આ સમયે દેવતાઓએ એક દિવ્ય પુરુષને જોયો, જે એક આકાશીય અને સમગ્ર જગતને આવરી લેનાર રથમાં ઊભા હતા. એ દેવતાઓ, ઈન્દ્રના નેતૃત્વ હેઠળ, ભક્તિભાવથી હાથ જોડીને તેમની વંદના કરવા લાગ્યા. વિજયના ઘોષ સાથે તેઓ એ રક્ષક ભગવાન પાસે આશ્રય લેવા ગયા. તેમની વંદના સાંભળી, દેવોના દેવ વિષ્ણુએ ઉત્તર આપ્યો. વિષ્ણુએ પોતાના મનમાં મહાન યુદ્ધમાં દાનવોનો વિનાશ કરવાનો સંકલ્પ કર્યો. તે આકાશમાં ઊભા રહીને પોતાના સર્વોચ્ચ રૂપ ધારણ કર્યા. પછી તેમણે બધા દેવતાઓને વચન આપતાં કહ્યું: "શાંતિથી જાઓ, તમારો કલ્યાણ થાય, હે મરુતો અને દેવગણ, ડરશો નહીં." વિષ્ણુએ સત્યવચનથી કહ્યું: "બધા દાનવો મારા દ્વારા જીતાઈ ગયા છે; હવે ત્રણેય લોક તમારાં છે." વિષ્ણુના આ વચન સાંભળી દેવતાઓ આનંદિત થઈ ગયા. દેવતાઓને એવું લાગ્યું જાણે અમૃતનો સ્વાદ મળ્યો હોય; અંધકાર દૂર થઈ ગયો અને વાદળો વિલીન થઈ ગયા. શુભ પવન વહવા લાગ્યા, દશ દિશાઓ શાંત થઈ ગઈ, પવિત્ર પ્રકાશ ચમકવા લાગ્યા અને ચંદ્રમાએ શુભ દિશામાં ગતિ કરી. ગ્રહો એકબીજા સાથે વિલયમાં નહોતા, નદીઓ શાંત થઈ ગઈ, માર્ગો સ્પષ્ટ થયા અને ત્રણેય લોક પવિત્ર બન્યા. નદીઓ સ્વસ્થ રીતે વહવા લાગી, મહાસાગરો અશાંત નહોતા, અને મનુષ્યોના હૃદયમાં શુદ્ધ ઇન્દ્રિયો પ્રગટ્યા. મહાન ઋષિઓ, દુઃખથી મુક્ત થઈ, ઉદ્ગોષપૂર્વક વેદપાઠ કરવા લાગ્યા; યજ્ઞોમાં અગ્નિએ હવનો સ્વીકારી શુભતા પામ્યો. બધા લોક ધર્મમાં સ્થિત થઈ આનંદથી ભરાયા, કેમ કે તેઓએ વિષ્ણુના એ વચન સાંભળ્યા કે 이제 શત્રુઓનો વિનાશ થશે. વિષ્ણુના આશ્વાસન ભરેલા વચનો સાંભળી, દૈત્ય અને દાનવો મહાન યુદ્ધ અને વિજય માટે વિશાળ તૈયારી કરવા લાગ્યા. મારા માટે એક સુવર્ણ રથ તૈયાર કરવામાં આવ્યો, જે ત્રણ અને અડધી યોજન લાંબો, અવિનાશી, ચાર વિશાળ ચક્રીય, મહાન જૂઆ અને અદભુત રચના ધરાવતો હતો. તે રથમાં નાના ઘંટડીઓના ઝણકાર ગૂંજી ઊઠ્યા, વાઘ અને ચિત્તાની ખાલોથી શોભાયમાન હતો, રત્નોની જાળીઓ અને સુવર્ણ જાળીથી તે સુંદર રીતે ઝગમગતો હતો. એ રથમાં હરણોના ઝુંડ, પક્ષીઓની પંક્તિઓ, દિવ્ય તીરો ભરેલા તૂણીઓ અને મેઘના ગર્જન જેવા અવાજથી ગૂંજી ઉઠતો હતો. તેનો ધુરા વિશાળ અને મહાન હતો, આકાશ જેવો દેખાતો, અંદર ગદાઓ અને લોખંડના મગદલોથી ભરેલો, જાણે સાકારિત મહાસાગર હોય. સુવર્ણ કંકણો અને કડાઓથી શોભિત, સુવર્ણના વળયવાળા ચકરોથી સજ્જ, ધ્વજ અને પટાકાઓથી શોભાયમાન, જાણે મંદર પર્વતથી સૂર્ય પ્રકાશે છે તેમ. કેટલાક ભાગે તે ગજરાજ જેવો દેખાતો, સિંહની કાંતિથી ઝગમગતો, હજાર રીંછો જોડાયેલા, અને પૂરા મેઘની ગર્જના જેવો અવાજ કરતો. એ તેજસ્વી, આકાશમાં ગતિ કરતો, દુશ્મનના રથોને તોડી નાખનાર રથ પર યુદ્ધ માટે ઉત્સુક યોદ્ધા સવાર થયો, જાણે મેરુ પર્વત પર સૂર્ય તેજ પામે તેમ. સુવર્ણથી બનેલું, પહોળું અને વિશાળ, પહાડ જેવું એ આખું રથ, અવિચલિત, કાજુળના ઘાટ જેવું ઘેરું લાગતું. કાળાં લોખંડથી બનેલું, દિવ્ય, લોખંડથી બંધાયેલા ચકરોથી સજ્જ, ઉગતા અંધકાર જેવું પ્રકાશ પથરાવતું, વરસાદી મેઘ જેવી ગર્જના કરતું. તે રથ પર વિશાળ લોખંડની જાળી, બારીકીઓથી ભરેલું, લોખંડના મગદલ અને ફેંકવાની ગદાઓ ભરેલી હતી. શૂળ, પાસાં, ભાલા, ભયાનક ફેંકવાની કટારીઓ અને યુદ્ધ-કુહાડીઓથી તે શોભતો. દુશ્મનોના વિનાશ માટે ઊભા થતો, બીજું મન્દર પર્વત જેવી કાંતિ ધરાવતો, હજારો ગધેડાં જોડાયેલા, એ મહારથી એ શ્રેષ્ઠ રથ પર આરૂઢ થયો. વિરોચન ક્રોધથી ભરાઈ, હાથમાં ગદા લઈને પોતાની સેના આગળ અગ્નિ-શિખર જેવા ઊભા રહ્યા. હયગ્રીવ દાનવ, હજાર રથો જોડીને, દુશ્મન સેના નાશ કરવા દૃઢ સંકલ્પથી આગળ વધ્યા. વરાહ દાનવ, મહાન ધનુષ્ય પર હજાર તાર બાંધીને, પર્વતના કૂંપળ જેવા, આગળ ઊભા રહ્યા. ગધેડો, અભિમાનથી ભરેલો, ક્રોધથી આંખોમાંથી આંસુ છલકાવતો, દાંત, હોઠ અને આંખો કાંપતા, યુદ્ધ માટે આતુર હતો. ત્વષ્ટા મહાબલી દૈત્ય, ભયાનક અને વિશેષ રીતે બનાવેલા હાથી પર આરૂઢ થઈ, દૈત્ય સેના ગોઠવવા લાગ્યા. શ્વેત, વિપ્રચિત્તિપુત્ર, સફેદ કુંડલોથી શોભાયમાન, સફેદ પર્વત જેવો, યુદ્ધ માટે સામેથી ઊભા રહ્યા. અરીષ્ટ, બલિપુત્ર, પર્વત શિલાઓ ફેંકવાના મહાન શૂરવીર, જમીન અને પર્વતો ધ્રુજી ઉઠે તેમ યુદ્ધ માટે ઊભા રહ્યા. કિશોર, મહાન ઉત્સાહથી, 'કિશોર' તરીકે ઓળખાતા, અને દાનવો પોતાની સેના સાથે ગોઠવાઈ ગયા. દૈત્ય સેના વચ્ચે લંબા, ઉગતા સૂર્ય જેવો, નવાં વાદળ જેવા, કાળી વસ્ત્રોથી શોભાયમાન દેખાયા. સ્વર્ભાનુ, દૈત્ય ગોઠવણીમાં પ્રવેશી, ધૂંધમાં સૂર્ય જેવો તેજસ્વી, યુદ્ધ માટે તૈયાર, શસ્ત્રો મોઢા, દાંત, હોઠ અને આંખોમાં પકડી, ચમકતા હતા. એ મહાન ગ્રહ, દૈત્યોની સામે ઊભા રહીને હસ્યા; બીજાં ઘોડા અને હાથી પર સવાર હતા. કેટલાક સિંહ અને વાઘ પર, કેટલાક વરાહ અને રીંછ પર, કેટલાક ગધેડા અને ઊંટ પર, તો કેટલાક જંગલી પ્રાણીઓ પર સવાર હતા. બીજાં દૈત્ય પદાતિ, ભયાનક અને વાંકા-વળાં ચહેરાવાળા, કેટલાક એક પગે, કેટલાક અડધા પગે, અને તેઓ યુદ્ધ માટે ઉત્સાહથી નૃત્ય કરતા. ઘણાંએ હાથ પર હાથ માર્યા, બીજાંએ ઘેરો અવાજ કર્યો; દાનવોના નેતાઓ ઉગ્ર વાઘની ગર્જના કરતા. તેઓ ભયાનક ગદાઓ, લોખંડના મગદલ, પથ્થર અને મુસલથી સજ્જ, પોતાના ગદા જેવા હાથ ઉંચકીને દેવતાઓને ધમકી આપતા. તેઓ પાસાં, ભાલા, ગદા, કટારી, અંકુશ, કુહાડી, શતશત્રુ અને અનેક ધારવાળી ગદાઓથી રમતા, યુદ્ધ માટે તત્પર હતા.