ശുഭമായ ശബ്ദങ്ങളുടെയും മൃദംഗങ്ങളുടെ മുഴക്കത്തിന്റെയും ആനന്ദത്തിൽ, തത്വങ്ങൾ അറിയുന്ന ജ്ഞാനി വേഗത്തിൽ അഞ്ചു വർണ്ണങ്ങളാൽ ഒരു മണ്ഡലം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. അതിനുശേഷം, പതിനാറു അറ്റങ്ങൾ ഉള്ള ചക്രം, അതിന്റെ നടുവിൽ ഒരു താമര, നാലു മുഖങ്ങളും നാലു വശങ്ങളും ചുറ്റും, അതിന്റെ നടുവിൽ മനോഹരമായ വൃത്താകൃതിയിൽ, അതു നിർമ്മിക്കുന്നു. ഈ മണ്ഡലം യാഗവേദിയുടെ മുകളിൽ ഒരുക്കിയ ശേഷം, ബുദ്ധിമാനായ ആ ജ്ഞാനി മന്ത്രങ്ങൾ അനുസരിച്ച് ഗ്രഹങ്ങളും ലോകങ്ങളുടെ അധിപന്മാരെയും എല്ലാ ദിശകളിലും സ്ഥാപിക്കുന്നു. അതിന്റെ നടുവിൽ, വരുണ മന്ത്രത്തിൽ ആശ്രയിച്ച tortoise (കുര്മം) മുതലായവയും, ബ്രഹ്മാ, ശിവ, വിഷ്ണു എന്നിവരെയും സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. വിനായകനും താമരയിൽ ജനിച്ച അംബികയും, ലോകങ്ങളുടെ ശാന്തിക്ക് വേണ്ടി, ഭൂതഗണങ്ങളും അവിടെയായി സ്ഥാപിക്കുന്നു. പുഷ്പങ്ങൾ, അന്നം, ഫലങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് കലശങ്ങൾക്കു അഭിഷേകം ചെയ്തു, വെള്ളം നിറച്ച കലശങ്ങളെ വസ്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് ചുറ്റി അലങ്കരിക്കുന്നു. ദ്വാരപാലകരെ പുഷ്പങ്ങളും സുഗന്ധങ്ങളും കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച്, ഗുരു അവരെ മന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലാൻ നിർദ്ദേശിക്കുകയും, അവരെ ആദരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. രിഗ്വേദം ചൊല്ലുന്നവരെ കിഴക്കോട്ട്, യജുര്വേദം ചൊല്ലുന്നവരെ തെക്കോട്ട്, സാമവേദം ചൊല്ലുന്നവരെ പടിഞ്ഞാറോട്ട്, അതർവവേദം ചൊല്ലുന്നവരെ വടക്കോട്ട് ഇങ്ങനെ സ്ഥിതിചെയ്യുന്നു. യജ്ഞം ചെയ്യുന്നവൻ വടക്കോട്ട് മുഖം നോക്കി, തെക്കോട്ട് ഇരുന്നു, ശുദ്ധരായവരെ യജ്ഞം വീണ്ടും നടത്താൻ നിർദ്ദേശിക്കുന്നു. മന്ത്രങ്ങൾ ഉച്ചരിക്കാൻ നന്നായി പഠിച്ചവരെ നിലകൊള്ളാൻ നിർദ്ദേശിച്ച്, ജ്ഞാനി അവരെക്കും അഗ്നിക്കും അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു. വരുണ മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഹോമം നടത്തുന്നു; നെയ്യും സമിതും അർപ്പിക്കുന്നു; പണ്ഡിതന്മാർ എല്ലാ ദിശകളിലും വരുണ മന്ത്രങ്ങൾ ഉപയോഗിച്ച് ഹോമം നടത്തുന്നു. നിബന്ധനകൾ അനുസരിച്ച് ഗ്രഹങ്ങൾക്കും, ഇന്ദ്രനും, മരുത് ദേവതകൾക്കും, ലോകപാലന്മാർക്കും, വിശ്വകർമാവിനും ഹോമം നടത്തുന്നു. കിഴക്കോട്ട് രിഗ്വേദം ചൊല്ലുന്നവർ, രാത്രിസൂക്തം, രുദ്രസൂക്തം, ശുദ്ധീകരണ സൂക്തം, മംഗളസൂക്തം, പുരുഷസൂക്തം എന്നിവ വ്യത്യസ്തമായി ചൊല്ലുന്നു. തെക്കോട്ട് യജുര്വേദം ചൊല്ലുന്നവർ, ഇന്ദ്രസൂക്തം, രുദ്രസൂക്തം, സോമസൂക്തം, കുഷ്മാണ്ഡസൂക്തം, ജാതവേദസൂക്തം, സൂര്യസൂക്തം എന്നിവ ചൊല്ലുന്നു. പടിഞ്ഞാറോട്ട് സാമവേദം ചൊല്ലുന്നവർ, വാമദേവസൂക്തം, ബൃഹത് സാമം, രൗരവം, ശരതന്തരം, ഗോവ്രതം, കാന്വസൂക്തം, രാക്ഷോഗ്നം, വയാസസൂക്തം എന്നിവ ഗാനം ചെയ്യുന്നു. വടക്കോട്ട് അതർവവേദം ചൊല്ലുന്നവർ, വരുണദേവതയിൽ ആശ്രയിച്ച്, ശാന്തിയും പോഷണവും ഉള്ള സൂക്തങ്ങൾ മനസ്സിൽ ചൊല്ലുന്നു. ഇതെല്ലാം കഴിഞ്ഞ്, മുൻദിനം അല്ലെങ്കിൽ രാത്രി, കലശങ്ങൾക്കുള്ള മണ്ണ് ആനകളുടെയും കുതിരകളുടെയും വഴിയുടെയും, പുഴുക്കൂട്, തടാകം, പശുവിന്റെ കവിള് എന്നിവയുടെ സംഗമത്തിൽ നിന്ന് ശേഖരിച്ച്, നാലു ദിശകളിൽ കലശങ്ങളിൽ ഇടുന്നു. ആ മണ്ണിന് റോചനാ, സിദ്ധാർത്ഥ, സുഗന്ധങ്ങൾ, ഗുഗ്ഗുലു, പശുവിന്റെ അഞ്ചു ഉത്പന്നങ്ങൾ എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് സ്നാനം നടത്തുന്നു. ഓരോ വസ്തുവും വലിയ മന്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് നിബന്ധനകൾ അനുസരിച്ച് അഭിഷേകം ചെയ്യുന്നു; അങ്ങനെ ആ രാത്രി നിർദ്ദേശിച്ച രീതിയിൽ പൂർത്തിയാക്കുന്നു. പകലിൽ, ശുദ്ധമായ കാലത്ത്, ശതം പശുക്കളെ ബ്രാഹ്മണന്മാർക്ക് നൽകുന്നു, അല്ലെങ്കിൽ 68, 50, 36, 25 എന്നിങ്ങനെ ശേഷിയനുസരിച്ച് നൽകുന്നു. വർഷത്തിന് നിർദ്ദേശിച്ച ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ, മനോഹരവും അനുകൂലവുമായ സമയത്ത്, വേദപാരായണവും ഗന്ധർവഗാനവും വിവിധ വാദ്യങ്ങളും ചേർന്ന്, പശുവിനെ പൊൻ അലങ്കാരങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച്, വെള്ളത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു; സാമഗാനങ്ങൾ ചൊല്ലുമ്പോൾ, ആ പശുവിനെ ബ്രാഹ്മണന് നൽകുന്നു. അഞ്ചു രത്നങ്ങൾ കൊണ്ട് അലങ്കരിച്ച പൊൻപാത്രം, മകരം, മീൻ എന്നിവയുടെ രൂപങ്ങൾ അതിൽ വച്ച്, വേദവും വേദാംഗങ്ങളും പഠിച്ച ബ്രാഹ്മണന്മാർ കൈവശം വയ്ക്കുന്നു. വടക്കോട്ട് മുഖം നോക്കുന്ന പശുവിനെ, നദീജലം, തൈരും അകറ്റാത്ത ധാന്യവും ചേർത്തുകൊണ്ട്, വെള്ളത്തിൽ നിലനിര്ത്തുന്നു. അതർവമന്ത്രങ്ങൾ ചൊല്ലി, "തിരികെ പോകരുത്", "ജലങ്ങൾ, അനുകൂലമാകൂ" എന്നിങ്ങനെ ഉച്ചരിച്ച്, പശുവിനെ പവിലിയനിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു. തടാകത്തിൽ പൂജ നടത്തി, ചുറ്റും ഹോമങ്ങൾ നടത്തുന്നു; നാല് ദിവസത്തോളം യജ്ഞാഗ്നി നിലനിർത്തുന്നു. നാലാം ദിവസം, യജ്ഞം പൂർത്തിയാക്കി, ശേഷിയനുസരിച്ച്, വരുണന്റെ ശാന്തിക്ക് വേണ്ടി ദാനം ചെയ്യുന്നു. യജ്ഞപാത്രങ്ങൾ, ഉപകരണങ്ങൾ തയ്യാറാക്കി, officiating priests-ന് തുല്യമായി നൽകുന്നു; പവിലിയൻ വിഭജിച്ച്, പൊൻപാത്രവും കിടക്കയും installer-ന് സമർപ്പിക്കുന്നു. ആയിരം ബ്രാഹ്മണന്മാരെ, അല്ലെങ്കിൽ എട്ടു നൂറ്, അല്ലെങ്കിൽ 50, 20 എന്നിങ്ങനെ, ശേഷിയനുസരിച്ച്, അന്നം നൽകുന്നു. പുരാണങ്ങളിൽ തടാകങ്ങൾക്ക് ഈ വിധമാണ് നിർദ്ദേശിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഈzelfde രീതി കിണറുകൾക്കും, ജലസംഭരണികൾക്കും, താമരക്കുളങ്ങൾക്കും, പ്രാസാദങ്ങൾക്കും, അഭിഷേകങ്ങൾക്കും ഉപയോഗിക്കുന്നു. ക്ഷേത്രങ്ങൾക്കും, ഭൂമിയിൽ അല്ലാത്ത സ്ഥലങ്ങൾക്കും, മന്ത്രങ്ങളുടെ വ്യത്യാസം മാത്രം ഉണ്ട്; സ്വയംഭുവായ ബ്രഹ്മാവ് നിർദ്ദേശിച്ച ഈ രീതി, കുറഞ്ഞ ശേഷിയുള്ളവർക്ക് ഏകാഗ്നി യാഗം പോലെ നിർദ്ദേശിച്ചിരിക്കുന്നു, പക്ഷേ മനുഷ്യരിൽ കഞ്ചനത മാത്രം ഒഴിവാക്കണം. വർഷകാലത്ത് ജലം നിലനിൽക്കുന്നെങ്കിൽ, അഗ്നിഷ്ടോമ ഫലമുണ്ടാകും; ശരത്കാലത്ത് മുൻപ് പറഞ്ഞ ഫലം; ശീതകാലത്ത് വാജപേയ, അതിരാത്ര യാഗഫലത്തിന് തുല്യമായിരിക്കും. വസന്തകാലത്ത് അശ്വമേധ യാഗത്തിനും, ഉഷ്ണകാലത്ത് രാജസൂയയെക്കാൾ വലുതായ ഫലവും. മഹാരാജാവേ, ഈ പ്രത്യേക കര്ത്തവ്യങ്ങൾ, അശുദ്ധമായ ബുദ്ധിയോടെ ശാസ്ത്രാനുഷ്ഠാനമെന്നു ചെയ്താലും, വേഗത്തിൽ രുദ്രലോകത്തിൽ എത്തി, അനേകം കല്പങ്ങൾ സ്വർഗത്തിൽ അനുഭവിക്കുന്നു. അനേകം ലോകങ്ങൾ, വലിയതും ചെറുതും, രണ്ട് പരാർദ്ധ കാലം സ്ത്രീകളോടൊപ്പം അനുഭവിച്ച്, ഈ യാഗഫലത്താൽ വീണ്ടും വിഷ്ണുവിന്റെ പരമപദം പ്രാപിക്കുന്നു. ഇപ്പോൾ, സൂതൻ, വൃക്ഷങ്ങൾ നടാനുള്ള യഥാർത്ഥ രീതി വിശദമായി വിവരിക്കണമെന്ന് ചോദിക്കുന്നു; ജ്ഞാനികൾ എങ്ങനെ വൃക്ഷങ്ങൾ നട്ടും വളർത്തുകയും ചെയ്യണം എന്നതും, മരിച്ചതിനു ശേഷം ലഭിക്കുന്ന ലോകങ്ങളും, ആ പ്രവൃത്തിയുടെ ഫലവും വിശദമാക്കണം. വൃക്ഷങ്ങൾക്കും, തോട്ടങ്ങൾക്കും, തടാകങ്ങൾക്ക് നിർദ്ദേശിച്ച നിബന്ധനകൾ അനുസരിച്ച്, officiating priests-നെ കൂട്ടിച്ചേർത്ത്, പവിലിയൻ നിർമ്മിച്ച്, ഒരു പണ്ഡിതനായ ഗുരു ഉണ്ടാക്കണം; ബ്രാഹ്മണന്മാരെ പൊൻ, വസ്ത്രം, ഉണ്യങ്ങൾ എന്നിവകൊണ്ട് പൂജിക്കണം.