നൂപുരാരാവരമ്യാണി ത്രിപുരേ തത്പുരാണ്യപി സ്വര്ഗാതിരിക്തശ്രീകാണി തത്ര കന്യാപുരാണി ച
ത്രിപുരയിലെ നഗരങ്ങൾ കാൽക്കിണ്ണികളുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആനന്ദകരമായിരുന്നു. അവിടത്തെ ഭംഗി സ്വർഗ്ഗത്തേക്കാൾ കൂടുതലായിരുന്നു. അവിടെ കന്യകളുടെ നഗരങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ആരാമൈശ്ച വിഹാരൈശ്ച തഡാഗവടചത്വരൈഃ സരോഭിശ്ച സരിദ്ഭിശ്ച വനൈശ്ചോപവനൈരപി
തോട്ടങ്ങൾ, വിനോദഭൂമികൾ, കുളങ്ങൾ, ആൽമരക്കളരികൾ, തടാകങ്ങൾ, നദികൾ, കാടുകൾ, പൂങ്കാവുകൾ എന്നിവയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
ദിവ്യഭോഗോപഭോഗാനി നാനാരത്നയുതാനി ച പുഷ്പോത്കരൈശ്ച സുഭഗാസ് ത്രിപുരസ്യോപനിര്ഗമാഃ പരിഖാശതഗമ്ഭീരാഃ കൃതാ മായാനിവാരണൈഃ
ദിവ്യസുഖങ്ങളും ആസ്വാദ്യങ്ങളും, വിവിധ രത്നങ്ങളാൽ അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവയും, പൂക്കളുടെ കൂമ്പാരങ്ങളാൽ മനോഹരമായവയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. ത്രിപുരയുടെ പുറകുവാതിലുകൾ നൂറുകണക്കിന് ആഴമുള്ള കിണറുകൾ കൊണ്ടും മായാജാലം നിറഞ്ഞ പ്രതിരോധങ്ങൾ കൊണ്ടും സംരക്ഷിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു.
നിശമ്യ തദ്ദുര്ഗവിധാനമുത്തമം കൃതം മയേനാദ്ഭുതവീര്യകര്മണാ ദിതേഃ സുതാ ദൈവതരാജവൈരിണഃ സഹസ്രശഃ പ്രാപുരനന്തവിക്രമാഃ
മയൻ അത്ഭുതകരമായ കഴിവോടെ പണിത ആ അതുല്യമായ കോട്ടയുടെ വിവരം കേട്ട ദിതിയുടെ പുത്രന്മാർ, ദേവന്മാരുടെയും രാജാക്കന്മാരുടെയും ശത്രുക്കളായ അവർ, അനന്തമായ വീര്യശാലികളായി ആയിരക്കണക്കിന് പേർ അവിടെ എത്തി.
തദാസുരൈര്ദര്പിതവൈരിമര്ദനൈര് ജനാര്ദനൈഃ ശൈലകരീന്ദ്രസംനിഭൈഃ ബഭൂവ പൂര്ണം ത്രിപുരം തഥാ പുരാ യഥാമ്ബരം ഭൂരിജലൈര് ജലപ്രദൈഃ
അപ്പോൾ, ശത്രുക്കളെ അഹങ്കാരത്തോടെ കീഴടക്കുന്ന അസുരന്മാർ, പർവതയാനകളെപ്പോലെ ത്രിപുരയെ നിറച്ചു. മഴയുള്ള മേഘങ്ങൾ ആകാശം വെള്ളംകൊണ്ട് നിറയ്ക്കുന്നതുപോലെ ആയിരുന്നു അത്.
നിര്മിതേ ത്രിപുരേ ദുര്ഗേ മയേനാസുരശില്പിനാ തദ്ദുര്ഗം ദുര്ഗതാം പ്രാപ ബദ്ധവൈരൈഃ സുരാസുരൈഃ
മയൻ എന്ന അസുര ശില്പി ത്രിപുരയുടെ കോട്ട പണിതപ്പോൾ, ദേവന്മാരുടെയും അസുരന്മാരുടെയും വൈരാഗ്രസ്തരായവർക്ക് ആ കോട്ട അഭയസ്ഥലമായി മാറി.
സകലത്രാഃ സപുത്രാശ്ച ശസ്ത്രവന്തോ ഽന്തകോപമാഃ മയാദിഷ്ടാനി വിവിശുര് ഗൃഹാണി ഹൃഷിതാശ്ച തേ
ഭാര്യകളും മക്കളും കൂടെ, ആയുധധാരികളായി, യമനെപ്പോലെയുള്ള ഭയാനകരായി, മയന്റെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം അവർ ആ വീടുകളിൽ പ്രവേശിച്ചു. അവർ അതിൽ സന്തോഷിച്ചു.
സിംഹാ വനമിവാനേകേ മകരാ ഇവ സാഗരമ് രോഷൈശ്ചൈവാതിപാരുഷ്യൈഃ ശരീരമിവ സംഹതൈഃ
പല സിംഹങ്ങൾ കാട്ടിൽ എങ്ങിനെയോ, മകരങ്ങൾ സമുദ്രത്തിൽ എങ്ങിനെയോ, അതുപോലെ അതി ക്രൂരതയിലും കോപത്തിലും, അവരുടെ ശരീരങ്ങൾ കൂട്ടത്തോടെ ഒന്നിച്ചു.
തദ്വദ്ബലിഭിരധ്യസ്തം തത്പുരം ദേവതാരിഭിഃ ത്രിപുരം സംകുലം ജാതം ദൈത്യകോടിശതാകുലമ്
അങ്ങനെ, ദേവതകളുടെ ശക്തിയുള്ള ശത്രുക്കൾ ആ നഗരത്തിൽ വസിച്ചു. ത്രിപുര ദൈത്യരായ കോടികൾകൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.
സുതലാദപി നിഷ്പത്യ പാതാലാദ്ദാനവാലയാത് ഉപതസ്ഥുഃ പയോദാഭാ യേ ച ഗിര്യുപജീവിനഃ
സുതലത്തിൽ നിന്നും പാതാളത്തിലെ ദാനവാലയത്തിൽ നിന്നും, പർവതങ്ങൾക്കരികിൽ ജീവിക്കുന്നവരും, മേഘങ്ങളെപ്പോലെ അവിടെ എത്തിച്ചേർന്നു.
യോ യം പ്രാര്ഥയതേ കാമം സമ്പ്രാപ്തസ്ത്രിപുരാശ്രയാത് തസ്യ തസ്യ മയസ്തത്ര മായയാ വിദധാതി സഃ
ത്രിപുരയിൽ അഭയം പ്രാപിച്ചവൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതെന്താണെങ്കിലും, മയൻ തന്റെ മായാജാലം കൊണ്ട് അതു ഓരോരുത്തർക്കും നല്കി.
സചന്ദ്രേഷു പ്രദോഷേഷു സാമ്ബുജേഷു സരഃസു ച ആരാമേഷു സചൂതേഷു തപോധനവനേഷു ച
ചന്ദ്രൻ തെളിയുന്ന സന്ധ്യാസമയങ്ങളിൽ, കുളങ്ങളിലെ താമരക്കളിൽ, മാവുകൾ നിറഞ്ഞ തോട്ടങ്ങളിലും, തപസ്സുകാരുടെ കാടുകളിലും അവർക്കു സുഖം അനുഭവിക്കാമായിരുന്നു.
സ്വങ്ഗാശ്ചന്ദനദിഗ്ധാങ്ഗാം മാതംഗാഃ സമദാ ഇവ മൃഷ്ടാഭരണവസ്ത്രാശ്ച മൃഷ്ടസ്രഗനുലേപനാഃ
സ്വന്തം ശരീരം ചന്ദനത്താൽ പുരട്ടി, മദം നിറഞ്ഞ ആനകൾ പോലെ, മനോഹരമായ ആഭരണങ്ങളും വസ്ത്രങ്ങളും ധരിച്ച്, മനോഹരമായ പുഷ്പമാലകളും സുഗന്ധങ്ങളുമിട്ട് അവർ അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
പ്രിയാഭിഃ പ്രിയക്രാമാഭിര് ഹാവഭാവപ്രസൂതിഭിഃ നാരീഭിഃ സതതം രേമുര് മുദിതാശ്ചൈവ ദാനവാഃ
പ്രിയപ്പെട്ട സ്ത്രീകളോടൊപ്പം, ഇഷ്ടം വരുത്തുന്ന പ്രവർത്തികളിലും ഭാവങ്ങളിലും നിപുണരായവരുമായി, ദാനവർ എപ്പോഴും സന്തോഷത്തോടെ ആനന്ദിച്ചു.
മയേന നിര്മിതേ സ്ഥാനേ മോദമാനാ മഹാസുരാഃ അര്ഥേ ധര്മേ ച കാമേ ച നിദധുസ്തേ മതീഃ സ്വയമ്
മയൻ പണിത ആ സ്ഥലത്ത്, മഹാസുരന്മാർ ആനന്ദത്തോടെ സ്വയം ധനം, ധർമ്മം, കാമം എന്നിവയിൽ മനസ്സു നിക്ഷേപിച്ചു.
തേഷാം ത്രിപുരയുക്താനാം ത്രിപുരേ ത്രിദശാരിണാമ് വ്രജതി സ്മ സുഖം കാലഃ സ്വര്ഗസ്ഥാനാം യഥാ തഥാ
ത്രിപുരയിൽ ചേർന്ന ദേവശത്രുക്കൾക്ക്, അവിടെ കാലം സ്വർഗ്ഗവാസികൾക്ക് എങ്ങിനെയോ അതുപോലെ സന്തോഷത്തോടെ കടന്നു പോയി.
ശുശ്രൂഷന്തേ പിതൄന്പുത്രാഃ പത്ന്യശ്ചാപി പതീംസ്തഥാ വിമുക്തകലഹാശ്ചാപി പ്രീതയഃ പ്രചുരാഭവന്
മക്കള് അച്ഛന്മാരെ സേവിച്ചു, ഭാര്യകള് ഭര്ത്താക്കന്മാരെ ആദരിക്കുകയും ചെയ്തു. വഴക്കുകളൊന്നുമില്ലാതെ സ്നേഹം നിറഞ്ഞു നിലകൊണ്ടിരുന്നു.
നാധര്മസ്ത്രിപുരസ്ഥാനാം ബാധതേ വീര്യവാനപി അര്ചയന്തോ ദിതേഃ പുത്രാസ് ത്രിപുരായതനേ ഹരമ്
ത്രിപുരവാസികളെ അന്യായം പോലും ബാധിച്ചില്ല, ശക്തരായവരെപ്പോലും. ദിതിയുടെ മക്കള് ത്രിപുരയിലെ ക്ഷേത്രത്തില് ഹരനെ ആരാധിച്ചു.
പുണ്യാഹശബ്ദാനുച്ചേരുര് ആശീര്വാദാംശ്ച വേദഗാന് സ്വനൂപുരരവോന്മിശ്രാന് വേണുവീണാരവാനപി
പുണ്യദിനം വിളിച്ചുപറയുന്ന ശബ്ദങ്ങളും, ആശീർവാദങ്ങളും, വേദപാരായണവും, കാൽക്കിണ്ണികളുടെ മണിയും, വംശവും വീണയുടെ ശബ്ദവും ഒരുമിച്ച് മുഴങ്ങി.
ഹാസശ്ച വരനാരീണാം ചിത്തവ്യാകുലകാരകഃ ത്രിപുരേ ദാനവേന്ദ്രാണാം രമതാം ശ്രൂയതേ സദാ
അവിടത്തെ മനോഹരിയായ സ്ത്രീകളുടെ ചിരി ഹൃദയം ഉണർത്തുന്നതായിരുന്നു; ദാനവരാജാക്കന്മാർക്ക് ത്രിപുരയിൽ എപ്പോഴും ആനന്ദം പകരുന്നതായി അത് കേൾക്കാമായിരുന്നു.
തേഷാമര്ചയതാം ദേവാന് ബ്രാഹ്മണാംശ്ച നമസ്യതാമ് ധര്മാര്ഥകാമമന്ത്രാണാം മഹാന്കാലോ ഽഭ്യവര്തത
അവരവരുടെ ദേവതകളെ ആരാധിച്ചു, ബ്രാഹ്മണന്മാരെ ആദരിച്ചു, ധർമ്മം, സമ്പത്ത്, കാമം എന്നിവയ്ക്കായുള്ള മന്ത്രങ്ങൾ ജപിച്ചുകൊണ്ട് വലിയൊരു കാലഘട്ടം അവർക്കു കടന്നു പോയി.
അഥാലക്ഷ്മീരസൂയാ ച തൃഡ്ബുഭുക്ഷേ തഥൈവ ച കലിശ്ച കലഹശ്ചൈവ ത്രിപുരം വിവിശുഃ സഹ
അപ്പോൾ ദാരിദ്ര്യം, അസൂയ, ദാഹം, വിശപ്പ്, വഴക്കും കലഹവും ഒത്തുചേർന്ന് ത്രിപുരയിൽ കടന്നു വന്നു.
സംധ്യാകാലം പ്രവിഷ്ടാസ്തേ ത്രിപുരം ച ഭയാവഹാഃ സമധ്യാസുഃ സമം ഘോരാഃ ശരീരാണി യഥാമയാഃ
അവരൊക്കെയും സന്ധ്യാകാലത്ത് ത്രിപുരയിൽ കടന്നു വന്നു; ഭയപ്പെടുത്തുന്ന ഇവർ, രോഗങ്ങൾ ശരീരത്തിൽ കയറുന്നതുപോലെ, ജനങ്ങളിലൊതുങ്ങി.
സര്വ ഏതേ വിശന്തസ്തു മയേന ത്രിപുരാന്തരമ് സ്വപ്നേ ഭയാവഹാ ദൃഷ്ടാ ആവിശന്തസ്തു ദാനവാന്
മയൻ വഴി ഇവർ എല്ലാവരും ത്രിപുരയുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കടന്നു, ദാനവന്മാർക്ക് ഭയപ്പെടുത്തുന്ന രൂപത്തിൽ സ്വപ്നത്തിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു, പിന്നെ അവരിൽ കയറിപ്പോയി.
ഉദിതേ ച സഹസ്രാംശൌ ശുഭഭാസാകരേ രവൌ മയഃ സഭാമാവിവേശ ഭാസ്കരാഭ്യാമിവാമ്ബുദഃ
ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ള സൂര്യൻ, ശുഭപ്രകാശം പകർന്നവൻ, ഉദിച്ചപ്പോൾ മയൻ സഭയിൽ പ്രവേശിച്ചു; രണ്ട് സൂര്യന്മാരുടെ മുമ്പിൽ ഒരു മേഘം കയറുന്നതുപോലെ.
മേരുകൂടനിഭേ രമ്യ ആസനേ സ്വര്ണമണ്ഡിതേ ആസീനാഃ കാഞ്ചനഗിരേഃ ശൃങ്ഗേ തോയമുചോ യഥാ
സ്വർണ്ണംകൊണ്ടു അലങ്കരിച്ച, മെരുകുടംപോലെയുള്ള മനോഹരമായ സിംഹാസനത്തിൽ അവർ ഇരുന്നു; വെള്ളം ഒഴുകുന്ന പൊന്നുമലയുടെ മുകളിലിരുന്നതുപോലെ.
പാര്ശ്വയോസ്താരകാഖ്യശ്ച വിദ്യുന്മാലീ ച ദാനവഃ ഉപവിഷ്ടൌ മയസ്യാന്തേ ഹസ്തിനഃ കലഭാവിവ
അവന്റെ ഇരുവശത്തും താരകയും വിദ്യുന്മാലിയും എന്ന ദാനവന്മാർ മയന്റെ അടുത്ത് ഇരുന്നു; ആനയുടെ രാജാവിന്റെ അടുത്ത് കുഞ്ഞാനകൾ ഇരിക്കുന്നതുപോലെ.
തതഃ സുരാരയഃ സര്വേ ഽശേഷകോപാ രണാജിരേ ഉപവിഷ്ടാ ദൃഢം വിദ്ധാ ദാനവാ ദേവശത്രവഃ
പിന്നീട് ദേവന്മാരുടെ ശത്രുക്കൾ എല്ലാവരും അതിരില്ലാത്ത കോപത്തോടെ, യുദ്ധത്തിൽ പരുക്കേറ്റ ദാനവന്മാർ, സഭയിൽ ഉറപ്പോടെ ഇരുന്നു.
തേഷ്വാസീനേഷു സര്വേഷു സുഖാസനഗതേഷു ച മയോ മായാവിജനക ഇത്യുവാച സ ദാനവാന്
എല്ലാവരും സുഖാസനത്തിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ, മായയുടെ സ്രഷ്ടാവായ മയൻ ദാനവന്മാരോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.
ഖേചരാഃ ഖേചരാരാവാ ഭോ ഭോ ദാക്ഷായണീസുതാഃ നിശാമയധ്വം സ്വപ്നോ ഽയം മയാ ദൃഷ്ടോ ഭയാവഹഃ
"ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവരേ, ദാക്ഷായിണിയുടെ മക്കളേ, കേൾക്കൂ! ഞാൻ ഒരു ഭയപ്പെടുത്തുന്ന സ്വപ്നം കണ്ടു."