ധൃതിര് വരീയാന് യവസഃ സുവര്ണോ വഷ്ടിരേവ ച ചരിഷ്ണുര് ഈഡ്യഃ സുമതിര് വസുഃ ശുക്രശ്ച വീര്യവാന്
ധൃതിയാണ് ഏറ്റവും ശക്തൻ, യവസം സ്വർണ്ണംപോലെയാണ്, വഷ്ടിയും അതുപോലെ തന്നെയാണ്. ചരിഷ്ണു പ്രശംസനീയൻ, സുമതി സമ്പത്താണ്, ശുക്രൻ ശക്തിയുള്ളവനാണ്.
ഭവിഷ്യാ ദശ സാവര്ണേര് മനോഃ പുത്രാഃ പ്രകീര്തിതാഃ രൌച്യാദയസ്തഥാന്യേ ഽപി മനവഃ സംപ്രകീര്തിതാഃ
ഭാവിയിൽ സാവർണി മനുവിന്റെ പത്ത് പുത്രന്മാർ, റൗച്യൻ തുടങ്ങിയവർ, പ്രസിദ്ധരായിരിക്കും. മറ്റു മനുക്കളെയും ഇതുപോലെ തന്നെ പറയപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്.
രുചേഃ പ്രജാപതേഃ പുത്രോ രൌച്യോ നാമ ഭവിഷ്യതി മനുര് ഭൂതിസുതസ് തദ്വദ് ഭൌത്യോ നാമ ഭവിഷ്യതി
രുചി എന്ന പ്രജാപതിക്ക് റൗച്യൻ എന്ന പേരിലുള്ള ഒരു മകൻ ജനിക്കും; അവൻ മനുവാകും. അതുപോലെ, ഭൂതി എന്നവന്റെ മകനായ ഭൗത്യൻ എന്നവനും മനുവാകും.
തതസ്തു മേരുസാവര്ണിര് ബ്രഹ്മസൂനുര് മനുഃ സ്മൃതഃ ഋതശ്ച ഋതധാമാ ച വിഷ്വക്സേനോ മനുസ് തഥാ
അതിനുശേഷം, ബ്രഹ്മാവിന്റെ മകനായ മെരുസാവർണി മനുവായി അറിയപ്പെടുന്നു. അതുപോലെ, ഋത, ഋതധാമ, വിശ്വക്ഷേണൻ എന്നിവരും മനുക്കളാണ്.
അതീതാനാഗതാശ്ചൈതേ മനവഃ പരികീര്തിതാഃ ഷഡൂനം യുഗസാഹസ്രമ് ഏഭിര് വ്യാപ്തം നരാധിപ
ഇവരാണു കഴിഞ്ഞതും വരാനിരിക്കുന്നതുമായ മനുക്കൾ. രാജാവേ, ഇവരാൽ ഏകദേശം ആറായിരം യുഗങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.
സ്വേ സ്വേ ഽന്തരേ സര്വമിദമ് ഉത്പാദ്യ സചരാചരമ് കല്പക്ഷയേ വിനിര്വൃത്തേ മുച്യന്തേ ബ്രഹ്മണാ സഹാ
ഓരോ മനുവിന്റെയും കാലഘട്ടത്തിൽ, സഞ്ചരിക്കുന്നതും അചഞ്ചലവുമായ എല്ലാം സൃഷ്ടിക്കപ്പെടുന്നു. കാല്പത്തിന്റെ അവസാനം, എല്ലാം ബ്രഹ്മാവിനൊപ്പം ലയിക്കുന്നു.
ഏതേ യുഗസഹസ്രാന്തേ വിനശ്യന്തി പുനഃ പുനഃ ബ്രഹ്മാദ്യാ വിഷ്ണുസായുജ്യം യാതാ യാസ്യന്തി വൈ ദ്വിജാഃ
ഈ ആയിരക്കണക്കിന് യുഗങ്ങളുടെ അവസാനം, ബ്രഹ്മാവും മറ്റുള്ളവരും വീണ്ടും വീണ്ടും നശിക്കുന്നു. ദ്വിജന്മാരേ, അവർ വിഷ്ണുവിൽ ഐക്യമായിട്ടുണ്ട്, വീണ്ടും ഐക്യമായും പോകും.
ബഹുഭിര് ധാരിണീ ഭുക്താ ഭൂപാലൈഃ ശ്രൂയതേ പുരാ പാര്ഥിവാഃ പൃഥിവീയോഗാത് പൃഥിവീ കസ്യ യോഗതഃ
പല രാജാക്കന്മാർ ഭൂമിയെ ഭരിച്ചതായി കേൾക്കപ്പെടുന്നു. രാജാവേ, ഒരു ഭരണാധികാരിയെ വിട്ട് ഭൂമി വേർപെടുമ്പോൾ, ആരുടെ കൂടിയാണവൾ വീണ്ടും ചേരുന്നത്?
കിമ് അര്ഥം ച കൃതാ സംജ്ഞാ ഭൂമേഃ കിം പാരിഭാഷികീ ഗൌര് ഇതീയം ച വിഖ്യാതാ സൂത കസ്മാദ്ബ്രവീഹി നഃ
ഭൂമിക്ക് ഈ പേര് എന്തുകൊണ്ടാണ് ലഭിച്ചത്? അവളെ 'ഗൗ' എന്നുപറയുന്നതിന് എന്താണ് കാരണം? സൂതാ, അവൾ ഇങ്ങനെ പ്രശസ്തയായതെന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് ഞങ്ങൾക്ക് പറയൂ.
വംശേ സ്വായമ്ഭുവസ്യാസീദ് അങ്ഗോ നാമ പ്രജാപതിഃ മൃത്യോസ്തു ദുഹിതാ തേന പരിണീതാ സുദുര്മുഖാ
സ്വായംഭുവവംശത്തിൽ അങ്കൻ എന്നൊരു പ്രജാപതി ഉണ്ടായിരുന്നു. മരണന്റെ മകളായ സുദുര്മുഖയെ അവൻ വിവാഹം ചെയ്തു.
സുനീഥാ നാമ തസ്യാസ്തു വേനോ നാമ സുതഃ പുരാ അധര്മനിരതശ്ചാസീദ് ബലവാന് വസുധാധിപഃ
അവർക്കു സുനീത എന്ന പേരിൽ ഒരു മകൻ ഉണ്ടായി. അവൻ വേനൻ എന്നായിരുന്നു. പുരാതനകാലത്ത്, അവൻ അധർമ്മത്തിൽ ആസക്തനായിരുന്നെങ്കിലും, ശക്തനായ ഭൂമിപതിയായിരുന്നു.
ലോകേ ഽപ്യധര്മകൃജ്ജാതഃ പരഭാര്യാപഹാരകഃ ധര്മാചാരസ്യ സിദ്ധ്യര്ഥം ജഗതോ ഽഥ മഹര്ഷിഭിഃ
ലോകത്തും അവൻ അധർമ്മം ചെയ്തവനായി ജനിച്ചു; മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യമാരെ അപഹരിച്ചവനായിരുന്നു. ലോകത്തിൽ ധർമ്മം നിലനിൽക്കാൻ മഹർഷിമാർ—
അനുനീതോ ഽപി ന ദദാവ് അനുജ്ഞാം സ യദാ തതഃ ശാപേന മാരയിത്വൈനമ് അരാജകമയാര്ദിതാഃ
അവനെ പലതവണ അപേക്ഷിച്ചിട്ടും, അവൻ അനുമതി നൽകിയില്ല. അതിനാൽ, ശാപം നൽകി അവനെ കൊല്ലപ്പെട്ടു. രാജാവില്ലാതെ ജനങ്ങൾ ദുരിതം അനുഭവിച്ചു.
മമന്ഥുര് ബ്രാഹ്മണാസ്തസ്യ ബലാദ്ദേഹമകല്മഷാഃ തത്കായാന്മഥ്യമാനാത്തു നിപേതുര്മ്ലേച്ഛജാതയഃ
അകല്മഷരായ ബ്രാഹ്മണർ അവന്റെ ശരീരം ബലമായി മഥിച്ചു. ആ ശരീരം മഥിക്കുമ്പോൾ, മ്ലേഛജാതികൾ അവിടെ നിന്നു വീണു.
ശരീരേ മാതുരംശേന കൃഷ്ണാഞ്ജനസമപ്രഭാഃ പിതുരംശസ്യ ചാംശേന ധാര്മികോ ധര്മചാരിണഃ
അമ്മയുടെ ഭാഗത്തു നിന്നു കറുത്ത അഞ്ജനത്തിൻറെ തിളക്കംപോലുള്ളവർ ജനിച്ചു. അച്ഛന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നു ഒരു ധാർമ്മികനും ധർമ്മത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്നവനും ജനിച്ചു.
ഉത്പന്നോ ദക്ഷിണാദ്ധസ്താത് സധനുഃ സശരോ ഗദീ ദിവ്യതേജോമയവപുഃ സരത്നകവചാങ്ഗദഃ
വലതുകൈയിൽ നിന്നു, വില്ലും അമ്പും കൈവശം വച്ചും, ഗദയും ധരിച്ചും, ദിവ്യപ്രഭയുള്ള ശരീരവും രത്നങ്ങൾ ചാർത്തിയ കവചവും അങ്കദവും ധരിച്ചവനായി അവൻ ജനിച്ചു.
പൃഥോരേവാഭവദ്യത്നാത് തതഃ പൃഥുരജായത സ വിപ്രൈരഭിഷിക്തോ ഽപി തപഃ കൃത്വാ സുദാരുണമ്
അവൻ പൃഥു തന്നെയായിരുന്നു; പരിശ്രമത്തോടെ ജനിച്ചു. പിന്നെ പൃഥു ജനിച്ചു. ബ്രാഹ്മണർ അഭിഷേകം ചെയ്തെങ്കിലും, അവൻ കഠിനമായ തപസ്സു ചെയ്തു.
വിഷ്ണോര്വരേണ സര്വസ്യ പ്രഭുത്വമ് അഗമത് പുനഃ നിഃസ്വാധ്യായവഷട്കാരം നിര്ധര്മം വീക്ഷ്യ ഭൂതലമ്
വിഷ്ണുവിന്റെ വരപ്രസാദത്തോടെ, അവൻ വീണ്ടും എല്ലാറ്റിനും അധിപതിത്വം നേടി. വേദപാരായണവും യാഗശബ്ദവും ഇല്ലാതെയും, ഭൂമി ധർമ്മരഹിതമായതും കണ്ടു.
ദഗ്ധുമേവോദ്യതഃ കോപാച് ഛരേണാമിതവിക്രമഃ തതോ ഗോരൂപമാസ്ഥായ ഭൂഃ പലായിതുമ് ഉദ്യതാ
അപരിമിതമായ വീര്യശാലിയായ പൃഥു, കോപത്തോടെ അമ്പുകൊണ്ട് ഭൂമിയെ ദഹിപ്പിക്കാൻ തയ്യാറായി. അപ്പോൾ ഭൂമി, പശുവിന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച് രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു.
പൃഷ്ഠതോ ഽനുഗതസ്തസ്യാഃ പൃഥുര്ദീപ്തശരാസനഃ തതഃ സ്ഥിത്വൈകദേശേ തു കിം കരോമീതി ചാബ്രവീത്
ദഹിപ്പിക്കുന്ന അമ്പുമായി പൃഥു അവളെ പിന്തുടർന്നു. പിന്നെ ഒരു സ്ഥലത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ, 'എന്ത് ചെയ്യണം?' എന്നു പറഞ്ഞു.
പൃഥുര് അപ്യവദദ് വാക്യമ് ഈപ്സിതം ദേഹി സുവ്രതേ സര്വസ്യ ജഗതഃ ശീഘ്രം സ്ഥാവരസ്യ ചരസ്യ ച
പൃഥു പറഞ്ഞു: 'ധർമ്മപരായണിയായേ, ലോകത്തിലെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ആവശ്യമുള്ളത് നീ വേഗത്തിൽ നൽകണം.'
തഥൈവ സാബ്രവീദ് ഭൂമിര് ദുദോഹ സ നരാധിപഃ സ്വകേ പാണൌ പൃഥുര്വത്സം കൃത്വാ സ്വായമ്ഭുവം മനുമ്
അതു പോലെ ഭൂമി ഉത്തരം പറഞ്ഞു. രാജാവായ പൃഥു, സ്വായംഭുവമനുവിനെ കിടാവാക്കി, തന്റെ കൈയിൽ തന്നെ അവളെ പാൽകയറ്റി.
തദന്നമഭവച്ഛുദ്ധം പ്രജാ ജീവന്തി യേന വൈ തതസ്തു ഋഷിഭിര്ദുഗ്ധാ വത്സഃ സോമസ്തദാഭവത്
അപ്പോഴുണ്ടായ ആഹാരം വിശുദ്ധമായതായിരുന്നു; അതിനാൽ എല്ലാ ജീവികളും ജീവിച്ചു. പിന്നെ, ഋഷിമാർ സോമനെ കിടാവാക്കി ഭൂമിയെ പാൽകയറ്റി.
ദോഗ്ധാ ബൃഹസ്പതിരഭൂത് പാത്രം വേദസ്തപോ രസഃ ദേവൈശ്ച വസുധാ ദുഗ്ധാ ദോഗ്ധാ മിത്രസ്തദാഭവത്
ബൃഹസ്പതി പാൽകയറ്റി; പാത്രം വേദമായിരുന്നു, രസം തപസ്സായിരുന്നു. ദേവന്മാർക്കും ഭൂമിയെ പാൽകയറ്റി, മിത്രൻ പാൽകയറ്റിയവനായിരുന്നു.
ഇന്ദ്രോ വത്സഃ സമഭവത് ക്ഷീരമൂര്ജസ്കരം ബലമ് ദേവാനാം കാഞ്ചനം പാത്രം പിതൄണാം രാജതം തഥാ
ഇന്ദ്രൻ കിടാവായി, ദേവന്മാർക്കായി ശക്തി നൽകുന്ന അമൃതംപോലുള്ള പാൽ ലഭിച്ചു; അവരുടെ പാത്രം പൊന്നായിരുന്നു. പിതാക്കള്ക്ക് വെള്ളിയായിരുന്നു.
അന്തകശ്ചാഭവദ്ദോഗ്ധാ യമോ വത്സഃ സ്വധാ രസഃ അലാബുപാത്രം നാഗാനാം തക്ഷകോ വത്സകോ ഽഭവത്
അന്തകൻ പാൽകയറ്റി, യമൻ കിടാവായി, രസം സ്വധ ആയിരുന്നു. നാഗന്മാർക്കു പാത്രം അശോക്കായിരുന്നപ്പോൾ, തക്ഷകൻ കിടാവായി.
വിഷം ക്ഷീരം തതോ ദോഗ്ധാ ധൃതരാഷ്ട്രോ ഽഭവത്പുനഃ അസുരൈരപി ദുഗ്ധേയമ് ആയസേ ശക്രപീഡിനീമ്
വിഷം പാൽ ആയി; വീണ്ടും ധൃതരാഷ്ട്രൻ പാൽകയറ്റി. അസുരന്മാരും ഇരുമ്പ് പാത്രത്തിൽ ഭൂമിയെ പാൽകയറ്റി, ഇന്ദ്രന് ദുഃഖം ഉണ്ടാക്കി.
പാത്രേ മായാമ് അഭൂദ് വത്സഃ പ്രാഹ്ലാദിസ് തു വിരോചനഃ ദോഗ്ധാ ദ്വിമൂര്ധാ തത്രാസീന് മായാ യേന പ്രവര്തിതാ
അവിടെ പാത്രം മായ ആയിരുന്നു, കിടാവ് പ്രഹ്ലാദന്റെ മകനായ വിരോചനൻ. ദ്വിമൂർദ്ധൻ പാൽകയറ്റി, അവൻ മായ സൃഷ്ടിച്ചു.
യക്ഷൈശ്ച വസുധാ ദുഗ്ധാ പുരാന്തര്ധാനമ് ഈപ്സുഭിഃ കൃത്വാ വൈശ്രവണം വത്സമ് ആമപാത്രേ മഹീപതേ
യക്ഷന്മാർ ഭൂമിയെ പാൽകയറ്റി, അദൃശ്യമായിരിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു. വൈശ്രവണൻ കിടാവായി, പാത്രം പാകം ചെയ്യാത്തതായിരുന്നു.
പ്രേതരക്ഷോഗണൈര്ദുഗ്ധാ ധരാ രുധിരമുല്ബണമ് രൌപ്യനാഭോ ഽഭവദ്ദോഗ്ധാ സുമാലീ വത്സ ഏവ തു
പ്രേതരും രാക്ഷസരും ഭൂമിയെ പാൽകയറ്റി, രക്തംപോലെയുള്ള ഭയങ്കരമായ പാൽ ലഭിച്ചു. സുമാലി പാൽകയറ്റി, വെള്ളിയുള്ള പാത്രം, കിടാവും അതേ സുമാലിയായിരുന്നു.