അപ്പോള് അപ്രത്യക്ഷനായി, ആരും ചോദിക്കാതെ, ജ്ഞാനത്തിന്റെ ആഹ്വാനത്തില് ആ വയറ്റിനുള്ളില്നിന്ന് ആ ശബ്ദം ഉരിയാടിപ്പറഞ്ഞു: "നിനക്ക് ദീക്ഷ നല്കിയത് ആര്? നീ എന്റെ വയറ്റില് എന്തുകൊണ്ട് തുടരുന്നു? എന്റെ മകനേ, എല്ലാം പറഞ്ഞു തരൂ." "നിന്റെ കൃപയാല് എന്റെ സ്മൃതി നഷ്ടമായിട്ടില്ല; എല്ലാം എനിക്ക് ഓര്മ്മയുണ്ട്—എന്താണ് സംഭവിച്ചത്, എങ്ങനെ സംഭവിച്ചു എന്നൊക്കെയും. എന്നിരുന്നാലും, എന്റെ തപസ്സിന് ഇതിലൂടെ ഹാനി വരരുത്; അതിനാല് അതില് നിന്നും വലിയൊരു ദുഃഖം എനിക്ക് ഓര്മ്മയുണ്ട്." "അസുരന്മാര് എന്നെ കൊല്ലുകയും, ചുട്ട് പൊടിച്ചും, കാവ്യനേ, പാനീയത്തിലൂടെ നിന്നിലേക്ക് നല്കുകയും ചെയ്തു. ബ്രാഹ്മണന്റെ മായാജാലം നിനക്കുണ്ട്, പക്ഷേ ഇവിടെ അസുരമായാജാലം ശക്തിയോടെ നിലകൊള്ളുന്നു—നീ ഇവിടെ ഉണ്ടാകുമ്പോള് അതെങ്ങനെ നിന്നെ ജയിക്കും?" "എന്താണ് നിനക്ക് ഇന്നു പ്രിയപ്പെട്ടത് ചെയ്യേണ്ടത്, മകനേ? നീ ഇല്ലാതെ എനിക്ക് ജീവന് നിലനില്ക്കില്ല; കച്ചയെ കാണണമെങ്കില് എന്റെ വയറ്റു കീറിയാണ്—അവന് അതില് തന്നെയാണ്, ദേവയാനിയേ." "രണ്ടു ദുഃഖങ്ങള്, അഗ്നിപോലെ, എന്നെ ദഹിപ്പിക്കും: കച്ചയുടെ നഷ്ടവും നിന്റെ ഹാനിയും. കച്ചയെ നഷ്ടപ്പെട്ടാല് എനിക്ക് ശാന്തി ഇല്ല; നിന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടാല് എനിക്ക് ജീവിക്കാന് കഴിയില്ല." "ബ്രഹസ്പതിയുടെ പുത്രനായ നീ, ദേവയാനി നിന്നെ ഭക്തിയോടെ സ്നേഹിക്കുന്നു എന്നതുകൊണ്ട് പൂര്ണതയുള്ളവനാണ്. ഈ ജീവന് നല്കുന്ന ജ്ഞാനം നേടുക; അല്ലെങ്കില് ഇന്ന് നീ കച്ചയുടെ രൂപത്തില് ഇന്ദ്രനാകുമെന്നതില് സംശയമില്ല." "ബ്രാഹ്മണന് ഒഴികെ മറ്റാര്ക്കും എന്റെ വയറ്റില്നിന്ന് ജീവന് തിരിച്ചുപിടിക്കാന് കഴിയില്ല; അതിനാല് ഈ ജ്ഞാനം നേടുക." "എന്റെ മകനായി വയറ്റു കീറി പുറത്തു വാ; എന്നെ പുനരുജ്ജീവിപ്പിക്കൂ, പ്രിയമകനേ, അങ്ങനെ ശിഷ്യന് ഗുരുവില് നിന്ന് ജ്ഞാനം നേടി ശീലമനുസരിച്ച് പഠിച്ചവനാവുക." അങ്ങനെ ഗുരുവില് നിന്ന് പൂര്ണമായും ജ്ഞാനം നേടിയ ബ്രാഹ്മണന് വയറ്റു കീറി പുറത്തു വന്നു; അതു പൗര്ണമി രാത്രിയില് മലമുകളില് നിന്നും ഉദിക്കുന്ന ചന്ദ്രനെപ്പോലെയായിരുന്നു. അവനെ വീണുകിടക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോള് വേദങ്ങളുടെ സമാഹാരം ഉയരുകയും ചെയ്തു; അങ്ങനെ ആ പരിപൂര്ണ ജ്ഞാനം നേടിയ കച്ച ഗുരുവിനു പ്രണാമം അര്പ്പിച്ച് വണങ്ങി സംസാരിച്ചു: "ഗുരുവിനെ ആദരിക്കാതിരിക്കുന്നവര്, വാഴ്വിലും വരദാനങ്ങളിലും ഏറ്റവും ഉത്തമനായവനെ, ഹിമവാന്റെ ശിഖരത്തിലെ ജ്വലിക്കുന്ന അഗ്നിപോലെയുള്ള കാന്തിയുള്ളവനെ, അത്തരം അസ്ഥിരന്മാര് പാപലോകങ്ങളിലേക്കാണ് പോകുന്നത്." "മദ്യം കുടിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, വഞ്ചനയിലൂടെ, ബോധവും വിവേകവും നഷ്ടപ്പെടുകയും, ആ ഗ്ലാസ്സ് മനോഹരമെന്ന് കരുതി മദ്യം കുടിക്കുന്നതും—all these are delusion." അതിനുശേഷം മഹാശക്തിയുള്ള കാവ്യന് ഉഷനസിന് സംഭവിച്ച അത്യാചാരത്തെ ഉദ്ദേശിച്ച് കോപത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു, മദ്യം കുടിച്ചതില് സംശയിച്ചു് ഇങ്ങനെ പ്രസ്താവിച്ചു: "ഇന്നു മുതല് ആരെങ്കിലും ബ്രാഹ്മണന് മോഹത്തിലായി മദ്യം കുടിച്ചാല്, അവന് ബുദ്ധിഹീനനും ധര്മത്തില് നിന്ന് തെറ്റിപ്പോയവനും ബ്രഹ്മഹത്യക്കാരനുമാണ്; ഇഹലോകത്തും പരലോകത്തും അവന് ശാപിതനാണ്." "ഞാന് ഈ ബ്രാഹ്മണാചാരത്തിന്റെ അതിരുകള് എല്ലാ ലോകങ്ങളിലും സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്നു; എല്ലാ സദാചാരമുള്ള ബ്രാഹ്മണന്മാരും, ഗുരുവിനെ സേവിക്കുന്നവര്, ദേവന്മാരും അസുരന്മാരും—all of you, listen." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, അതുല്യമായ തേജസ്സുള്ള, തപസ്സിന്റെ നിധിയായ അദ്ദേഹം, രഹസ്യാഭിപ്രായമുള്ള ദാനവന്മാരെ കൂട്ടിവരുത്തി ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "ദാനവരേ, നിങ്ങള് ബാലിഷ്ഠരാണ്; ശിഷ്യനായ കച്ച എന്റെ കൂടെയിരിക്കും. എന്നില് നിന്ന് സഞ്ജീവിനി ജ്ഞാനം നേടിയ ഈ ബ്രാഹ്മണന്, ശക്തിയില് ബ്രഹ്മാവിനോട് തുല്യനാകും." "നൂറുവര്ഷത്തോളം ഗുരുവിന്റെ അടുക്കല് വസിച്ച്, അനുമതി ലഭിച്ച ശേഷം, കച്ച ദേവലോകത്തിലേക്ക് പോകാന് ആഗ്രഹിച്ചു." അവന് വ്രതം പൂര്ത്തിയാക്കി ഗുരുവിന്റെ അനുമതിയോടെ ദേവലോകത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടപ്പോള്, ദേവയാനി അവനോട് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു: "അംഗിരസ്സിന്റെ പുത്രനേ, നീ ആചാരത്തിലും ജന്മത്തിലും ജ്ഞാനത്തിലും തപസ്സിലും സ്വയംനിയമനത്തിലും പ്രകാശിക്കുന്നു." "എന്റെ മഹതായ പിതാമഹനായ അങ്ങിരസ്സിനെപ്പോലെ തന്നെ, ബ്രഹസ്പതിയായ എന്റെ പിതാവും എനിക്ക് ആദരിക്കപ്പെടേണ്ടവനാണ്." "ഇത് മനസ്സിലാക്കുക, വ്രതസ്ഥനേ, തപസ്സനേ, ഞാന് നിന്നോട് എങ്ങനെ പെരുമാറുന്നു എന്നത് മനസ്സിലാക്കുക." "നിന്റെ പഠനം പൂര്ത്തിയാക്കിയശേഷം, ഭക്തിയോടെ നിന്നെ വല്ലാതെ സ്നേഹിച്ച എന്നെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്; യഥാവിധി മന്ത്രങ്ങളോടെ എന്റെ കൈ പിടിക്കൂ." "എന്റെ പിതാവിനെപ്പോലെ തന്നെ നീയും എനിക്ക് ആദരണീയനാണ്, ദോഷരഹിതനേ, ഏറ്റവും ആരാധ്യനാണ്." "ജീവനും ശ്വാസവുമെല്ലാം മഹാത്മാവായ ഭാര്ഗവനു പ്രിയം; നീയും, ഗുരുപുത്രിയായതുകൊണ്ട്, നീതിയും ധര്മവും കൊണ്ട് എപ്പോഴും എനിക്ക് ആദരണീയയാണ്." "എന്റെ ഗുരുവായ ശുക്രനെപ്പോലെ, ദേവയാനിയേ, നിന്നെയും ഞാന് എപ്പോഴും ആദരിക്കുന്നു; നീ എന്നോട് ഇതരവാക്കുകള് പറയരുത്." "നീ എനിക്ക് ഗുരുപുത്രിയായി; അതുകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണശ്രേഷ്ഠനേ, നീയും എനിക്ക് ആദരണീയയാണു." "കച്ച, നീ അസുരന്മാര് വീണ്ടും വീണ്ടും നിന്നെ കൊല്ലുമ്പോള് നിന്നോടുള്ള എന്റെ സ്നേഹം ഓര്മ്മിക്കണം." "എന്റെ പരമഭക്തിയും സ്നേഹവും നീ അറിയുന്നു; നീതിജ്ഞാനിയേ, നിന്റെ നിരപരാധിയായ ഭക്തയെ ഉപേക്ഷിക്കരുത്." "ധര്മവതിയേ, നീ എന്നെ അര്ഹിക്കാത്ത ഒരു നിലയിലേക്കാണ് നിർത്തുന്നത്; ദയവായി, സുന്ദരിയേ, നീ ഗുരുവിനേക്കാള് ആദരണീയയാണു." "നീ, വെള്ളിയുള്ള കണ്ണുകളുള്ളവളേ, ചന്ദ്രനുപോലെയുള്ള മുഖമുള്ളവളേ, നീ കാവ്യന്റെ ഗര്ഭത്തില് വസിച്ചിടത്ത് ഞാനും വസിച്ചിരിക്കുന്നു, സുമുഖിയേ." "ധര്മം പ്രകാരം, നീ എനിക്ക് സഹോദരിയാണ്, മംഗളമുഖിയേ; അതുകൊണ്ട് അങ്ങനെ പറയരുത്. ഞാന് സന്തോഷത്തോടെ നിന്നോടൊപ്പം കഴിഞ്ഞു, കോപമൊന്നുമില്ല." "ഞാന് നിന്നെ വിടുന്നു; യാത്ര അനുഗ്രഹിതമാകട്ടെ. ധര്മം ലംഘിക്കാതെ, മറ്റൊരു കഥയില് എന്നെ ഓര്മ്മിക്കൂ. എപ്പോഴും ജാഗ്രതയോടെ ഭക്തിയോടെ എന്റെ ഗുരുവിനെ ആരാധിക്കൂ." "അസുരന്മാര് നിന്നെ കൊല്ലുമ്പോള് ഞാന് ഭര്ത്താവിന്റെ മനസ്സോടെ നിന്നെ രക്ഷിച്ചു. നീ ധര്മത്തിന്റെയും കാമത്തിന്റെയും ധനത്തിന്റെയും പേരില് എന്നെ നിരസിക്കുകയാണെങ്കില്, അങ്ങനെ തന്നെ." "അപ്പൊഴ്, കച്ച, ഈ ജ്ഞാനം നിനക്ക് ഫലപ്രദമാകില്ല." "ഞാന് ഗുരുപുത്രനാണെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച് നിന്നെ നിരസിക്കുന്നു; അതില് എന്റെ കുറ്റമില്ല. ഗുരുവിന്റെ അനുമതിയോടെ നീ എന്നെ ശപിക്കൂ." "പഴയ ധര്മം ഞാനും നീയും പറയുന്നവരാണ്, ദേവയാനിയേ. ഇന്നു കാമത്താലോ ധര്മത്താലോ നീ എന്നെ ശപിക്കുവാന് അര്ഹയല്ല." "അതുകൊണ്ട്, നിന്റെ ആഗ്രഹം പൂര്ത്തിയാകില്ല; ഒരുവിധേയനും മഹര്ഷിപുത്രനും നിന്റെ കൈ പിടിക്കുകയില്ല." "നീ പറഞ്ഞതുപോലെ, എന്റെ ജ്ഞാനം ഫലപ്രദമാകില്ല. എന്നിരുന്നാലും, ഞാന് മറ്റൊരുവനു അത് ഉപദേശിക്കും; അവനു അത് ഫലപ്രദമാകും." ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞശേഷം, രാജാവേ, കച്ച ദ്രുതഗതിയില് ദേവേന്ദ്രന്റെ ആസ്ഥാനത്തേക്ക് പുറപ്പെട്ടു.