આ સમયે આકાશમાં આશ્ચર્યજનક અને ભયાનક ચિહ્નો દેખાવા લાગ્યા. પુણ્યશાળી સૂર્યનો રંગ ફિક્કો પડી ગયો હતો, અને આકાશમાં એક મોટું, અંધારું, શિરવિહિન ધડ પણ દેખાયું. અગ્નિદેવ પૃથ્વીને ઘેરીને અગ્નિશીખાઓનું ઝૂંઝવાટ છોડતા repeatedly આકાશમાં દેખાતા હતા. પછી, ધૂમ્રવત જેવા સાત ભયાનક સૂર્યો આકાશમાં ઊગ્યા અને ગ્રહો ચાંદની પાસે શૃંગધારી થઈને ઊભા રહ્યા. ચાંદની બંને બાજુએ શુક્ર અને ગુરુ ઊભા હતા, જ્યારે શનિ અને મંગળ અગ્નિ જેવી તેજસ્વીતા સાથે હાજર હતા. આ બધા ભયાનક ગ્રહો, યુગના અંતના સંકેતરૂપ, ધીમે ધીમે શૃંગો પર એકસાથે ચડ્યા. ચાંદ, તેના તારાઓ અને ગ્રહો સાથે, અંધકાર દૂર કરનાર, રોહિણીને અનુકૂળ નહોતો, કારણ કે ચલ અને અચલ જીવોના વિનાશ માટે સમય આવી ગયો હતો. રાહુએ ચાંદને પકડી લીધો અને જ્વલંત ઉલ્કાઓથી ચાંદને ઘાયલ કર્યો; આગથી દહળતી ઉલ્કાઓ મનમુક્ત રીતે ચાંદ પર ફરી રહી હતી. દેવોમાં દેવ એવા ઈશ્વર પણ લોહી વરસાવતા હતા; ઉલ્કાઓ વીજળીના સ્વરૂપમાં, ભારે અવાજ સાથે, આકાશમાંથી પડતી હતી. અન્ય સમયે અનામત ઋતુમાં બધા વૃક્ષો ફૂલો અને ફળોથી ભરાઈ ગયા, અને બધી વેલીઓ પણ ફળોથી લદાઈ ગઈ—આ દૈત્યોના વિનાશના લક્ષણો હતા. ફળમાંથી બીજા ફળો, ફૂલોમાંથી બીજા ફૂલો ઉત્પન્ન થયા; તેઓ ખોલાતા, બંધ થતા, હસતા અને રડતા હતા. ઘન અવાજવાળી મૂર્તિઓ બોલી ઉઠી, ધૂમ્રવત અને જ્વલંત થઈ ગઈ; બધા દેવોની મૂર્તિઓમાં મહાન ભય દેખાયો. જંગલી અને પાળેલા પશુઓ અને પક્ષીઓ ભયાનક અવાજો કરતા એકસાથે ભેગા થયા, કારણ કે મહાયુદ્ધ નજીક આવી રહ્યું હતું. નદીઓ વિપરીત દિશામાં વહેતી, દુર્ગંધયુક્ત પાણી લાવી રહી હતી; દિશાઓ લાલ ધૂળથી ભરાઈ, દૃશ્યહિન થઈ ગઈ. જંગલના વૃક્ષો, પૂજનીય હોવા છતાં, કોઈ પણ રીતે પૂજાયા નહોતા; પવનના ધક્કાથી તેઓ તૂટી, વળી અને ઝૂકી ગયા. સૂર્ય બપોર પછી પણ, બધાં જીવોના પડછાયાં બદલાતા નહોતા, યુગના અંતની ઘડીએ. દૈત્ય હિરણ્યકશિપુના મહેલમાં, અચાનક મધ ભંડાર અને શસ્ત્રાગારમાં દેખાયું. અસુરોના વિનાશ અને દેવોના વિજય માટે, અનેક ભયાનક, ભયજનક ઓમેન દેખાયા. આ અને અનેક અન્ય ભયાનક ચિહ્નો, કાળ દ્વારા સર્જાયેલા, દૈત્યરાજના વિનાશ માટે દેખાયા. પૃથ્વી કંપી ઉઠી, અને મહાન આત્માવાળા દૈત્યરાજે મહાન પર્વતો અને અતિશય શક્તિશાળી સાપોના ટોળા પાડી દીધા. ચાર, પાંચ અને સાત શીર્ષવાળા સાપો, જેઓના મુખમાંથી ઝેર અને આગ નીકળી રહી હતી, જ્વલંત શીખાઓ છોડતા હતા. વાસુકી, તક્ષક, કર્કોટા, ધનંજય, એલામુખ, કાલિયા અને મહાશક્તિશાળી મહાપદ્મ—અને હજાર શીર્ષવાળા, સુવર્ણ ધ્વજવાળા શેષ, અનંત, અડગ અને અતિશય પુણ્યશાળી, પણ કંપી ઉઠ્યા. પૃથ્વીને ટેકો આપનાર, જળમાં વસતા બધા blazing support પણ દરેક દિશામાં કંપી ઉઠ્યા, એ દૈત્યના કૌપથી. એ સમયે, પાતાળમાં રહેલા, ઊર્જાવાન સાપો, હિરણ્યકશિપુએ પૃથ્વીને સ્પર્શ કરી. કૃધ્ધ સાથે, હોઠો દબાવી, વરાહ જેવો, મોટો, અને પછી ભાગીરથી, સરયૂ, કૌશિકી, યમુના, કાવેરી, કૃષ્ણ-વેના, સુવર્ણ, અને ગોદાવરી—બધી નદીઓ. કર્મન્વતી, સિંધુ, અને નદીઓના સ્વામી; કમલ-પ્રભવા, શોણા, જેઓના પાણી રત્ન જેવું ચમકતું; નર્મદા, વેત્રાવતી, ગોમતી, અને પ્રાચીન સરસ્વતી. મહી, કાલમહી, તમસા, ફૂલોવાળી; જંબુદ્વીપ, રત્નવત, વિવિધ રત્નોથી શોભિત. સુવર્ણ-પ્રકટા, સુવર્ણથી ચમકતી, અને સુવર્ણ ખાણોથી સજ્જ; મહાન લૌહિત્ય નદી, પર્વતો અને જંગલોથી શોભિત. પટ્ટન શહેર, ભંડાર, ઋષિ અને વીરોથી વસેલું; મહાન ગામો—મગધ, મુંડા, અને શુંગા. સુહમ, મલ્લ, વિદેહ, મલવ, કાશી-કોશલ; ગરુડનું નિવાસ, દૈત્યના કૌપથી કંપી ઉઠ્યું. વિશ્વકર્મા દ્વારા રચાયેલ, કૈલાસના શિખર જેવું; લોહિત્ય નામનું સમુદ્ર, લાલ પાણીથી, અતિ ભયાનક. મહાન ઉદય પર્વત, સો યોજન ઊંચું; સુવર્ણના મંચથી શોભિત, વાદળોની પંક્તિઓથી ભરેલું. સૂર્ય જેવા સુવર્ણ વૃક્ષોથી તેજસ્વી; શાલ, તાળ, તમાલ, અને ફૂલેલા કર્ણિકર વૃક્ષોથી શોભિત. પ્રસિદ્ધ આયોમુખ પર્વત, ખનિજોથી સજ્જ; શુભ મલય પર્વત, તમાલના વનોથી સુગંધિત. સુરાષ્ટ્ર, બહલિકા; વીર શુરભીર, ભોજ, પાંડ્ય, વંગ, કાલિંગ, અને તામ્રલિપ્તક. ઉન્દ્ર, પૌન્દ્ર, વામચૂડ, અને કેરળના લોકો; બધા દૈત્યના કૌપથી, દેવો અને અપ્સરાઓ સાથે, કંપી ઉઠ્યા. અગસ્ત્યનું નિવાસ, જે પહેલાં અપ્રાપ્ય હતું; સિદ્ધો અને ચારણોની સભા, વિખેરાયેલી અને મનોહર. વિવિધ આશ્ચર્યજનક પક્ષીઓથી ભરેલું, મહાન ફૂલેલા વૃક્ષો સાથે; સુવર્ણના શિખરો, અપ્સરાઓના ગીતોથી ગુંજી ઉઠ્યા. આ બધા અદભુત અને ભયાનક દૃશ્યો, દૈત્ય હિરણ્યકશિપુના કૌપથી, યુગના અંતની ઘડીએ, પૃથ્વી અને આકાશમાં પ્રસરી ગયા.