ചതുഷ്പദാ ദ്വിപദാഃ പക്ഷിണശ്ച തഥാഭൂതാ ഗര്ഭഭൂതാ ഭവന്തി ആഖ്യാതമേതന്നിഖിലം ഹി സര്വം ഭൂയസ്തു കിം പൃച്ഛസി രാജസിംഹ
നാല് കാലുള്ളവരും, രണ്ട് കാലുള്ളവരും, പക്ഷികളും—all ഇവർ എല്ലാവരും ഗർഭത്തിൽ നിന്നാണ് ജനിക്കുന്നത്. ഇതെല്ലാം ഞാൻ വിശദമായി പറഞ്ഞുവല്ലോ, രാജസിംഹാ, ഇനി എന്താണ് ചോദിക്കേണ്ടത്?
കിം സ്വിത്കൃത്വാ ലഭതേ താത സംജ്ഞാം മര്ത്യഃ ശ്രേഷ്ഠാം തപസാ വിദ്യയാ വാ തന്മേ പൃഷ്ടഃ ശംസ സര്വം യഥാവച് ഛുഭാംല്ലോകാന് യേന ഗച്ഛേത്ക്രമേണ
മനുഷ്യൻ എങ്ങനെ ഏറ്റവും ഉന്നതമായ ബോധം നേടുന്നു? തപസ്സിലൂടെ ആണോ, ജ്ഞാനത്തിലൂടെയോ? ദയവായി എല്ലാം വിശദമായി പറഞ്ഞുതരൂ, അങ്ങനെ ഒരാൾ ക്രമമായി ശുഭലോകങ്ങളിൽ എത്താൻ കഴിയുമല്ലോ.
തപശ്ച ദാനം ച ശമോ ദമശ്ച ഹ്രീര് ആര്ജവം സര്വഭൂതാനുകമ്പാ സ്വര്ഗസ്യ ലോകസ്യ വദന്തി സന്തോ ദ്വാരാണി സപ്തൈവ മഹാന്തി പുംസാമ്
തപസ്, ദാനം, മനസ്സിന്റെ ശാന്തി, ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹം, ലജ്ജ, നേര്മ, എല്ലാ ജീവികളോടും കരുണ—ഇവയാണ് സ്വർഗ്ഗലോകത്തിലേക്ക് പോകാനുള്ള ഏഴു വലിയ വാതിലുകൾ എന്ന് ജ്ഞാനികൾ പറയുന്നു.
സര്വാണി ചൈതാനി യഥോദിതാനി തപഃപ്രധാനാന്യഭിമര്ഷകേണ നശ്യന്തി മാനേന തമോ ഽഭിഭൂതാഃ പുംസഃ സദൈവേതി വദന്തി സന്തഃ
ഇവയെല്ലാം തപസ്സിലാണ് ആധാരം. പക്ഷേ, അഹങ്കാരത്തിൽ കലർന്നാൽ, അവ നശിച്ചു പോകുന്നു; അന്ധകാരത്തിൽ മുങ്ങിപ്പോകുന്നു—ഇതാണ് ജ്ഞാനികൾ എന്നും പറയുന്നത്.
അധീയാനഃ പണ്ഡിതം മന്യമാനോ യോ വിദ്യയാ ഹന്തി യശഃ പരസ്യ തസ്യാന്തവന്തഃ പുരുഷസ്യ ലോകാ ന ചാസ്യ തദ്ബ്രഹ്മഫലം ദദാതി
താൻ പണ്ഡിതൻ എന്ന് കരുതി, ജ്ഞാനത്തിന്റെ പേരിൽ മറ്റൊരാളുടെ മാനത്തെ തകർക്കുന്നവന് വലിയ ലോകങ്ങൾ ലഭിക്കില്ല; അത്തരം വ്യക്തിക്ക് ബ്രഹ്മഫലവും കിട്ടുകയില്ല.
ചത്വാരി കര്മാണി ഭയംകരാണി ഭയം പ്രയച്ഛന്ത്യയഥാകൃതാനി മാനാഗ്നിഹോത്രമുത മാനമൌനം മാനേനാധീതമുത മാനയജ്ഞഃ
നാലു പ്രവർത്തികൾ ഭയം ഉണ്ടാക്കുന്നതാണ്, അവ ശരിയായി ചെയ്യാതിരുന്നാൽ: അഹങ്കാരത്തിൽ കലർന്ന യാഗം, അഹങ്കാരത്തിൽ കലർന്ന മൗനം, അഹങ്കാരത്തിൽ കലർന്ന പഠനം, അഹങ്കാരത്തിൽ കലർന്ന ദാനം.
ന മാന്യമാനോ മുദമാദദീത ന സംതാപം പ്രാപ്നുയാച്ചാവമാനാത് സന്തഃ സതഃ പൂജയന്തീഹ ലോകേ നാസാധവഃ സാധുബുദ്ധിം ലഭന്തേ
മാന്യനായവൻ അതിനാൽ ആഹ്ലാദിക്കരുത്; അപമാനത്തിൽ ദുഃഖിക്കരുത്. ഈ ലോകത്ത് സദ്ഭവനുള്ളവർ സദ്ഭവനുള്ളവരെ ആദരിക്കുന്നു; ദുഷ്ടന്മാർക്ക് സദ്ഭാവം ലഭിക്കില്ല.
ഇതി ദദ്യാദിതി യജേദ് ഇത്യധീയീത മേ ശ്രുതമ് ഇത്യേതാന്യഭയാന്യാഹുസ് താന്യ് അവര്ജ്യാനി നിത്യശഃ
'ദാനം ചെയ്യുക', 'യാഗം നടത്തുക', 'പഠിക്കുക', 'ശ്രവിക്കുക'—ഇവ ഭയരഹിതമാണെന്ന് പറയുന്നു; ഇവ എല്ലാം എപ്പോഴും ഉപേക്ഷിക്കാതെ ആചരിക്കണം.
യേനാശ്രയം വേദയന്തേ പുരാണം മനീഷിണോ മാനസേ മാനയുക്തമ് തന്നിഃശ്രേയസ് തേന സംയോഗമേത്യ പരാം ശാന്തിം പ്രാപ്നുയുഃ പ്രേത്യ ചേഹ
മനസ്സിൽ മാന്യതയോടെ ജ്ഞാനികൾ കാണുന്ന那个 പുരാതന ആശ്രയം—അതിനൊപ്പം ഐക്യമായാൽ, അവർക്ക് പരമശാന്തിയും, ഈ ലോകത്തും മരണം കഴിഞ്ഞും, ലഭിക്കും.
ചരന്ഗൃഹസ്ഥഃ കഥമേതി ദേവാന് കഥം ഭിക്ഷുഃ കഥമ് ആചാര്യകര്മാ വാനപ്രസ്ഥഃ സത്പഥേ സംനിവിഷ്ടോ ബഹൂന്യസ്മിന് സമ്പ്രതി വേദയന്തി
ഗൃഹസ്ഥൻ ദേവന്മാരെ എങ്ങനെ പ്രാപിക്കുന്നു? ഭിക്ഷു എങ്ങനെ? ആചാര്യന്റെ കർമ്മം ചെയ്യുന്നവൻ, അഥവാ സന്മാർഗത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന വാനപ്രസ്ഥൻ—ഇവരെക്കുറിച്ച് ഇപ്പോൾ പലരും ചോദിക്കുന്നു.
ആഹൂതാധ്യായീ ഗുരുകര്മസു ചോദ്യതഃ പൂര്വോത്ഥായീ ചരമം ചോപശായീ മൃദുര്ദാന്തോ ധൃതിമാനപ്രമത്തഃ സ്വാധ്യായശീലഃ സിധ്യതി ബ്രഹ്മചാരീ
ആഹ്വാനം ചെയ്താൽ പഠിക്കാൻ തയ്യാറായവൻ, ഗുരുസേവനത്തിൽ ഉത്സാഹിയായവൻ, അത്യധികം നേരത്തെ എഴുന്നേൽക്കുന്നവൻ, അവസാനത്തേയ്ക്ക് വിശ്രമിക്കുന്നവൻ, സ്നിഗ്ധനും ഇന്ദ്രിയനിഗ്രഹവും ധൈര്യവും സൂക്ഷ്മതയും സ്വാധ്യായശീലവുമുള്ളവൻ—അങ്ങനെയുള്ള ബ്രഹ്മചാരിക്ക് വിജയമുണ്ടാകും.
ധര്മാഗതം പ്രാപ്യ ധനം യജേത ദദ്യാത്സദൈവാതിഥീന്ഭോജയേച്ച അനാദദാനശ്ച പരൈരദത്തം സൈഷാ ഗൃഹസ്ഥോപനിഷത്പുരാണീ
ധർമ്മപഥത്തിൽ സമ്പാദിച്ച ധനം ഉപയോഗിച്ച് യാഗം നടത്തണം, എപ്പോഴും ദാനം ചെയ്യണം, അതിഥികളെ ഭക്ഷണം നൽകണം; മറ്റുള്ളവർ നൽകിയതു സ്വീകരിക്കരുത്. ഇതാണ് പുരാതന ഗൃഹസ്ഥോപനിഷത്ത്.
സ്വവീര്യജീവീ വൃജിനാന്നിവൃത്തോ ദാതാ പരേഭ്യോ ന പരോപതാപീ താദൃങ്മുനിഃ സിദ്ധിമുപൈതി മുഖ്യാം വസന്ന് അരണ്യേ നിയതാഹാരചേഷ്ടഃ
സ്വശക്തിയിൽ ജീവിക്കുന്നവൻ, ദോഷങ്ങളിൽ നിന്ന് വിട്ടുനിൽക്കുന്നവൻ, മറ്റുള്ളവർക്കും ദാനം ചെയ്യുന്നവൻ, ആരെയും ഉപദ്രവിക്കാത്തവൻ—അങ്ങനെയുള്ള മুনি കാടിൽ നിയന്ത്രിതമായ ആഹാരവും പ്രവർത്തനവും പാലിച്ച് പരമസിദ്ധി നേടുന്നു.
അശില്പജീവീ വിഗൃഹശ്ച നിത്യം ജിതേന്ദ്രിയഃ സര്വതോ വിപ്രമുക്തഃ അനോകശായീ ലഘു ലിപ്സമാനശ് ചരന് ദേശാനേകചരഃ സ ഭിക്ഷുഃ
വ്യവസായം ചെയ്യാതെ ജീവിക്കുന്നവൻ, എപ്പോഴും കലഹം ഒഴിവാക്കുന്നവൻ, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ചവൻ, എല്ലാത്തിലും അസക്തനായവൻ, സ്ഥിരമായ താമസമില്ലാതെ ഉറങ്ങുന്നവൻ, കുറച്ച് മാത്രം ആഗ്രഹിക്കുന്നവൻ, പല ദേശങ്ങളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവൻ—അവൻ തന്നെയാണ് ഭിക്ഷു.
രാത്ര്യാ യയാ ചാഭിരതാശ്ച ലോകാ ഭവന്തി കാമാഭിജിതാഃ സുഖേന ച താമേവ രാത്രിം പ്രയതേത വിദ്വാന് അരണ്യസംസ്ഥോ ഭവിതും യതാത്മാ
രാത്രിയിൽ, ഭോഗാസക്തരായ ലോകം ആനന്ദം അനുഭവിക്കുന്ന സമയത്ത്, അന്നേ രാത്രിയിൽ തന്നെ, കാടിൽ താമസിക്കുന്ന, ആത്മനിയന്ത്രണമുള്ള ജ്ഞാനി അങ്ങനെ ആകാൻ പരിശ്രമിക്കണം.
ദശൈവ പൂര്വാന്ദശ ചാപരാംസ്തു ജ്ഞാതീംസ്തഥാത്മാനമഥൈകവിംശമ് അരണ്യവാസീ സുകൃതം ദധാതി മുക്ത്വാ ത്വ് അരണ്യേ സ്വശരീരധാതൂന്
പത്തുപേരെ മുൻപുള്ള പിതാക്കന്മാരെയും, പത്തുപേരെ പിന്നെ വരുന്നവരെയും, തന്റെ തന്നെ ഇരുപത്തൊന്നാമനായതും കണക്കാക്കി, കാടിൽ തന്നെ ശരീരധാതുക്കൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, വാനപ്രസ്ഥൻ പുണ്യം നേടുന്നു.
കതിസ്വിദ് ദേവമുനയോ മൌനാനി കതി ചാപ്യുത ഭവന്തീതി തദാചക്ഷ്വ ശ്രോതുമ് ഇച്ഛാമഹേ വയമ്
ദേവന്മാരിലും മുനികളിലും എത്ര മൗനവ്രതങ്ങൾ ഉണ്ട്? എത്രയാണവ? ദയവായി ഇതെല്ലാം പറഞ്ഞുതരൂ; ഞങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു.
അരണ്യേ വസതോ യസ്യ ഗ്രാമോ ഭവതി പൃഷ്ഠതഃ ഗ്രാമേ വാ വസതോ ഽരണ്യം സ മുനിഃ സ്യാജ്ജനാധിപ
കാടിൽ താമസിക്കുന്നവന് ഗ്രാമം പിന്നിൽ ഉള്ളതോ, ഗ്രാമത്തിൽ താമസിക്കുന്നവന് കാട് പിന്നിൽ ഉള്ളതോ—അങ്ങനെയുള്ളവൻ മനുഷ്യരിൽ പ്രധാനനായ മുനിയാകുന്നു.
കഥംസ്വിദ്വസതോ ഽരണ്യേ ഗ്രാമോ ഭവതി പൃഷ്ഠതഃ ഗ്രാമേ വാ വസതോ ഽരണ്യം കഥം ഭവതി പൃഷ്ഠതഃ
കാട്ടിൽ താമസിക്കുന്നവന് പിന്നിൽ ഗ്രാമം എങ്ങനെ വരുന്നു? അതുപോലെ, ഗ്രാമത്തിൽ താമസിക്കുന്നവന് പിന്നിൽ കാട് എങ്ങനെ വരുന്നു?
ന ഗ്രാമ്യമുപയുഞ്ജീത യ ആരണ്യോ മുനിര്ഭവേത് തഥാസ്യ വസതോ ഽരണ്യേ ഗ്രാമോ ഭവതി പൃഷ്ഠതഃ
കാട്ടിൽ കഴിയുന്ന സന്യാസി ഗ്രാമത്തിലെ കാര്യങ്ങളിൽ ഏർപ്പെടരുത്. അങ്ങനെ ജീവിക്കുന്നവന് ഗ്രാമം പിന്നിൽ വിട്ടുപോകും.
അനഗ്നിരനികേതശ് ചാപ്യ് അഗോത്രചരണോ മുനിഃ കൌപീനാച്ഛാദനം യാവത് താവദിച്ഛേച്ച ചീവരമ്
അഗ്നിയില്ലാതെ, സ്ഥിരമായ വാസസ്ഥലമില്ലാതെ, ബന്ധങ്ങളില്ലാതെ സഞ്ചരിക്കുന്ന സന്യാസി, തനിക്കു വേണ്ടത് കച്ചയത്ര മാത്രം വസ്ത്രം ആകണം.
യാവത്പ്രാണാഭിസംധാനം താവദിച്ഛേച്ച ഭോജനമ് തദാസ്യ വസതോ ഗ്രാമേ ഽരണ്യം ഭവതി പൃഷ്ഠതഃ
ജീവൻ നിലനിർത്താൻ വേണ്ടത്ര മാത്രം ഭക്ഷണം മാത്രം ആഗ്രഹിക്കണം; അപ്പോൾ ഗ്രാമത്തിൽ താമസിക്കുമ്പോൾ കാട് പിന്നിൽ വിട്ടുപോകും.
യസ്തു കാമാന്പരിത്യജ്യ ത്യക്തകര്മാ ജിതേന്ദ്രിയഃ ആതിഷ്ഠേത മുനിര് മൌനം സ ലോകേ സിദ്ധിമാപ്നുയാത്
ആശകൾ ഉപേക്ഷിച്ച്, പ്രവർത്തികൾ വിട്ട്, ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ ജയിച്ച്, മൗനം പാലിക്കുന്ന സന്യാസി ഈ ലോകത്ത് സിദ്ധി നേടുന്നു.
ധൌതദന്തം കൃത്തനഖം സദാ സ്നാതമലംകൃതമ് അസിതം സിതകര്മസ്ഥം കസ്തം നാര്ചിതുമര്ഹതി
പല്ലുകൾ ശുചിയാക്കി, നഖങ്ങൾ മുറിച്ച്, എല്ലായ്പ്പോഴും കുളിച്ച് അലങ്കരിച്ച്, കറുത്തവൻ ആയിട്ടും ശുദ്ധമായ പ്രവൃത്തികളിൽ ഏർപ്പെടുന്നവനെ ആരാണ് ആദരിക്കാതിരിക്കുന്നത്?
തപസാ കര്ശിതഃ ക്ഷാമഃ ക്ഷീണമാംസാസ്ഥിശോണിതഃ യദാ ഭവതി നിര്ദ്വംദ്വോ മുനിര്മൌനം സമാസ്ഥിതഃ
തപസ്സുകൊണ്ട് ക്ഷീണിച്ച്, ദേഹത്തിൽ മാംസം, അസ്ഥി, രക്തം എല്ലാം കുറഞ്ഞ്, ദ്വന്ദങ്ങൾ വിട്ട് മൗനത്തിൽ നിലകൊള്ളുന്ന സന്യാസി—
അഥ ലോകമിമം ജിത്വാ ലോകം ചാപി ജയേത്പരമ് ആസ്യേന തു യദാഹാരം ഗോവന്മൃഗയതേ മുനിഃ അഥാസ്യ ലോകൈഃ സര്വോ യഃ സോ ഽമൃതത്വായ കല്പതേ
അങ്ങനെ ഈ ലോകവും മറ്റുള്ള ലോകവും ജയിച്ച്, പശുവിനെപ്പോലെ വായ് കൊണ്ട് ഭക്ഷണം തേടുമ്പോൾ, അവനുവേണ്ടി എല്ലാ ലോകങ്ങളും അമൃതതയ്ക്കായി ഒരുക്കപ്പെടുന്നു.
കതരസ്ത്വേതയോഃ പൂര്വം ദേവാനാമേതി സാത്മ്യതാമ് ഉഭയോര്ധാവതോ രാജന് സൂര്യചന്ദ്രമസോരിവ
രാജാവേ, ഈ രണ്ടുപേരിൽ ആരാണ് ആദ്യം ദേവന്മാരുമായി ഐക്യപ്പെടുന്നത്? സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഒരുമിച്ച് ഓടുന്നതുപോലെ ശ്രമിക്കുന്നവരിൽ ആരാണ് മുന്നിൽ എത്തുന്നത്?
അനികേതഗൃഹസ്ഥേഷു കാമവൃത്തേഷു സംയതഃ ഗ്രാമ ഏവ ചരന്ഭിക്ഷുസ് തയോഃ പൂര്വതരം ഗതഃ
ഇല്ലാത്തവാസം, ഗൃഹസ്ഥരോടും ആഗ്രഹമുള്ളവരോടും കൂടെയും, village-ൽ ഭിക്ഷाटनമെന്നു ജീവിക്കുന്നവൻ, അവൻ ആദ്യം ലക്ഷ്യത്തിലെത്തുന്നു.
അപ്രാപ്യം ദീര്ഘമായുശ്ച യഃ പ്രാപ്തോ വികൃതിം ചരേത് തപ്യേത യദി തത്കൃത്വാ ചരേത്സോഗ്രം തപസ്തതഃ
ദീർഘായുസ് ലഭിക്കാതെയും, ശരീരം ദുർബലമായാലും, austerity-യിൽ ഏർപ്പെടുന്നവൻ, അതിനുശേഷം കടുത്ത തപസ്സിൽ പ്രവേശിക്കണം.
യദ്വൈ നൃശംസം തദപത് ഹ്യമാഹുര് യഃ സേവതേ ധര്മമനര്ഥബുദ്ധിഃ അസാവനീശഃ സ തഥൈവ രാജംസ് തദാര്ജവം സ സമാധിസ്തദാര്യമ്
ക്രൂരമായത് അയോഗ്യമാണ് എന്ന് പറയുന്നു; സ്വാർത്ഥമില്ലാതെ ധർമ്മത്തിൽ സേവനം ചെയ്യുന്നവൻ, അവൻ രാജാവല്ലെങ്കിലും അതാണ് നേര്, അതാണ് ഏകാഗ്രത, അതാണ് മഹത്വം.