હે રાજા, નરસિંહ સ્વરૂપમાં ત્રણેય લોક અને તેમના શાશ્વત ધર્મો, સમગ્ર બ્રહ્માંડ સ્પષ્ટ દેખાય છે. અહીં પ્રજાપતિ, મહાત્મા મનુ, ગ્રહો, યોગશક્તિ, વૃક્ષો, વિપત્તિનો સમય, ધીરજ, બુદ્ધિ, આનંદ, સત્ય, તપ, અને આત્મસંયમ—all આ સ્વરૂપમાં ઉપસ્થિત છે. વિખ્યાત સનત્કુમાર, બધા દેવો, તમામ ઋષિઓ, ક્રોધ, ઇચ્છા, આનંદ, ધર્મ, મોહ, અને સર્વ પિતૃઓ પણ અહીં હાજર છે. પ્રહલાદના શબ્દો સાંભળીને, હિરણ્યકશિપુએ દાનવો અને તેમના નેતાઓને કહ્યું: “આ સિંહ, જે અદભુત સ્વરૂપ ધરાવે છે, તેને પકડો; જો કોઈ સંશય હોય તો તેને મારી નાખો, કારણ કે તે જંગલમાં ફરતો છે.” બધા દાનવો હર્ષભેર સિંહને ઘેરીને, પોતાનો બલ બતાવી, તેને ડરાવવાનો પ્રયાસ કરે છે. ત્યારે મહાશક્તિશાળી નરસિંહે ભયાનક સિંહ-દહાડ કરી, તેની વિશાળ મોઢી મૃત્યુ જેવી, અને એ દિવ્ય સભાને તોડી નાખી. સભા નાશ પામતી જોઈ, હિરણ્યકશિપુએ ગુસ્સે ભરેલા આંખો સાથે સિંહ પર શસ્ત્રો ફેંક્યા. પછી તેણે સર્વ શસ્ત્રો—ભયાનક દંડ-મંત્ર, તીવ્ર કાળ-ચક્ર, અને સર્વોચ્ચ વિષ્ણુ-ચક્ર—ઉપયોગ કર્યા. એ પછી, પિતામહનું અત્યંત ભયાનક શસ્ત્ર, ત્રણેય લોકને દહન કરતી અગ્નિ, અનોખું વજ્ર (સૂકા અને ભેજવાળું), ત્રિશૂલ, કંકાલ, ગદા, ભ્રમિત, સુકાવનાર, દહન, અને શોક-શસ્ત્રો—all વાપર્યા. પવન-શસ્ત્ર, ઘૂંટણ-શસ્ત્ર, ખોપરી-શસ્ત્ર, દાસ-શસ્ત્ર, અપ્રતિરોધક ભાલ, અને ક્રૌંચ-શસ્ત્ર પણ ચલાવ્યા. બ્રહ્મશિરાસ, સોમ, શિશિર, કંપન, શાટન, ત્વષ્ટ્ર અને સુભૈરવ—આ બધા શસ્ત્રો પણ છોડ્યા. કાલમુદગર, અચલ અક્ષોભ્ય, શક્તિશાળી તાપન, સમ્વર્તન, મોહન, અને સર્વોચ્ચ માયાધાર—આ બધા પણ વાપર્યા. ગંધર્વ-શસ્ત્ર, પ્રિય અસિરત્ન, નંદક, પ્રસ્વપન, પ્રમથન, ઉત્તમ વરુણ-શસ્ત્ર, અને પાશુપત—જેની ગતિ અવરોધી શકાતી નથી—તે પણ છોડ્યા. હયશિરાસ, બ્રહ્મા, નારાયણ, ઇન્દ્ર, અને અનોખું સર્પ-શસ્ત્ર—all પણ વાપર્યા. અપરાજેય પૈશાચ-શસ્ત્ર, શોષણ, શમન, શક્તિશાળી ભાવન, પ્રસ્થાપન, અને વિકંપન—all પણ ચલાવ્યા. એ તમામ દિવ્ય શસ્ત્રો હિરણ્યકશિપુએ નરસિંહ સામે, તેજસ્વી અગ્નિમાં હવન સમાન, છોડ્યા. આ જ્વલંત શસ્ત્રોથી, આ foremost અસુરે સિંહને ઘેરી લીધો, જેમ કે ઉનાળામાં સૂર્યના કિરણો હિમવતને આવરી લે છે. પછી દૈત્યોની સેના, ક્રોધની પવનથી ઉચલાઈ, પળમાં મૈનાક પર્વતને overwhelm કરતી સમુદ્રની જેમ ફાટી નીકળી. તેઓ ભાલ, ફાંસ, તલવાર, ગદા, મસલ, વજ્ર, ચાબુક, જ્વલંત લાકડા, અને વિશાળ વૃક્ષો વડે હુમલો કર્યો. મુગદર, ગોળા, પથ્થર, ખલ, પર્વત-શિખરો, જ્વલંત શતઘ્ની, અને ભયાનક દંડ વડે પણ હુમલો કર્યો. દાનવો હાથમાં ફાંસ લઈને, ઇન્દ્રના વજ્રની જેમ ઝડપથી, ત્રણમુખી નાગ-ફાંસ સમાન, સિંહને ઘેરીને ઊભા રહ્યા. તેમના શરીર સોનાની વાળથી શોભતા, પીળા વસ્ત્રોમાં તેજસ્વી, કમર પર મુક્તાની માલા—પાંખદાર હંસ જેવા તેજસ્વી દેખાતા. પવન-સમ શક્તિ ધરાવતા, સુંદર કંકણ, મુકુટ, અને બ્રેસલેટ પહેરેલા, તેમના માથા ઉગતા સૂર્યના કિરણો સમાન ચમકતા. કેટલાંકના મુખ ગધેડા, કેટલાંકના મગર અને ઝેરી સાપ જેવા; કેટલાંકના મુખ હરિન, કેટલાંકના સૂઅર જેવા. કેટલાંકના મુખ ઉગતા સૂર્ય, કેટલાંકના પુછડાં, કેટલાંક અર્ધચંદ્ર, અર્ધ-મૂર્તિ, કેટલાંક અગ્નિ-તેજ જેવા. કેટલાંકના મુખ હંસ અને કૂકડી જેવા, મોટું, ભયજનક મોઢું; કેટલાંક સિંહ-મુખ, જીભ ચાટતા; કેટલાંક કાગ અને ગૃધ્ધ જેવા. કેટલાંક બે જીભવાળા, વાંકાં માથાવાળા, meteor જેવા મુખ; કેટલાંક શક્તિશાળી દાનવો, શાર્ક-મુખવાળા, પોતાની શક્તિમાં ગર્વિત. તેમનાં શરીર પર્વત સમાન વિશાળ, અને તેઓ તીક્ષ্ণ બાણ વરસાવતા, પણ એ અપરાજેય સિંહ યુદ્ધમાં અશાંતિ અનુભવી નહોતો. આ રીતે, દાનવોના નેતાઓ ક્રોધથી ફરીથી ભયાનક શસ્ત્રો, સર્પ જેવી શ્વાસ સાથે, સિંહ પર છોડ્યા. એ ભયાનક દાનવ-બાણ, દાનવોના રાજા દ્વારા છોડેલા, આકાશમાં પર્વત પર જ્વલંત જલમક્ષિકા (fireflies) સમાન અદૃશ્ય થઈ ગયા. પછી દૈત્યોએ, ક્રોધથી, સર્વ દિશામાં જ્વલંત દિવ્ય ચક્ર સિંહ પર ફેંક્યા. એ ચક્રોથી આખું આકાશ પ્રકાશિત થઈ ગયું, જેમ યુગના અંતે ચંદ્ર અને સૂર્ય-ગ્રહો તેજથી દ્રશ્ય થાય. એ બધા ચક્ર, અગ્નિ-જિભા સમાન, મહાત્મા સિંહે એ ક્ષણે ગળી લીધા. એ ચક્રો સિંહના મોઢામાં પ્રવેશી, વાદળની ગુફામાં ચંદ્ર-સૂર્ય ગ્રહણ સમાન ચમક્યા. હિરણ્યકશિપુએ ફરીથી ભયાનક, જ્વલંત ભાલ છોડ્યું, જે વીજળીની જેમ ચમકતું, દહનકારક હતું. એ ભાલ સિંહ તરફ ધસી આવી, ત્યારે સિંહે ભયાનક દહાડ સાથે તરત જ ભાલને તોડી નાખી. ભાલના ટુકડા પૃથ્વી પર ચમકતા, તેજસ્વી, જાણે આકાશમાંથી પડેલો મહા-ઉલ્કા હોય. એક પંક્તિ બાણ સિંહ સુધી પહોંચી, નજીક ચમકતી, જાણે નીલ કમળ અને પાલાશ પાંદાની તેજસ્વી માળા હોય.