നന്ദിനീത്യേവ തേ നാമ ദേവേഷു നലിനീതി ച ദക്ഷാ പൃഥ്വീ ച വിഹഗാ വിശ്വകായാമൃതാ ശിവാ
ദേവന്മാരിൽ നിന്റെ പേര് നന്ദിനി, നളിനി; നീ ദക്ഷ, ഭൂമി, വിഹഗ, വിശ്വകായ, അമൃത, ശിവ എന്നിങ്ങനെയും അറിയപ്പെടുന്നു.
വിദ്യാധരീ സുപ്രശാന്താ തഥാ വിശ്വപ്രസാദിനീ ക്ഷേമാ ച ജാഹ്നവീ ചൈവ ശാന്താ ശാന്തിപ്രദായിനീ
നീ വിദ്യാധരിയായും, അത്യന്തം ശാന്തയായും, ലോകം മുഴുവൻ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നവളായും, ക്ഷേമ, ജാഹ്നവി, ശാന്ത, ശാന്തി നൽകുന്നവളായും അറിയപ്പെടുന്നു.
ഏതാനി പുണ്യനാമാനി സ്നാനകാലേ പ്രകീര്തയേത് ഭവേത്സംനിഹിതാ തത്ര ഗങ്ഗാ ത്രിപഥഗാമിനീ
സ്നാനസമയത്ത് ഈ പുണ്യനാമങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കണം; അപ്പോൾ മൂന്നു ലോകങ്ങളിലൂടെയും ഒഴുകുന്ന ഗംഗാ അവിടെ സന്നിഹിതയാകും.
സപ്തവാരാഭിജപ്തേന കരസമ്പുടയോജിതഃ മൂര്ധ്നി കുര്യാജ്ജലം ഭൂയസ് ത്രിചതുഷ്പഞ്ചസപ്തകമ് സ്നാനം കുര്യാന്മൃദാ തദ്വദ് ആമന്ത്ര്യ തു വിധാനതഃ
ഏഴു പ്രാവശ്യം ഈ നാമങ്ങൾ കൈകൂപ്പി ഉച്ചരിച്ച ശേഷം, തലയിൽ മൂന്നു, നാല്, അഞ്ച് അല്ലെങ്കിൽ ഏഴ് പ്രാവശ്യം വെള്ളം ഒഴിച്ച്, മണ്ണുപയോഗിച്ച് വിധിപ്രകാരം സ്നാനം ചെയ്യണം.
അശ്വക്രാന്തേ രഥക്രാന്തേ വിഷ്ണുക്രാന്തേ വസുംധരേ മൃത്തികേ ഹര മേ പാപം യന്മയാ ദുഷ്കൃതം കൃതമ്
കുതിരകളും രഥങ്ങളും വിഷ്ണുവും നടന്നു കടന്ന ഭൂമിയേ, മണ്ണേ, ഞാൻ ചെയ്ത എല്ലാ പാപങ്ങളും നീ അകറ്റണമേ.
ഉദ്ധൃതാസി വരാഹേണ കൃഷ്ണേന ശതബാഹുനാ മൃത്തികേ ബ്രഹ്മദത്താസി കാശ്യപേനാഭിമന്ത്രിതാ ആരുഹ്യ മമ ഗാത്രാണി സര്വം പാപം പ്രചോദയ
മണ്ണേ, നൂറുകൈകളുള്ള കൃഷ്ണനും വരാഹവേഷം ധരിച്ചവനും നിന്നെ ഉയർത്തി; ബ്രഹ്മാവു നിന്നെ നൽകിയതും കശ്യപൻ അഭിമന്ത്രിച്ചതും ആണു. എന്റെ ശരീരത്തിൽ എത്തി, എന്റെ എല്ലാ പാപങ്ങളും നീ അകറ്റണം.
മൃത്തികേ ദേഹി നഃ പുഷ്ടിം ത്വയി സര്വം പ്രതിഷ്ഠിതമ് നമസ്തേ സര്വലോകാനാം പ്രഭവാരണി സുവ്രതേ
മണ്ണേ, ഞങ്ങൾക്ക് പോഷണം നൽകണം; എല്ലാം നിന്നിൽ സ്ഥാപിതമാണ്. എല്ലാ ലോകങ്ങളുടെയും ഉത്ഭവവും അടിസ്ഥാനവുമായ സദ്ഗുണശാലിനിയായ നിന്നെ ഞാൻ വന്ദിക്കുന്നു.
ഏവം സ്നാത്വാ തതഃ പശ്ചാദ് ആചമ്യ ച വിധാനതഃ ഉത്ഥായ വാസസീ ശുക്ലേ ശുദ്ധേ തു പരിധായ വൈ തതസ്തു തര്പണം കുര്യാത് ത്രൈലോക്യാപ്യായനായ വൈ
ഇങ്ങനെ സ്നാനം കഴിഞ്ഞ്, വിധിപ്രകാരം ആചമനം ചെയ്ത്, എഴുന്നേറ്റ്, ശുദ്ധമായ വെള്ള വസ്ത്രം ധരിച്ച ശേഷം, മൂന്നു ലോകങ്ങൾക്കും സമൃദ്ധി നൽകാൻ തർപ്പണം നടത്തണം.
ദേവാ യക്ഷാസ്തഥാ നാഗാ ഗന്ധര്വാപ്സരസോ ഽസുരാഃ ക്രൂരാഃ സര്പാഃ സുപര്ണാശ്ച തരവോ ജമ്ബുകാഃ ഖഗാഃ
ദേവന്മാർ, യക്ഷന്മാർ, നാഗന്മാർ, ഗന്ധർവന്മാർ, അപ്സരസ്സുകൾ, അസുരന്മാർ, ക്രൂരസർപ്പങ്ങൾ, സൂപർണ്ണന്മാർ, വൃക്ഷങ്ങൾ, കുരങ്ങന്മാർ, പക്ഷികൾ—
വായ്വാധാരാ ജലാധാരാസ് തഥൈവാകാശഗാമിനഃ നിരാധാരാശ്ച യേ ജീവാ യേ തു ധര്മരതാസ്തഥാ
വായുവിൽ, വെള്ളത്തിൽ, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവർ, ആധാരമില്ലാത്തവർ, ധർമ്മത്തിൽ ആസ്വാദിക്കുന്നവർ—
തേഷാമാപ്യായനായൈതദ് ദീയതേ സലിലം മയാ കൃതോപവീതീ ദേവേഭ്യോ നിവീതീ ച ഭവേത്തതഃ
ഇവർക്കെല്ലാവർക്കും തൃപ്തി നൽകാൻ ഞാൻ ഈ വെള്ളം അർപ്പിക്കുന്നു; ദേവന്മാർക്ക് ഉപവീതം ചെയ്തശേഷം, നിവീതിയും ചെയ്യണം.
മനുഷ്യാംസ്തര്പയേദ്ഭക്ത്യാ ബ്രഹ്മപുത്രാനൃഷീംസ്തഥാ സനകശ്ച സനന്ദശ്ച തൃതീയശ്ച സനാതനഃ
ഭക്തിയോടെ മനുഷ്യരെ, ബ്രഹ്മാവിന്റെ പുത്രന്മാരെയും, സനക, സനന്ദ, സനാതന എന്നിങ്ങനെയുള്ള ഋഷിമാരെയും തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം.
കപിലശ്ചാസുരിശ്ചൈവ വോഢുഃ പഞ്ചശിഖസ്തഥാ സര്വേ തേ തൃപ്തിമായാന്തു മദ്ദത്തേനാമ്ബുനാ സദാ
കപിലൻ, അസുരി, വോധു, പഞ്ചശിഖൻ എന്നിവരും, ഞാൻ അർപ്പിച്ച വെള്ളംകൊണ്ട് എല്ലായ്പ്പോഴും തൃപ്തരാകട്ടെ.
മരീചിമത്ര്യങ്ഗിരസം പുലസ്ത്യം പുലഹം ക്രതുമ് പ്രചേതസം വസിഷ്ഠം ച ഭൃഗും നാരദമേവ ച ദേവബ്രഹ്മഋഷീന് സര്വാംസ് തര്പയേദ് അക്ഷതൌദകൈഃ
മരീചി, അത്രി, അംഗിരസ്, പുലസ്ത്യ, പുലഹ, ക്രതു, പ്രചേതസ്, വസിഷ്ഠ, ഭൃഗു, നാരദൻ, ദൈവിക-ബ്രാഹ്മണ ഋഷിമാർ എന്നിവരെ അക്ഷതമായ വെള്ളംകൊണ്ട് തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം.
അപസവ്യം തതഃ കൃത്വാ സവ്യം ജാന്വാച്യ ഭൂതലേ അഗ്നിഷ്വാത്താസ്തഥാ സൌമ്യാ ഹവിഷ്മന്തസ്തഥോഷ്മപാഃ
പിന്നീട് യജ്ഞോപവീതം ഇടതുഭാഗത്തും വലതുഭാഗത്തും മാറ്റി, വലതുകാൽ നിലത്ത് വെച്ച്, അഗ്നിഷ്വാത്തർ, സൗമ്യർ, ഹവിഷ്മാൻ, ഉഷ്മപാഃ എന്നിവർക്കും അർപ്പണം നടത്തണം.
സുകാലിനോ ബര്ഹിഷദസ് തഥാന്യേ വാജ്യപാഃ പുനഃ സംതര്പ്യാഃ പിതരോ ഭക്ത്യാ സതിലോദകചന്ദനൈഃ
സമയോചിതമായ ബർഹിഷദുകൾ, വാജ്യാപന്മാർ മുതലായ മറ്റ് പിതൃദേവതകളെ, തിലവും ചന്ദനവും കലർത്തിയ വെള്ളംകൊണ്ടും ഭക്തിയോടെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തണം.
യമായ ധര്മരാജായ മൃത്യവേ ചാന്തകായ ച വൈവസ്വതായ കാലായ സര്വഭൃതക്ഷയായ ച
യമന്, ധര്മരാജാവ്, മരണന്, അന്തകന്, വൈവസ്വതന്, കാലന്, എല്ലാം നശിപ്പിക്കുന്നവന് — ഇവര്ക്കെല്ലാം നമസ്കാരം.
ഔദുമ്ബരായ ദധ്നായ നീലായ പരമേഷ്ഠിനേ വൃകോദരായ ചിത്രായ ചിത്രഗുപ്തായ വൈ നമഃ ദര്ഭപാണിസ്തു വിധിനാ പിതൄന്സംതര്പയേദ്ബുധഃ
ഓദുംബരന്, ദധ്നന്, നീലന്, പരമേഷ്ഠി, വൃക്കോദരന്, ചിത്രന്, ചിത്രഗുപ്തന് — ഇവരെ നമസ്കരിക്കുന്നു. ദര്ഭയെടുത്ത്, വിധിപ്രകാരം പിതൃകള്ക്ക് ബുദ്ധിമാന്മാര് തൃപ്തി നല്കണം.
പിത്രാദീന്നാമഗോത്രേണ തഥാ മാതാമഹാനപി സംതര്പ്യ വിധിനാ ഭക്ത്യാ ഇമം മന്ത്രമുദീരയേത്
പിതാക്കളെയും മാതാവിന്റെ വംശജരെയും പേരും കുടുംബവും പറയിച്ച്, ഭക്തിയോടെ വിധിപ്രകാരം തൃപ്തിപ്പെടുത്തിയ ശേഷം ഈ മന്ത്രം ഉച്ചരിക്കണം.
യേ ഽബാന്ധവാ ബാന്ധവാ വാ യേ ഽന്യജന്മനി ബാന്ധവാഃ തേ തൃപ്തിമഖിലാം യാന്തു യശ് ചാസ്മത്തോ ഽഭിവാഞ്ഛതി
ബന്ധുക്കളല്ലാത്തവരും, മുന്ജന്മത്തില് ബന്ധുക്കളായിരുന്നവരും, ഞാനില്നിന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്നവരും — എല്ലാവരും പൂര്ണമായ തൃപ്തി നേടട്ടെ.
തതശ്ചാചമ്യ വിധിവദ് ആലിഖേത്പദ്മമഗ്രതഃ അക്ഷതാഭിഃ സപുഷ്പാഭിഃ സജലാരുണചന്ദനമ് അര്ഘ്യം ദദ്യാത്പ്രയത്നേന സൂര്യനാമാനി കീര്തയേത്
ശുദ്ധജലം കുടിച്ച്, മുന്നില് ഒരു താമര വരച്ച്, അക്ഷതയും പുഷ്പങ്ങളും വെള്ളവും ചുവന്ന ചന്ദനവും ചേര്ത്ത് അര്ഘ്യം സമര്പ്പിച്ച്, സൂര്യന്റെ നാമങ്ങള് ശ്രദ്ധയോടെ ഉച്ചരിക്കണം.
നമസ്തേ വിഷ്ണുരൂപായ നമോ വിഷ്ണുമുഖായ വൈ സഹസ്രരശ്മയേ നിത്യം നമസ്തേ സര്വതേജസേ
വിഷ്ണുവിന്റെ രൂപമായവനേ, വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖമുള്ളവനേ, ആയിരം കിരണങ്ങളുള്ളവനേ, ശാശ്വതപ്രഭയുള്ളവനേ — നിനക്ക് നമസ്കാരം.
നമസ്തേ ശിവ സര്വേശ നമസ്തേ സര്വവത്സല ജഗത്സ്വാമിന്നമസ്തേ ഽസ്തു ദിവ്യചന്ദനഭൂഷിത
ശിവനേ, എല്ലാം ഭരിക്കുന്നവനേ, എല്ലാവരോടും സ്നേഹമുള്ളവനേ, ലോകത്തിന്റെ നാഥനേ, ദിവ്യചന്ദനത്തില് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടവനേ — നിനക്ക് നമസ്കാരം.
പദ്മാസന നമസ്തേ ഽസ്തു കുണ്ഡലാങ്ഗദഭൂഷിത നമസ്തേ സര്വലോകേശ ജഗത്സര്വം വിബോധസേ
താമരാസനത്തില് ഇരിക്കുന്നവനേ, കുണ്ഡലവും ആംഗദവും ധരിച്ചവനേ, ലോകങ്ങളുടെ നാഥനേ, ലോകത്തെ ഉണര്ത്തുന്നവനേ — നിനക്ക് നമസ്കാരം.
സുകൃതം ദുഷ്കൃതം ചൈവ സര്വം പശ്യസി സര്വഗ സത്യദേവ നമസ്തേ ഽസ്തു പ്രസീദ മമ ഭാസ്കര
നല്ലതും കെട്ടതുമായ പ്രവൃത്തികള് എല്ലാം കാണുന്നവനേ, എല്ലായിടത്തും ഉള്ളവനേ, സത്യദേവനേ, ഭാസ്കരനേ, ദയചെയ്യണം, നിനക്ക് നമസ്കാരം.
ദിവാകര നമസ്തേ ഽസ്തു പ്രഭാകര നമോ ഽസ്തു തേ ഏവം സൂര്യം നമസ്കൃത്യ ത്രിഃ കൃത്വാഥ പ്രദക്ഷിണമ് ദ്വിജം ഗാം കാഞ്ചനം സ്പൃഷ്ട്വാ തതോ വിഷ്ണുഗൃഹം വ്രജേത്
ദിവസം നല്കുന്നവനേ, പ്രകാശം നല്കുന്നവനേ, നിനക്ക് നമസ്കാരം. ഇങ്ങനെ മൂന്നു പ്രാവശ്യം സൂര്യനെ നമസ്കരിച്ച്, പ്രദക്ഷിണം ചെയ്തശേഷം, ഒരു ബ്രാഹ്മണനെയും പശുവിനെയും പൊന്നിനെയും സ്പര്ശിച്ച്, വിഷ്ണുവിന്റെ ആലയത്തിലേക്ക് പോകണം.
അതഃ പരം പ്രവക്ഷ്യാമി പ്രയാഗസ്യോപവര്ണനമ് മാര്കണ്ഡേയേന കഥിതം യത്പുരാ പാണ്ഡുസൂനവേ
ഇനി, പ്രയാഗത്തിന്റെ കഥ പറയാം. പുരാതനകാലത്ത് മാര്ക്കണ്ഡേയന് പാണ്ഡുവിന്റെ പുത്രനോട് പറഞ്ഞതാണത്.
ഭാരതേ തു യദാ വൃത്തേ പ്രാപ്തരാജ്യേ പൃഥാസുതേ ഏതസ്മിന്നന്തരേ രാജാ കുന്തീപുത്രോ യുധിഷ്ഠിരഃ
ഭാരതത്തില് സംഭവങ്ങള് കഴിഞ്ഞ്, പൃഥയുടെ മകനായവന് രാജ്യം നേടുമ്പോള്, അപ്പോഴാണ് കുന്തിയുടെ മകനായ യുദ്ധിഷ്ഠിരന് രാജാവായത്.
ഭ്രാതൃശോകേന സംതപ്തശ് ചിന്തയന്സ പുനഃ പുനഃ ആസീത്സുയോധനോ രാജാ ഏകാദശചമൂപതിഃ
സഹോദരന്മാരുടെ ദുഃഖത്തില് കനലായി, വീണ്ടും വീണ്ടും ആലോചിച്ചുകൊണ്ട്, പതിനൊന്ന് സൈന്യങ്ങളുടെ നായകനായ സുയോധനനോടൊപ്പം ഇരുന്നു.
അസ്മാന്സംതാപ്യ ബഹുശഃ സര്വേ തേ നിധനം ഗതാഃ വാസുദേവം സമാശ്രിത്യ പഞ്ച ശേഷാസ്തു പാണ്ഡവാഃ
നമുക്ക് അനേകം ദുഃഖം നല്കി, അവരൊക്കെയും മരണപ്പെട്ടു; വാസുദേവനെ ആശ്രയിച്ച് അഞ്ചു പാണ്ഡവര് മാത്രം ശേഷിക്കുന്നു.