મહાસાગર જેવી વિશાળ યુદ્ધભૂમિ પર રાજાઓના રાજા, નરવાહન પર આરૂઢ થઈ, યુદ્ધ માટે ઉત્સુક અને તેજસ્વી દેખાતા હતા; તેઓ બલદ પર સવાર, સંઘર્ષમાં, જાણે શિવ સ્વયં અવતરી આવ્યા હોય, તેમ પ્રગટ થયા. પૂર્વ દિશામાં હજારો આંખો ધરાવનાર ઇન્દ્ર, દક્ષિણમાં પિતૃઓના રાજા, પશ્ચિમમાં વરુણ અને ઉત્તર દિશામાં નરવાહન, એમ ચારેય દિશામાં વિશ્વના શક્તિશાળી રક્ષકોએ પોતાના-પોતાના ક્ષેત્રોનું રક્ષણ કર્યું. દેવસેનાના દરેક ભાગમાં ચારેય દિશાઓના રક્ષક દેવતાઓ સ્થિર હતા. સૂર્ય, સાત ઘોડાંઓથી ખેંચાતા રથમાં, અવિરત ગતિથી ચાલતા, તેજમય કિરણોથી ઝળહળતા, સ્વયં પ્રકાશિત થઈ રહ્યા હતા. તેમના રથનું ચક્ર ઊગતું અને અસ્ત થતું, મેરુ પર્વત અને સ્વર્ગના દ્વાર સુધી ફરતું, અવિનાશી જગતને તપાવી રહ્યું હતું. સૂર્ય, હજાર કિરણો અને અદભુત ઉર્જા સાથે, દિવસના અધિપતિ, બાર ફોર્મમાં વિશ્વમાં ફરતા, સર્વત્ર પ્રકાશ પાંગડતા. ચંદ્ર, સફેદ ઘોડા પર આરૂઢ, રથમાં શીતલ કિરણોથી ઝળહળતા, હિમાલયની જળોથી ભરપૂર તેજ સાથે, જગતને આનંદિત કરતા. તે દ્વિજોના અધિપતિ, મૃદુ beams સાથે, તારાઓના સમૂહને અનુસરી, તેમના શરીર પર સશકત શશકની છાયા, રાત્રિના અંધકારને અંત લાવનાર. આકાશના પ્રકાશદેવતાઓના અધિપતિ, રસદાતા, અનંત વનસ્પતિઓના સ્વામી, અમૃતના ભંડાર, એવા ચંદ્રદેવ. દૈત્યોએ ચંદ્રને, હિમથી સજ્જ, વિશ્વના પ્રથમ, મૃદુ અને સત્યથી ભરેલા ભાગમાં, રથ પર આરૂઢ જોઈને, આશ્ચર્યથી નિહાળ્યા. પાંચ રીતે વિભાજિત થયેલ પ્રાણ, મનુષ્યોમાં, સાત શરીર તત્વોમાં પ્રવેશી, ત્રણેય લોકમાં વિહરતો. જેણે અગ્નિનું સર્જન કર્યું, સર્વનો ઉદભવ કરનાર, સાત સ્વરમાં વસતો, શબ્દો દ્વારા હંમેશા સ્તુતિયુક્ત. જેણે પરમાત્મા તરીકે ઓળખાય, શરીર વિનાના, અવકાશમાં ગતિશીલ, શબ્દ સાથે જોડાયેલા, અત્યંત ઝડપી. એ વાયુ છે, સર્વ જીવનો જીવન, પોતાના તેજથી ઉદભવેલ; તેણે દૈત્યોને ઉલેરા કર્યો, વાદળો સામે પવન ફૂંકી. મરુતગણ, દૈવી ગંધર્વો, વિદ્યા ધારાઓના સમૂહ, તેજસ્વી તલવારોથી રમતા, જાણે ચામડી છોડીને બહાર નીકળેલા સર્પો. સર્પોના અધિપતિઓ, પ્રચંડ જળીય વિષ ઉત્પન્ન કરતા, દેવતાઓ વચ્ચે આકાશમાં વિહરતા, ખુલ્લા મોઢા સાથે. પર્વતો, શિલાઓ, અને હજારો વૃક્ષો સાથે દેવસમૂહ દૈત્યસેનાને પ્રહારો કરવા આગળ વધ્યો. એ ભગવાન હૃષીકેશ, પદ્મનાભ, ત્રિવિક્રમ, જગતના સ્વામી, જેણે યુગના અંતે અંધકારમય માર્ગ ધરાવ્યા. તમામ યોનિઓના સ્ત્રોત, મધુનો સંહારક, હવનના ભક્ષક, યજ્ઞમાં સ્થાપિત, જેમનું સ્વરૂપ ભૂમિ, જળ, આકાશ અને પ્રાણી છે; કૃષ્ણવર્ણ, શાંતિદાતા, દુશ્મનોના વિનાશક. અમર દેવોમાં દુશ્મન સંહારક, ચક્ર અને ગદા ધારણ કરનાર, સૂર્યને ઉંચે ઉઠાવતો, સર્પોમાંથી પ્રગટ, પરમ તેજસ્વી. ડાબા હાથમાં મહાગદા પકડી, સર્વ અસુરોનો વિનાશક, કાલી સ્વરૂપ, દુશ્મનોના વિનાશનો સમય દેનાર. અન્ય હાથોમાં, મહાબલી ભગવાન, સર્પધ્વજ ધારણ કરી, જ્વલંત શસ્ત્રો, શારંગ ધનુષ અને અન્ય શસ્ત્રો પકડી. કશ્યપના સ્વયંભૂ પુત્ર, દ્વિજ, સર્પોના ભક્ષક, પવનથી પણ ઝડપી, આકાશને હલાવતો પંખી. મુખમાં સર્પરાજા સાથે, અમૃતના આરંભથી મુક્ત, મંદાર પર્વત જેવો તેજસ્વી. દેવ-અસુર યુદ્ધમાં, જ્યાં તેમનું પરાક્રમ વારંવાર દેખાયું, ઇન્દ્રના વજ્રથી ચિહ્નિત, અમૃતની શોધમાં. શિખાધારી, શક્તિશાળી, જ્વલંત કુંડલોથી સજ્જ, રંગીન પાંખોના વસ્ત્રોમાં, ખનિજોથી સમૃદ્ધ પર્વત જેવો. વિશાળ, ઉંચી છાતી, ચંદ્રની શીતલ કિરણો જેવી તેજસ્વી, ઝળહળતા રત્ન, સર્પના વળાંગે સજ્જ. સુંદર, પાંખવાળી બંને પાંખોથી, રમતાં, આકાશને ઢંકી લેતા, જાણે યુગના અંતે ઇન્દ્રધનુષવાળા વાદળો આકાશને આવરી લે. નીલ, લાલ, પીળા ધ્વજોથી સજ્જ, ધ્વજરૂપે છુપાયેલ, મહાબલીનું નિવાસસ્થાન. પ્રખ્યાત ભગવાન, અરુણના નાના ભાઈ, સુપર્ણ પર આરૂઢ, સ્વર્ણવર્ણી, આકાશમાં વિહરનાર શ્રેષ્ઠ. દેવસમૂહ અને તપસ્વીજનો તેમની પાછળ, જનાર્દનને સ્તુતિ અને પરમ મંત્રોથી વંદન કરતા. એ સમૂહ, વૈશ્વરવણ અને વૈવસ્વત દ્વારા આવરાયેલ, બ્રાહ્મણોના રાજા અને દેવોના રાજા દ્વારા શોભાયમાન, તેજથી ઝળહળતો. ચંદ્રના તેજથી વિશાળ, યુદ્ધ માટે એકત્ર, પવનથી ભરેલા ગર્જન, પ્રગટ અગ્નિ જેવી ઝળહળતો. વિષ્ણુની વિજયી અને તેજસ્વી સેના, પોતાની શક્તિથી અંધકારમાં આવરાયેલ, મહાબલી, ગૂંજતી, યુદ્ધ માટે તૈયાર. બૃહસ્પતિ બોલ્યા, “દેવોનું કલ્યાણ હોય,” અને ઉશનાસે ઉત્તર આપ્યો, “દૈત્યસમૂહનું કલ્યાણ હોય.” પછી, બંને મહાસેનાઓમાંથી, ભયાનક સંઘર્ષ ઉદભવ્યો; દેવો અને અસુરો પરસ્પર વિજય માટે યુદ્ધ કરવા લાગ્યા. દૈત્ય અને દેવો, વિવિધ શસ્ત્રોથી સજ્જ, પર્વત સાથે પર્વત અથડાય, તેમ યુદ્ધમાં જોડાયા. તે યુદ્ધ, દેવી-અસુરો દ્વારા જોડાયેલ, ખરેખર અદભુત, ધર્મ-અધર્મ, અભિમાન-વિનમ્રતા સાથે મિશ્રિત. પછી, રથો અલગ-અલગ, હાથીઓ આગળ ધપાતા, તલવારધારી ચારે બાજુ આકાશમાં ઉછળી રહ્યા. ગદાઓ ફેંકાતી, તીરો ઉડતા, ધનુષ ખેંચાતા, અને કલબીઓ નીચે પડતી— એ રીતે યુદ્ધ શરૂ થયું.