વાયવો વારિદાશ્ચાસન્ સંમાર્જનવિધૌ ગિરેઃ હર્મ્યેષુ શ્રીઃ સ્વયં દેવી કૃતનાનાપ્રસાધના
પર્વતના મહેલો સાફ કરવા માટે પવન અને વાદળોએ સેવા આપી; શ્રીદેવીએ જાતે જ ઉમાને વિવિધ આભૂષણોથી શણગારેલી.
કાન્તિઃ સર્વેષુ ભાવેષુ ઋદ્ધિશ્ચાભવદાકુલા ચિન્તામણિપ્રભૃતયો રત્નાઃ શૈલં સમન્તતઃ
દરેક વસ્તુમાં તેજ છવાઈ ગયું અને સર્વત્ર સમૃદ્ધિ છવાઈ; ચિંતામણિ જેવા રત્નો અને અનેક કિંમતી પથ્થરો પર્વતને ચારેય બાજુથી ઘેરી રહ્યા.
ઉપતસ્થુર્નગાશ્ચાપિ કલ્પકામમહાદ્રુમાઃ ઓષધ્યો મૂર્તિમત્યશ્ચ દિવ્યૌષધિસમન્વિતાઃ
નાગો, કલ્પવૃક્ષો અને મહાન દિવ્ય વૃક્ષો, તેમજ દૈવી ગુણોથી યુક્ત ઔષધિઓએ પણ ત્યાં હાજરી આપી.
રસાશ્ચ ધાતવશ્ચૈવ સર્વે શૈલસ્ય કિંકરાઃ કિંકરાસ્તસ્ય શૈલસ્ય વ્યગ્રાશ્ચાજ્ઞાનુવર્તિનઃ
પર્વતના બધા રસો અને ધાતુઓ તેની સેવા માટે તત્પર અને આજ્ઞાકારી બની ગયા.
નદ્યઃ સમુદ્રા નિખિલાઃ સ્થાવરં જઙ્ગમં ચ યત્ તત્સર્વં હિમશૈલસ્ય મહિમાનમવર્ધયત્
બધી નદીઓ, સમુદ્રો અને સ્થાવર-જંગમ સર્વે, હિમાલયના મહિમાને વધારવા લાગ્યા.
અભવન્મુનયો નાગા યક્ષગન્ધર્વકિંનરાઃ શંકરસ્યાપિ વિબુધા ગન્ધમાદનપર્વતે
મુનિઓ, નાગો, યક્ષો, ગંધર્વો, કિન્નરો અને શિવજીના દેવતાઓ પણ ગંધમાદન પર્વત પર એકઠા થયા.
સર્વે મણ્ડનસંભારાસ્ તસ્થુર્નિર્મલમૂર્તયઃ શર્વસ્યાપિ જટાજૂટે ચન્દ્રખણ્ડં પિતામહઃ
બધા શૃંગારના ઉપકરણો શુદ્ધ રૂપે તૈયાર હતા; શર્વના જટાજૂટમાં પણ ચાંદનીનો ટુકડો, હે પિતામહ, શોભતો હતો.
બબન્ધ પ્રણયોદારવિસ્ફારિતવિલોચનઃ કપાલમાલાં વિપુલાં ચામુણ્ડા મૂર્ધ્ન્યબન્ધયત્
ચામુંડાએ પ્રેમથી ભરી આંખોથી વિશાળ ખોપરાંની માળા બાંધી અને તે ભગવાનના માથા પર ગાંઠી.
ઉવાચ ચાપિ વચનં પુત્રં જનય શંકર યો દૈત્યેન્દ્રકુલં હત્વા માં રક્તૈસ્તર્પયિષ્યતિ
પછી તેણે કહ્યું: 'હે શંકર, એવો પુત્ર ઉત્પન્ન કરજે કે જે દૈત્યરાજાઓના કુળને સંહાર કરીને તેમના લોહીથી મને તૃપ્ત કરે.'
સૌરિર્ જ્વલચ્છિરોરત્નમુકુટં ચાનલોલ્બણમ્ ભુજગાભરણં ગૃહ્ય સજ્જં શંભોઃ પુરો ઽભવત્
સૌરી, જ્વલંત તાજ અને સાપના આભૂષણો ધારણ કરીને, શંભુની સામે તૈયાર ઊભો રહ્યો.
શક્રો ગજાજિનં તસ્ય વસાભ્યક્તાગ્રપલ્લવમ્ દધ્રે સરભસં સ્વિદ્યદ્ વિસ્તીર્ણમુખપઙ્કજમ્
ઇન્દ્રે ઉત્સાહથી હાથીની ચામડી પહેરી, જેના કિનારા ચરબીથી મસળાયેલા હતા, અને તેનું વિશાળ કમળ જેવા ચહેરા પર પરિશ્રમથી ઘમ આવી ગયો હતો.
વાયુશ્ચ વિપુલં તીક્ષ્ણશૃઙ્ગં હિમગિરિપ્રભમ્ વૃષં વિભૂષયામાસ હરયાનં મહૌજસમ્
વાયુએ મહાન, તીક્ષ્ણ શિંગાવાળું, હિમાલય જેવી કાંતિ ધરાવતું અને હરાનું શક્તિશાળી વાહન એવા વાછરડાને શણગારી દીધો.
વિતેનુર્નયનાન્તઃસ્થાઃ શમ્ભોઃ સૂર્યાનલેન્દવઃ સ્વાં દ્યુતિં લોકનાથસ્ય જગતઃ કર્મસાક્ષિણઃ
શંભુના નેત્રોમાં વસતા સૂર્ય, અગ્નિ અને ચંદ્રે પોતાના તેજથી જગતના સ્વામી અને સર્વ કર્મોના સાક્ષી એવા ભગવાનને પ્રકાશિત કર્યા.
ચિતાભસ્મ સમાધાય કપાલે રજતપ્રભમ્ મનુજાસ્થિમયીં માલામ્ આબબન્ધ ચ પાણિના
તેણે ચાંદી જેવી ચમકતી સ્મશાનભસ્મ કપાળ પર લગાવી અને પોતાના હાથથી માનવ હાડકાંની માળા બાંધી.
પ્રેતાધિપઃ પુરો દ્વારે સગદઃ સમવર્તત નાનાકારમહારત્નભૂષણં ધનદાહૃતમ્
પ્રેતોના રાજા દ્વાર પર ગદા લઈને ઊભો રહ્યો, ધનના દેવ દ્વારા લાવવામાં આવેલા વિવિધ રૂપ અને મહાન રત્નોથી શોભિત.
વિહાયોદગ્રસર્પેન્દ્રકટકેન સ્વપાણિના કર્ણોત્તંસં ચકારેશો વાસુકિં તક્ષકં સ્વયમ્
પોતાના હાથમાંથી સુંદર સાપની કડકડી દૂર કરીને, ભગવાને પોતે જ વાસુકિ અને તક્ષકને કાનના કુંડળ તરીકે ધારણ કર્યા.
જલાધીશાહૃતાં સ્થાસ્નુપ્રસૂનાવેષ્ટિતાં પૃથક્ તતસ્તુ તે ગણાધીશા વિનયાત્તત્ર વીરકમ્
પછી, સમુદ્રના દેવો દ્વારા લાવવામાં આવેલા તાજા ફૂલો વડે શોભિત, વિરકને ગણા અધિપતિઓએ ભક્તિપૂર્વક અલગથી હાજર કર્યો.
પ્રોચુર્વ્યગ્રાકૃતે ત્વં ગાં સમાવેદય શૂલિને નિષ્પન્નાભરણં દેવં પ્રસાધ્યેશં પ્રસાધનૈઃ
તેઓ વ્યસ્તતાથી કહેવા લાગ્યા: 'હે ત્રિશૂલધારી, પૃથ્વી પર જાણ કરી દે કે ભગવાન હવે શણગાર અને આભૂષણોથી સંપૂર્ણ તૈયાર છે.'
સપ્ત વારિધયસ્તસ્થુઃ કર્તું દર્પણવિભ્રમમ્ તતો વિલોકિતાત્માનં મહામ્બુધિજલોદરે
સાતે મહાસાગરો દરપણ બની ઊભા રહ્યા, અને ભગવાને મહાસાગરના વિશાળ પાણીમાં પોતાનું પ્રતિબિંબ જોયું.
ધરામાલિઙ્ગ્ય જાનુભ્યાં સ્થાણું પ્રોવાચ કેશવઃ શોભસે દેવ રૂપેણ જગદાનન્દદાયિના
પૃથ્વીને ઘૂંટણથી અડકાવી, કેશવે સ્થાણુને કહ્યું: 'હે દેવ, તું જે રૂપે જગતને આનંદ આપતો છે, તે રૂપે તેજસ્વી લાગે છે.'
માતરઃ પ્રેરયન્ કામવધૂં વૈધવ્યચિહ્નિતામ્ કાલો ઽયમિતિ ચાલક્ષ્ય પ્રકારેઙ્ગિતસંજ્ઞયા
માતાઓએ વિધવા તરીકેના લક્ષણોથી યુક્ત કામદેવીને મોકલી, સંકેતથી બતાવ્યું કે હવે યોગ્ય સમય આવ્યો છે.
તતસ્તાશ્ચોદિતા દેવમ્ ઊચુઃ પ્રહસિતાનનાઃ રતિઃ પુરસ્તવ પ્રાપ્તા નાભાતિ મદનોજ્ઝિતા
પછી, દેવીઓએ પ્રસન્ન ચહેરાથી ભગવાનને કહ્યું: 'રતિ, મદન વિના, તમારી સામે આવી છે.'
તતસ્તાં સંનિર્વાયાહ વામહસ્તાગ્રસંજ્ઞયા પ્રયાણં ગિરિજાવક્ત્રદર્શનોત્સુકમાનસઃ
પછી તેણે ડાબા હાથના ઇશારે તેને વિદાય આપી, અને મનથી ગિરિજાના મુખદર્શન માટે ઉત્સુક રહ્યો.
તતો હરો હિમગિરિકન્દરાકૃતિં સિતં કશામૃદુહતિભિઃ પ્રચોદયત્ મહાવૃષં ગણતુમુલાહિતેક્ષણં સ ભૂધરાનશનિરિવ પ્રકમ્પયન્
પછી હરાએ હિમાલયની ગુફા જેવો સફેદ મહાવૃષભને નરમ કશાથી હાંકી દીધો; તેની ભયાનક નજરે બધા ગણોને વિખેર્યા અને પર્વતોને વીજળીની જેમ ધ્રુજાવી દીધા.
તતો હરિર્દ્રુતપદપદ્ધતિઃ પુરઃ પુરઃસરાન્દ્રુમનિકરેષુ સંશ્રિતાન્ ધરારજઃશબલિતભૂષણો ઽબ્રવીત્ પ્રયાત મા કુરુત પથો ઽસ્ય સંકટમ્
પછી હરિ, ધરતીની ધૂળથી શોભાયમાન અને ઝડપી પગલાં ભરતાં, જે લોકો વનમાં મોટા વૃક્ષોની છાયામાં આશરો લીધો હતો, તેમના સામે આવી બોલ્યા: 'ચાલો, આ રસ્તો અવરોધો નહીં.'
પ્રભોઃ પુનઃ પ્રથમનિયોગમૂર્જયન્ સુતો ઽબ્રવીદ્ ભ્રુકુટિમુખો ઽપિ વીરકઃ વિયચ્ચરા વિયતિ કિમસ્તિ કાન્તકં પ્રયાત નો ધરણિધરાવિદૂરતઃ
પ્રભુના પ્રથમ આદેશથી ઉત્સાહિત થયેલો પુત્ર, ભ્રુકુટિ ચઢાવતાં પણ, બોલ્યો: 'આકાશમાં ઉડનારા માટે કયું કાંટું છે? ચાલો, પર્વતથી દૂર ન રહો.'
મહાર્ણવાઃ કુરુત શિલોપમં પયઃ સુરદ્વિષાગમનમહાતિકર્દમમ્ ગણેશ્વરાશ્ ચપલતયા ન ગમ્યતાં સુરેશ્વરૈઃ સ્થિરમતિભિર્ નિરીક્ષ્યતે
મહાસાગર પોતાનું પાણી પથ્થર જેવું કરે, કેમ કે દેવોના દુશ્મનોના આવવાથી મોટો કાદવ થયો છે. હે ગણેશ્વરો, ચંચળતાથી આગળ ન વધો; સ્થિર મનવાળા દેવોના રાજાઓ જોઈ રહ્યા છે.
ન ભૃઙ્ગિણા સ્વતનુમવેક્ષ્ય નીયતે પિનાકિનઃ પૃથુમુખમણ્ડમ્ અગ્રતઃ વૃથા યમઃ પ્રકટિતદન્તકોટરં ત્વમાયુધં વહસિ વિહાય સંભ્રમમ્
મધમાખી પોતાનું રૂપ આગળ લઈ જતી નથી, ને પિનાકધારી શિવ પણ પહોળા ચહેરા સાથે આગળ નથી જતા. યમ પણ વ્યર્થમાં પોતાના દાંત દેખાડતાં હથિયાર લઈ જાય છે, પણ ઉતાવળ છોડી દે છે.
પદં ન યદ્રથતુરગૈઃ પુરદ્વિષઃ પ્રમુચ્યતે બહુતરમાતૃસંકુલમ્ અમી સુરાઃ પૃથગનુયાયિભિર્વૃતાઃ પદાતયો દ્વિગુણપથાન્ હરપ્રિયાઃ
પુરવિનાશકના રથના ઘોડાઓનું પગલું માતાઓની ભીડમાંથી મુક્ત થતું નથી. આ દેવતાઓ અલગ-અલગ અનુયાયીઓથી ઘેરાયેલા છે, એ બધા પગપાળા છે; હરપ્રિયાના અનુયાયીઓ બે રસ્તે જાય છે.
સ્વવાહનૈઃ પવનવિધૂતચામરૈશ્ ચલધ્વજૈર્વ્રજત વિહારશાલિભિઃ સુરાઃ સ્વકં કિમિતિ સરાગમૂર્જિતં વિચાર્યતે નિયતલયત્રયાનુગમ્
દેવતાઓ પોતાની સવારીઓ પર, પવનથી હલનારા ચામરાં અને લહેરાતા ધ્વજ સાથે આનંદમાં વિહાર કરતા જાય છે. પણ તેઓ કેમ પોતાના, રસથી ભરેલા, ત્રણ નિશ્ચિત સ્થાનના અનુસરણને વિચારે છે?