લબ્ધસંજ્ઞઃ ક્ષણાદ્વિષ્ણુશ્ ચક્રં જગ્રાહ દુર્ધરમ્ દાનવેન્દ્રવસાસિક્તં પિશિતાશનકોન્મુખમ્
વિષ્ણુ થોડીવારમાં જ સંજ્ઞાનમાં આવીને, દૈત્યરાજાના લોહીથી ભીંજાયેલા અને માંસખોરો તરફ વળેલા, પકડવા દુષ્કર એવા ચક્રને પકડી લીધું.
મુમોચ દાનવેન્દ્રસ્ય દૃઢં વક્ષસિ કેશવઃ પપાત ચક્રં દૈત્યસ્ય હૃદયે ભાસ્કરદ્યુતિ
કેશવે તે ચક્ર દૈત્યરાજાના મજબૂત છાતી પર ફેંક્યું; સૂર્ય સમાન તેજવાળું ચક્ર દૈત્યના હૃદય પર પડ્યું.
વ્યશીર્યત તતઃ કાયે નીલોત્પલમિવાશ્મનિ તતો વજ્રં મહેન્દ્રસ્તુ પ્રમુમોચાર્ચિતં ચિરમ્
પછી તે ચક્ર તેની દેહ પર એવી રીતે તૂટી પડ્યું જેમ કે નીલકમળ પથ્થર પર તૂટી જાય; ત્યારબાદ મહેન્દ્રે લાંબા સમયથી સંભાળેલું વજ્ર છોડ્યું.
યસ્મિઞ્જયાશા શક્રસ્ય દાનવેન્દ્રરણે ત્વભૂત્ તારકસ્ય સુસંપ્રાપ્ય શરીરં શૌર્યશાલિનઃ
તે યુદ્ધમાં, જ્યાં ઇન્દ્રની વિજયની આશા દૈત્યરાજા પર હતી, ત્યાં શૂરવીર તારકને ઘાયલ કરવામાં આવ્યો અને તેનું શરીર પામવામાં આવ્યું.
વ્યશીર્યત વિકીર્ણાર્ચિઃ શતધા ખણ્ડતાં ગતમ્ વિનાશમગમન્મુક્તં વાયુનાસુરવક્ષસિ
તે વજ્ર તૂટી ગયું, તેની જ્યોતિ四 બાજુ ફાટી પડી, અને તે સો ભાગમાં વિખૂટી ગયું; વાયુએ દૈત્યના છાતી પર છોડેલું વજ્ર પણ વિનાશ પામ્યું.
જ્વલિતં જ્વલનાભાસમ્ અઙ્કુશં કુલિશં યથા વિનાશમાગતં દૃષ્ટ્વા વાયુશ્ચાઙ્કુશમાહવે
જ્વલંત, અગ્નિ સમાન અંકુશ પણ વજ્રની જેમ તૂટી ગયો; યુદ્ધમાં અંકુશનો નાશ જોઈને વાયુ પણ (હારી ગયો).
રુષ્ટઃ શૈલેન્દ્રમુત્પાટ્ય પુષ્પિતદ્રુમકન્દરમ્ ચિક્ષેપ દાનવેન્દ્રાય પઞ્ચયોજનવિસ્તૃતમ્
ક્રોધથી ભરાઈ, તેણે ફૂલેલા વૃક્ષો અને ગુફાઓથી ભરેલો એક મોટો પર્વત ઉખાડી લીધો અને પાંચ યોજન જેટલી પહોળાઈ ધરાવતો એ પર્વત દાનવોના રાજા પર ફેંકી દીધો.
મહીધરં તમ્ આયાન્તં દૈત્યઃ સ્મિતમુખસ્તદા જગ્રાહ વામહસ્તેન બાલકન્દુકલીલયા
એ પર્વત તેની તરફ આવી રહ્યો હતો ત્યારે દૈત્યએ હસતાં મુખે, ડાબા હાથથી, જાણે બાળકની દોડતી ગોળી હોય તેમ, એ પર્વત પકડી લીધો.
તતો દણ્ડં સમુદ્યમ્ય કૃતાન્તઃ ક્રોધમૂર્છિતઃ દૈત્યેન્દ્રં મૂર્ધ્નિ ચિક્ષેપ ભ્રામ્ય વેગેન દુર્જયઃ
પછી યમરાજે, ગુસ્સામાં આવી, પોતાનો દંડ ઊંચક્યો અને જોરથી ફેરવીને અપરાજિત શક્તિથી દૈત્યરાજના માથા પર ફેંકી દીધો.
સો ઽસુરસ્યાપતન્મૂર્ધ્નિ દૈત્યસ્તં ચ ન બુદ્ધવાન્ કલ્પાન્તદહનાલોકામ્ અજય્યાં જ્વલનસ્તતઃ
એ દંડ દૈત્યના માથે પડ્યો, પણ દૈત્યને ખબર પણ પડી નહીં, કારણ કે એ દંડ પ્રલયકાળની અગ્નિ જેવી તેજસ્વી અને અજેય હતી.
શક્તિં ચિક્ષેપ દુર્ધર્ષાં દાનવેન્દ્રાય સંયુગે નવા શિરીષમાલેવ સાસ્ય વક્ષસ્યરાજત
પછી તેણે યુદ્ધમાં દાનવોના રાજા પર એક ભયાનક શક્તિ ફેંકી, જે તાજા શિરીષના ફૂલ જેવી લાગી અને સીધી જઈને દૈત્યના છાતી પર ઝળહળી ઉઠી.
તતઃ ખડ્ગં સમાકૃષ્ય કોશાદ્ આકાશનિર્મલમ્ ભાસિતાસિતદિગ્ભાગં લોકપાલો ઽપિ નિરૃતિઃ
પછી નિૃતિએ, જે લોકપાલ છે, પોતાનો તલવાર નિર્મળ કોશમાંથી ખેંચી કાઢ્યો, જેનું તેજ અંધકારમય દિશાઓને પણ પ્રકાશિત કરી રહ્યું હતું.
ચિક્ષેપ દાનવેન્દ્રાય તસ્ય મૂર્ધ્નિ પપાત ચ પતિતશ્ચાગમત્ખડ્ગઃ સ શીઘ્રં શતખણ્ડતામ્
એ તલવાર દૈત્યના રાજા પર ફેંકવામાં આવ્યો અને એના માથે પડ્યો, પણ પડતાં જ એ તલવાર તરત જ સો ટુકડામાં તૂટી ગયો.
જલેશસ્તૂગ્રદુર્ધર્ષં વિષપાવકભૈરવમ્ મુમોચ પાશં દૈત્યસ્ય ભુજબન્ધાભિલાષુકઃ
પછી જળદેવે, જે ભયાનક અને અપરાજેય છે, ઝેર જેવી અગ્નિથી ધધકતો એક ફાંસ છોડ્યો, દૈત્યના હાથ બાંધવા માટે.
સ દૈત્યભુજમાસાદ્ય સર્પઃ સદ્યો વ્યપદ્યત સ્ફુટિતક્રકચક્રૂરદશનાલિર્ મહાહનુઃ
એ સાપ દૈત્યના હાથને સ્પર્શતાં જ તરત નષ્ટ થઈ ગયો, એની મોટી જાંઘ અને કરડવા માટેના કટારાં દાંત તૂટી પડ્યા.
તતો ઽશ્વિનૌ સમરુતઃ સસાધ્યાઃ સમહોરગાઃ યક્ષરાક્ષસગન્ધર્વા દિવ્યનાનાસ્ત્રપાણયઃ
પછી અશ્વિનીકુમારો, મારુતો, સાધ્યો, મહાન સર્પો, યક્ષો, રાક્ષસો અને ગંધર્વો—allે વિવિધ દૈવી શસ્ત્રો સાથે એકઠા થયા.
જઘ્નુર્દૈત્યેશ્વરં સર્વે સમ્ભૂય સુમહાબલાઃ ન ચાસ્ત્રાણ્યસ્ય સજન્તિ ગાત્રે વજ્રાચલોપમે
આ બધા મહાશક્તિશાળી દેવતાઓ ભેગા થઈને દૈત્યના રાજા પર તૂટી પડ્યા, પણ એના શરીર પર કોઈ પણ શસ્ત્ર લાગ્યું નહીં, કારણ કે એ વીજળી જેવી કઠોર પર્વત સમાન હતો.
તતો રથાદવપ્લુત્ય તારકો દાનવાધિપઃ જઘાન કોટિશો દેવાન્ કરપાર્ષ્ણિભિરેવ ચ
પછી તારકાસુર, દૈત્યોના રાજા, પોતાના રથમાંથી નીચે કૂદ્યો અને માત્ર પોતાના હાથ અને પગરખાંથી લાખો દેવતાઓને મારી નાંખ્યા.
હતશેષાણિ સૈન્યાનિ દેવાનાં વિપ્રદુદ્રુવુઃ દિશો ભીતાનિ સંત્યજ્ય રણોપકરણાનિ તુ
માર્યા પછી બચેલા દેવસૈનિકો ડરીને પોતાના શસ્ત્રો ફેંકી, ચારે દિશામાં ભાગી ગયા.
લોકપાલાંસ્તતો દૈત્યો બબન્ધેન્દ્રમુખાન્રણે સકેશવાન્દૃઢૈઃ પાશૈઃ પશુમારઃ પશૂનિવ
પછી દૈત્યએ ઇન્દ્ર સહિત બધા લોકપાલોને યુદ્ધમાં પકડ્યા અને મજબૂત ફાંસથી એમના વાળ બાંધી દીધા, જેમ પશુહારી પશુઓને બાંધે છે.
સ ભૂયો રથમાસ્થાય જગામ સ્વકમાલયમ્ સિદ્ધગન્ધર્વસંઘુષ્ટવિપુલાચલમસ્તકમ્
પછી ફરીથી પોતાના રથમાં બેઠો અને સિદ્ધો અને ગંધર્વોના ગીતોથી ગુંજતા પોતાના મહેલમાં પાછો ગયો.
સ્તૂયમાનો દિતિસુતૈર્ અપ્સરોભિર્વિનોદિતઃ ત્રૈલોક્યલક્ષ્મીસ્તદ્દેશે પ્રાવિશત્સ્વપુરં યથા
દિતિના પુત્રો દ્વારા સ્તુતિ પામી અને અપ્સરાઓ દ્વારા મનોરંજન મેળવી, એ ત્રણેય લોકની સમૃદ્ધિ જાણે એને જ મળી હોય તેમ, એ પોતાના શહેરમાં પ્રવેશ્યો.
નિષસાદાસને પદ્મરાગરત્નવિનિર્મિતે તતઃ કિંનરગન્ધર્વનાગનારીવિનોદિતૈઃ ક્ષણં વિનોદ્યમાનસ્તુ પ્રચલન્મણિકુણ્ડલઃ
પછી એ પદ્મરાગના રત્નોથી બનેલા સિંહાસન પર બેઠો, ઝગમગતા કુંડળ હલતા હતા અને કિનર, ગંધર્વ, નાગ અને સ્ત્રીઓ સાથે થોડો સમય આનંદ માણ્યો.
પ્રાદુરાસીત્પ્રતીહારઃ શુભ્રનીલામ્બુજામ્બરઃ સ જાનુભ્યાં મહીં ગત્વા પિહિતાસ્યઃ સ્વપાણિના
પછી દ્વારપાળ દેખાયો, જે શુદ્ધ વાદળી કમળ જેવા વસ્ત્ર પહેરેલો હતો. એ જમીન પર ઘૂંટણે વળીને, પોતાના હાથથી મોઢું ઢાંકી, હાજર થયો.
ઉવાચાનાવિલં વાક્યમ્ અલ્પાક્ષરપરિસ્ફુટમ્ દૈત્યેન્દ્રમર્કવૃન્દાનાં બિભ્રતં ભાસ્વરં વપુઃ
તે સમયે તેજસ્વી રૂપ ધારણ કરીને, દૈત્યરાજા અને સૂર્યમંડળ સામે તેમણે સ્પષ્ટ અને સંક્ષિપ્ત શબ્દોમાં, કોઈ સંશય વિના, વાત કરી.
કાલનેમિઃ સુરાન્બદ્ધાંશ્ ચાદાય દ્વારિ તિષ્ઠતિ સ વિજ્ઞાપયતિ સ્થેયં ક્વ બન્દિભિરિતિ પ્રભો
કાલનેમિ દેવતાઓને બાંધીને દ્વાર પર ઊભો છે અને કહે છે: 'પ્રભુ, બંદીઓ ક્યાં ઊભા રહે, એ જણાવો.'
તન્નિશમ્યાબ્રવીદ્દૈત્યઃ પ્રતીહારસ્ય ભાષિતમ્ યથેષ્ટં સ્થીયતામેભિર્ ગૃહં મે ભુવનત્રયમ્
પ્રતીહારના શબ્દો સાંભળી દૈત્યરાજાએ કહ્યું: 'એમને જ્યાં મન થાય ત્યાં રહેવા દો; મારું ઘર તો ત્રણેય લોક છે.'
કેવલં પાશબન્ધેન વિમુક્તૈરવિલમ્બિતમ્ એવં કૃતે તતો દેવા દૂયમાનેન ચેતસા
માત્ર દોરથી બાંધીને, વિલંબ કર્યા વિના, દેવતાઓને બાંધવામાં આવ્યા, તેમનું મન ખૂબ દુઃખી હતું.
જગ્મુર્જગદ્ગુરું દ્રષ્ટું શરણં કમલોદ્ભવમ્ નિવેદિતાસ્તે શક્રાદ્યાઃ શિરોભિર્ધરણિં ગતાઃ તુષ્ટુવુઃ સ્પષ્ટવર્ણાર્થૈર્ વચોભિઃ કમલાસનમ્
દેવતાઓ દુઃખી હૃદયે જગતના ગુરુ કમલમાંથી જન્મેલા બ્રહ્માજી પાસે આશ્રય લેવા ગયા. ઇન્દ્ર અને બીજા દેવતાઓએ માથું ઝૂકી ધરા પર નમન કર્યું અને સ્પષ્ટ અને અર્થસભર શબ્દોથી કમલાસન બ્રહ્માજીનું સ્તુતિ કરી.
ત્વમોંકારો ઽસ્યઙ્કુરાય પ્રસૂતો વિશ્વસ્યાત્માનન્તભેદસ્ય પૂર્વમ્ સમ્ભૂતસ્યાનન્તરં સત્ત્વમૂર્તે સંહારેચ્છોસ્તે નમો રુદ્રમૂર્તે
હે રુદ્રમૂર્તિવાળા, તમે ઓમકાર સ્વરૂપ છો, જગતના મૂળમાં રહેલા, અનંત પ્રકારના આત્મા, પ્રથમ પ્રગટ થયેલા અને પછી સત્તારૂપે રહેલા છો. સંહાર ઇચ્છનાર, તમને નમન છે.