ദേവതാനാം പിതൄണാം ച മനുഷ്യാണാം ച സര്വദാ കുര്യാദഹരഹര്യജ്ഞൈര് ഭൂതര്ഷിഗണതര്പണമ്
ദേവന്മാരെയും പിതാക്കളെയും മനുഷ്യരെയും എല്ലായ്പ്പോഴും, പ്രതിദിനം, യജ്ഞങ്ങൾ കൊണ്ടും, ഭൂതങ്ങൾക്കും ഋഷികൾക്കും ഗണങ്ങൾക്കും തൃപ്തി നൽകുന്ന ക്രിയകൾ കൊണ്ടും സംതൃപ്തരാക്കണം.
സ്വാധ്യായൈരര്ചയേച്ചര്ഷീന് ഹോമൈര്വിദ്വാന്യഥാവിധി പിതൄഞ്ഛ്രാദ്ധൈര് അന്നദാനൈര് ഭൂതാനി ബലികര്മഭിഃ
സ്വാധ്യായംകൊണ്ട് ഋഷികളെ, വിധിപ്രകാരം ഹോമംകൊണ്ട് പിതാക്കളെ, അന്നദാനങ്ങൾകൊണ്ട് ഭൂതങ്ങളെ, ബലികർമങ്ങൾകൊണ്ട് പ്രേതങ്ങളെ ആരാധിക്കണം.
പഞ്ചൈതേ വിഹിതാ യജ്ഞാഃ പഞ്ചസൂനാപനുത്തയേ കണ്ഡനീ പേഷണീ ചുല്ലീ ജലകുമ്ഭീ പ്രമാര്ജനീ
ഈ അഞ്ച് യജ്ഞങ്ങൾ, വീട്ടിൽ നടക്കുന്ന അഞ്ചു അഹിംസകൾ നീക്കാൻ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു: ഉലക്ക, അരക്കല്ല്, അടുപ്പു, വെള്ളക്കുടം, ചൂല് എന്നിവ.
പഞ്ച സൂനാ ഗൃഹസ്ഥസ്യ തേന സ്വര്ഗം ന ഗച്ഛതി തത്പാപനാശനായാമീ പഞ്ച യജ്ഞാഃ പ്രകീര്തിതാഃ
ഈ അഞ്ച് അഹിംസകൾ ഗൃഹസ്ഥനോടു ചേർന്നതാണ്; അതിനാൽ അവൻ സ്വർഗ്ഗം പ്രാപിക്കില്ല. ആ പാപം നശിപ്പിക്കാൻ ഈ അഞ്ച് യജ്ഞങ്ങൾ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു.
ദ്വാവിംശതിസ്തഥാഷ്ടൌ ച യേ സംസ്കാരാഃ പ്രകീര്തിതാഃ തദ്യുക്തോ ഽപി ന മോക്ഷായ യസ്ത്വാത്മഗുണവര്ജിതഃ
ഇരുപത്തിരണ്ട്, എട്ട് സംസ്കാരങ്ങൾ ഉള്ളവനാണെങ്കിലും, ആത്മഗുണങ്ങൾ ഇല്ലാത്തവന് മോക്ഷം ലഭിക്കില്ല.
തസ്മാദാത്മഗുണോപേതഃ ശ്രുതികര്മ സമാചരേത് ഗോബ്രാഹ്മണാനാം വിത്തേന സര്വദാ ഭദ്രമാചരേത്
അതിനാൽ, ആത്മഗുണങ്ങൾ ഉള്ളവൻ ശ്രുതിയിൽ പറഞ്ഞ കര്മ്മങ്ങൾ ആചരിക്കണം; തന്റെ സമ്പത്തുകൊണ്ട് എപ്പോഴും പശുക്കളുടെയും ബ്രാഹ്മണരുടെയും ക്ഷേമം നോക്കണം.
ഗോഭൂഹിരണ്യവാസോഭിര് ഗന്ധമാല്യോദകേന ച പൂജയേദ്ബ്രഹ്മവിഷ്ണ്വര്കരുദ്രവസ്വാത്മകം ശിവമ്
പശുക്കൾ, ഭൂമി, പൊന്നു, വസ്ത്രങ്ങൾ, സുഗന്ധമുള്ള പുഷ്പങ്ങൾ, വെള്ളം എന്നിവകൊണ്ട് ബ്രഹ്മ, വിഷ്ണു, സൂര്യൻ, രുദ്രൻ, അഗ്നി, ആത്മാവ് എന്നിങ്ങനെയുള്ള ശിവനെ ആരാധിക്കണം.
വ്രതോപവാസൈര് വിധിവച്ഛ്രദ്ധയാ ച വിമത്സരഃ യോ ഽസാവ് അതീന്ദ്രിയഃ ശാന്തഃ സൂക്ഷ്മോ ഽവ്യക്തഃ സനാതനഃ വാസുദേവോ ജഗന്മൂര്തിസ് തസ്യ സമ്ഭൂതയോ ഹ്യ് അമീ
വ്രതങ്ങൾ, ഉപവാസങ്ങൾ, വിധിപ്രകാരം ആചരണം, വിശ്വാസം, അസൂയ ഇല്ലായ്മ എന്നിവയോടെ — ഇന്ദ്രിയങ്ങൾക്ക് അതീതനായ, ശാന്തനായ, സൂക്ഷ്മനായ, അവ്യക്തനായ, ശാശ്വതനായ, വാസുദേവൻ, ഈ ലോകത്തിന്റെ രൂപമായവൻ — അവനിൽ നിന്നാണ് ഈ സൃഷ്ടികൾ ഉദ്ഭവിക്കുന്നത്.
ബ്രഹ്മാ വിഷ്ണുശ്ച ഭഗവാന് മാര്തണ്ഡോ വൃഷവാഹനഃ അഷ്ടൌ ച വസവസ്തദ്വദ് ഏകാദശ ഗണാധിപാഃ ലോകപാലാധിപാശ്ചൈവ പിതരോ മാതരസ്തഥാ
ബ്രഹ്മാവും, വിഷ്ണുവും, ഭഗവാനും, സൂര്യനും, നന്ദി, എട്ട് വസുക്കൾ, പതിനൊന്ന് ഗണാധിപതികൾ, ലോകപാലന്മാർ, പിതാക്കന്മാർ, മാതാക്കളും — ഇവരാണ്.
ഇമാ വിഭൂതയഃ പ്രോക്താശ് ചരാചരസമന്വിതാഃ ബ്രഹ്മാദ്യാശ് ചതുരോ മൂലമ് അവ്യക്താധിപതിഃ സ്മൃതഃ
ഇവയാണ് ചലനശീലമുള്ളതും അചലമായതുമായ ശക്തികൾ; ബ്രഹ്മാദികൾ നാലുപേരും അവ്യക്തനായ അധിപതിയിൽ നിന്നാണ് ഉത്ഭവിക്കുന്നത്.
ഓം ഓം ബ്രഹ്മണാ ചാഥ സൂര്യേണ വിഷ്ണുനാഥ ശിവേന വാ അഭേദാത്പൂജിതേന സ്യാത് പൂജിതം സചരാചരമ്
ഓം, ഓം — ബ്രഹ്മാവായാലും, സൂര്യനായാലും, വിഷ്ണുവായാലും, ശിവനായാലും, വ്യത്യാസമില്ലാതെ ആരാധിക്കുമ്പോൾ, ചലിക്കുന്നതും അചലമായതുമായ എല്ലാം ആരാധിക്കപ്പെട്ടതാകും.
ബ്രഹ്മാദീനാം പരം ധാമ ത്രയാണാമപി സംസ്ഥിതിഃ വേദമൂര്താവ് അതഃ പൂഷാ പൂജനീയഃ പ്രയത്നതഃ
ബ്രഹ്മാദികളുടെ പരമധാമവും, മൂന്നു പദാർത്ഥങ്ങളുടെ അടിസ്ഥാനവും വേദത്തിന്റെ രൂപത്തിലാണ് നിലകൊള്ളുന്നത്; അതിനാൽ, പൂഷൻയെ ഉത്സാഹത്തോടെ ആരാധിക്കണം.
തസ്മാദഗ്നിദ്വിജമുഖാന് കൃത്വാ സമ്പൂജയേദിമാന് ദാനൈര്വ്രതോപവാസൈശ്ച ജപഹോമാദിനാ നരഃ
അതിനാല് അഗ്നിയും ബ്രാഹ്മണരും പ്രധാനമാക്കി, അവരെ ഭക്തിപൂര്വം സമ്മാനങ്ങള്, വ്രതങ്ങള്, ഉപവാസങ്ങള്, ജപങ്ങള്, ഹോമങ്ങള് തുടങ്ങിയവകൊണ്ട് ആദരിക്കണം.
ഇതി ക്രിയായോഗപരായണസ്യ വേദാന്തശാസ്ത്രസ്മൃതിവത്സലസ്യ വികര്മഭീതസ്യ സദാ ന കിംചിത് പ്രാപ്തവ്യമസ്തീഹ പരേ ച ലോകേ
കര്മ്മങ്ങളില് ഏര്പ്പെട്ട്, വേദാന്തവും ശാസ്ത്രങ്ങളും സ്മൃതികളും സ്നേഹിച്ച്, പാപഭയത്തോടെ ജീവിക്കുന്നവന് ഈ ലോകത്തോ പരലോകത്തോ നേടാനാകാത്തത് ഒന്നുമില്ല.
പുരാണസംഖ്യാമാചക്ഷ്വ സൂത വിസ്തരശഃ ക്രമാത് ദാനധര്മമശേഷം തു യഥാവദനുപൂര്വശഃ
സൂതാ, പുരാണങ്ങളുടെ എണ്ണം ക്രമമായി വിശദമായി പറയൂ. ദാനധര്മവും പൂര്ണമായി ശരിയായ രീതിയില് വിശദീകരിക്കൂ.
ഇദമേവ പുരാണേഷു പുരാണപുരുഷസ്തദാ യദുക്തവാന്സ വിശ്വാത്മാ മനവേ തന്നിബോധത
പുരാണങ്ങളില് വിശ്വാത്മാവായ ആദിപുരുഷന് മനുവിന് ഉപദേശിച്ച ഈzelfde ഉപദേശം കേള്ക്കൂ.
പുരാണം സര്വശാസ്ത്രാണാം പ്രഥമം ബ്രഹ്മണാ സ്മൃതമ് അനന്തരം ച വക്ത്രേഭ്യോ വേദാസ്തസ്യ വിനിര്ഗതാഃ
ബ്രഹ്മാവ് ആദ്യം ഓര്ത്തെടുത്തത് പുരാണമാണ്, എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങളിലും അതാണ് പ്രഥമം. അതിനുശേഷം, അവന്റെ വായില് നിന്നാണ് വേദങ്ങള് പുറപ്പെട്ടത്.
പുരാണമേകമേവാസീത് തദാ കല്പാന്തരേ ഽനഘ ത്രിവര്ഗസാധനം പുണ്യം ശതകോടിപ്രവിസ്തരമ്
അപ്പോള് ആ കാലഘട്ടത്തില് ഒരു പുരാണം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, പാപരഹിതനായവാ, നൂറുകോടി അളവില് വ്യാപകമായ, മൂന്നു പുരുഷാര്ത്ഥങ്ങള്ക്കും മാര്ഗ്ഗമായ പുണ്യമുള്ളത്.
നിര്ദഗ്ധേഷു ച ലോകേഷു വാജിരൂപേണ വൈ മയാ അങ്ഗാനി ചതുരോ വേദാന് പുരാണം ന്യായവിസ്തരമ്
ലോകങ്ങള് ദഹിച്ചപ്പോള്, ഞാന് കുതിരയുടെ രൂപത്തില് നാലു വേദങ്ങളും വിശാലമായ പുരാണവും ഒന്നായി സമാഹരിച്ചു.
മീമാംസാം ധര്മശാസ്ത്രം ച പരിഗൃഹ്യ മയാ കൃതമ് മത്സ്യരൂപേണ ച പുനഃ കല്പാദാവുദകാര്ണവേ
മീമാംസയും ധര്മ്മശാസ്ത്രവും സ്വീകരിച്ച്, ഞാന് അവയെ രചിച്ചു. പിന്നെയും, കല്പാരംഭത്തില് ജലസമുദ്രത്തില് മീനിന്റെ രൂപത്തില് അവയെ സൃഷ്ടിച്ചു.
അശേഷമ് ഏതത്കഥിതമ് ഉദകാന്തര്ഗതേന ച ശ്രുത്വാ ജഗാദ ച മുനീന് പ്രതി ദേവാംശ്ചതുര്മുഖഃ
ജലത്തിനകത്ത് ഇരുന്ന് ഞാന് ഇതൊക്കെയും വിശദമായി പറഞ്ഞു. അതു കേട്ട ശേഷം, ചതുരാനനന് അതു മുനികള്ക്കും ദേവന്മാര്ക്കും ഉപദേശിച്ചു.
പ്രവൃത്തിഃ സര്വശാസ്ത്രാണാം പുരാണസ്യാഭവത്തതഃ കാലേനാഗ്രഹണം ദൃഷ്ട്വാ പുരാണസ്യ തതോ നൃപ
ഇങ്ങനെ പുരാണം എല്ലാ ശാസ്ത്രങ്ങള്ക്കും ആരംഭമായി. പക്ഷേ, കാലക്രമേണ അതിനെ അംഗീകരിക്കാത്തത് കണ്ടു, രാജാവേ—
വ്യാസരൂപമഹം കൃത്വാ സംഹരാമി യുഗേ യുഗേ ചതുര്ലക്ഷപ്രമാണേന ദ്വാപരേ ദ്വാപരേ സദാ
വ്യാസന്റെ രൂപം സ്വീകരിച്ച്, ഓരോ ദ്വാപരയുഗത്തിലും ഞാന് അതിനെ ചുരുക്കി നാലുലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങളാക്കി വീണ്ടും വീണ്ടും അവതരിപ്പിക്കുന്നു.
തഥാഷ്ടാദശധാ കൃത്വാ ഭൂര്ലോകേ ഽസ്മിന്പ്രകാശ്യതേ അദ്യാപി ദേവലോകേ ഽസ്മിഞ് ഛതകോടിപ്രവിസ്തരമ്
അങ്ങനെ പതിനെട്ട് ഭാഗങ്ങളായി വിഭജിച്ച്, ഭൂമിയില് അത് പ്രസിദ്ധമാക്കി. ഇന്നും ദേവലോകത്ത്, നൂറുകോടി അളവിലുള്ള അതിന്റെ വിശാലരൂപം നിലനില്ക്കുന്നു.
തദര്ഥോ ഽത്ര ചതുര്ലക്ഷം സംക്ഷേപേണ നിവശിതഃ പുരാണാനി ദശാഷ്ടൌ ച സാമ്പ്രതം തദിഹോച്യതേ
അതിനുള്ള അര്ത്ഥം ഇവിടെ നാലുലക്ഷം ശ്ലോകങ്ങളിലായി സംക്ഷിപ്തമായി ഉള്ക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇപ്പോള് പതിനെട്ട് പുരാണങ്ങളെ കുറിച്ച് ഇവിടെ പറയപ്പെടുന്നു.
നാമതസ്താനി വക്ഷ്യാമി ശൃണുധ്വം മുനിസത്തമാഃ ബ്രഹ്മണാഭിഹിതം പൂര്വം യാവന്മാത്രം മരീചയേ
മുനിശ്രേഷ്ഠന്മാരേ, അവയുടെ പേരുകള് ഞാന് പറയാം. ബ്രഹ്മാവ് മുമ്പ് മരീചിക്ക് മുഴുവനായും പറഞ്ഞതുപോലെ കേള്ക്കൂ.
ബ്രാഹ്മം ത്രിദശസാഹസ്രം പുരാണം പരികീര്ത്യതേ ലിഖിത്വാ തച്ച യോ ദദ്യാജ് ജലധേനുസമന്വിതമ് വൈശാഖപൂര്ണിമായാം ച ബ്രഹ്മലോകേ മഹീയതേ
ബ്രാഹ്മം പുരാണം മുപ്പതിനായിരം ശ്ലോകങ്ങളാണെന്ന് പറയുന്നു. അതു എഴുതിയും, ഒരു പശുവിനും വെള്ളത്തിനും കൂടെ, വൈശാഖപൗര്ണമിയില് ദാനം ചെയ്താല്, ബ്രഹ്മലോകത്ത് മഹത്വം ലഭിക്കും.
ഏതദേവ യദാ പദ്മമ് അഭൂദ്ധൈരണ്മയം ജഗത് തദ്വൃത്താന്താശ്രയം തദ്വത് പാദ്മമിത്യുച്യതേ ബുധൈഃ പാദ്മം തത്പഞ്ചപഞ്ചാശത്സഹസ്രാണീഹ കഥ്യതേ
ലോകം സ്വര്ണ്ണം കൊണ്ടുള്ള താമരയായിരുന്ന സമയത്തെ കഥയെ ആസ്പദമാക്കി ഈ പുരാണം പദ്മം എന്നു പണ്ഡിതര് വിളിക്കുന്നു. പദ്മപുരാണം ഇവിടെ അഞ്ഞൂറ്റി അഞ്ഞൂറ്റി അയ്യായിരം ശ്ലോകങ്ങളാണെന്ന് പറയുന്നു.
തത്പുരാണം ച യോ ദദ്യാത് സുവര്ണകമലാന്വിതമ് ജ്യേഷ്ഠേ മാസി തിലൈര്യുക്തമ് അശ്വമേധഫലം ലഭേത്
ആ പുരാണം സ്വര്ണ്ണത്താമരയും തിലവും ചേര്ത്ത് ജ്യേഷ്ഠമാസത്തില് ദാനം ചെയ്താല്, അശ്വമേധയാഗഫലം ലഭിക്കും.
വാരാഹകല്പവൃത്താന്തമ് അധികൃത്യ പരാശരഃ യത്പ്രാഹ ധര്മാനഖിലാംസ് തദ്യുക്തം വൈഷ്ണവം വിദുഃ
വാരാഹകല്പത്തിലെ കഥയും എല്ലാ ധര്മങ്ങളും ഉള്പ്പെടുത്തി പരാശരന് പറഞ്ഞ പുരാണം വൈഷ്ണവം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.