આ દૈવી કથામાં, દૈવો અને તેમના સહયોગીઓ ગીતો, નૃત્યો, અર્પણો અને વિવિધ વાદ્યોના ધ્વનિમાં આનંદ માણે છે. તેમના ગુણો અનંત છે, અને તે સંપૂર્ણ રીતે વર્ણન કરી શકાય તેમ નથી. એક યુવાન, જે પશુની ચામડીના વસ્ત્રમાં, શુદ્ધ અંગો સાથે, મુંજાના ઘાસની કમરપટ્ટી પહેરી, તેના ચહેરા પર લાલ ગેરો લગાવી, ચંચળ છે—તે પથ્થર, કાંસા અને કાંટા-કাঠનાં ઝાંઝ વગાડે છે, કમળની માળાઓથી સજ્જ, સુંદર અને મીઠા સ્વરૂપમાં. આ યુવાન, દૈવોના સહયોગીઓનો અધિપતિ છે; તે કિનરાઓના અનુયાયી છે અને વારંવાર દૈવોના સંગીતને ધ્યાનપૂર્વક સાંભળે છે. આ શૂરવીર બાળક, દેવી, મારા હૃદયમાં હંમેશા પ્રિય છે, અનેક અદ્ભુત ગુણો ધરાવે છે અને ગણેશના સહયોગીઓ દ્વારા પૂજાય છે. હું એવા પુત્ર માટે, શહેરોનો નાશ કરનાર, લાંબા સમયથી ઈચ્છા રાખી છે; ક્યારે હું એવો આનંદદાયક પુત્ર જોઈ શકીશ? આવા પુત્રને, આંખોને આનંદ આપનાર, તું માતા બનીને પૂર્ણ થા, અને વિરક પણ સંતોષ પામે. આ રીતે, તેણે આનંદથી વિજયાને મોકલ્યો, જલદીથી પર્વતના અધિપતિની પુત્રી વિરકને લાવવા માટે. વિજયા, આકાશને સ્પર્શતા મહેલમાંથી ઝડપથી ઉતરી, ગણપાને સહયોગીઓની સભામાં સંબોધિત કરી. "ચાલ, વિરક! તારી ઉતાવળથી ભગવાન ક્રોધિત થયા છે. નૃત્યમંડપમાં શૈલજાએ આ મામલે શું જવાબ આપ્યો?" આ રીતે સંબોધિત થયાં પછી, વિરકે પથ્થરની ટુકડીઓ મૂકી, પોતાનું ચહેરું સાફ કર્યું, અને વિજયા દ્વારા બોલાવાયાં પછી, મામલાની મૂળ વાત કહી. વિજયા દ્વારા સુરક્ષિત, તે ધીરે-ધીરે મહેલની ટોચથી દેવી પાસે ગયો, અને તેનું તેજ ફૂલેલા લાલ કમળ જેવું હતું. તેને જોઈને, ગિરિજા, જેના સ્તનમાંથી મધુર દૂધ વહેતો હતો, પ્રેમપૂર્વક મીઠા અને નમ્ર શબ્દોમાં વાત કરી. "આવો, આવો! હવે તું મારા પુત્ર બની ગયો, વિરક, દેવોના અધિપતિ દ્વારા આપવામાં આવ્યો." આ રીતે કહી, તેણે વિરકને પોતાની ગોદમાં બેસાડ્યો, અને તેના ગાલ પર ચુંબન કર્યું, જ્યારે વિરક નમ્ર અવાજો કાઢતો હતો. તેણે તેના માથું સુઘાં, અંગો સાફ કર્યા, અને સ્વયં દૈવી આભૂષણોથી શણગાર્યા: ઘંટાવાળી કમરપટ્ટી, પાયલ, રત્નોવાળી બાંહડ, હાર અને જાંઘ માટેના આભૂષણો. દૈવી મંત્રોથી ઉત્પન્ન થયેલી સુંદર, રંગબેરંગી પાંદડીઓ અને અનેક શુભ પદાર્થો, સિદ્ધાર્થ બીજ સાથે મિશ્રિત કરીને, તેણે શરીરરક્ષા વિધિ કરી. પછી, તેને લઈને, ગોરોચનાથી ઝાંખી અને તાજા પાંદડીઓથી બનેલી માળા તેના માથે પહેરાવી, ગિરિજાએ કહ્યું: "હવે જઈને સહયોગીઓ સાથે રમો, પર્વત પર ચેતન રહો; ખાઈઓથી દૂર રહો, અને ધીરે-ધીરે એ ઢાળ પર જાઓ, જ્યાં સાપ, વૃક્ષો, હાથી અને તૂટી ગયેલા પથ્થરોની ભીડ છે, જ્યાં બીજાં ભટકતા હોય છે." "જહ્નવીના કિનારે ન જશો, જ્યાં પાણી ઉગ્ર છે અને જંગલમાં દુષ્ટ વાઘો છે." "વિરક, ગણેશના અનેક બાળકોમાં, માતાપણનો જે ભાવ મારા હૃદયમાં આનંદ લાવતો છે, તે તારી અંદર રહે." આ શુભતા, જે તેના પૂર્વજોએ ઈચ્છી હતી, હવે તેને પ્રાપ્ત થઈ છે; એ આશીર્વાદ ભવિષ્યમાં પણ ટકી રહે. પછી, વિરકે સહયોગીઓને એકત્રિત કરી, હસતાં, બાળલિલામાં મગ્ન મનથી વાત કરી: "અહીં, મારી માતાએ સ્વયં મને શણગાર્યું છે; આ લાલ ટીપાવાળો કપડો છે, આ સિંદુવારના ફૂલો છે, અને આ માળા, ચમેલી સાથે, મારા માથે છે." "સહયોગીઓમાં, કોણ સંગીત વાદ્ય પકડીને ઊભો છે? હું મારા હાથમાંથી આ રમકડું તેને આપીશ." દક્ષિણથી પશ્ચિમ, પશ્ચિમથી ઉત્તર, અને ઉત્તરથી પૂર્વ તરફ મિત્રોની સાથે, વિંડોથી માતા, પર્વતપુત્રી, વિરકને બહાર રમતાં જોઈ રહી હતી; અને વિશ્વની માતા પણ મનમાં વિમૂઢ થઈ ગઈ. કોણ માતાપણમાં જોડાયેલા લોકોમાં, તેમના બાળકો માટે મોહમાં પડતો નથી? માત્ર ઓછા સમજવાળા, નિરર્થક, શરીર—which માથું, વિસર્જન અને મૂત્રથી બનેલું છે—એ જ નથી પડતા. જ્યારે ચંદ્રશિખર ભગવાન આંતરકક્ષમાં પ્રવેશ્યા, ત્યારે સ્વર્ગમાં વસતા દૈવો પણ તેને જોવા આવ્યા. સહયોગીઓથી ઘેરાયેલા, વાહન અને પર્વત સાથે, લોકપાલો, એ સ્વરૂપ—તલવાર, તલવાર-નિર્માતા, વિમુક્ત, મૃત્યુ સ્વયં—કોણ અને કયા માટે તેને ઘાયલ કરે છે? શાંતિથી કહો, શું તું શસ્ત્ર-દંડ ઈચ્છે છે? પર્વત પર આ ભયંકર સ્વરૂપથી કશું કરવું નથી; શસ્ત્રોનો અધિકારી તેને મારીને શું હાંસલ કરી શકે? લોકપાલોને અનુસરીને વ્યર્થ ઈચ્છા ન કર; એ સમયે દૈવો એ રીતે કહ્યું. પછી, દેવી એ શૂરવીર બાળકને, જે દેવોના દેવોને અનુસરે છે, સંબોધિત કર્યું: "વન, પર્વત, ઝરણા અને અગ્નિ દેવીના નિવાસોમાં જાઓ; જીવોના રક્ષક, ઝરણાથી પડતા પાણીમાં ડૂબી જાઓ." "સોનાની પવન ઊંચા પર્વત-વનોમાં, ધૂમ્રવાળાં સ્થળોમાં, ફૂલોની માળાઓથી શણગારેલા, ગર્જનાથી, મનમાનાં ધ્વનિ કરે." "ભૂપૃષ્ઠ પર, ઊંચા સોનાના શિખરો, સોનાની ધૂળથી ઝાંખા, આકાશવાસીઓના સુંદર વન-નિવાસોમાં, વિવિધ સ્વરૂપોની ભીડમાં, સહયોગીઓ મંદરાની ગુફામાં રહેતા; ત્યાં, સુંદર મંદારા ફૂલો, કોમળ પાંદડીઓ અને કમળો સાથે, accomplished સ્ત્રીઓ, their wide, unblinking eyesથી સ્વરૂપના અમૃતનો આનંદ લેતી; પર્વતપુત્રી, એક ક્ષણે, પોતાના પુત્રની યાદમાં, આનંદ શોધતી." પછી, તે પણ, તે ક્ષણે પ્રાપ્ત પુણ્યથી આશીર્વાદિત, જે બીજા જન્મમાં પુત્રત્વ પામ્યો હતો, રમતાં સંતોષ કેવી રીતે પામે? એ, ભવિષ્યના સર્જક દ્વારા પોતાના તેજમાંથી સર્જાયેલ, દરેક ક્ષણે, દૈવી ગીતો સાથે, નૃત્ય માટે ઉત્સુક, સહયોગીઓ સાથે વિંદન કરે છે. એક ક્ષણે, સિંહ-ગર્જનાવાળા ગંધ પર્વત પર, રત્નોની જાળમાં, મહાન સાલ વૃક્ષોની નીચે; એક ક્ષણે, વિવિધ ફૂલોની ફૂલી રહેલી માળાઓમાં; એક ક્ષણે, વૃક્ષની જડ પર, હંસ ભટકે છે. એક ક્ષણે, કાદવમાં, કમળથી ઘણા પાણીમાં; એક ક્ષણે, માતાની ગોદમાં, શુદ્ધ અને નિર્મલ; સહયોગીઓના અધિપતિ, બાળલિલામાં રમતાં, દૈવોને આનંદ આપે છે, વન-વનમાં, વિધાધરોના ગીત સાથે, પિનાકધારીની જેમ, રમતાં, સૌમ્યતાથી. વિશ્વના આનંદ દર્શાવીને, પછી, જ્યારે સૂર્ય બીજા પ્રદેશમાં ગયો, પર્વત દૂર થઈ ગયો. પર્વત, જે તેના સામે ઊગે અને અસ્ત થાય, તેની મિત્રતા હૃદયમાં મજબૂત રીતે રાખવી. હમેશા પૂજાતો, વિભવી, પહોળા મૂળ અને ઊંચા, મેરુએ વિદાય લેતાં ભગવાનને કોઈ ભેટ આપી નહીં.