ಸ ಗರ್ಜಿತ್ವಾ ಯಥಾನ್ಯಾಯಂ ವಿಕ್ರಮ್ಯ ಚ ಯಥಾಸುಖಮ್ ತತ್ಸೈನ್ಯಮ್ ಉತ್ಸಾರಿತವಾಂಸ್ ತೃಣಾಗ್ರಾಣೀವ ಮಾರುತಃ
ಅವನು ಯೋಗ್ಯವಾಗಿ ಗರ್ಜಿಸಿ, ಇಷ್ಟಾದಂತೆ ಧೈರ್ಯದಿಂದ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿ, ಆ ಸೇನೆಯನ್ನು ಗಾಳಿ ಹುಲ್ಲಿನ ತುದಿಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸುವಂತೆ ಚದುರಿಸಿದನು.
ತತೋ ಽಶ್ಮವರ್ಷಂ ದೈತ್ಯೇನ್ದ್ರಾ ವ್ಯಮೃಜನ್ತ ನಭೋಗತಾಃ ನಗಮಾತ್ರೈಃ ಶಿಲಾಖಣ್ಡೈರ್ ಗಿರಿಶೃಙ್ಗೈರ್ಮಹಾಪ್ರಭೈಃ
ಆಮೇಲೆ, ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದ ದೈತ್ಯಾಧಿಪತಿಗಳು, ಪರ್ವತದ ತುಂಡುಗಳು ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡ ಶಿಲೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಕಲ್ಲಿನ ಮಳೆ ಸುರಿಸಿದರು.
ತದಶ್ಮವರ್ಷಂ ಸಿಂಹಸ್ಯ ಮಹನ್ಮೂರ್ಧನಿ ಪಾತಿತಮ್ ದಿಶೋ ದಶ ವಿಕೀರ್ಣಾ ವೈ ಖದ್ಯೋತಪ್ರಕರಾ ಇವ
ಆ ಕಲ್ಲಿನ ಮಳೆ ಸಿಂಹನ ದೊಡ್ಡ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು, ಹತ್ತಿರದ ಹತ್ತು ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲೂ ಜ್ವಲಿಸುವ ಜೇನುಹುಳಗಳ ಗುಂಪುಗಳಂತೆ ಚದುರಿತು.
ತದಾಶ್ಮೌಘೈರ್ ದೈತ್ಯಗಣಾಃ ಪುನಃ ಸಿಂಹಮರಿಂದಮಮ್ ಛಾದಯಾಂಚಕ್ರಿರೇ ಮೇಘಾ ಧಾರಾಭಿರಿವ ಪರ್ವತಮ್
ಆಗ, ದೈತ್ಯರ ಗುಂಪುಗಳು ಕಲ್ಲಿನ ಹೊಳೆಗಳಿಂದ ಶತ್ರುಗಳ ಶತ್ರುವಾದ ಸಿಂಹನನ್ನು, ಮೋಡಗಳು ಪರ್ವತವನ್ನು ನೀರಿನ ಹರಿವಿನಿಂದ ಮುಚ್ಚುವಂತೆ ಮುಚ್ಚಿದರು.
ನ ಚ ತಂ ಚಾಲಯಾಮಾಸುರ್ ದೈತ್ಯೌಘಾ ದೇವಸತ್ತಮಮ್ ಭೀಮವೇಗೋ ಽಚಲಶ್ರೇಷ್ಠಂ ಸಮುದ್ರ ಇವ ಮನ್ದರಮ್
ಆದರೂ, ಭಯಾನಕ ವೇಗವಿದ್ದ ದೇವರ ಶ್ರೇಷ್ಠನಾದ ಆ ಸಿಂಹನನ್ನು, ಆ ದೈತ್ಯರ ಗುಂಪುಗಳು, ಸಮುದ್ರವು ದೊಡ್ಡ ಪರ್ವತವನ್ನು ಕದಡುವಂತಿಲ್ಲದಂತೆ, ಅಲ್ಲಾಡಿಸಲಿಲ್ಲ.
ತತೋ ಽಶ್ಮವರ್ಷೇ ವಿಹತೇ ಜಲವರ್ಷಮನನ್ತರಮ್ ಧಾರಾಭಿರಕ್ಷಮಾತ್ರಾಭಿಃ ಪ್ರಾದುರಾಸೀತ್ಸಮನ್ತತಃ
ಆಗ, ಕಲ್ಲಿನ ಮಳೆ ತಡೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಮೇಲೆ, ಕೂಡಲೇ ಜಲಮಳೆಯೂ ಆರಂಭವಾಯಿತು; ಎಲ್ಲೆಡೆ ಮೋಡಗಳಿಂದ ಹರಿದುಬರುವ ನೀರಿನ ಹರಿವು ಕಾಣಿಸಿತು.
ನಭಸಃ ಪ್ರಚ್ಯುತಾ ಧಾರಾಸ್ ತಿಗ್ಮವೇಗಾಃ ಸಮನ್ತತಃ ಆವೃತ್ಯ ಸರ್ವತೋ ವ್ಯೋಮ ದಿಶಶ್ಚೋಪದಿಶಸ್ತಥಾ
ಆ ಹರಿವಿನ ನೀರುಗಳು ಆಕಾಶದಿಂದ ವೇಗವಾಗಿ ಬಿದ್ದು, ಎಲ್ಲೆಡೆ ಆಕಾಶವನ್ನೂ, ಎಲ್ಲಾ ದಿಕ್ಕುಗಳನ್ನೂ ಮುಚ್ಚಿದವು.
ಧಾರಾ ದಿವಿ ಚ ಸರ್ವತ್ರ ವಸುಧಾಯಾಂ ಚ ಸರ್ವಶಃ ನ ಸ್ಪೃಶನ್ತಿ ಚ ತಾ ದೇವಂ ನಿಪತನ್ತ್ಯೋ ಽನಿಶಂ ಭುವಿ
ಆ ನೀರಿನ ಹರಿವುಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿಯೂ, ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆಯೂ ಎಲ್ಲೆಡೆ ಬೀಳುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅವು ದೇವರನ್ನು ಸ್ಪರ್ಶಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಬಾಹ್ಯತೋ ವವೃಷುರ್ವರ್ಷಂ ನೋಪರಿಷ್ಟಾಚ್ಚ ವವೃಷುಃ ಮೃಗೇನ್ದ್ರಪ್ರತಿರೂಪಸ್ಯ ಸ್ಥಿತಸ್ಯ ಯುಧಿ ಮಾಯಯಾ
ಹೊರಗಡೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯಿತು, ಆದರೆ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಸಿಂಹದಂತೆ ನಿಂತವನ ಮೇಲೆ ಮೇಲಿನಿಂದ ಮಳೆ ಬಿದ್ದಿಲ್ಲ, ಅದು ಮಾಯೆಯಿಂದ ಆಗಿತ್ತು.
ಹತೇ ಽಶ್ಮವರ್ಷೇ ತುಮುಲೇ ಜಲವರ್ಷೇ ಚ ಶೋಷಿತೇ ಸೋ ಽಸೃಜದ್ದಾನವೋ ಮಾಯಾಮ್ ಅಗ್ನಿವಾಯುಸಮೀರಿತಾಮ್
ಕಲ್ಲಿನ ಭಯಾನಕ ಮಳೆಯನ್ನೂ ನೀರಿನ ಮಳೆಯನ್ನೂ ತಡೆಯಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ದಾನವನು ಬೆಂಕಿ ಮತ್ತು ಗಾಳಿಯಿಂದ ಉಂಟಾದ ಮತ್ತೊಂದು ಮಾಯೆಯನ್ನು ಬಿಡಿದನು.
ಮಹೇನ್ದ್ರಸ್ತೋಯದೈಃ ಸಾರ್ಧಂ ಸಹಸ್ರಾಕ್ಷೋ ಮಹಾದ್ಯುತಿಃ ಮಹತಾ ತೋಯವರ್ಷೇಣ ಶಮಯಾಮಾಸ ಪಾವಕಮ್
ಮಹಾ ಪ್ರಭಾವಶಾಲಿಯಾದ ಇಂದ್ರನು, ಮೇಘಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೇರಿ, ಭಾರಿ ನೀರಿನ ಮಳೆಯಿಂದ ಆ ಬೆಂಕಿಯನ್ನು ನಂದಿಸಿದನು.
ತಸ್ಯಾಂ ಪ್ರತಿಹತಾಯಾಂ ತು ಮಾಯಾಯಾಂ ಯುಧಿ ದಾನವಃ ಅಸೃಜದ್ಘೋರಸಂಕಾಶಂ ತಮಸ್ತೀವ್ರಂ ಸಮನ್ತತಃ
ಆ ಮಾಯೆಯನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ತಡೆಯಲಾಗುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಆ ದಾನವನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಭಯಾನಕವಾದ ಗಾಢ ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ಹರಡಿದನು.
ತಮಸಾ ಸಂವೃತೇ ಲೋಕೇ ದೈತ್ಯೇಷ್ವಾತ್ತಾಯುಧೇಷು ಚ ಸ್ವತೇಜಸಾ ಪರಿವೃತೋ ದಿವಾಕರ ಇವಾಬಭೌ
ಲೋಕವು ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಆವೃತವಾಗಿದ್ದಾಗ, ದೈತ್ಯರು ಆಯುಧಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ನಿಂತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಅವನು ತನ್ನ ಪ್ರಕಾಶದಿಂದ ಸೂರ್ಯನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ತ್ರಿಶಿಖಾಂ ಭ್ರುಕುಟೀಂ ಚಾಸ್ಯ ದದೃಶುರ್ದಾನವಾ ರಣೇ ಲಲಾಟಸ್ಥಾಂ ತ್ರಿಶೂಲಾಙ್ಕಾಂ ಗಙ್ಗಾಂ ತ್ರಿಪಥಗಾಮಿವ
ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ದಾನವರು ಅವನ ನೆತ್ತಿಯಲ್ಲಿ ಮೂರು ಜ್ವಾಲೆಗಳು, ಭುಗಿಲು ಹಾಕಿದ ಭುಜಗಳು, ಮತ್ತು ತ್ರಿಶೂಲದ ಗುರುತುಗಳಿದ್ದನ್ನು, ಮೂರು ದಾರಿಗಳ ಗಂಗೆಯಂತೆ ನೋಡಿದರು.
ತತಃ ಸರ್ವಾಸು ಮಾಯಾಸು ಹತಾಸು ದಿತಿನನ್ದನಾಃ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪುಂ ದೈತ್ಯಂ ವಿವರ್ಣಾಃ ಶರಣಂ ಯಯುಃ
ಆಗ, ತಮ್ಮ ಎಲ್ಲಾ ಮಾಯೆಗಳು ನಾಶವಾದಾಗ, ದಿತಿಯ ಮಕ್ಕಳು ಬಿಳುಕಾಗಿ ಹಿರಣ್ಯಕಶಿಪು ಎಂಬ ದೈತ್ಯನನ್ನು ಆಶ್ರಯಕ್ಕೆ ಹೋದರು.
ತತಃ ಪ್ರಜ್ವಲಿತಃ ಕ್ರೋಧಾತ್ ಪ್ರದಹನ್ನಿವ ತೇಜಸಾ ತಸ್ಮಿನ್ಕ್ರುದ್ಧೇ ತು ದೈತ್ಯೇನ್ದ್ರೇ ತಮೋಭೂತಮಭೂಜ್ಜಗತ್
ಆಮೇಲೆ, ಆ ದೈತ್ಯಾಧಿಪತಿ ಕೋಪದಿಂದ ದಹಿಸುವಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅವನು ಕೋಪಗೊಂಡಾಗ ಲೋಕವು ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಂಧಕಾರದಿಂದ ಆವೃತವಾಯಿತು.
ಆವಹಃ ಪ್ರವಹಶ್ಚೈವ ವಿವಹೋ ಽಥ ಹ್ಯುದಾವಹಃ ಪರಾವಹಃ ಸಂವಹಶ್ಚ ಮಹಾಬಲಪರಾಕ್ರಮಾಃ
ಆವಹ, ಪ್ರವಹ, ವಿವಹ, ಉದಾವಹ, ಪರಾವಹ ಮತ್ತು ಸಂವಹ ಎಂಬ ಮಹಾಬಲಶಾಲಿಗಳೆಲ್ಲಾ ಉದಯಿಸಿದರು.
ತಥಾ ಪರಿವಹಃ ಶ್ರೀಮಾನ್ ಉತ್ಪಾತಭಯಶಂಸಿನಃ ಇತ್ಯೇವಂ ಕ್ಷುಭಿತಾಃ ಸಪ್ತ ಮರುತೋ ಗಗನೇಚರಾಃ
ಹಾಗೆಯೇ, ಪರಿವಹ ಎಂಬ ಮಹಿಮೆಯುಳ್ಳ, ಅಪಾಯವನ್ನು ಸೂಚಿಸುವ ಏಳು ಮರುತ್ಗಳು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಅಶಾಂತವಾಗಿ ಸಂಚರಿಸಿದವು.
ಯೇ ಗ್ರಹಾಃ ಸರ್ವಲೋಕಸ್ಯ ಕ್ಷಯೇ ಪ್ರಾದುರ್ಭವನ್ತಿ ವೈ ತೇ ಸರ್ವೇ ಗಗನೇ ದೃಷ್ಟಾ ವ್ಯಚರನ್ತ ಯಥಾಸುಖಮ್
ಸಕಲ ಲೋಕಗಳ ನಾಶದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸುವ ಗ್ರಹಗಳೆಲ್ಲಾ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಇಚ್ಛೆಯಂತೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ಅಯೋಗತಶ್ಚಾಪ್ಯಚರನ್ ಮಾರ್ಗಂ ನಿಶಿ ನಿಶಾಚರಃ ಸಗ್ರಹಃ ಸಹ ನಕ್ಷತ್ರೈರ್ ಆಕಾಪತಿರರಿಂದಮಃ
ಆ ಆಕಾಶದ ಒಡೆಯನು, ಗ್ರಹಗಳೂ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೂ ಜೊತೆಗೆ, ರಾತ್ರಿ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಸಾಮಾನ್ಯ ಮಾರ್ಗವಲ್ಲದೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ವಿವರ್ಣತಾಂ ಚ ಭಗವಾನ್ ಗತೋ ದಿವಿ ದಿವಾಕರಃ ಕೃಷ್ಣಂ ಕಬನ್ಧಂ ಚ ತಥಾ ಲಕ್ಷ್ಯತೇ ಸುಮಹದ್ದಿವಿ
ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಭಗವಂತನಾದ ಸೂರ್ಯನು ಬಣ್ಣ ಕಳೆದುಕೊಂಡನು, ಅಲ್ಲದೆ ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ತಲೆರಹಿತ ದೇಹವೂ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿತು.
ಅಮುಞ್ಚಚ್ಚಾರ್ಚಿಷಾಂ ವೃನ್ದಂ ಭೂಮಿವೃತ್ತಿರ್ ವಿಭಾವಸುಃ ಗಗನಸ್ಥಶ್ಚ ಭಗವಾನ್ ಅಭೀಕ್ಷ್ಣಂ ಪರಿದೃಶ್ಯತೇ
ಭೂಮಿಯನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡ ಅಗ್ನಿದೇವನು ಜ್ವಾಲೆಗಳ ಗುಂಪನ್ನು ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಭಗವಂತನು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಪುನಃ ಪುನಃ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಸಪ್ತ ಧೂಮ್ರನಿಭಾ ಘೋರಾಃ ಸೂರ್ಯಾ ದಿವಿ ಸಮುತ್ಥಿತಾಃ ಸೋಮಸ್ಯ ಗಗನಸ್ಥಸ್ಯ ಗ್ರಹಾಸ್ತಿಷ್ಠನ್ತಿ ಶೃಙ್ಗಗಾಃ
ಏಳು ಭಯಾನಕ, ಧೂಮದಂತೆ ಕಾಣುವ ಸೂರ್ಯರು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಉದಯಿಸಿದರು. ಆಕಾಶದಲ್ಲಿರುವ ಚಂದ್ರನ ಬಳಿಯಲ್ಲಿ ಕೊಂಬುಗಳಿರುವ ಗ್ರಹಗಳು ನಿಂತಿದ್ದವು.
ವಾಮೇ ತು ದಕ್ಷಿಣೇ ಚೈವ ಸ್ಥಿತೌ ಶುಕ್ರಬೃಹಸ್ಪತೀ ಶನೈಶ್ಚರೋ ಲೋಹಿತಾಙ್ಗೋ ಜ್ವಲನಾಙ್ಗಸಮದ್ಯುತಿಃ
ಎಡಬದಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಬಲಬದಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಶುಕ್ರ ಮತ್ತು ಬೃಹಸ್ಪತಿ ನಿಂತಿದ್ದರು; ಶನಿಯೂ ಕೇಜನೂ ಬೆಂಕಿಯಂತೆ ಹೊಳಪಿನಿಂದ ಇದ್ದರು.
ಸಮಂ ಸಮಧಿರೋಹನ್ತಃ ಸರ್ವೇ ತೇ ಗಗನೇಚರಾಃ ಶೃಙ್ಗಾಣಿ ಶನಕೈರ್ಘೋರಾ ಯುಗಾನ್ತಾವರ್ತಿನೋ ಗ್ರಹಾಃ
ಆ ಭಯಾನಕ ಯುಗಾಂತ್ಯ ಸೂಚಿಸುವ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಸಂಚರಿಸುವ ಗ್ರಹಗಳೆಲ್ಲಾ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಒಂದೇ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಕೊಂಬುಗಳ ಮೇಲೆ ಏರಿದವು.
ಚನ್ದ್ರಮಾಶ್ಚ ಸನಕ್ಷತ್ರೈರ್ ಗ್ರಹೈಃ ಸಹ ತಮೋನುದಃ ಚರಾಚರವಿನಾಶಾಯ ರೋಹಿಣೀಂ ನಾಭ್ಯನನ್ದತ
ಚಂದ್ರನು ತನ್ನ ನಕ್ಷತ್ರಗಳೂ ಗ್ರಹಗಳೂ ಜೊತೆಗೆ, ಅಂಧಕಾರವನ್ನು ದೂರಮಾಡುವವನಾದರೂ, ಜಗತ್ತಿನ ಚಲಿಸುವದಕ್ಕೂ ನಿಲ್ಲುವದಕ್ಕೂ ನಾಶವಾಗಲು ರೋಹಿಣಿಯನ್ನು ಆಶೀರ್ವದಿಸಲಿಲ್ಲ.
ಗೃಹೀತೋ ರಾಹುಣಾ ಚನ್ದ್ರ ಉಲ್ಕಾಭಿರಭಿಹನ್ಯತೇ ಉಲ್ಕಾಃ ಪ್ರಜ್ವಲಿತಾಶ್ಚನ್ದ್ರೇ ವಿಚರನ್ತಿ ಯಥಾಸುಖಮ್
ರಾಹುವಿನ ಹಿಡಿತಕ್ಕೆ ಚಂದ್ರನು ಸಿಕ್ಕಿ, ಉರಿಯುತ್ತಿರುವ ಉಲ್ಕೆಗಳು ಅವನ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದವು. ಹೊತ್ತಿಕೊಂಡ ಉಲ್ಕೆಗಳು ಚಂದ್ರನಲ್ಲಿ ಹಾರಾಡುತ್ತಾ, ತಮ್ಮ ಇಷ್ಟಕ್ಕೆ ಸಂಚರಿಸುತ್ತಿದ್ದವು.
ದೇವಾನಾಮಪಿ ಯೋ ದೇವಃ ಸೋ ಽಪ್ಯವರ್ಷತ ಶೋಣಿತಮ್ ಅಪತನ್ಗಗನಾದುಲ್ಕಾ ವಿದ್ಯುದ್ರೂಪಾ ಮಹಾಸ್ವನಾಃ
ದೇವತೆಗಳ ದೇವರೂ ರಕ್ತವನ್ನು ಸುರಿಸಿದನು. ಆಕಾಶದಿಂದ ಮಿಂಚಿನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಭಯಾನಕ ಗದ್ದಲದೊಂದಿಗೆ ಉಲ್ಕೆಗಳು ಬಿದ್ದವು.
ಅಕಾಲೇ ಚ ದ್ರುಮಾಃ ಸರ್ವೇ ಪುಷ್ಪನ್ತಿ ಚ ಫಲನ್ತಿ ಚ ಲತಾಶ್ಚ ಸಫಲಾಃ ಸರ್ವಾ ಯೇ ಚಾಹುರ್ದೈತ್ಯನಾಶನಮ್
ಅಸಮಯದಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಮರಗಳು ಹೂಬಿಟ್ಟು ಹಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟವು, ಎಲ್ಲಾ ಬೆಳ್ಳುಳ್ಳಿ ಗಿಡಗಳು ಕೂಡ ಹಣ್ಣಿನಿಂದ ತುಂಬಿದ್ದವು. ಇದನ್ನು ದೈತ್ಯರ ನಾಶದ ಲಕ್ಷಣವೆಂದು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ.
ಫಲೈಃ ಫಲಾನ್ಯಜಾಯನ್ತ ಪುಷ್ಪೈಃ ಪುಷ್ಪಂ ತಥೈವ ಚ ಉನ್ಮೀಲನ್ತಿ ನಿಮೀಲನ್ತಿ ಹಸನ್ತಿ ಚ ರುದನ್ತಿ ಚ
ಹಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹಣ್ಣುಗಳು, ಹೂಗಳಿಂದ ಇನ್ನಷ್ಟು ಹೂಗಳು ಹುಟ್ಟಿದವು. ಅವುಗಳು ತೆರೆದು ಮುಚ್ಚಿ, ನಗುತ್ತಾ ಅಳುತ್ತಾ ಇದ್ದವು.