નમો નમસ્તે ઽસ્તુ મનોહરાય નમો નમસ્તે ઽસ્તુ રણોત્કટાય નમો મયૂરોજ્જ્વલવાહનાય નમો ઽસ્તુ કેયૂરધરાય તુભ્યમ્
મનોહર સ્વરૂપ ધરાવનાર, યુદ્ધમાં પરાક્રમી, તેજસ્વી મોર પર સવાર, અને સુંદર કેઉર ધારણ કરનાર ભગવાન, તમને repeatedly વંદન.
નમો ધૃતોદગ્રપતાકિને નમસ્તે નમઃ પ્રભાવપ્રણતાય તે ઽસ્તુ નમસ્તે નમસ્તે વરવીર્યશાલિને કૃપાપરો નો ભવ ભવ્યમૂર્તે
ઉચ્ચ ધ્વજ ધારણ કરનાર, શક્તિથી સૌને મંત્રમુગ્ધ કરનાર, શ્રેષ્ઠ પરાક્રમ ધરાવનાર, ભવિષ્યના કલ્યાણરૂપ, હંમેશા અમારે દયાળુ રહો.
ક્રિયાપરા યજ્ઞપતિં ચ સ્તુત્વા વિનેમુરેવં ત્વમરાધિપાદ્યાઃ એવં તદા ષડ્વદનસ્તુ સેન્દ્રાન્ ઉવાચ તુષ્ટશ્ચ ગુહસ્તતસ્તાન્ નિરીક્ષ્ય નેત્રૈરમલૈઃ સુરેશાઞ્ શત્રૂન્હનિષ્યામિ ગતજ્વરાઃ સ્થ
કર્મપ્રધાન અને યજ્ઞના સ્વામીનું સ્તુતિ કરીને, બધા દેવતાઓ અને તેમના નેતાઓએ નમન કર્યું. ત્યારે પ્રસન્ન થયેલા ષણમુખે શુદ્ધ દૃષ્ટિથી તેમને જોયા અને કહ્યું: 'હું તમારા દુશ્મનોનો નાશ કરીશ, તમે નિર્ભય રહો.'
કં વઃ કામં પ્રયચ્છામિ દેવતા બ્રૂત નિર્વૃતાઃ યદ્યપ્યસાધ્યં હૃદ્યં વો હૃદયે ચિન્તિતં પરમ્
'દેવતાઓ, હું તમને કયો વર આપું? નિરાંતે કહો. જો તમારું મનગમતું કંઈ અઘરું પણ હોય, તો પણ કહો.'
ઇત્યુક્તાસ્તુ સુરાસ્તેન પ્રોચુઃ પ્રણતમૌલયઃ સર્વ એવ મહાત્માનં ગુહં તદ્ગતમાનસાઃ
તેવી રીતે ભગવાને પૂછ્યા પછી, બધા દેવોએ માથું નમાવી, મનથી મહાત્મા ગુહાની સ્તુતિ કરી.
દૈત્યેન્દ્રસ્તારકો નામ સર્વામરકુલાન્તકૃત્ બલવાન્દુર્જયો દુષ્ટો દુરાચારો ઽતિકોપનઃ તમેવ જહિ હૃદ્યો ઽર્થ એષો ઽસ્માકં ભયાપહ
'તારક નામનો દૈત્યરાજ, જે બધા દેવકુળનો વિનાશક, શક્તિશાળી, અપરાજિત, દુષ્ટ અને અત્યંત ક્રોધી છે—એના વિનાશ કરો; એ જ અમારો હૃદયથી ઇચ્છિત અને ભય દૂર કરનાર વર છે.'
એવમુક્તસ્તથેત્યુક્ત્વા સર્વામરપદાનુગઃ જગામ જગતાં નાથઃ સ્તૂયમાનો ઽમરેશ્વરૈઃ
આ રીતે વિનંતી સાંભળી, ભગવાને 'તેથી જ થાશે' એમ કહ્યું અને બધા દેવદળ સાથે, દેવોના સ્વામીઓ દ્વારા સ્તુતિ થતો, જગતના સ્વામી પ્રસ્થાન કર્યો.
તારકસ્ય વધાર્થાય જગતઃ કણ્ટકસ્ય વૈ તતશ્ચ પ્રેષયામાસ શક્રો લબ્ધસમાશ્રયઃ
જગતના કાંટા એવા તારકના વિનાશ માટે, ઇન્દ્રે સહાય પ્રાપ્ત કરી, આગળ પગલાં લીધાં.
દૂતં દાનવસિંહસ્ય પરુષાક્ષરવાદિનમ્ સ તુ ગત્વાબ્રવીદ્દૈત્યં નિર્ભયો ભીમદર્શનઃ
દૈત્યસિંહ પાસે, કઠોર શબ્દો બોલતો એક દૂત મોકલાયો; એ નિર્ભય અને ભયાનક દેખાવ ધરાવતો દૂત ત્યાં જઈ દૈત્યને સંદેશ આપ્યો.
શક્રસ્ત્વામાહ દેવેશો દૈત્યકેતો દિવસ્પતિઃ તારકાસુર તચ્છ્રુત્વા ઘટશક્ત્યા યથેચ્છયા
'દૈત્યકુલના ધ્વજ, દૈત્યરાજ તારક, દેવોના સ્વામી ઇન્દ્રે તમને સંદેશો મોકલ્યો છે.' આ સાંભળીને તારકાસુરે પોતાની શક્તિથી મનગમતું વર્તન કર્યું.
યજ્જગદ્દલનાદાપ્તં કિલ્બિષં દાનવ ત્વયા તસ્યાહં શાસકસ્તે ઽદ્ય રાજાસ્મિ ભુવનત્રયે
હે દાનવ, તું જે પાપ જગતને દુઃખ આપીને મેળવ્યું છે, આજે હું તારો શાસક છું અને ત્રણે લોકનો રાજા બનીને તને દંડ આપનાર છું.
શ્રુત્વૈતદ્દૂતવચનં કોપસંરક્તલોચનઃ ઉવાચ દૂતં દુષ્ટાત્મા નષ્ટપ્રાયવિભૂતિકઃ
દૂતના આ વચન સાંભળી, ક્રોધથી આંખો લાલ થયેલા, દુષ્ટ હૃદય અને લગભગ પોતાની મહિમા ગુમાવનાર એ દાનવે દૂતને કહ્યું.
દૃષ્ટં તે પૌરુષં શક્ર રણેષુ શતશો મયા નિસ્ત્રપત્વાન્ન તે લજ્જા વિદ્યતે શક્ર દુર્મતે
હે ઇન્દ્ર, મેં યુદ્ધમાં અનેકવાર તારી પુરુષાઈ જોઈ છે; તને શરમ નથી, તેથી તું લાજ અનુભવતો નથી, હે દુર્મતિ ઇન્દ્ર.
એવમુક્તે ગતે દૂતે ચિન્તયામાસ દાનવઃ નાલબ્ધસંશ્રયઃ શક્રો વક્તુમેવં હિ ચાર્હતિ
આ રીતે દૂત બોલી ગયો પછી, દાનવે વિચાર્યું: 'ઇન્દ્રે ક્યાંય આશરો મળ્યો નથી, તેથી એ આવું બોલવાનો અધિકારી છે.'
જિતઃ સ શક્રો નાકસ્માજ્ જાયતે સંશ્રયાશ્રયઃ નિમિત્તાનિ ચ દુષ્ટાનિ સો ઽપશ્યદ્દુષ્ટચેષ્ટિતઃ
એ ઇન્દ્ર તો હાર્યો છે, એ ક્યાંયથી એમ જ ઊભો થતો નથી; એ તો આશ્રય શોધનાર છે. દુષ્ટ દાનવે પોતાના દુષ્કર્મો અને અશુભ સંકેતો જોયા.
પાંશુવર્ષમસૃક્પાતં ગગનાદવનીતલે ભુજનેત્રપ્રકમ્પં ચ વક્ત્રશોષમનોભ્રમમ્
એણે ધૂળની વરસાદ, આકાશથી જમીન પર લોહીની ધારા, હાથ અને આંખોના કંપન, મોઢું સુકાઈ જવું અને મનમાં ગભરાટ જોયો.
સ્વકાન્તાવક્ત્રપદ્માનાં મ્લાનતાં ચ વ્યલોકયત્ દુષ્ટાંશ્ચ પ્રાણિનો રૌદ્રાન્ સો ઽપશ્યદ્દુષ્ટવેદિનઃ
એણે પોતાની પ્રિયાઓના મુખકમળો મલિન થતાં જોયા અને દુષ્ટ, ભયાનક અને કુપથ દર્શાવનારા પ્રાણીઓ પણ જોયા.
તદચિન્ત્વૈવ દિતિજો ન્યસ્તચિન્તો ઽભવત્ક્ષણાત્ યાવદ્ગજઘટાઘણ્ટારણત્કારરવોત્કટામ્
આવી રીતે વિચારતાં જ દિતિપુત્રે તરત ચિંતા છોડી દીધી, ત્યાં સુધી કે હાથીઓના ટોળાંઓની અથડામણ અને ઘંટારવનો ભયાનક અવાજ સંભળાયો.
તદ્વત્તુરગસંઘાતક્ષુણ્ણભૂરેણુપિઞ્જરામ્ ચઞ્ચલસ્યન્દનોદગ્રધ્વજરાજિવિરાજિતામ્
એણે ઘોડાના ટોળાંઓએ પામરેલી ધૂળથી પીળાશ પડેલી ધરતી અને ઝડપથી દોડતાં રથોના ધ્વજોથી શોભાયમાન ભૂમિ જોઈ.
વિમાનૈશ્ચાદ્ભુતાકારૈશ્ ચલિતામરચામરૈઃ તાં ભૂષણનિબદ્ધાં ચ કિંનરોદ્ગતિનાદિતામ્
એણે અદભુત આકારવાળા વિમાનો, જેમના અમર ચામરાં લહેરાઈ રહ્યાં હતાં, અને કિનરગીતોથી ગુંજતી, આભૂષણોથી શોભાયમાન સેના જોઈ.
નાનાનાકતરૂત્ફુલ્લકુસુમાપીડધારિણીમ્ વિકોશાસ્ત્રપરિષ્કારાં વર્મનિર્મલદર્શનામ્
એણે અનેક પ્રકારના વૃક્ષોના ફૂલોથી ભરેલા ગુચ્છો, ખુલ્લા શસ્ત્રો અને નિર્મળ કવચોથી તેજસ્વી એ સેના જોઈ.
બન્દ્યુદ્ઘુષ્ટસ્તુતિરવાં નાનાવાદ્યનિનાદિતામ્ સેનાં નાકસદાં દૈત્યઃ પ્રાસાદસ્થો વ્યલોકયત્
એ દૈત્યએ પોતાના મહેલમાંથી સ્વર્ગવાસીઓની સેના જોઈ, જ્યાં બાંધ-ગાયકના જયઘોષ અને સ્તુતિઓ તથા વિવિધ વાદ્યોના અવાજ ગુંજી રહ્યા હતા.
ચિન્તયામાસ સ તદા કિંચિદુદ્ભ્રાન્તમાનસઃ અપૂર્વઃ કો ભવેદ્યોદ્ધા યો મયા ન વિનિર્જિતઃ
પછી, થોડું ગભરાયેલું મન લઈને એ વિચારવા લાગ્યો: 'આવો અજાણ્યો યુદ્ધવીર કોણ છે, જેને હું હજી સુધી હરાવી શક્યો નથી?'
તતશ્ચિન્તાકુલો દૈત્યઃ શુશ્રાવ કટુકાક્ષરમ્ સિદ્ધબન્દિભિરુદ્ઘુષ્ટમ્ ઇદં હૃદયદારણમ્
પછી ચિંતાથી વ્યાકુળ થયેલા દૈત્યએ, સિદ્ધો અને બાંધો દ્વારા ઉચ્ચારવામાં આવેલું, હૃદય ચીરી નાખે એવું કઠોર વચન સાંભળ્યું.
જયાતુલશક્તિદીધિતિપિઞ્જર ભુજદણ્ડચણ્ડરણરભસ । સુરવદન કુમુદકાનન-વિકાસનેન્દો કુમાર જય દિતિજકુલમહોદધિવડવાનલ
જય હો, તારી અસમાન શક્તિની તેજસ્વી કિરણો, યુદ્ધમાં ભયાનક બાહુઓ! દેવોના આનંદ, દેવમુખના કમળોને ખીલાવનાર ચંદ્ર, કુમાર, જય હો, દૈત્યકુળના મહાસાગરને સુકાવી નાખનાર અગ્નિ!
ષણ્મુખ મધુરરવમયૂરરથ સુરમુકુટકોટિઘટ્ટિતચરણનખાઙ્કુરમહાસન । જય લલિતચૂડાકલાપનવવિમલદલકમલકાન્ત દૈત્યવંશદુઃસહદાવાનલ
જય હો, છમુખી, મધુર અવાજવાળા મોરરથવાળા, દેવમુકુટોની ટોચ સાથે તારા પગના નખોથી મહાન આસન ધરાવનારા! સુંદર શિખર પર તાજા, નિર્મળ કમળપાંદડાથી શોભાયમાન, દૈત્યવંશ માટે અસહ્ય જંગલ અગ્નિ, તને જય હો!
જય વિશાખ વિભો જય સકલલોકતારક જય દેવસેનાનાયક । સ્કન્દ જય ગૌરીનન્દન ઘણ્ટાપ્રિય પ્રિય વિશાખ વિભો ધૃતપતાકપ્રકીર્ણપટલ । કનકભૂષણ ભાસુરદિનકરચ્છાય
જય હો, વિશાખ સ્વામી! જય હો, સર્વ લોકના રક્ષક! જય હો, દેવસેનાના નાયક! સ્કંદ, જય હો, ગૌરીપુત્ર, ઘંટાપ્રિય, પ્રિય વિશાખ, ધ્વજાવાળા, સુવર્ણ આભૂષણોથી શોભાયમાન અને સૂર્ય જેવું તેજ ધરાવનારા!
જય જનિતસંભ્રમ લીલાલૂનાખિલારાતે જય સકલલોકતારક દિતિજાસુરવરતારકાન્તક । સ્કન્દ જય બાલ સપ્તવાસર જય ભુવનાવલિશોકવિનાશન
જય હો, જે રમતમાં જ તમામ શત્રુઓમાં ભય પેદા કરે છે! જય હો, સર્વ લોકના રક્ષક, દિતિના શ્રેષ્ઠ અસુરો અને તારકનો વિનાશક! સ્કંદ, જય હો, સાત દિવસના બાળ, ભુવનોના દુઃખનો નાશક!
શ્રુત્વૈતત્તારકઃ સર્વમ્ ઉદ્ઘુષ્ટં દેવબન્દિભિઃ સસ્માર બ્રહ્મણો વાક્યં વધં બાલાદુપસ્થિતમ્
આ બધું દેવગાનોએ ઉંચે અવાજે જાહેર કર્યું ત્યારે તારકાસુરે બ્રહ્માજીના વચન યાદ કર્યા અને સમજ્યું કે હવે તેનો અંત નજીક આવ્યો છે.
સ્મૃત્વા ઘર્માર્દ્રસર્વાઙ્ગઃ પદાતિરપદાનુગઃ મન્દિરાન્નિર્જગામાશુ શોકગ્રસ્તેન ચેતસા
આ યાદ કરતાં જ, આખું શરીર પસીનાથી ભીંજાયેલું અને મન દુઃખથી ભરેલું પદાતિ તરત મહેલમાંથી બહાર નીકળી ગયો.