જ્યારે મહાસંગ્રામ નજીક આવતો હતો, ત્યારે દેવતાઓની મૂર્તિઓ ઊંડા અવાજે રડવા લાગી, ધૂમ્રપાન અને જ્વાળાઓથી પ્રગટ થવા લાગી; બધા દેવતાઓની મૂર્તિઓમાં ભય વ્યાપી ગયો હતો. જંગલી અને ઘરેલુ પ્રાણી તથા પક્ષીઓ એકબીજા સાથે મળી ભયાનક અવાજો કરવા લાગ્યા. નદીઓ વિપરીત દિશામાં વહેવા લાગી, ગંદું પાણી વહાવતી, અને આકાશના દિશાઓ લાલ ધૂળથી છવાઈ ગઈ હતી, દૃશ્ય અદૃશ્ય થઈ ગયું. વનના વૃક્ષો, જે પૂજનીય હતા, કોઈ રીતે પૂજાયા નહીં; પવનના જોરથી તૂટી, વળી અને ભાંગી ગયા. સર્વ જીવોની છાયાઓ, મધ્યાહ્ન પછી પણ, બદલાતી નહોતી, જાણે સૃષ્ટિના અંતની ઘડી આવી ગઈ હતી. એ સમયે, દૈત્ય હિરણ્યકશિપુના મહેલમાં, અનાજના ભંડાર અને શસ્ત્રાગારમાં અનાયાસ મધ દેખાયું. આસુરોનો નાશ અને દેવતાઓની વિજય માટે, અનેક ભયાનક, ભયપ્રદ અશુભ શાકુન દેખાયા. સમયના પ્રભાવે, દૈત્ય રાજાના વિનાશ માટે, આવા અનેક ભયાનક અશુભ સંકેતો પ્રગટ થયા. પૃથ્વી કંપાઈ, અને મહાન આત્મા દૈત્ય રાજાએ, શક્તિશાળી પર્વતો અને વિશાળ શક્તિ ધરાવતા સાપોના સમૂહોને પતન પામ્યા. ચાર, પાંચ અને સાત માથાવાળા સાપો, જેઓના મોઢામાં ઝેર અને અગ્નિ જ્વલતો હતો, આગ છોડતા હતા. વાસુકી, તક્ષક, કર્કોટા, ધનંજય, એલામુખ, કાલિય અને મહાપદ્મ — આવા મહાન સાપો — અને સહસ્ત્રમસ્તક શેષ, અનંત, સુભાગ્યશાળી અને અડગ, પણ એ પણ હલાઈ ગયા. પૃથ્વીના જ્વલંત આધાર, જળની નીચે વસતા, એ મહાન ક્રોધી દૈત્યના પ્રભાવે, દરેક દિશામાં હલાઈ ગયા. એ સમયે, પાતાળના ગહન ભાગોમાં દૈત્ય હિરણ્યકશિપુ પૃથ્વીને સ્પર્શ કર્યો. એના હોઠ ગુસ્સામાં ભીંસાઈ ગયા, જાણે વરાહ છે; અને ભાગીરથી, સરયૂ, કૌશીકી — આવી નદીઓ પણ હલાઈ ગઈ. યમુના, કાવેરી, કૃષ્ણ-વેના, ગહન વહેતી સુવેના અને પ્રસિદ્ધ ગોદાવરી પણ હલાઈ ગઈ. ચર્મન્વતી, સિંધુ, નદીઓના સ્વામી, કમલપ્રભવા અને ઝવેર જેવી ચમકતી શોના — તમામ નદીઓમાં અશાંતિ વ્યાપી ગઈ. નિર્મળ જળવાળી નર્મદા, વેત્રાવતી, ગોમતી, પશુઓથી ભરેલી, અને પ્રાચીન સરસ્વતી પણ હલાઈ ગઈ. મહી, કલામહી, પુષ્પોથી ભરેલી તમસા, જંબુદ્વીપ, રત્નાવત — બધે અશાંતિ. સુવર્ણપ્રકટા, ગોલ્ડ માઈન્સથી શોભાયમાન; લૌહિત્ય મહાનદી, પર્વતો અને વનોથી સુંદર — બધે ધકધકાટ. પાટણ શહેર, ઋષિ અને વીરોથી વસેલું, અને મેગધ, મુંડા, શુંગના ગામો — બધે ભય. સુહમ, મલ્લ, વિદેહ, માલવ, કાશી-કોષલ, અને ગરુડનું નિવાસ — દૈત્યના પ્રભાવે હલાઈ ગયું. વિશ્વકર્માએ બનાવેલું, કૈલાસના શિખર જેવું, લૌહિત્ય નામનું રક્ત જળવાળું મહાસાગર — અત્યંત ભયાનક. ઉદય મહાપર્વત, સો યોજન ઊંચું, સોનેરી તખ્તાવાળું, વાદળની પંક્તિઓથી શોભાયમાન. સૂર્ય જેવાં સોનેરી વૃક્ષો, શાલ, તાળ, તમાલ અને ફૂલોવાળી કર્ણિકાર — સૌ શોભાયમાન. આયોમુખ પર્વત, ખનિજોથી શોભાયમાન, શુભ મલય પર્વત, તમાલ વૃક્ષોની સુગંધથી ભરપૂર. સુરાષ્ટ્ર, બહલિકા, શૂરભીરસ, ભોજ, પાંડ્ય, વંગ, કલિંગ, તમ્રલિપ્ત — બધે દૈત્યના પ્રભાવે હલચલ. ઉન્દ્ર, પૌન્દ્ર, વામચૂદ, કેરળવાસી — દેવ, અપ્સરાઓ સાથે, બધે હલાઈ ગયા. અગસ્ત્યનું નિવાસ, જે પહેલાં અપ્રાપ્ય હતું; સિદ્ધો અને ચારણોની સભા, વિખેરાઈ ગઈ. વિવિધ અદભુત પક્ષીઓથી ભરેલી, મોટા ફૂલોવાળા વૃક્ષો, સોનેરી શિખરો, અપ્સરાઓના ગીતોથી ગુંજતા — એ સૌ સ્થાનો પર ભય વ્યાપી ગયો. ગિરિપુષ્પિતક પર્વત, સૌભાગ્યવંત, સુંદર, મહાસાગરને ચીરીને ઊભો, ચંદ્ર અને સૂર્યને આરામ આપતો, વિશાળ શિખરો સાથે, જાણે આકાશને ખૂંટી રહ્યો છે. ચંદ્ર અને સૂર્યની કિરણો જેવો, મહાસાગરના જળથી ઘેરાયેલો, વીજળીથી શોભાયમાન, સો યોજન સુધી પ્રસરી ગયેલો. વીજળીના ઝાપટા ઊંચા પર્વત પર પડતા, ત્યાં ઋષભ નામે પ્રસિદ્ધ પર્વત છે. ત્યાં કુન્જર નામે શોભાયમાન પર્વત છે, જ્યાં અગસ્ત્યનું શુભ નિવાસ છે; વિશાળ આંખોવાળું, ભયાનક, સાપોનું નિવાસરૂપ શહેર છે. ભોગવતી પણ દૈત્યના પ્રભાવે હલાઈ ગઈ, મહાસેન અને પારિયાત્ર પર્વત પણ. ચક્રવાન, પર્વતોમાં શ્રેષ્ઠ, વારાહ પર્વત, પ્રાગ્જ્યોતિષા શહેર — સોનેરી, સુંદર — બધે ભય. તેમાં દુષ્ટ હૃદયવાળા દાનવ નરક વસે છે; મેઘા, પર્વતોમાં મુખ્ય, ગૂંજન કરતા ભયાનક અવાજથી. ઓ, શ્રેષ્ઠ દ્વિજ, ત્યાં સાઠ હજાર પર્વતો છે; મહામેરુ, યુવાન સૂર્યની કિરણોથી ઝળહળતો. તેની ગુફાઓ યક્ષ, રાક્ષસ, ગંધર્વોથી હંમેશા ભરેલી; હેમગર્ભ મહાપર્વત, હેમસખા — બંને શોભાયમાન. કૈલાસ, પર્વતોમાં સ્વામી, દાનવ રાજા દ્વારા હલાઈ ગયો; વૈખાનસ તળાવ, સોનેરી કમળોથી ઢંકાયેલું, ત્યાં છે. આ રીતે, દૈત્ય હિરણ્યકશિપુના ક્રોધ અને શક્તિથી સમગ્ર પૃથ્વી, નદીઓ, પર્વતો, શહેરો, અને દિવ્ય સ્થાનો — બધે અશાંતિ, ભય અને અશુભ સંકેતો વ્યાપી ગયા; જાણે સૃષ્ટિનો અંત નજીક આવી રહ્યો છે.