സൂര്യൻ അമൃതമായ സോമം പാനം ചെയ്തശേഷം, ഒരു കിരണത്തിന്റെ ശക്തിയാൽ—സുഷുമ്ണ എന്ന ആ കിരണത്തിലൂടെ—സോമം പാനമാക്കുന്നവരുടെ സോമത്തെ പോഷിപ്പിക്കുന്നു. ഈ സുഷുമ്ണ കിരണം, ഭാവികളിൽ, അതായത് കഴിഞ്ഞ കാലഘട്ടങ്ങളിലെ എല്ലാ ഘട്ടങ്ങളിലും, ഓരോ ഭാഗവും ദിനംപ്രതി സമകാലികമായി പോഷിപ്പിക്കുന്നു. അപ്പോൾ ഇരുണ്ട ഘട്ടങ്ങൾ കുറയുകയും, പ്രകാശമുള്ള ഘട്ടങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു; ഇങ്ങനെ സൂര്യന്റെ ശക്തിയാൽ ചന്ദ്രന്റെ ശരീരം പോഷണം ചെയ്യപ്പെടുന്നു. പൗർണമിയാവുമ്പോൾ, ചന്ദ്രൻ ഒരു തെളിഞ്ഞ പൂർത്തിയായ വൃത്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ പോഷണം ലഭിച്ച സോമം, ശുക്ലപക്ഷത്തിൽ ദിനംപ്രതി വർദ്ധിച്ചുവരുന്നു; ആദ്യം ദേവതകൾ ആ അമൃതം പാനം ചെയ്യുകയും, ശേഷമുള്ള ഭാഗം പിതൃകൾക്കായി ശേഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. പതിനഞ്ചുദിവസത്തോളം സൂര്യൻ, സുഷുമ്ണ കിരണത്തിലൂടെ, ഓരോ ദിവസവും ആ സോമത്തെ പാനം ചെയ്യുന്നു; സുഷുമ്ണയുടെ പോഷണത്താൽ ഓരോ ഘട്ടവും ദിനംപ്രതി എടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. സുഷുമ്ണയുടെ പോഷണത്താൽ പ്രകാശഘട്ടങ്ങൾ വർദ്ധിക്കുകയും, അതിനാൽ ഇരുണ്ടഘട്ടങ്ങൾ കുറയുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇങ്ങനെ സോമം പോഷിക്കപ്പെടുന്നു; ചന്ദ്രൻ ക്ഷയിച്ചാൽ വീണ്ടും വീണ്ടും സോമം പുനഃപൂർത്തീകരിക്കപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ ശുക്ലപക്ഷത്തിലും കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലും സോമത്തിന്റെ വർദ്ധനയുണ്ട്. ഈ സോമം പിതൃകൾക്ക് സ്വന്തമായതും, ഭൂമിയിൽ രൂപംകൊണ്ടതും, പ്രിയപ്പെട്ടതും, പതിനഞ്ച് അമൃതധാരകളോടുകൂടിയതുമായ ഒന്നായി ഓർക്കപ്പെടുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ ചന്ദ്രഘട്ടങ്ങളുടെ സംയോജനങ്ങൾ, അവയുടെ ബന്ധങ്ങൾ, ഒരുവട്ടിപ്പുല്ലിലെ കുരുക്കുകൾ പോലെ എങ്ങനെയാണ് ഘട്ടങ്ങൾ ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നതും വിശദീകരിക്കാം. അങ്ങനെ തന്നെ, വർഷം, മാസം, ഇരുപക്ഷങ്ങളും—ശുക്ലയും കൃഷ്ണയും—ഓർക്കപ്പെടുന്നു; പൗർണ്ണമി, കുരുക്കുകൾ, സംയോജനങ്ങൾ എന്നിവയുടെ വ്യത്യാസങ്ങളും അതുപോലെ. അർദ്ധമാസത്തിലെ ചന്ദ്രഘട്ടങ്ങൾ, രണ്ടാം ദിവസത്തിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച്, അഗ്നിഹോത്രം തുടങ്ങിയ യാഗങ്ങൾ ഈ സംയോജനങ്ങളിൽ നടത്തപ്പെടുന്നു. അതിനാൽ, ചന്ദ്രഘട്ടങ്ങളുടെ ആരംഭത്തിലും, ആദ്യഘട്ടം മുതൽ സംയോജനങ്ങളിൽ, സന്ധ്യാകാലത്തും, അനുമതി സമയത്തും, രണ്ട് ലവങ്ങൾ (ക്ഷണങ്ങൾ) സമയമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് രാകാ സമയത്തും രണ്ട് ലവങ്ങൾ സമയമായി അറിയപ്പെടുന്നു. കൃഷ്ണപക്ഷത്തിലെ ഘട്ടത്തിൽ, ഉച്ച കഴിഞ്ഞ് സന്ധ്യയെത്തുമ്പോൾ അതിനെ പൗർണ്ണമി സമയം എന്നു പറയുന്നു. സൂര്യൻ വ്യതീപാതത്തിൽ, അതായത് രേഖയ്ക്ക് മുകളിലായി നിൽക്കുമ്പോൾ, അത് ഒരു യുഗത്തിന്റെ അവസാനമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; അതുപോലെ, യുഗാന്തത്തിൽ ചന്ദ്രൻ രേഖയ്ക്ക് മുകളിലായി ഉദിക്കുമ്പോഴും. പൗർണ്ണമി വ്യതീപാതത്തിൽ സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഒരുമിച്ച് ദൃശ്യമായപ്പോൾ, ചന്ദ്രദിനത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ അവർ അങ്ങനെ നിലകൊള്ളുന്നു. ആ സമയത്ത് സൂര്യനെ നിരീക്ഷിച്ച്, യാഗങ്ങളുടെ ശരിയായ സമയം കണക്കാക്കണം; അതാണ് ആറാം കാലം എന്നറിയപ്പെടുന്നത്. ശുക്ലപക്ഷ പൗർണ്ണമി രാത്രി, രാത്രിയുടെ സംയോജനങ്ങളിൽ, ചന്ദ്രൻ പൂർണ്ണമായിരിക്കുന്നു; അതിനാൽ പൗർണ്ണമി ദിവസം രാത്രി ചന്ദ്രൻ പൂർണ്ണമാവുന്നു. ദിവസത്തിൽ, സൂര്യനും ചന്ദ്രനും തമ്മിൽ പൗർണ്ണമി സമയത്ത് പരസ്പര വ്യതീപാതം സംഭവിക്കുമ്പോൾ, അതിന്റെ പൂർണ്ണതയാൽ ഉച്ചയ്ക്കുള്ള പൗർണ്ണമി ദിവസമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. പിതൃകളും ദേവതകളും ആ സമയത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നതിനാൽ അതിനെ "അനുമതി" എന്നു വിളിക്കുന്നു; അതിന്റെ പൂർണ്ണതയാൽ അതിനെ "പൗർണ്ണമി" എന്നും പറയുന്നു. പൗർണ്ണമി രാവിൽ ചന്ദ്രൻ അതിവിശേഷമായി പ്രകാശിക്കുന്നതിനാലും, ചന്ദ്രന്റെ വർണ്ണം കൊണ്ടും, കവികൾ അതിനെ "രാകാ" എന്നു വിളിക്കുന്നു. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും ഒരേ നക്ഷത്രത്തിൽ കൂടിയിരിക്കുന്ന പതിനഞ്ചാം രാത്രി "അമാവാസ്യ" എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അമാവാസ്യയെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ, സൂര്യനും ചന്ദ്രനും സംയുക്തമായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ, അവയുടെ പരസ്പര ദർശനം "ദർശ" എന്നറിയപ്പെടുന്നു. അമാവാസ്യയിൽ, ചന്ദ്രഘട്ടങ്ങളുടെ സംയോജനങ്ങളിൽ രണ്ട് ലവങ്ങൾ സമയമായി കണക്കാക്കുന്നു; അതിനെ "കുഹൂ" എന്നും, ആ സമയത്തെ ഉത്സവ സംയോജനമായി അറിയപ്പെടുന്നു. അമാവാസ്യയിൽ, ഉച്ചയ്ക്കു ശേഷം ദിവസം ചന്ദ്രൻ ദൃശ്യമായാൽ, പിന്നീടുള്ള രാത്രിയിൽ സൂര്യൻ എത്തിയപ്പോൾ, ചന്ദ്രൻ സൂര്യനോടൊപ്പം ഉദിക്കുന്നു; അതിനാൽ അത് പ്രഭാതത്തിൽ ആണ്. ഉച്ചയ്ക്കു ശേഷം സൂര്യൻ രണ്ട് ലവങ്ങൾ ചേർന്ന് അസ്തമിക്കുമ്പോൾ, ശുക്ലപക്ഷ ചന്ദ്രൻ സൂര്യന്റെ ഭഗത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവരുന്നു. സൂര്യനും ചന്ദ്രനും തമ്മിൽ വിട്ടുപോകുന്ന സമയത്ത്, അവർക്കിടയിൽ, അന്വാഹാരി സമർപ്പണത്തിനും ദർശ യാഗത്തിലെ വഷട് ഉച്ചാരണത്തിനും അതാണ് ശരിയായ സമയം; ഇത് കാലത്തിന്റെ ആരംഭവും, അമാവാസ്യയിലെ ഉത്സവ സമയവുമാണ്. അമാവാസ്യയിൽ, ദിവസം ചന്ദ്രൻ ക്ഷയിച്ച് വീണതും, സൂര്യൻ അകമ്പടി നിലകൊള്ളുന്നതുമാണ്; അതിനാൽ, സൂര്യന്റെ സാന്നിധ്യത്തിൽ ദിവസത്തെ അമാവാസ്യ കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. കുയിൽ പക്ഷി ആ സമയത്ത് "കുഹൂ" എന്ന് വിളിക്കുന്നതിനാൽ, ആ അമാവാസ്യയ്ക്ക് "കുഹൂ" എന്ന പേരാണ്. ചന്ദ്രൻ വളരെ കുറച്ച് ശേഷിച്ചിരിക്കുന്നു—സിനിവാലി എന്ന അളവിൽ മാത്രം—അപ്പോൾ അമാവാസ്യ സൂര്യനിൽ ലയിക്കുന്നു; ആ സമയത്ത് അതിനെ "സിനിവാലി" എന്നു വിളിക്കുന്നു. അനുമതി, രാകാ, സിനിവാലി, കുഹൂ—ഇവയാണ് ആ നാലു ഘട്ടങ്ങൾ; രണ്ട് ലവം സമയമാണ് കുഹൂ, അതിനാൽ കുഹൂ അളവിൽ അറിയപ്പെടുന്നു. ഇങ്ങനെ, ചന്ദ്രഘട്ടങ്ങളുടെ സംയോജനങ്ങളിൽ രണ്ട് ലവം സമയം കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; ചന്ദ്രദിനങ്ങളുടെ ദൈർഘ്യവും, ഹോമസമർപ്പണവും, വഷട് ഉച്ചാരണവും സമാനമാണ്. ചന്ദ്രനും സൂര്യനും സംയുക്തമായോ വിരുദ്ധമായോ നിലകൊള്ളുമ്പോൾ, പൗർണ്ണമിയിലും അമാവാസ്യയിലും, "പർവ" എന്ന കാലം ഇരട്ട അളവിലാണ്. കുഹൂ, സിനിവാലി എന്നിവയുടെ സംയോജനങ്ങളിൽ രണ്ട് ലവം സമയമെന്നാണ് കണക്കാക്കുന്നത്; സൂര്യന്റെ നോഡിലും, ചന്ദ്രനോടൊപ്പം, പർവ സമയത്തെ "കല"കളിൽ കണക്കാക്കുന്നു. പതിനഞ്ചാം ദിവസം ചന്ദ്രൻ പൂർണ്ണമാകുന്നതുകൊണ്ട്, പൗർണ്ണമി പത്ത് കലകളും അഞ്ചു കലകളും ചേർന്ന് പൂർണ്ണമാവുന്നു. അതുകൊണ്ട്, പതിനഞ്ചാം ദിവസം ചന്ദ്രനിൽ പതിനാറാം കല ഇല്ല; അതിനാൽ, പതിനഞ്ചാം ദിവസം ചന്ദ്രൻ ക്ഷയിക്കുന്നു എന്ന് ഞാൻ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ, സോമം പാനം ചെയ്ത് സോമം വർദ്ധിപ്പിക്കുന്ന ഈ പിതൃകൾ, ദേവതകൾ, കാലങ്ങളും വർഷവും ഇവരാണ്; ദേവതകൾ അവയെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ ഞാൻ പിതൃകൾക്ക് ശ്രാദ്ധം അർപ്പിക്കുന്നവരെ, അവരുടെ മാർഗം, സ്വഭാവം, ശ്രാദ്ധഫലമായ പ്രാപ്തി എന്നിവ വിശദീകരിക്കുന്നു. പിതൃകളുടെ യാത്രയോ, അവരുടെ തിരിച്ചുവരവോ അറിയാൻ കഴിയില്ല; പ്രശസ്തമായ തപസ്സാൽ പോലും അതറിയാൻ കഴിയില്ല—കമ്മിഴിയാൽ എങ്ങനെയാകും? ഇവിടെ, ഈ പിതൃകൾ ദേവതകളുടെയും പിതൃകളുടെയും ലോകീയ പിതൃകളായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു; അവരുടെ ധർമ്മശക്തിയാൽ, ദ്വിജന്മാർ പറയുന്നത് പോലെ, അവർ ഐക്യത്തിലേക്ക് എത്തുന്നു. അല്ലെങ്കിൽ, ആശ്രമധർമ്മം പാലിക്കുന്ന, ജ്ഞാനത്തിൽ സ്ഥിരമായ, വിശ്വാസപൂർവ്വം കർമങ്ങൾ ചെയ്ത മറ്റുള്ളവരും ഇവിടെ സന്തുഷ്ടരായി എത്തുന്നു.