പിതൃകന്യാ സുനീഥാ തു വേനമങ്ഗാദജീജനത് വേനമന്യായിനം വിപ്രാ മമന്ഥുസ് തത്കരാദ് അഭൂത് പൃഥുര്നാമ മഹാതേജാഃ സ പുത്രൌ ദ്വാവ് അജീജനത്
പിതൃകളുടെ മകൾ സുനീത, അങ്കയിൽ നിന്ന് വേനനെ ജനിപ്പിച്ചു; അധർമ്മിയായ വേനനെ മഹർഷികൾ കൈയിൽ നിന്ന് ചുരണ്ടി, അതിൽ നിന്ന് മഹാതേജസ്സുള്ള പൃഥു ജനിച്ചു; അവൻ രണ്ട് പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു.
അന്തര്ധാനസ് തു മാരീചം ശിഖണ്ഡിന്യാമജീജനത് ഹവിര്ധാനാത് ഷഡ് ആഗ്നേയീ ധിഷണാജനയത് സുതാന് പ്രാചീനബര്ഹിഷം സാങ്ഗം യമം ശുക്രം ബലം ശുഭമ്
അന്തർധാനൻ ശിഖണ്ഡിനിയിൽ നിന്ന് മാർീചനെ ജനിപ്പിച്ചു; ഹവിർധാനനിൽ നിന്ന് അഗ്നിയുടെ മകൾ ധിഷണാ ആറു പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു: പ്രാചീനബർഹിസ്, സാംഗ, യമ, ശുക്ര, ബല, ശുഭ.
പ്രാചീനബര്ഹിര് ഭഗവാന് മഹാന് ആസീത് പ്രജാപതിഃ ഹവിര്ധാനാഃ പ്രജാസ് തേന ബഹവഃ സമ്പ്രവര്തിതാഃ
പ്രാചീനബർഹി എന്ന മഹാനായ പ്രജാപതി ഭഗവാൻ ആയിരുന്നു. അവൻ ഹവിർധാനന്മാർ എന്ന പേരിൽ അനേകം മക്കളെ ജനിപ്പിച്ചു.
സവര്ണായാം തു സാമുദ്ര്യാം ദശാധത്ത സുതാന്പ്രഭുഃ സര്വേ പ്രചേതസോ നാമ ധനുര്വേദസ്യ പാരഗാഃ
സമുദ്രപുത്രിയായ സവർണയിൽ ആ പ്രഭു പത്ത് പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു. അവരെല്ലാം പ്രചേതസുകൾ എന്ന് വിളിക്കപ്പെടുന്നു; അവർ ധനുര്വേദത്തിൽ പ്രാവീണ്യം നേടിയവരാണ്.
തത്തപോരക്ഷിതാ വൃക്ഷാ ബഭുര് ലോകേ സമന്തതഃ ദേവാദേശാച്ച താനഗ്നിര് അദഹദ്രവിനന്ദന
അവരുടെ തപസ്സിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ വൃക്ഷങ്ങൾ ലോകത്ത് എല്ലായിടത്തും വളർന്നു. എന്നാൽ, ദേവന്മാരുടെ ആജ്ഞപ്രകാരം അഗ്നി അവയെ കത്തിച്ചു.
സോമകന്യാഭവത് പത്നീ മാരീഷാ നാമ വിശ്രുതാ തേഭ്യസ്തു ദക്ഷമേകം സാ പുത്രമ് അഗ്ര്യമ് അജീജനത്
സോമകന്യയായ മാരീഷാ എന്ന പ്രശസ്തയായവൾ അവന്റെ ഭാര്യയായി. അവളിൽ നിന്ന് അവർക്ക് ദക്ഷൻ എന്ന പ്രധാന പുത്രൻ ജനിച്ചു.
ദക്ഷാദനന്തരം വൃക്ഷാന് ഔഷധാനി ച സര്വശഃ അജീജനത്സോമകന്യാ നദീം ചന്ദ്രവതീം തഥാ
ദക്ഷന്റെ ശേഷം സോമകന്യ അവരിൽ നിന്ന് എല്ലാ വൃക്ഷങ്ങളെയും ഔഷധികളെയും, കൂടാതെ ചന്ദ്രവതീ എന്ന നദിയെയും ജനിപ്പിച്ചു.
സോമാംശസ്യ ച തസ്യാപി ദക്ഷസ്യാശീതികോടയഃ വക്ഷ്യേ താസാം തു വിസ്താരം ലോകേ യഃ സുപ്രതിഷ്ഠിതഃ
അവൻ, സോമാംശപുത്രനായ ദക്ഷനിൽ നിന്ന് എൺപത് കോടി സന്തതികൾ ഉണ്ടായി. ലോകത്ത് പ്രശസ്തരായ അവരുടെ വിശദാംശങ്ങൾ ഞാൻ പറയാം.
ദ്വിപദശ്ചാഭവന് കേചിത് കേചിദ് ബഹുപദാ നരാഃ വലീമുഖാഃ ശങ്കുകര്ണാഃ കര്ണപ്രാവരണാസ് തഥാ
അവരിൽ ചിലർക്ക് രണ്ട് കാലും, ചിലർക്ക് പല കാലുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലർക്ക് ചുരുണ്ട മുഖവും, ചിലർക്ക് ശംഖാകൃതിയിലുള്ള ചെവിയും, ചിലർക്ക് ചെവിക്കാവറകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അശ്വഋക്ഷമുഖാഃ കേചിത് കേചിത് സിംഹാനനാസ്തഥാ ശ്വസൂകരമുഖാഃ കേചിത് കേചിദുഷ്ട്രമുഖാസ് തഥാ
ചിലർക്കു കുതിരയോ വൃക്ഷമോ പോലെയുള്ള മുഖം, ചിലർക്കു സിംഹമുഖം, ചിലർക്കു നായയോ പന്നിയോ പോലെയുള്ള മുഖം, ചിലർക്കു ഒട്ടകമുഖം എന്നിവയായിരുന്നു.
ജനയാമാസ ധര്മാത്മാ മ്ലേച്ഛാന്സര്വാനനേകശഃ സ സൃഷ്ട്വാ മനസാ ദക്ഷഃ സ്ത്രിയഃ പശ്ചാദജീജനത്
ധർമ്മാത്മാവായ ദക്ഷൻ അനേകം രൂപങ്ങളിലുള്ള മ്ലേച്ഛന്മാരെ മനസ്സിൽ സൃഷ്ടിച്ചു. അതിന് ശേഷം സ്ത്രീകളെയും അവൻ ജനിപ്പിച്ചു.
ദദൌ സ ദശ ധര്മായ കശ്യപായ ത്രയോദശ സപ്തവിംശതിം സോമായ ദദൌ നക്ഷത്രസംജ്ഞിതാഃ ദേവാസുരമനുഷ്യാദി താഭ്യഃ സര്വമഭൂജ്ജഗത്
അവൻ പത്ത് പെൺമക്കൾ ധർമ്മനു, പതിമൂന്ന് കശ്യപനു, ഇരുപത്തേഴു സോമനു നക്ഷത്രങ്ങളുടെ പേരിൽ നൽകി. അവരിൽ നിന്ന് ദേവന്മാർ, അസുരന്മാർ, മനുഷ്യർ തുടങ്ങിയവർ ഉല്പത്തി നേടി; ഇങ്ങനെ ലോകം മുഴുവൻ അവരിൽ നിന്ന് ഉരുത്തിരിഞ്ഞു.
ദേവാനാം ദാനവാനാം ച ഗന്ധര്വോരഗരക്ഷസാമ് ഉത്പത്തിം വിസ്തരേണൈവ സൂത ബ്രൂഹി യഥാതഥമ്
ദേവന്മാരുടെയും ദാനവന്മാരുടെയും ഗന്ധർവന്മാരുടെയും പാമ്പുകളുടെയും രാക്ഷസന്മാരുടെയും ഉത്ഭവം വിശദമായി സത്യസന്ധമായി പറയണമേ സൂതാ.
സംകല്പാദ് ദര്ശനാത്സ്പര്ശാത് പൂര്വേഷാം സൃഷ്ടിരുച്യതേ ദക്ഷാത്പ്രാചേതസാദ് ഊര്ധ്വം സൃഷ്ടിര് മൈഥുനസമ്ഭവാ
മുൻകാലത്തുള്ള സൃഷ്ടി മനസ്സിലെ ആഗ്രഹം, ദർശനം, സ്പർശനം എന്നിവയിൽ നിന്നാണെന്ന് പറയുന്നു. എന്നാൽ പ്രചേതസപുത്രനായ ദക്ഷന്റെ ശേഷം സൃഷ്ടി ലൈംഗികസംയോഗത്തിലൂടെ നടന്നു.
പ്രജാഃ സൃജേതി വ്യാദിഷ്ടഃ പൂര്വം ദക്ഷഃ സ്വയമ്ഭുവാ യഥാ സസര്ജ ചൈവാദൌ തഥൈവ ശൃണുത ദ്വിജാഃ
സ്വയമ്പുവായ ദക്ഷനെ ആദ്യം പ്രജകൾ സൃഷ്ടിക്കണമെന്ന് നിർദ്ദേശിച്ചു. ആദ്യം അവൻ എങ്ങനെ സൃഷ്ടിച്ചു എന്ന്, ദ്വിജന്മാരേ, നിങ്ങൾ കേൾക്കട്ടെ.
യദാ തു സൃജതസ്തസ്യ ദേവര്ഷിഗണപന്നഗാന് ന വൃദ്ധിമ് അഗമല്ലോകസ് തദാ മൈഥുനയോഗതഃ ദക്ഷഃ പുത്രസഹസ്രാണി പാഞ്ചജന്യാമജീജനത്
ദക്ഷൻ ദേവന്മാരെയും മഹർഷിമാരെയും പാമ്പുകളെയും സൃഷ്ടിക്കുമ്പോൾ ലോകം വളർച്ചയില്ലാതെ നിന്നു. അപ്പോൾ ദക്ഷൻ പാഞ്ചജനിയിൽ നിന്ന് ആയിരക്കണക്കിന് പുത്രന്മാരെ ലൈംഗികസംയോഗത്തിലൂടെ ജനിപ്പിച്ചു.
താംസ് തു ദൃഷ്ട്വാ മഹാഭാഗഃ സിസൃക്ഷുര്വിവിധാഃ പ്രജാഃ നാരദഃ പ്രാഹ ഹര്യശ്വാന് ദക്ഷപുത്രാന്സമാഗതാന്
അവരെ കണ്ട മഹാഭാഗനായ നാരദൻ, വിവിധ ജീവികൾ സൃഷ്ടിക്കാനാഗ്രഹിച്ച്, ദക്ഷന്റെ പുത്രന്മാരായ ഹര്യശ്വന്മാരോടു സംസാരിച്ചു.
ഭുവഃ പ്രമാണം സര്വത്ര ജ്ഞാത്വോര്ധ്വമ് അധ ഏവ ച തതഃ സൃഷ്ടിം വിശേഷേണ കുരുധ്വമൃഷിസത്തമാഃ
ഭൂമിയുടെ അളവ് മുകളിലും കീഴിലും എല്ലായിടത്തും മനസ്സിലാക്കി, മഹർഷിമാരേ, നിങ്ങൾ പ്രത്യേകമായി സൃഷ്ടി നടത്തുവിൻ.
തേ തു തദ്വചനം ശ്രുത്വാ പ്രയാതാഃ സര്വതോ ദിശമ് അദ്യാപി ന നിവര്തന്തേ സമുദ്രാദിവ സിന്ധവഃ
അവാക്കൾ കേട്ട ഹര്യശ്വന്മാർ എല്ലാ ദിക്കുകളിലേക്കും പോയി. നദികൾ സമുദ്രത്തിലേക്കു പോകുന്നതുപോലെ, അവർ ഇന്നുവരെ തിരികെ വന്നിട്ടില്ല.
ഹര്യശ്വേഷു പ്രനഷ്ടേഷു പുനര്ദക്ഷഃ പ്രജാപതിഃ വൈരിണ്യാമേവ പുത്രാണാം സഹസ്രമസൃജത്പ്രഭുഃ
ഹര്യശ്വന്മാർ നഷ്ടമായപ്പോൾ, പ്രജാപതി ദക്ഷൻ വൈരിണിയിൽ നിന്ന് വീണ്ടും ആയിരം പുത്രന്മാരെ ജനിപ്പിച്ചു.
ശബലാ നാമ തേ വിപ്രാഃ സമേതാഃ സൃഷ്ടിഹേതവഃ നാരദോ ഽനുഗതാന്പ്രാഹ പുനസ്താന്പൂര്വവത്സ താന്
ശബലാ എന്ന പേരിലുള്ള ആ ബ്രാഹ്മണന്മാർ സൃഷ്ടിയുടെ കാരണം ആയി ഒരുമിച്ചുകൂടിയപ്പോൾ, നാരദൻ അവരെ പഴയപോലെ വീണ്ടും അഭിസംബോധന ചെയ്തു.
ഭുവഃ പ്രമാണം സര്വത്ര ജ്ഞാത്വാ ഭ്രാതൄന് അഥോ പുനഃ ആഗത്യ ചാഥ സൃഷ്ടിം ച കരിഷ്യഥ വിശേഷതഃ
ഭൂമിയുടെ അളവ് എല്ലായിടത്തും മനസ്സിലാക്കി, നിങ്ങൾ സഹോദരന്മാർ വീണ്ടും തിരിച്ചുവന്ന് പ്രത്യേകമായി സൃഷ്ടി നടത്തണം.
തേ ഽപി തേനൈവ മാര്ഗേണ ജഗ്മുര്ഭ്രാതൃപഥാ തദാ തതഃ പ്രഭൃതി ന ഭ്രാതുഃ കനീയാന്മാര്ഗമ് ഇച്ഛതി അന്വിഷ്യന്ദുഃഖമാപ്നോതി തേന തത്പരിവര്ജയേത്
അവരും അന്നത്തെ സഹോദരന്മാരുടെ വഴിയേ അന്ന് പോയി. അന്ന് മുതൽ ഇളയ സഹോദരൻ മുതിർന്നവന്റെ വഴി ആഗ്രഹിക്കുന്നില്ല; ആ വഴി അന്വേഷിച്ചാൽ ദുഃഖം കിട്ടും, അതുകൊണ്ട് അതു ഒഴിവാക്കണം.
തതസ്തേഷു വിനഷ്ടേഷു ഷഷ്ടിം കന്യാഃ പ്രജാപതിഃ വൈരിണ്യാം ജനയാമാസ ദക്ഷഃ പ്രാചേതസസ്തഥാ
അവരെല്ലാം നഷ്ടമായപ്പോൾ, പ്രചേതസിന്റെ മകൻ ദക്ഷൻ വൈരിണിയിൽ അറുപത് പുത്രിമാരെ ജനിപ്പിച്ചു.
പ്രാദാത്സ ദശ ധര്മായ കശ്യപായ ത്രയോദശ സപ്തവിംശതിം സോമായ ചതസ്രോ ഽരിഷ്ടനേമയേ
അവരിൽ പത്ത് ധർമ്മനു, പതിമൂന്ന് കശ്യപനു, ഇരുപത്തേഴു സോമനു, നാലു അരിഷ്ടനേമിക്ക് ദക്ഷൻ നൽകി.
ദ്വേ ചൈവ ഭൃഗുപുത്രായ ദ്വേ കൃശാശ്വായ ധീമതേ ദ്വേ ചൈവാങ്ഗിരസേ തദ്വത് താസാം നാമാനി വിസ്തരാത്
രണ്ടു വീതം ഭൃഗുപുത്രനും, ധീരനായ കൃഷ്ണാശ്വനും, അങ്ങിരസ്സിനും നൽകി. അവരുടെ പേരുകൾ വിശദമായി പറയാം.
ശൃണുധ്വം ദേവമാതൄണാം പ്രജാവിസ്താരമ് ആദിതഃ മരുത്വതീ വസുര് യാമീ ലമ്ബാ ഭാനുര് അരുന്ധതീ
ദേവമാതാക്കളായ ഇവരുടെ സന്തതിയുടെ വ്യാപ്തി ആദ്യം മുതൽ കേൾക്കൂ: മരുത്വതി, വസു, യാമി, ലംബാ, ഭാനു, അരുന്ധതി.
സംകല്പാ ച മുഹൂര്താ ച സാധ്യാ വിശ്വാ ച ഭാമിനീ ധര്മപത്ന്യഃ സമാഖ്യാതാസ് താസാം പുത്രാന് നിബോധത
സങ്കൽപ, മുഹൂർത്ത, സാധ്യ, വിശ്വ, ഭാമിനി—ഇവരാണ് ധർമ്മന്റെ ഭാര്യമാർ. അവരുടെ പുത്രന്മാരെപ്പറ്റി ഇനി കേൾക്കൂ.
വിശ്വേ ദേവാസ്തു വിശ്വായാഃ സാധ്യാ സാധ്യാനജീജനത് മരുത്വത്യാം മരുത്വന്തോ വസോസ് തു വസവസ്തഥാ
വിശ്വയുടെ പുത്രന്മാർ വിശ്വദേവന്മാർ; സാധ്യയുടേത് സാധ്യർ; മരുത്വതിയുടെ പുത്രന്മാർ മരുത്വന്തർ; വസുവിന്റെ പുത്രന്മാർ വസുക്കൾ.
ഭാനോസ്തു ഭാനവസ്തദ്വന് മുഹൂര്തായാം മുഹൂര്തകാഃ ലമ്ബായാം ഘോഷനാമാനോ നാഗവീഥീ തു യാമിജാ
ഭാനുവിന്റെ പുത്രന്മാർ ഭാനവന്മാർ; മുഹൂർത്തയുടെ പുത്രന്മാർ മുഹൂർത്തകർ; ലംബയുടെ പുത്രൻ ഘോഷൻ; യാമിയുടെ പുത്രൻ നാഗവീഥി.