યુદ્ધભૂમિ પર દેવસેના દિશા દિશામાં ભાગી રહી હતી, ત્યારે રુદ્રોનો અહંકાર ભભૂકી ઉઠ્યો. તેઓ પરસ્પર બોલ્યા, "અરે! અસુરરાજને પકડી લો! તેનું આશ્રય તૂટી ગયું છે, એને ભેદી ભાલોથી ખેંચી લાવો અને તેના પ્રાણસ્થાન પર ઘાત કરો!" આ શબ્દો સાંભળીને કપાલી, જેના આંખોમાં ક્રોધની જ્વાળા પ્રગટ થઈ હતી, તેણે ડાબા હાથમાં તીક્ષ્ણ ભાલો મજબૂતીથી પકડીને તેને સાફ કર્યો. કપાલી ભૃકુટિ ચઢાવી, નિર્દોષ ભાલો હાથમાં મજબૂતીથી પકડીને અસુરરાજ તરફ દોડી ગયો. કપાલીએ યુદ્ધમાં હાથીરૂપ અસુરને પાંજરે તીક્ષ્ણ ભાલો ઘૂસી દીધો; ત્યારબાદ બધા દસ રુદ્રોએ નિર્મલ લોખંડના શસ્ત્રોથી યુદ્ધમાં હુમલો કર્યો. તેમણે પર્વત સમાન વિશાળ અસુરરાજને ભાલાઓથી ભેદી નાખ્યો; તેના ઘાવોમાંથી લોહી વહેવા લાગ્યું, તીક્ષ્ણ ભાલાઓએ તેને વ્યથિત કર્યો. કાળી કાયાવાળો એ અસુર, ચારેબાજુ લાલ અને વાદળી કમળોથી ઘેરાયેલા નિર્મલ શરદકાળીન સરોવર જેવો ચમકી રહ્યો હતો. તેની ભસ્મ જેવી સફેદ કાયાને રુદ્રોએ હંસ જેવો ઘેરી લીધો હતો; દુઃખી થયેલો એ અસુર, તેના કાનના પાંખો કંપી રહ્યા હતા, આગળ વધ્યો. હાથીરૂપ અસુરે શંભુના નાભિમાં તેના દસ દાંતોથી ઘાત કર્યો; તેને બે રુદ્રો વચ્ચે ફસાયેલો જોઈ, બાકીના નવ રુદ્રોએ અદ્ભુત પરાક્રમ કર્યો. તેમણે અમરદ્વેષી દુશ્મનના શરીર પર વિવિધ શસ્ત્રોથી નિર્ભયતાપૂર્વક ઘાત કર્યો, યુદ્ધભૂમિ પર અડગ રહ્યા. જંગલમાં મૃત ભેંસને ઘેરી પાડતાં સિયાળ જેવું, અસુરોના મુખ્યે કપાલીને છોડીને ત્યાંથી પલાયન કર્યું. પરંતુ અસુર ક્રોધે ભરાઈ ઝડપથી નવ રુદ્રાઓ પર તૂટી પડ્યો, તેના પગ, દાંત અને સુંડથી તેમને રોંદી નાખ્યા. ભયંકર યુદ્ધથી થાકેલા અસુરને કપાલીએ પકડી લીધો. તેણે હાથીરૂપ અસુરને જોરથી ઘુમાવ્યો; અસુર થાકી ગયો હતો, જીવલેશ માત્ર બાકી હતો. અંતે, યુદ્ધમાં અસુરનું મનોબળ તૂટ્યું, વિજયની આશા છોડી દીધી; ત્યારપછી, કપાલીએ તેની ચામડી ફાડી, ભયંકર વસ્ત્ર બનાવી ધારણ કરી. અસુરના દરેક અંગમાંથી લોહીની ધારા વહેતી હતી; કપાલીએ તેને પોતાનું ચોગા બનાવ્યું. અસુરના મોતને જોઈ, અસુરસેનાના મહાનાયકો ભયભીત થઈ ગયા—તેઓ ભાગી પડ્યા, પડી ગયા, હજારોની સંખ્યામાં વિખેરી ગયા, કારણ કે કપાલી પોતાના શરીરે હાથીની ચામડી પહેરીને ઉભો હતો. દેવતાઓ અને અસુરોએ એ ભયંકર રૂપે રુદ્રને ધરતી પર અને ચારે બાજુ જોયો; અને એ રીતે મહાન અસુરરાજ પરાજિત થયો. હજી પણ, અસુરરાજ હાથી પર આરૂઢ હતો, તેનો ડંકો તૂટી ગયો હતો, અને તે પ્રલયકાળના ઘનઘોર વાદળ જેવો ભયાનક અને શક્તિશાળી લાગતો હતો. તેણે ઝડપથી દેવસેનાને હચમચાવી દીધું. જ્યાં જ્યાં નિમીનો હાથી ગયો, ત્યાં ત્યાં દેવતાઓએ પોતાના વાહનો છોડી દીધા અને ડરીને ભાગી ગયા; તેઓએ પોતાના ધ્યેય પણ છોડીને પલાયન કર્યું; સ્વર્ગીય હાથીઓએ પણ તેના હાથીની સુગંધથી ડરીને ભાગી લીધું. દેવસેના ભાગી રહી હતી, ત્યારે ઇન્દ્ર અષ્ટદિકપાલો અને કેશવ સાથે અડગ ઊભા રહ્યા. નિમીનો હાથી ઇન્દ્રના હાથી પાસે આવતો હતો, એ સમયે ઇન્દ્રનો હાથી પણ ભયંકર ગર્જના સાથે આગળ વધ્યો. પ્રયત્નપૂર્વક સંયમ રાખવામાં આવ્યો છતાં, ઇન્દ્રનો હાથી યુદ્ધમાં સ્થિર રહ્યો નહીં; જ્યારે તેનો હાથી ભાગી ગયો, ત્યારે પાકશાસન (ઇન્દ્ર) એને ચડીને યુદ્ધ કરવા લાગ્યા. પાછળ તરફ મોઢું રાખીને, તે દૈત્યપતિની સેના સામે લડવા લાગ્યા; પછી શતક્રતુએ નિમીના છાતી પર વજ્રથી ઘાત કર્યો. તેણે ગદા વડે હાથીના ગાલ પર જોરદાર પ્રહાર કર્યો; નિમી નિર્ભય અને પરાક્રમી હતો, એ ઘાતની કાળજી લીધી નહીં. નિમીએ પોતાની ગદા વડે એરાવતના નિતંબ પર પ્રહાર કર્યો; ગદાના ઘાતથી ઇન્દ્રનો હાથી યુદ્ધભૂમિ પર પડી ગયો. પર્વત જેવો એ હાથી, તેના પગથી જમીન સ્પર્શી પાછો ઊભો થયો; પોતાની ચપળતાથી તે ફરી ઊભો થયો, પણ દૈત્યના હાથીથી ભયભીત થઈ ઝડપથી યુદ્ધમાંથી પલટી ગયો. ત્યારે એક દમદાર પવન ઉડ્યો, જેમાં ધૂળ અને કંકર હતા. નિમીનો હાથી સામેના દુશ્મન સામે ઊભો રહ્યો, ઝડપી પર્વતોને પણ હચમચાવી નાખ્યા; લોહી વહેતું, એ પર્વત પર પીગળેલા ધાતુના સરોવર જેવો ચમકી રહ્યો હતો. ધનના દેવતા (કુબેર)એ પોતાની ભારે ગદા દૈત્યરાજના હાથી પર જોરથી ફેંકી; દૈત્યરાજ તેના માથા પર પડી ગયો. ગદાના ઘાતથી હાથી સંપૂર્ણ સ્તબ્ધ થઈ ગયો; પડતાં તેના દાંત જમીનમાં ઘૂસી ગયા, અને એ પર્વત સમાન હાથી ધરાશાયી થયો. જ્યારે એ હાથી પડી ગયો, ત્યારે દેવસેનામાંથી સર્વત્ર મહાન સિંહગર્જના ઉડી; હાથીઓના ઘંટાડા ગૂંજી ઉઠ્યા. ઘોડાઓના હિંચકાર અને ધનુષ્યના ટંકાર સાથે, હાથીના મૃત્યુ અને નિમીના પલટીને જતા જોઈને— દેવતાઓની એ સિંહગર્જના સાંભળીને, જંભા ભારે ક્રોધિત થયો, અગ્નિમાં ઘી ઢાંળી હોય એમ તે રોષથી પ્રગટ્યો. દેવતાઓ પર ક્રોધથી તેની આંખો લાલ થઈ ગઈ; તેણે ધનુષ્ય પર બાણ ચડાવ્યો અને ઘોષણા કરી, "અડગ રહો!" અને રથચાલકને આગળ ધપાવ્યા. તેનો રથ વીજળીની ઝડપે દોડી રહ્યો હતો, તેની તેજસ્વિતા પૂર્વના પર્વત પરથી ઉગતા હજારો સૂર્ય જેટલી હતી. યુદ્ધમાં, ધ્વજાવાળો, ઘંટોની જાળથી શોભિત અને ચાંદની જેવી સફેદ છત્રવાળો એ રથ આગળ વધ્યો. તે દેવસેનાના હૃદયમાં ભય પેદા કરતો દેખાયો, ધનુષ્ય પર તણાયેલ બાણ સાથે આગળ વધ્યો. શતક્રતુ (ઇન્દ્ર) નિર્ભય રહી, મજબૂતીથી પોતાનું ધનુષ્ય પકડીને, તેલ લગાવેલું, તીક્ષ્ણ, અર્ધચંદ્રાકૃતિ અને સીધું બાણ હાથમાં લીધું.