ് ഇല്ലാതിരിക്കുമ്പോഴും കൊടി നിലത്ത് വീഴുന്നു.
അട്ടാലകാശ്ച നൃത്യന്തേ സപതാകാഃ സഗോപുരാഃ ഹിംസ ഹിംസേതി ശ്രൂയന്തേ ഗിരശ്ച ഭയദാഃ പുരേ
പതാകകളും ഗോപുരങ്ങളുമുള്ള അട്ടാളങ്ങള് നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണ്, നഗരത്തില് 'ഹിംസ, ഹിംസ' എന്ന ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദങ്ങള് കേള്ക്കുന്നു.
നാഹം ബിഭേമി ദേവാനാം സേന്ദ്രാണാമപി നാരദ മുക്ത്വൈകം വരദം സ്ഥാണും ഭക്താഭയകരം ഹരമ്
നാരദാ, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ദേവന്മാരെയും ഞാന് ഭയപ്പെടുന്നില്ല. ഭക്തന്മാരെ രക്ഷിക്കുന്ന ഒരേ ഒരാള്, വരദനായ സ്ഥാണു എന്ന ഹരനെ ഒഴികെ.
ഭഗവന്നാസ്ത്യവിദിതമ് ഉത്പാതേഷു തവാനഘ അനാഗതമതീതം ച ഭവാഞ്ജാനാതി തത്ത്വതഃ
ഭഗവന്, അശുഭസൂചനകളെക്കുറിച്ച് നിന്നെ അറിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല. ഭാവിയും കഴിഞ്ഞതും നീ സത്യമായി അറിയുന്നവനാണ്.
തദേതന്നോ ഭയസ്ഥാനമ് ഉത്പാതാഭിനിവേദിതമ് കഥയസ്വ മുനിശ്രേഷ്ഠ പ്രപന്നസ്യ തു നാരദ
മുനിശ്രേഷ്ഠനായ നാരദാ, ഈ അശുഭസൂചനകളാല് ഉരുത്തിരിയുന്ന ഭയത്തിന്റെ കാരണം ഞങ്ങള്ക്കു പറയൂ. ഞാന് നിന്നെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇത്യുക്തോ നാരദസ്തേന മയേനാമയവര്ജിതഃ
ഇങ്ങനെ മയന് ചോദിച്ചതിനുശേഷം, കപടമില്ലാത്ത നാരദന് മറുപടി പറഞ്ഞു.
ശൃണു ദാനവ തത്ത്വേന ഭവന്ത്യൌത്പാതികാ യഥാ ധര്മേതി ധാരണേ ധാതുര് മാഹാത്മ്യേ ചൈവ പഠ്യതേ ധാരണാച്ച മഹത്ത്വേന ധര്മ ഏഷ നിരുച്യതേ
ദാനവാ, അശുഭസൂചനകള് എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന സത്യം നീ കേള്ക്കൂ. 'ധൃ' എന്നത് 'പിടിക്കുക' എന്നര്ത്ഥം. അതിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടാണ് അതിനെ ധര്മം എന്നു വിളിക്കുന്നത്. അതിന്റെ വലിയത്വം കൊണ്ടാണ് ധര്മം എന്നര്ത്ഥം.
സ ഇഷ്ടപ്രാപകോ ധര്മ ആചാര്യൈരുപദിശ്യതേ ഇതരശ്ചാനിഷ്ടഫല ആചാര്യൈര്നോപദിശ്യതേ
ഇഷ്ടഫലം നല്കുന്ന ധര്മം ആചാര്യന്മാര് പഠിപ്പിക്കുന്നു. അനിഷ്ടഫലം നല്കുന്ന മറ്റൊന്നൊന്നും ആചാര്യന്മാര് പഠിപ്പിക്കാറില്ല.
ഉത്പഥാന്മാര്ഗമാഗച്ഛേന് മാര്ഗാച്ചേവ വിമാര്ഗതാമ് വിനാശസ്തസ്യ നിര്ദേശ്യ ഇതി വേദവിദോ വിദുഃ
ഒരുവന് ശരിയായ വഴി വിട്ട് തെറ്റുവഴിയില് കയറുകയോ, വഴിയില് നിന്ന് തെറ്റിപ്പോകുകയോ ചെയ്താല് അവന് നശിക്കുമെന്ന് വേദം അറിയുന്നവര് പറയുന്നു.
ത്വമധര്മരഥാരൂഢഃ സഹൈഭിര്മത്തദാനവൈഃ അപകാരിഷു ദേവാനാം കുരുഷേ ത്വം സഹായതാമ്
നീയും ഈ മദംപിടിച്ച ദാനവന്മാരും അധര്മത്തിന്റെ രഥത്തില് കയറി, ദേവന്മാരെ എതിര്ത്തു, അവരെ ദോഷം ചെയ്യുന്നതിന് കൂട്ടായി പ്രവര്ത്തിക്കുന്നു.
തദേതാന്യേവമാദീനി ഉത്പാതാവേദിതാനി ച വൈനാശികാനി ദൃശ്യന്തേ ദാനവാനാം തഥൈവ ച
ഇങ്ങനെ, ഈ അശുഭസൂചനകളും മറ്റും ദാനവന്മാരുടെ നാശത്തിന് അടയാളമായി കാണപ്പെടുന്നു.
ഏഷ രുദ്രഃ സമാസ്ഥായ മഹാലോകമയം രഥമ് ആയാതി ത്രിപുരം ഹന്തും മയ ത്വാമസുരാനപി
മഹാലോകങ്ങളാല് നിര്മ്മിച്ച രഥത്തില് കയറി, രുദ്രന് ത്രിപുരത്തെയും, മയനെയും, നിങ്ങളായുര് ദാനവന്മാരെയും നശിപ്പിക്കാന് വരികയാണു.
സ ത്വം മഹൌജസം നിത്യം പ്രപദ്യസ്വ മഹേശ്വരമ് യാസ്യസേ സഹ പുത്രേണ ദാനവൈഃ സഹ മാനദ
അതുകൊണ്ട്, നീ എപ്പോഴും മഹേശ്വരനില് ശരണം പ്രാപിക്കണം. നീയും മകനും ദാനവന്മാരും ഒരുമിച്ച് ഇവിടെ നിന്ന് പോകേണ്ടിവരും, മാനദ.
ഇത്യേവമാവേദ്യ ഭയം ദാനവോപസ്ഥിതം മഹത് ദാനവാനാം പുനര്ദേവോ ദേവേശപദമാഗതഃ
ഇങ്ങനെ ദാനവന്മാരെ ഭയപ്പെടുത്തുന്ന വലിയ അപകടം വരുന്നു എന്ന് അറിയിച്ച ശേഷം, ദേവന് വീണ്ടും ദേവേശന്റെ ആലയം തിരിച്ചുപോയി.
നാരദേ തു മുനൌ യാതേ മയോ ദാനവനായകഃ ശൂരസംമതമിത്യേവം ദാനവാനാഹ ദാനവഃ
മഹർഷിയായ നാരദന് പോയതിനു ശേഷം, ദാനവനാഥനായ മയന് ധീരരായ ദാനവന്മാരെ ഇപ്രകാരം അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
ശൂരാഃ സ്ഥ ജാതപുത്രാഃ സ്ഥ കൃതകൃത്യാഃ സ്ഥ ദാനവാഃ യുധ്യധ്വം ദൈവതൈഃ സാര്ധം കര്തവ്യം ചാപി നോ ഭയമ്
നിങ്ങള് ധീരന്മാരാണ്, പുത്രന്മാരുള്ളവരാണ്, കര്ത്തവ്യം നിര്വഹിച്ചവരാണ് ദാനവന്മാരേ. ദേവന്മാരോടൊപ്പം യുദ്ധം ചെയ്യൂ. നമ്മള്ക്കു ഭയപ്പെടേണ്ടതില്ല.
ജിത്വാ വയം ഭവിഷ്യാമഃ സര്വേ ഽമരസഭാസദഃ ദേവാംശ്ച സേന്ദ്രകാന്ഹത്വാ ലോകാന്ഭോക്ഷ്യാമഹേ ഽസുരാഃ
നാം ജയിച്ചാൽ എല്ലാവരും അമരസഭയിലെ അംഗങ്ങളാകും; ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ദേവന്മാരെ തോല്പിച്ച്, ഞങ്ങൾ അസുരന്മാർ ലോകങ്ങളെ ആസ്വദിക്കും.
അട്ടാലകേഷു ച തഥാ തിഷ്ഠധ്വം ശസ്ത്രപാണയഃ ദംശിതാ യുദ്ധസജ്ജാശ്ച തിഷ്ഠധ്വം പ്രോദ്യതായുധാഃ
നിങ്ങൾ കാവൽമാടങ്ങളിൽ ആയുധം കൈയിൽ പിടിച്ച് ഉറപ്പോടെ നില്ക്കൂ; യുദ്ധത്തിന് സജ്ജരായി, ആയുധങ്ങൾ ഉയർത്തി ജാഗ്രതയോടെ ഇരിക്കൂ.