കൈരള്യവും സംഗീതത്തിന്റെ മാധുര്യവും നിറഞ്ഞു നില്ക്കുന്ന ഒരു ദിവ്യപ്രപഞ്ചത്തില്, അളവിനകത്തും അളവിന് പുറത്തുമുള്ള അലയടികളായി ആഭരണങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങള് തമ്മില് തട്ടിയുണ്ടാകുന്ന ശബ്ദം പോലും കിന്നരന്മാരെ അതിജീവിക്കാന് കഴിയുന്നില്ല. ആ വംശത്തില് ജനിച്ചിട്ടില്ലാത്തവര് ഷഡ്ജമോ മധ്യമമോ എന്ന സ്വരങ്ങള് ഉച്ചരിക്കുന്നില്ല; ഇവിടെയാകട്ടെ, കൂടുതല് പേരാണ് വളരെ വ്യക്തതയില്ലാത്ത ശബ്ദത്തില് സംസാരിക്കുന്നത്. വിവിധമായ, അളക്കപ്പെട്ട, വ്യക്തമായ താളങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുമ്പോള് നിങ്ങളുടെ അതിരുകടന്ന ഭേദപ്രവൃത്തിയെ ഭയന്ന് ഈ ഗൗഡകര് വേഗത്തില് പുറപ്പെടുന്നു. സ്വഗതഗാനങ്ങളോടും, സുന്ദരമായ നടനങ്ങളോടും കൂടി ഷാഡ്ഗവാദ്യങ്ങള് ഒന്നിച്ചു വായിക്കാത്തതെന്ത്? അർത്ഥം അക്ഷതമായി ഉദിച്ചുവരുന്ന ആ പ്രഭുവിന് മുമ്പാകെ അങ്ങനെ തന്നെ മനസ്സിലാക്കപ്പെടുന്നു. ഇവരും, വ്യത്യസ്തമായി മനോഹരമായ, അനേകം ഭംഗിമാര് നിറഞ്ഞ നൃത്തങ്ങള് അവതരിപ്പിച്ച്, ഗജകുലങ്ങളില് വ്യാപിച്ചിരിക്കുന്ന മലനാഥന്റെ കീർത്തിയെ പടര്ത്തുന്നു. ഇവരുടെ കഥകള് എങ്ങോട്ടും എങ്ങോട്ടും, വിവിധ വധൂകളുമായി കലർന്നുപോകുന്നു. ആ വംശങ്ങള് മൃദംഗത്തിന്റെ ഘോഷം മുഴക്കുന്നില്ല; അവര് സ്വരം മാറ്റുന്നില്ല—അതെന്തുകൊണ്ടാണ് ഇവര് സ്വരം മാറ്റുന്നതല്ലാത്തത്? ഇങ്ങനെ, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും, പര്വ്വതത്തെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി, വീരന്റെ ആജ്ഞ പ്രകാരം ഉടന് തന്നെ ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ടു. സന്തോഷത്തോടെ, അവര് സഞ്ചരിച്ച്, ചലനശീലികളും അചലന്മാരുമായ ലോകം മുഴുവന് നിറച്ചു. ആയിരക്കണക്കിന് സ്വര്ണ്ണവാതിലുകള് തെളിഞ്ഞു കത്തുന്നിടത്തും, മറ്റൊരിടത്ത് പച്ചക്കല്ല് മന്ദിരങ്ങളുടേയും പാളികളുടേയും വാതിലുകള് അടച്ചിടുന്നതും, മറ്റിടങ്ങളില് ശുദ്ധവും ദൂരവുമായ പാളികളുമുണ്ട്; ചിലയിടങ്ങളില് ഒഴുകുന്ന മേഘങ്ങളോടുകൂടിയ മനോഹരമായ വെള്ളച്ചാട്ടങ്ങളും കാണാം. ആയിരക്കണക്കിന് പതാകകള് കാറ്റില് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു; ദൈവികവൃക്ഷങ്ങളുടെ കൂട്ടങ്ങള് ചിതറിക്കിടന്നു; വെള്ള, കറുപ്പ്, ചുവപ്പ് നിറങ്ങളാല് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ടിരുന്നു; ഐശ്വര്യവും, നീണ്ട വഴിതൂണുകളുമൊക്കെയായി അതിജ്വലിച്ചു. പിന്നെ, അവനെ നഗരത്തിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത് കണ്ടു, മലനാഥന്റെ നഗരം ഉണര്ന്നു; വിജയത്തിനാല് നിറഞ്ഞ കടുവപോലെയുള്ള സ്ത്രീകള് വീഥികളില് കൂട്ടമായി ഓടിനടന്നു. ഒരു ദേവീ, നീലനീരാളം പോലെ കണ്ണുകളുമായി, തന്റെ ഭൂപാളികയിലവിരലില് നിന്നൊഴുകുന്ന ഭാസുരതയോടെ, നിലവിളക്കിനരികില് നിന്നു ഹരനെ നോക്കി. മറ്റൊരാള്, എല്ലാ ആഭരണങ്ങളാലും അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട്, സുഹൃത്തുക്കളോടുള്ള സ്നേഹം ഉപേക്ഷിച്ച്, ഹരനെ നോക്കി; മറ്റൊരാള് മൃദുവായി സംസാരിച്ച്, 'സുഹൃത്ത്, നീ മണ്ടനാകരുതേ' എന്നതുപോലെ ആശങ്കയോടെ പോയി. കാമാഗ്നിയില് ദഹിച്ചിട്ടും, പിനാകധാരിയായ ശിവന് സ്വയം മാത്രം ആസ്വദിക്കാനാഗ്രഹിച്ചു; മറ്റൊരു സ്ത്രീ, സ്വയം വീണു, വേർപാടിന്റെ ക്ഷയത്തില് കിടന്ന മറ്റൊരുത്തിയോട് സംസാരിച്ചു. 'ചഞ്ചലമായവളേ, മദനനോടുള്ള ഐക്യം ശങ്കരനില് ചുമത്തരുത്; യാതൊരു പാപവും ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കില് പറയുക, യുക്തിയോടെ ഗിരീശന് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു' എന്നായിരുന്നു അവളുടെ വാക്കുകള്. ഇവനാണ്, ഇന്ദ്രനും സ്വര്ഗത്തിലെ മറ്റു പ്രഭുക്കളും സ്വന്തം പേരുകളോടെ ചന്ദ്രചൂടിയവനോട് സേവയുടെ ഫലം തേടി നമസ്ക്കരിക്കുന്നവന്. ഇവനല്ല മറ്റൊരാള്; ഇവന് തന്നെ, ചർമ്മം ധരിച്ച്, ചന്ദ്രനെ മുടിയിലിട്ടു, അമരാധിപനായ വജ്രധാരന് അവന്റെ വഴി വെട്ടിത്തുറക്കാന് മുന്നോട്ട് പോകുന്നു. ഇവനാണ്, കമലജനനായ ബ്രഹ്മാവ്, ദീര്ഘമായ ജടകളും മൃഗചർമ്മവുമൊക്കെയായി, സ്നേഹത്തോടെ മുഖം സ്പർശിച്ച്, വേദങ്ങളുടെ അടിത്തട്ടില് കുറച്ചു ചൊല്ലി നിന്നത്. ദേവസ്ത്രീകളുടെ കൂട്ടത്തില് മനസ്സുകളുടെ ആശയക്കുഴപ്പം ഉണ്ടായി; ശങ്കരനില് അഭയം തേടിയവള് പറഞ്ഞു: 'ഗിരിജയുടെ ജനനത്തിന്റെ പരമഫലമിതാണ്.' അതിനുശേഷം, വിശ്വകര്മാവ് ഒരുക്കിയിരുന്ന, ഹിമപര്വ്വതത്തിലെ ആ ഭവനത്തില്, നീലക്കല്ല് കൊണ്ടുള്ള വലിയ തൂണും, ദീപ്തമായ സ്വര്ണ്ണതലമുറയും ഉണ്ടായിരുന്നു. മുത്തുകളുടെ വലകള് അലങ്കരിച്ചിരുന്നതും, പ്രകാശമുള്ള ഔഷധികള് പ്രകാശിച്ചിരുന്നതും, ആയിരം വിനോദോദ്യാനങ്ങളുമുള്ളതും, സ്വര്ണ്ണത്തോട് ചേര്ന്ന കമലപൂന്തൊട്ടിയും ഉണ്ടായിരുന്നു. മഹേന്ദ്രന്റെ നേതൃത്വത്തിലുള്ള എല്ലാ ദേവന്മാരും ആ അത്ഭുതം കണ്ടു പറഞ്ഞു: 'ഇന്ന് നമ്മുടെ കണ്ണുകള് മനസ്സില് ആഗ്രഹിച്ചതു കണ്ടു നിറഞ്ഞു.' ജനക്കൂട്ടത്തില് കയ്യിലിട്ടു ഉണ്ടായിരുന്ന വലയങ്ങള് ഊരിപ്പോയി; മൃഗങ്ങൾ വാതിലില് തടഞ്ഞു; എങ്കിലും സ്വര്ഗവാസികളില് പ്രധാനപ്പെട്ടവര് അകത്തേക്ക് കടന്നു. പിന്നെ, മലനാഥന് ആദരവോടെ സ്വീകരിച്ച്, ചതുരാനനന് എല്ലാ കര്മ്മങ്ങളും വിധിപ്രകാരം മന്ത്രങ്ങളോടുകൂടി നിര്വഹിച്ചു. ശര്വനും, അഗ്നിയെ സാക്ഷിയായി, അക്ഷതമായ കൈമാറല് നടത്തി; ഭൂമിയുടെ പ്രഭുവാണ് ദാനം നല്കിയതും, officiant ബ്രഹ്മാവായിരുന്നു. വരന് പാശുപതിയായിരുന്നു, വധു വിശ്വരാണി; സഞ്ചാരികളും അചലരുമായ ജഗതിലെ എല്ലാ ജീവികളും, ദേവാസുരശ്രേഷ്ഠരും അവിടെ സന്നിഹിതരായിരുന്നു. അവിടെയും, നിയമാനുസൃതമായി, എല്ലാവരും തങ്ങളുടെ രൂപത്തില് തിരക്കിലായി; പുതിയ ധാന്യങ്ങള്, അരി, ഔഷധങ്ങള് ഇവര് മുഴുവന് വിതരണം ചെയ്തു. ഭൂമിദേവി, ആവേശത്തോടും ആനന്ദത്തോടും കൂടി, എല്ലാ രത്നങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ഏറ്റെടുത്തു; വരുണനും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു. വിവിധ രത്നങ്ങളില് നിന്നുണ്ടാക്കിയ വിശുദ്ധവും പാവനവുമായ ആഭരണങ്ങളും; ദൈവം അവയെ ധരിച്ച്, എല്ലാ ജീവികള്ക്കും സന്തോഷം നല്കി. കുബേരനും ഭക്തിപൂര്വ്വം സ്വര്ണ്ണത്തില് നിര്മ്മിച്ച ദൈവികാഭരണങ്ങള് കൊണ്ടുവന്നു സമര്പ്പിച്ചു. ശക്തനായ വായു സുഖകരമായ മധുരവാതം വീശി; ഇന്ദ്രന് ചന്ദ്രനെപ്പോലെ പ്രകാശിച്ചു, ശുദ്ധമായ വെള്ളി കുട കൈവശമെടുത്തു. ഹരിതാലങ്ങളാല് അലങ്കരിക്കപ്പെട്ട കയ്യോടെ സന്തോഷത്തോടെ അവന് പിടിച്ചു; ഗാന്ധര്വന്മാര് സംഗീതം പാടി, അപ്സരാസ്ത്രികള് നൃത്തം ചെയ്തു. ഗാന്ധര്വന്മാരും കിന്നരന്മാരും അത്യന്തം മധുരമായ സംഗീതം പാടി; ഋതുക്കള് സ്വരൂപമായി അവിടെ പാടി, നൃത്തം ചെയ്തു. ചഞ്ചലമായ കൂട്ടങ്ങള് ഹിമാചലപര്വ്വതം കുലുക്കി; സൂര്യനെപ്പോലെയുള്ള കണ്ണുകളുള്ള സര്വ്വഭക്ഷകന് കാല്കൊണ്ട് ഉയര്ന്ന് മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. ഭാര്യയോടൊപ്പം നിയമാനുസൃതമായി വിവാഹകര്മ്മങ്ങള് നിര്വഹിച്ചു; പര്വ്വതരാജാവ് കര്ക്കശജലം നല്കി, ദേവസമൂഹങ്ങള് ആഹ്ളാദിച്ചു. പുരനാശകന് അവിടെ ഭാര്യയോടൊപ്പം രാത്രി ചെലവഴിച്ചു; പിന്നെ ഗാന്ധര്വഗാനത്തോടും അപ്സരാസ്ത്രികളുടെ നൃത്തത്തോടും കൂടി, ദേവാസുരന്മാരുടെ സ്തുതികളാല് ഉണര്ന്ന ദേവാദിപതി, ഹിമപര്വ്വതരാജാവിനെ ക്ഷണിച്ച്, ഉമയോടൊപ്പം കാളിദ്വാരിയില് കയറി കാറ്റിന്റെ വേഗത്തില് മണ്ഡരപര്വ്വതത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. നീലചുവപ്പു നിറംപിടിച്ച മഹാശക്തിമാന് ഉമയോടൊപ്പം പുറപ്പെട്ട ശേഷം, പര്വ്വതനും അവന്റെ ബന്ധുക്കളും വിയോഗദുഃഖത്തില് ആകുലരായി; ലോകത്തില് ആരുടെ മനസ്സാണ് മകളെ വിട്ടുനല്കുമ്പോള് ഉല്ലാസഭരിതമാകാത്തത്? ഹരന് ദീര്ഘകാലം ഒരുക്കിയിരുന്ന പര്വ്വതത്തിലെ നഗരം രത്നങ്ങളാലും, സ്ഫടികവുമുള്ള ഗോപുരങ്ങളാലും, സ്വര്ണ്ണത്താലും പ്രകാശിച്ചു; പിന്നീട് അമരസംഘം ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ആലയങ്ങളിലേക്ക് മടങ്ങി. ശിവന് ഉമയോടൊപ്പം മനോഹരമായോദ്യാനങ്ങളിലും, രഹസ്യവനങ്ങളിലും സുഖത്തോടെ സഞ്ചരിച്ചു. ഹൃദയം ശക്തമായി ദേവിയോട് ആസക്തിയോടെ, മകരധ്വജം മുന്നോട്ട് നയിച്ചപ്പോള്, ദീര്ഘകാലം കഴിഞ്ഞ് പര്വ്വതപുത്രി സന്താനാഗ്രഹം പ്രകടിപ്പിച്ചു.