ഗ്രസമാനാ ഇവാകാശം മുഷ്ണന്ത ഇവ മേദിനീമ് മുഖേഭ്യഃ സസൃജുഃ ശ്വാസാന് ഉച്ഛ്വസന്ത ഇവോരഗാഃ
ആകാശം വിഴുങ്ങുന്നതുപോലും ഭൂമിയെ കവർന്നെടുക്കുന്നതുപോലും ആ പാമ്പുകൾ വായിൽ നിന്ന് ശക്തിയായി ശ്വാസം പുറത്ത് വിട്ടു.
സ്വയമ്ഭുവാ ചോദ്യമാനാശ് ചോദിതേന കപര്ദിനാ വ്രജന്തി തേ ഽശ്വാ ജവനാഃ ക്ഷയകാല ഇവാനിലാഃ
സ്വയംഭുവും കപർദിയും ഉണർത്തിയപ്പോൾ ആ വേഗമുള്ള കുതിരകൾ സംഹാരകാലത്തെ കാറ്റുപോലെ മുന്നോട്ട് പായിച്ചു.
ധ്വജോച്ഛ്രയവിനിര്മാണേ ധ്വജയഷ്ടിമനുത്തമാമ് ആക്രമ്യ നന്ദീ വൃഷഭസ് തസ്ഥൌ തസ്മിഞ്ഛിവേച്ഛയാ
ഉയർന്ന കൊടിമരം നിർമ്മിച്ചപ്പോൾ, ശിവന്റെ ഇച്ഛപ്രകാരം, നന്ദി എന്ന കാള ആ കൊടിമരത്തിൽ കയറി സ്ഥാനം പിടിച്ചു.
ഭാര്ഗവാങ്ഗിരസൌ ദേവൌ ദണ്ഡഹസ്തൌ രവിപ്രഭൌ രഥചക്രേ തു രക്ഷേതേ രുദ്രസ്യ പ്രിയകാങ്ക്ഷിണൌ
ഭൃഗുവും അംഗിരസും, സൂര്യപ്രഭയോടെ, ദണ്ഡം കൈവശം വച്ചുകൊണ്ട്, രുദ്രന്റെ അനുഗ്രഹം ആഗ്രഹിച്ച്, രഥചക്രങ്ങളെ കാത്തുനിന്നു.
ശേഷശ്ച ഭഗവാന്നാഗോ ഽനന്തോ ഽനന്തകരോ ഽരിണാമ് ശരഹസ്തോ രഥം പാതി ശയനം ബ്രഹ്മണസ്തദാ
ശേഷനെന്ന ഭാഗവതൻ, അനന്തനും ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കുന്നവനും, കയ്യിൽ അമ്പ് പിടിച്ച്, അന്നേരം രഥത്തെയും ബ്രഹ്മാവിന്റെ കിടക്കയെയും കാത്തു നില്ക്കുന്നു.
യമസ്തൂര്ണം സമാസ്ഥായ മഹിഷം ചാതിദാരുണമ് ദ്രവിണാധിപതിര്വ്യാലം സുരാണാമധിപോ ദ്വിപമ്
യമൻ അത്യന്തം ഭയങ്കരമായ മഹിഷത്തിൽ വേഗത്തിൽ കയറി; ധനത്തിന്റെ അധിപൻ പാമ്പിൽ; ദേവന്മാരുടെ അധിപൻ ആനയിൽ കയറി.
മയൂരം ശതചന്ദ്രം ച കൂജന്തം കിംനരം യഥാ ഗുഹ ആസ്ഥായ വരദോ യുഗോപമരഥം പിതുഃ
വരദനായ ഗുഹൻ, നൂറ് ചന്ദ്രന്മാരെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന, കിന്നരനെപ്പോലെ പാടുന്ന മയിൽ കയറി, അപ്പന്റെ രഥത്തിൽ യോക്കിനോട് തുല്യമായി സ്ഥാനം പിടിച്ചു.
നന്ദീശ്വരശ്ച ഭഗവാഞ് ഛൂലമാദായ ദീപ്തിമാന് പൃഷ്ഠതശ്ചാപി പാര്ശ്വാഭ്യാം ലോകസ്യ ക്ഷയകൃദ്യഥാ
ഭാഗവതനായ നന്ദീശ്വരൻ, ദീപ്തിയോടെ ത്രിശൂലം കൈവശം വച്ച്, ലോകത്തെ നശിപ്പിക്കുന്നവനെപ്പോലെ, പിന്നിലും ഇരുവശത്തും നില്ക്കുന്നു.
പ്രമഥാശ്ചാഗ്നിവര്ണാഭാഃ സാഗ്നിജ്വാലാ ഇവാചലാഃ അനുജഗ്മൂ രഥം ശാര്വം നക്രാ ഇവ മഹാര്ണവമ്
അഗ്നിവർണ്ണത്തിൽ ദഹിക്കുന്ന തീപോലെയും അചഞ്ചലരായ പ്രമഥന്മാർ, മഹാസമുദ്രത്തിൽ മുക്കന്മാർ നീങ്ങുന്നതുപോലെ, ശർവന്റെ രഥത്തെ പിന്തുടർന്നു.
ഭൃഗുര്ഭരദ്വാജവസിഷ്ഠഗൌതമാഃ ക്രതുഃ പുലസ്ത്യഃ പുലഹസ്തപോധനാഃ മരീചിരത്രിര്ഭഗവാനഥാങ്ഗിരാഃ പരാശരാഗസ്ത്യമുഖാ മഹര്ഷയഃ
ഭൃഗു, ഭരദ്വാജ, വസിഷ്ഠ, ഗൗതമ, ക്രതു, പുലസ്ത്യ, പുലഹ, തപോധനൻ, മരീചി, അത്രി, ഭാഗവതനായ അംഗിരസ്, പരാശര, അഗസ്ത്യ എന്നിവരും മറ്റു മഹർഷിമാരും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഹരമജിതമജം പ്രതുഷ്ടുവുര് വചനവിശേഷൈര് വിചിത്രഭൂഷണൈഃ രഥസ്ത്രിപുരേ സകാഞ്ചനാചലോ വ്രജതി സപക്ഷ ഇവാദ്രിരമ്ബരേ
അജയനും അജനും ആയ ഹരനെ, അത്യന്തം മനോഹരമായ വാക്കുകളും അതിശയഭൂഷണങ്ങളുമായി അവർ സ്തുതിച്ചു; സ്വർണ്ണംകൊണ്ടു അലങ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന, പർവ്വതത്തെപ്പോലെ തിളങ്ങുന്ന രഥം, ആകാശത്ത് ചിറകുള്ള പർവ്വതംപോലെ സഞ്ചരിച്ചു.
മകരതിമിതിമിങ്ഗിലാവൃതഃ പ്രലയ ഇവാതിസമുദ്ധതോ ഽര്ണവഃ വ്രജതി രഥവരോ ഽതിഭാസ്വരോ ഹ്യ് അശനിനിപാതപയോദനിഃസ്വനഃ
മകരങ്ങളും തിമിംഗിലങ്ങളും വലിയ മീനുകളും ചുറ്റപ്പെട്ട്, അതിമനോഹരമായി തിളങ്ങി, പ്രളയസമയത്ത് ഉയരുന്ന സമുദ്രംപോലെ, ഇടിമിന്നലാൽ അടിച്ചുവീഴുന്ന മേഘങ്ങളുടെ ഗർജ്ജനത്തോടെ രഥം മുന്നോട്ട് നീങ്ങി.
പൂജ്യമാനേ രഥേ തസ്മിംല് ലോകൈര്ദേവേ രഥേ സ്ഥിതേ പ്രമഥേഷു നദത്സൂഗ്രം പ്രവദത്സു ച സാധ്വിതി
ആ രഥം ലോകങ്ങൾ ആരാധിക്കുമ്പോൾ, ദേവൻ അതിൽ നില്ക്കുമ്പോൾ, പ്രമഥന്മാർ ഉഗ്രമായി മുഴക്കി, ജനങ്ങൾ 'ശബാശ്' എന്ന് വിളിച്ചു.
ഈശ്വരസ്വരഘോഷേണ നര്ദമാനേ മഹാവൃഷേ ജയത്സു വിപ്രേഷു തഥാ ഗര്ജത്സു തുരഗേഷു ച
ഈശ്വരന്റെ ശബ്ദം മുഴങ്ങുമ്പോൾ, മഹാവൃഷഭം ഗർജ്ജിക്കുമ്പോൾ, ബ്രാഹ്മണന്മാർ വിജയിച്ചു, കുതിരകൾ കുരുട്ടി, ആ ശബ്ദം ആകാശം നിറച്ചു.
രണാങ്ഗണാത്സമുത്പത്യ ദേവര്ഷിര്നാരദഃ പ്രഭുഃ കാന്ത്യാ ചന്ദ്രോപമസ്തൂര്ണം ത്രിപുരം പുരമാഗതഃ
യുദ്ധഭൂമിയിൽ നിന്ന് ദേവർഷിയായ നാരായണൻ, ചന്ദ്രനെപ്പോലെ ദീപ്തിയോടെ, വേഗത്തിൽ ട്രിപുര നഗരത്തിലേക്ക് എത്തി.
ഔത്പാതികം തു ദൈത്യാനാം ത്രിപുരേ വര്തതേ ധ്രുവമ് നാരദശ്ചാത്ര ഭഗവാന് പ്രാദുര്ഭൂതസ്തപോധനഃ
ട്രിപുരയിൽ ദൈത്യന്മാരുടെ ഇടയിൽ ഒരു അശുഭസൂചന ഉണ്ടായി; അവിടെ തന്നെ ഭാഗവതനായ തപസ്സുകാരനായ നാരദൻ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു.
ആഗതം ജലദാഭാസം സമേതാഃ സര്വദാനവാഃ ഉത്തസ്ഥുര്നാരദം ദൃഷ്ട്വാ അഭിവാദനവാദിനഃ
മേഘംപോലെയുള്ള രൂപത്തിൽ ഒത്തുചേർന്നിരുന്ന എല്ലാ ദാനവന്മാരും, നാരദനെ കാണുമ്പോൾ എഴുന്നേറ്റ്, ആദരവോടെ സ്വാഗതം ചെയ്തു.
തമര്ഘ്യേണ ച പാദ്യേന മധുപര്കേണ ചേശ്വരാഃ നാരദം പൂജയാമാസുര് ബ്രഹ്മാണമിവ വാസവഃ
അവർ അർഘ്യവും പാദ്യവും മധുപർക്കവും നൽകി, ഇന്ദ്രൻ ബ്രഹ്മാവിനെ ആദരിക്കുന്നതുപോലെ, നാരദനെ ആദരിച്ചു.
തേഷാം സ പൂജാം പൂജാര്ഹഃ പ്രതിഗൃഹ്യ തപോധനഃ നാരദഃ സുഖമാസീനഃ കാഞ്ചനേ പരമാസനേ
ആദരത്തിന് അർഹനായ നാരദൻ, അവരുടെ പൂജ സ്വീകരിച്ച്, തപസ്സുകാരനായവൻ, പൊന്നിന്റെ മനോഹരമായ ഇരിപ്പിടത്തിൽ സുഖമായി ഇരുന്നു.
മയസ്തു സുഖമാസീനേ നാരദേ നാരദോദ്ഭവേ യഥാര്ഹം ദാനവൈഃ സാര്ധമ് ആസീനോ ദാനവാധിപഃ
നാരദൻ സുഖമായി ഇരിക്കുമ്പോൾ, മായൻ ദാനവന്മാരോടൊപ്പം യോജിച്ച്, യഥോചിതമായി ഇരുന്നു.
ആസീനം നാരദം പ്രേക്ഷ്യ മയസ്ത്വഥ മഹാസുരഃ അബ്രവീദ്വചനം തുഷ്ടോ ഹൃഷ്ടരോമാനനേക്ഷണഃ
നാരദന് ഇരുന്നിരിക്കുന്നതിനെ കണ്ടു, മഹാസുരനായ മയന് അതിനുശേഷം സന്തോഷത്തോടെ, ആവേശം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളോടെ, സന്തോഷം കൊണ്ട് രോമങ്ങള് നട്ടെരിയുന്നവനായി, ഇപ്രകാരം പറഞ്ഞു.
ഔത്പാതികം പുരേ ഽസ്മാകം യഥാ നാന്യത്ര കുത്രചിത് വര്തതേ വര്തമാനജ്ഞ വദ ത്വം ഹി ച നാരദ
നാരദാ, നമ്മുടെ നഗരത്തില് മാത്രം ഈ അശുഭസൂചനകള് കാണപ്പെടുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണ്? മറ്റെവിടെയും ഇതു സംഭവിക്കുന്നില്ലല്ലോ. നീയല്ലേ എല്ലാം അറിയുന്നവന്? ദയവായി ഇതിന്റെ കാരണം പറയൂ.
ദൃശ്യന്തേ ഭയദാഃ സ്വപ്നാ ഭജ്യന്തേ ച ധ്വജാഃ പരമ് വിനാ ച വായുനാ കേതുഃ പതതേ ച തഥാ ഭുവി
ഭയപ്പെടുത്തുന്ന സ്വപ്നങ്ങള് കാണപ്പെടുന്നു, പതാകകള് ഒടിയുന്നു, കാറ്റ് ഇല്ലാതിരിക്കുമ്പോഴും കൊടി നിലത്ത് വീഴുന്നു.
അട്ടാലകാശ്ച നൃത്യന്തേ സപതാകാഃ സഗോപുരാഃ ഹിംസ ഹിംസേതി ശ്രൂയന്തേ ഗിരശ്ച ഭയദാഃ പുരേ
പതാകകളും ഗോപുരങ്ങളുമുള്ള അട്ടാളങ്ങള് നൃത്തം ചെയ്യുന്നതുപോലെയാണ്, നഗരത്തില് 'ഹിംസ, ഹിംസ' എന്ന ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ശബ്ദങ്ങള് കേള്ക്കുന്നു.
നാഹം ബിഭേമി ദേവാനാം സേന്ദ്രാണാമപി നാരദ മുക്ത്വൈകം വരദം സ്ഥാണും ഭക്താഭയകരം ഹരമ്
നാരദാ, ഇന്ദ്രനോടൊപ്പം ദേവന്മാരെയും ഞാന് ഭയപ്പെടുന്നില്ല. ഭക്തന്മാരെ രക്ഷിക്കുന്ന ഒരേ ഒരാള്, വരദനായ സ്ഥാണു എന്ന ഹരനെ ഒഴികെ.
ഭഗവന്നാസ്ത്യവിദിതമ് ഉത്പാതേഷു തവാനഘ അനാഗതമതീതം ച ഭവാഞ്ജാനാതി തത്ത്വതഃ
ഭഗവന്, അശുഭസൂചനകളെക്കുറിച്ച് നിന്നെ അറിയാത്തത് ഒന്നുമില്ല. ഭാവിയും കഴിഞ്ഞതും നീ സത്യമായി അറിയുന്നവനാണ്.
തദേതന്നോ ഭയസ്ഥാനമ് ഉത്പാതാഭിനിവേദിതമ് കഥയസ്വ മുനിശ്രേഷ്ഠ പ്രപന്നസ്യ തു നാരദ
മുനിശ്രേഷ്ഠനായ നാരദാ, ഈ അശുഭസൂചനകളാല് ഉരുത്തിരിയുന്ന ഭയത്തിന്റെ കാരണം ഞങ്ങള്ക്കു പറയൂ. ഞാന് നിന്നെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഇത്യുക്തോ നാരദസ്തേന മയേനാമയവര്ജിതഃ
ഇങ്ങനെ മയന് ചോദിച്ചതിനുശേഷം, കപടമില്ലാത്ത നാരദന് മറുപടി പറഞ്ഞു.
ശൃണു ദാനവ തത്ത്വേന ഭവന്ത്യൌത്പാതികാ യഥാ ധര്മേതി ധാരണേ ധാതുര് മാഹാത്മ്യേ ചൈവ പഠ്യതേ ധാരണാച്ച മഹത്ത്വേന ധര്മ ഏഷ നിരുച്യതേ
ദാനവാ, അശുഭസൂചനകള് എങ്ങനെ ഉണ്ടാകുന്നു എന്ന സത്യം നീ കേള്ക്കൂ. 'ധൃ' എന്നത് 'പിടിക്കുക' എന്നര്ത്ഥം. അതിന്റെ മഹത്വം കൊണ്ടാണ് അതിനെ ധര്മം എന്നു വിളിക്കുന്നത്. അതിന്റെ വലിയത്വം കൊണ്ടാണ് ധര്മം എന്നര്ത്ഥം.
സ ഇഷ്ടപ്രാപകോ ധര്മ ആചാര്യൈരുപദിശ്യതേ ഇതരശ്ചാനിഷ്ടഫല ആചാര്യൈര്നോപദിശ്യതേ
ഇഷ്ടഫലം നല്കുന്ന ധര്മം ആചാര്യന്മാര് പഠിപ്പിക്കുന്നു. അനിഷ്ടഫലം നല്കുന്ന മറ്റൊന്നൊന്നും ആചാര്യന്മാര് പഠിപ്പിക്കാറില്ല.