ಪರಾಜಯಂ ಮಹೇನ್ದ್ರಸ್ಯ ಸರ್ವಲೋಕಕ್ಷಯಾವಹಮ್ ಚೇಲುಃ ಶಿಖರಿಣೋ ಮುಖ್ಯಾಃ ಪೇತುರುಲ್ಕಾ ನಭಸ್ತಲಾತ್
ಮಹೇಂದ್ರನಿಗೆ ಸೋಲು ತಂದು, ಎಲ್ಲಾ ಲೋಕಗಳ ನಾಶವನ್ನು ಹೊತ್ತೊಯ್ಯುತ್ತಾ, ಪ್ರಮುಖ ಪರ್ವತಶಿಖರಗಳು ಆಕಾಶದಿಂದ ಉಲ್ಕೆಗಳಂತೆ ಬಿದ್ದುಬಿದ್ದವು.
ಜಗರ್ಜುರ್ಜಲದಾ ದಿಕ್ಷು ಹ್ಯ್ ಉದ್ಭೂತಾಶ್ಚ ಮಹಾರ್ಣವಾಃ ತಾಂ ಭೂತವಿಕೃತಿಂ ದೃಷ್ಟ್ವಾ ಭಗವಾನ್ಗರುಡಧ್ವಜಃ
ಎಲ್ಲ ದಿಕ್ಕುಗಳಲ್ಲಿ ಮೇಘಗಳು ಗುಡುಗಿದವು, ಮಹಾಸಾಗರಗಳು ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯುತ್ತಾ ಬಂದವು. ಆ ಭಯಾನಕ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, ಗರುಡಧ್ವಜಿಯಾದ ಭಗವಂತನು—
ವ್ಯಬುಧ್ಯತಾಹಿಪರ್ಯಙ್ಕೇ ಯೋಗನಿದ್ರಾಂ ವಿಹಾಯ ತು ಲಕ್ಷ್ಮೀಕರಯುಗಾಜಸ್ರಲಾಲಿತಾಙ್ಘ್ರಿಸರೋರುಹಃ
ಆಹಿ ಶಯನದ ಮೇಲೆ ಯೋಗನಿದ್ರೆಯಿಂದ ಎದ್ದನು, ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಕೈಗಳಿಂದ ಸದಾ ಆರಾಧಿಸಲ್ಪಡುವ ತನ್ನ ಕಮಲಪಾದಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ನಿದ್ರೆಯನ್ನು ತೊರೆದನು.
ಶರದಮ್ಬರನೀಲಾಬ್ಜಕಾನ್ತದೇಹಛವಿರ್ವಿಭುಃ ಕೌಸ್ತುಭೋದ್ಭಾಸಿತೋರಸ್ಕಃ ಕಾನ್ತಕೇಯೂರಭಾಸ್ವರಃ
ಶರದೃತುವಿನ ನೀಲ ಕಮಲದಂತೆ ದೇಹವು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಕೌಸ್ತುಭ ಮಣಿಯಿಂದ ಹೃದಯ ಪ್ರಕಾಶಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಸುಂದರ ಕೆಯೂರಗಳಿಂದ ಕೂಡಿದನು.
ವಿಮೃಶ್ಯ ಸುರಸಂಕ್ಷೋಭಂ ವೈನತೇಯಂ ಸಮಾಹ್ವಯತ್ ಆಹೂತೇ ಽವಸ್ಥಿತೇ ತಸ್ಮಿನ್ ನಾಗಾವಸ್ಥಿತವರ್ಷ್ಮಣಿ
ದೇವತೆಗಳ ಅಶಾಂತಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿ, ಅವನು ವೈನತೇಯನನ್ನು ಕರೆಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಕರೆಯಲ್ಪಟ್ಟ ಗರುಡನು ನಾಗರೂಪವನ್ನು ಧರಿಸಿ ಎದುರಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತನು.
ದಿವ್ಯನಾನಾಸ್ತ್ರತೀಕ್ಷ್ಣಾರ್ಚಿರ್ ಆರುಹ್ಯಾಗಾತ್ ಸುರಾನ್ಸ್ವಯಮ್ ತತ್ರಾಪಶ್ಯತ ದೇವೇನ್ದ್ರಮ್ ಅಭಿದ್ರುತಮಭಿಪ್ಲುತೈಃ
ದಿವ್ಯಾಸ್ತ್ರಗಳ ಜ್ವಾಲೆಯಿಂದ ಹೊಳೆಯುವ ಗರುಡನ ಮೇಲೆ ಏರಿ, ಸ್ವತಃ ದೇವತೆಗಳ ಬಳಿಗೆ ಹೋದನು. ಅಲ್ಲಿ ಅವನು, ಇಂದ್ರನನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವವರಿಂದ ಆವರಿಸಲ್ಪಟ್ಟಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡನು.
ದಾನವೇನ್ದ್ರೈರ್ನವಾಮ್ಭೋದಸಚ್ಛಾಯೈಃ ಪೌರುಷೋತ್ಕಟೈಃ ಯಥಾ ಹಿ ಪುರುಷಂ ಘೋರೈರ್ ಅಭಾಗ್ಯೈರ್ವಂಶಶಾಲಿಭಿಃ
ಮಳೆಹೊತ್ತ ಹೊಸ ಮೋಡಗಳಂತೆ ಕಾಣುವ, ಭಯಂಕರ ಶಕ್ತಿಯ ದಾನವರಾಜರು, ಹೇಗೆ ದುರ್ಬಾಗ್ಯವಂತ ಕುಟುಂಬದವರು ಒಬ್ಬ ಮಾನವನನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೋ ಹಾಗೆ ಇಂದ್ರನನ್ನು ಸುತ್ತಿಕೊಂಡಿದ್ದರು.
ಪರಿತ್ರಾಣಾಯಾಶು ಕೃತಂ ಸುಕ್ಷೇತ್ರೇ ಕರ್ಮ ನಿರ್ಮಲಮ್ ಅಥಾಪಶ್ಯನ್ತ ದೈತೇಯಾ ವಿಯತಿ ಜ್ಯೋತಿರ್ಮಣ್ಡಲಮ್
ರಕ್ಷಣೆಗಾಗಿ ಪವಿತ್ರ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಶುದ್ಧ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು ತ್ವರಿತವಾಗಿ ನೆರವೇರಿಸಲಾಯಿತು. ಆಗ ದೈತ್ಯರು ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪ್ರಕಾಶವೃತ್ತವನ್ನು ಕಂಡರು.
ಸ್ಫುರನ್ತಮುದಯಾದ್ರಿಸ್ಥಂ ಸೂರ್ಯಮುಷ್ಣತ್ವಿಷಾ ಇವ ಪ್ರಭಾವಂ ಜ್ಞಾತುಮಿಚ್ಛನ್ತೋ ದಾನವಾಸ್ತಸ್ಯ ತೇಜಸಃ
ಅದು ಉದಯಪರ್ವತದ ಮೇಲೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ತೀವ್ರ ಕಿರಣಗಳೊಂದಿಗೆ ಸೂರ್ಯನಂತೆ. ಆ ತೇಜಸ್ಸಿನ ಮೂಲವನ್ನು ತಿಳಿಯಲು ದಾನವರು ಆಸಕ್ತರಾದರು—
ಗರುತ್ಮನ್ತಮಪಶ್ಯನ್ತಃ ಕಲ್ಪಾನ್ತಾನಲಸಂನಿಭಮ್ ತಮಾಸ್ಥಿತಂ ಚ ಮೇಘೌಘದ್ಯುತಿಮಕ್ಷಯಮಚ್ಯುತಮ್
ಅವರು ಕಲ್ಪಾಂತ್ಯದ ಅಗ್ನಿಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಗರುಡನನ್ನು, ಮತ್ತು ಮೇಘಗಳ ಗುಂಪಿನಂತೆ ಪ್ರಕಾಶಿಸುವ, ನಾಶವಾಗದ ಅಚ್ಯುತನನ್ನು ಕಂಡರು.
ತಮ್ ಆಲೋಕ್ಯಾಸುರೇನ್ದ್ರಾಸ್ತು ಹರ್ಷಸಮ್ಪೂರ್ಣಮಾನಸಾಃ ಅಯಂ ವೈ ದೇವಸರ್ವಸ್ವಂ ಜಿತೇ ಽಸ್ಮಿನ್ನಿರ್ಜಿತಾಃ ಸುರಾಃ
ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ, ಅಸುರರ ನಾಯಕರು ಹರ್ಷದಿಂದ ಹೃದಯ ತುಂಬಿಕೊಂಡು, ‘ಇವನು ದೇವತೆಗಳ ಸರ್ವಸ್ವ; ಅವನನ್ನು ಗೆದ್ದರೆ ದೇವತೆಗಳು ಸೋಲುತ್ತಾರೆ’ ಎಂದರು.
ಅಯಂ ಸ ದೈತ್ಯಚಕ್ರಾಣಾಂ ಕೃತಾನ್ತಃ ಕೇಶವೋ ಽರಿಹಾ ಏನಮಾಶ್ರಿತ್ಯ ಲೋಕೇಷು ಯಜ್ಞಭಾಗಭುಜೋ ಽಮರಾಃ
‘ಇವನು ದೈತ್ಯಸೈನ್ಯಗಳ ಅಂತ್ಯ, ಕೇಶವನು, ಶತ್ರುಗಳನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವವನು. ಅವನನ್ನು ಆಶ್ರಯಿಸಿ ಎಲ್ಲ ಲೋಕಗಳ ದೇವತೆಗಳು ಯಜ್ಞಫಲವನ್ನು ಪಡೆಯುತ್ತಾರೆ’ ಎಂದರು.
ಇತ್ಯುಕ್ತ್ವಾ ದಾನವಾಃ ಸರ್ವೇ ಪರಿವಾರ್ಯ ಸಮನ್ತತಃ ನಿಜಘ್ನುರ್ವಿವಿಧೈರಸ್ತ್ರೈಸ್ ತೇ ತಮ್ ಆಯಾನ್ತಮ್ ಆಹವೇ
ಹೀಗೆಂದು ಹೇಳಿ, ಎಲ್ಲಾ ದಾನವರು ಅವನನ್ನು ಎಲ್ಲ ಕಡೆಗಳಿಂದ ಸುತ್ತಿಕೊಂಡು, ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಅವನ ಮೇಲೆ色色ವಾದ ಆಯುಧಗಳಿಂದ ಹಲ್ಲೆ ಮಾಡಿದರು.
ಕಾಲನೇಮಿಪ್ರಭೃತಯೋ ದಶ ದೈತ್ಯಾ ಮಹಾರಥಾಃ ಷಷ್ಟ್ಯಾ ವಿವ್ಯಾಧ ಬಾಣಾನಾಂ ಕಾಲನೇಮಿರ್ಜನಾರ್ದನಮ್
ಕಾಲನೇಮಿಯು ಮತ್ತೊಂಬತ್ತು ಮಹಾಶಕ್ತಿಶಾಲಿ ದೈತ್ಯರೊಂದಿಗೆ, ಕಾಲನೇಮಿಯು ಜನಾರ್ದನನನ್ನು ಅರವತ್ತಾರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದನು.
ನಿಮಿಃ ಶತೇನ ಬಾಣಾನಾಂ ಮಥನೋ ಽಶೀತಿಭಿಃ ಶರೈಃ ಜಮ್ಭಕಶ್ಚೈವ ಸಪ್ತತ್ಯಾ ಶುಮ್ಭೋ ದಶಭಿರೇವ ಚ
ನಿಮಿಯು ನೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ, ಮಥನನು ಎಂಭತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ, ಜಂಭಕನು ಎಪ್ಪತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ, ಶುಂಬನು ಹತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೊಡೆದನು.
ಶೇಷಾ ದೈತ್ಯೇಶ್ವರಾಃ ಸರ್ವೇ ವಿಷ್ಣುಮೇಕೈಕಶಃ ಶರೈಃ ದಶಭಿಶ್ಚೈವ ಯತ್ತಾಸ್ತೇ ಜಘ್ನುಃ ಸಗರುಡಂ ರಣೇ
ಮತ್ತೆ ಉಳಿದ ದೈತ್ಯನಾಯಕರೆಲ್ಲರೂ ಪ್ರತ್ಯೇಕವಾಗಿ ಹತ್ತು ಹತ್ತು ಬಾಣಗಳಿಂದ ವಿಷ್ಣುವನ್ನು ಮತ್ತು ಗರುಡನನ್ನು ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ ಆಕ್ರಮಿಸಿದರು.
ತೇಷಾಮ್ ಅಮೃಷ್ಯ ತತ್ಕರ್ಮ ವಿಷ್ಣುರ್ದಾನವಸೂದನಃ ಏಕೈಕಂ ದಾನವಂ ಜಘ್ನೇ ಷಡ್ಭಿಃ ಷಡ್ಭಿರಜಿಹ್ಮಗೈಃ
ಅವರ ಆಕ್ರಮಣವನ್ನು ಸಹಿಸಲಾರದೆ, ದಾನವರನ್ನು ಸಂಹರಿಸುವ ವಿಷ್ಣುವು, ಪ್ರತಿ ದಾನವನನ್ನು ಆರಾರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಸಂಹರಿಸಿದನು.
ಆಕರ್ಣಕೃಷ್ಟೈರ್ಭೂಯಶ್ಚ ಕಾಲನೇಮಿಸ್ ತ್ರಿಭಿಃ ಶರೈಃ ವಿಷ್ಣುಂ ವಿವ್ಯಾಧ ಹೃದಯೇ ಕ್ರೋಧಾದ್ರಕ್ತವಿಲೋಚನಃ
ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ, ಕಾಲನೇಮಿಯು ಮೂರು ಬಾಣಗಳನ್ನು ಕಿವಿವರೆಗೆ ಎಳೆದು, ಕೋಪದಿಂದ ಕಣ್ಣು ಕೆಂಪಾಗಿ, ವಿಷ್ಣುವಿನ ಹೃದಯವನ್ನು ಹೊಡೆದನು.
ತಸ್ಯಾಶೋಭನ್ತ ತೇ ಬಾಣಾ ಹೃದಯೇ ತಪ್ತಕಾಞ್ಚನಾಃ ಮಯೂಖಾನೀವ ದೀಪ್ತಾನಿ ಕೌಸ್ತುಭಸ್ಯ ಸ್ಫುಟತ್ವಿಷಃ
ಅವನ ಹೃದಯದ ಮೇಲೆ ಅವು ಬೆಚ್ಚಗಿನ ಚಿನ್ನದಂತೆ ಹೊಳೆಯುವ ಬಾಣಗಳು, ಕೌಸ್ತುಭ ರತ್ನದಿಂದ ಹೊರಬರುವ ಪ್ರಕಾಶ ಕಿರಣಗಳಂತೆ ಮಿಂಚುತ್ತಾ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ತೈರ್ಬಾಣೈಃ ಕಿಂಚಿದಾಯಸ್ತೋ ಹರಿರ್ಜಗ್ರಾಹ ಮುದ್ಗರಮ್ ಸತತಂ ಭ್ರಾಮ್ಯ ವೇಗೇನ ದಾನವಾಯ ವ್ಯಸರ್ಜಯತ್
ಆ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಗಾಯಗೊಂಡ ಹರಿಯು ತನ್ನ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದು, ವೇಗವಾಗಿ ತಿರುಗಿಸಿ, ಆ ದಾನವನ ಮೇಲೆ ಎಸೆದನು.
ದಾನವೇನ್ದ್ರಸ್ತಮಪ್ರಾಪ್ತಂ ವಿಯತ್ಯೇವ ಶತೈಃ ಶರೈಃ ಚಿಛೇದ ತಿಲಶಃ ಕ್ರುದ್ಧೋ ದರ್ಶಯನ್ಪಾಣಿಲಾಘವಮ್
ಕೋಪಗೊಂಡ ದಾನವರಾಜನು ತನ್ನ ಕೈಚಾತುರ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಆ ಬರುವ ಗದೆಯನ್ನು ನೂರಾರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಆಕಾಶದಲ್ಲೇ ತುಂಡುಮಾಡಿದನು.
ತತೋ ವಿಷ್ಣುಃ ಪ್ರಕುಪಿತಃ ಪ್ರಾಸಂ ಜಗ್ರಾಹ ಭೈರವಮ್ ತೇನ ದೈತ್ಯಸ್ಯ ಹೃದಯಂ ತಾಡಯಾಮಾಸ ಗಾಢತಃ
ಆಮೇಲೆ ವಿಷ್ಣು ಕೋಪದಿಂದ ಭಯಾನಕವಾದ ಭಾಲವನ್ನು ಹಿಡಿದು, ಅದನ್ನು ಬಲವಾಗಿ ದೈತ್ಯನ ಹೃದಯಕ್ಕೆ ಹೊಡೆದನು.
ಕ್ಷಣೇನ ಲಬ್ಧಸಂಜ್ಞಸ್ತು ಕಾಲನೇಮಿರ್ಮಹಾಸುರಃ ಶಕ್ತಿಂ ಜಗ್ರಾಹ ತೀಕ್ಷ್ಣಾಗ್ರಾಂ ಹೇಮಘಣ್ಟಾಟ್ಟಹಾಸಿನೀಮ್
ಕ್ಷಣದಲ್ಲೇ ಪ್ರಜ್ಞೆ ಬಂದ ಮಹಾಸುರ ಕಾಲನೇಮಿಯು ಹೊಳಪಿನ ಚಾಪುಳ್ಳಿಗಳಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು.
ತಯಾ ವಾಮಭುಜಂ ವಿಷ್ಣೋರ್ ಬಿಭೇದ ದಿತಿನನ್ದನಃ ಭಿನ್ನಃ ಶಕ್ತ್ಯಾ ಭುಜಸ್ತಸ್ಯ ಸ್ರುತಶೋಣಿತ ಆಬಭೌ
ಆ ಶಕ್ತಿಯಿಂದ ದಿತಿಯ ಮಗನು ವಿಷ್ಣುವಿನ ಎಡಗೈಯನ್ನು ತೂರಿದನು; ಆ ಗಾಯದಿಂದ ರಕ್ತ ಹರಿದು, ಆ ಕೈ ಕೆಂಪಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.
ಪದ್ಮರಾಗಮಯೇನೇವ ಕೇಯೂರೇಣ ವಿಭೂಷಿತಃ ತತೋ ವಿಷ್ಣುಃ ಪ್ರಕುಪಿತೋ ಜಗ್ರಾಹ ವಿಪುಲಂ ಧನುಃ
ಪದ್ಮರಕ್ತ ರತ್ನಗಳಿಂದ ಮಾಡಿದ ಕೆಯೂರದಿಂದ ಅಲಂಕರಿಸಿದಂತೆ, ವಿಷ್ಣು ಕೋಪದಿಂದ ತನ್ನ ಭಾರವಾದ ಧನುಸ್ಸನ್ನು ಹಿಡಿದನು.
ಸಪ್ತದಶ ಚ ನಾರಾಚಾಂಸ್ ತೀಕ್ಷ್ಣಾನ್ಮರ್ಮವಿಭೇದಿನಃ ದೈತ್ಯಸ್ಯ ಹೃದಯಂ ಷಡ್ಭಿರ್ ವಿವ್ಯಾಧ ಚ ತ್ರಿಭಿಃ ಶರೈಃ
ಅವನು ಹದಿನೇಳು ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಬಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಆರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ದೈತ್ಯನ ಹೃದಯವನ್ನು ತೂರಿದನು, ಇನ್ನೂ ಮೂರು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊಡೆದನು.
ಚತುರ್ಭಿಃ ಸಾರಥಿಂ ಚಾಸ್ಯ ಧ್ವಜಂ ಚೈಕೇನ ಪತ್ತ್ರಿಣಾ ದ್ವಾಭ್ಯಾಂ ಜ್ಯಾಧನುಷೀ ಚಾಪಿ ಭುಜಂ ಸವ್ಯಂ ಚ ಪತ್ತ್ರಿಣಾ
ನಾಲ್ಕು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಅವನ ಸಾರಥಿಯನ್ನು, ಒಂದು ಬಾಣದಿಂದ ಧ್ವಜವನ್ನು, ಎರಡು ಬಾಣಗಳಿಂದ ಧನುಸ್ಸಿನ ಜ್ಯೆ ಮತ್ತು ಧನುಸ್ಸನ್ನು, ಮತ್ತೊಂದು ಬಾಣದಿಂದ ದೈತ್ಯನ ಎಡಗೈಯನ್ನು ಹೊಡೆದನು.
ಸ ವಿದ್ಧೋ ಹೃದಯೇ ಗಾಢಂ ದೈತ್ಯೋ ಹರಿಶಿಲೀಮುಖೈಃ ಸ್ರುತರಕ್ತಾರುಣಪ್ರಾಂಶುಃ ಪೀಡಾಕುಲಿತಮಾನಸಃ
ಹರಿಯ ಶಿಲೀಮುಖ ಬಾಣಗಳಿಂದ ಹೃದಯದಲ್ಲಿ ಗಾಢವಾಗಿ ತೂರಲ್ಪಟ್ಟ ದೈತ್ಯನು, ರಕ್ತ ಹರಿದು ದೇಹ ಕೆಂಪಾಗಿ, ನೋವಿನಿಂದ ಮನಸ್ಸು ಕಲುಷಿತವಾಗಿ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದನು.
ಚಕಮ್ಪೇ ಮಾರುತೇನೇವ ನೋದಿತಃ ಕಿಂಶುಕದ್ರುಮಃ ತಮಾಕಮ್ಪಿತಮಾಲಕ್ಷ್ಯ ಗದಾಂ ಜಗ್ರಾಹ ಕೇಶವಃ
ಅವನು ಗಾಳಿಯಿಂದ ತೂಗಾಡಿದ ಕಿಂಶುಕ ಮರದಂತೆ ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದನು; ಅವನನ್ನು ಅಸ್ಥಿರನಾಗಿ ನೋಡಿ ಕೇಶವನು ಮತ್ತೆ ಗದೆಯನ್ನು ಹಿಡಿದನು.
ತಾಂ ಚ ವೇಗೇನ ಚಿಕ್ಷೇಪ ಕಾಲನೇಮಿರಥಂ ಪ್ರತಿ ಸಾ ಪಪಾತ ಶಿರಸ್ಯುಗ್ರಾ ವಿಪುಲಾ ಕಾಲನೇಮಿನಃ
ಆ ಗದೆಯನ್ನು ಕಾಲನೇಮಿ ವೇಗವಾಗಿ ವಿಷ್ಣುವಿನ ರಥದ ಕಡೆಗೆ ಎಸೆದನು, ಅದು ಭಾರವಾಗಿ ಕಾಲನೇಮಿಯ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಬಿದ್ದು ಬಿದ್ದಿತು.