આ મહાસંગ્રામના સમયે, ગંધર્વો, રાક્ષસો, યક્ષો, કિન્નરો અને મહાન સાપો – સૌ વિવિધ આશ્ચર્યજનક શસ્ત્રો ધારણ કરીને અને સુવર્ણ આભૂષણોથી શોભિત થઈને ત્યાં એકત્ર થયા. અનંત સંખ્યામાં જુથો, પોતાના-પોતાના વિશિષ્ટ ચિહ્નો સાથે, ગાયકમંડળીઓના નેતૃત્વમાં, દૈત્યોના વિનાશથી આનંદિત થઈ, પોતાની મહિમા ગાતા, ઇન્દ્ર અને દેવસેનાઓ સાથે ઉમંગપૂર્વક પરેડ કરતા હતા. ઇન્દ્રની સેના, અમર દેવતાઓની રક્ષા હેઠળ, ધ્વજાઓ અને અસંખ્ય ઊંચા સફેદ પટાકાઓથી સજ્જ, અને હજારો હાથી-ઘોડાઓના ગર્જનાથી, દિતિના પુત્રો માટે દુઃખનું કારણ બની. દેવસેનાની આ આગેવાની જોઈને, હાથીરૂપે આવેલા દૈત્યે ભયાનક રૂપ ધારણ કર્યું – જાણે મહામેઘોનું ગાઢ સમૂહ હોય. આ દૈત્ય, હાથમાં પરશુ લઈને, ક્રોધથી વાંકડા થયેલા હોઠ સાથે, યુદ્ધમાં દેવતાઓને દબાવી નાખતો હતો અને કેટલાકને હાથથી ફેંકી દેતો હતો. દૈત્યોના આ પ્રખર રાજાએ, પોતાની પરાક્રમથી, શત્રુઓને પરશુ વડે ઘાયલ કર્યા; જ્યારે તે દેવસેનાને વિનાશ કરી રહ્યો હતો, ત્યારે યક્ષો, ગંધર્વો અને કિન્નરો – સૌ એકસાથે આશ્ચર્યજનક શસ્ત્રો અને अस्त્રો છોડવા લાગ્યા: પાસ, પરશુ, ચક્ર, ભાલા અને ગદા. જાવેલિન, શૂલ, તીક્ષ્ણ ખડગ અને ભયાનક ગદાઓ – આ બધું હાથીદૈતે જાણે ઝુંડના નેતા ઘાસના ટુકડાં ગળી જાય એમ ગળી જતું હતું. પોતાની લાંબી, ક્રોધથી ઉગ્ર સુંડ વડે, દેવતાઓ વચ્ચે તે ભયાનક હાથીદૈત્ય યુદ્ધભૂમિ પર ફરતો રહ્યો અને જ્યાં જ્યાં તે દેવસમૂહ પર પડતો, ત્યાં ત્યાં કરૂણ રડારોડ ઊઠતો. આવી સ્થિતિ જોઈ, જ્યારે દેવસેના四દિશામાં ભાગવા લાગી, ત્યારે રુદ્રો, પોતાના ગૌરવથી ઉદ્દીપિત થઈ, એકબીજાને બોલ્યા: "આ દૈત્યરાજને પકડો! જેનો આશ્રય નાશ પામ્યો છે, તેને તીવ્ર ભાલાથી ખેંચો, તેના મુખ્ય અંગો પર ઘા કરો!" આ શબ્દો સાંભળી, કપાલી, ક્રોધથી ફાટેલા નયનોથી, ડાબા હાથમાં તીક્ષ્ણ ભાલો પકડી, તેને સાફ કરી, ભયાનક ભ્રૂભંગ સાથે દૈત્યરાજા સામે દોડી ગયો. કપાલીએ હાથીદૈત્યના પાંજર પર ઘા કર્યો; ત્યારબાદ, દસેય રુદ્રોએ નિર્વિઘ્ન લોખંડના શસ્ત્રોથી યુદ્ધમાં હુમલો કર્યો. તેમણે પર્વતપ્રમાણ દૈત્યના શરીરને ભાલાઓ વડે ભેદી નાખ્યો; તીક્ષ્ણ ભાલાના ઘા સહન કરતાં તેના ઘાવમાંથી લોહી વહેવા લાગ્યું. એ દૈત્ય, શ્યામવર્ણ, જાણે નિર્મળ શરદકાલીન સરોવર હોય અને આસપાસ લાલ-નીલ કમળો ખીલી ઊઠ્યા હોય એમ તેજસ્વી લાગતો. તેના ભસ્મવર્ણ શરીરને રુદ્રોએ હંસ જેવા ઘેરી લીધા હતા; પીડિત દૈત્ય, કાંપતા કાનપટ્ટા સાથે આગળ આવ્યો. હાથીદૈત્યે શંભુને પોતાના દસ દાંત વડે નવળમાં ભેદી નાખ્યો; તેને બે રુદ્રોની વચ્ચે ફસાયેલું જોઈ, બાકી નવ રુદ્રોએ અદ્ભુત કૃત્ય કર્યું. તેમણે અમર દેવતાઓના શત્રુના શરીર પર વિવિધ શસ્ત્રોથી ઘા કર્યા, નિર્ભય અને દૃઢ રહી યુદ્ધભૂમિ પર ઊભા રહ્યા. જાણે જંગલમાં શિયાળાં મૃત ભેંસને ઘેરી લે, એમ દૈત્યપ્રમુખે કપાલીને છોડી દીધો અને દૂર જતો રહ્યો. ક્રોધિત દૈત્ય ઝડપથી નવ રુદ્રો પર તૂટી પડ્યો, પગ, દાંત અને સુંડ વડે તેમને દબાવતો ગયો. જ્યારે તે તેમના ભયાનક યુદ્ધથી થાકી ગયો, ત્યારે કપાલીએ અમરદ્વિષી દૈત્યના હાથ પકડી લીધા. કપાલીએ તેને જોરથી ઘૂમાવ્યો; દૈત્યે હવે થાકેલા, મુંજાયેલી અવસ્થામાં, જીવનની જ્યોતિ ઝાંખી થઈ રહી હતી. યુદ્ધમાં દૈત્યે હવે જીતની આશા છોડી દીધી; તે પડ્યો ત્યારે, કપાલીએ તેની ખાલ ઉતારી, તેને ભયાનક વસ્ત્ર બનાવ્યું. તેના દરેક અંગમાંથી લોહી વહેતું, કપાલી એ ખાલનો ચોગો બનાવી પહેરી લીધો; દૈત્યના મૃત્યુને જોઈ, દૈત્યોના મહાન નેતાઓ ભયભીત થઈ ગયા, ભાગી ગયા અને હજારોની સંખ્યામાં પડી ગયા, કારણ કે કપાલીનું હાથીખાલનું રૂપ જોઈને તેઓ વિહ્વળ થયા. દૈત્યો એ ભયાનક રુદ્રને ધરતી પર અને ચારે દિશામાં જોયો; આમ, મહાન દૈત્યરાજના પતન સાથે યુદ્ધ યથાવત્ રહ્યું. હવે, દૈત્યરાજ, હાથી પર આરૂઢ, પોતાનું ઢોલ નષ્ટ થઇ ગયેલા, જાણે યુગાન્તે ઉદ્ભવતો વાદળ હોય અને શક્તિશાળી માટે પણ ભયજનક લાગે, એવો દેખાતો હતો. તેણે ઝડપથી ચાર્જ કર્યો અને દેવસેનાઓને હચમચાવી નાખ્યા. જ્યાં જ્યાં નિમિના હાથી ગયો, ત્યાં દેવતાઓ પોતાના વાહનો છોડીને ભાગી ગયા, ભયભીત થઈ, પોતાના ધ્યેય ત્યજી દીધું; સ્વર્ગીય હાથીઓ પણ તેના હાથીની ગંધથી ભાગી ગયા. જ્યારે દેવસેનાઓ ભાગી રહી હતી, ત્યારે ઇન્દ્ર, દિશાઓના આઠ રક્ષકો અને કેશવ સાથે અડગ ઊભા રહ્યા. નિમિના હાથી ઇન્દ્રના હાથીની નજીક આવ્યો ત્યારે, એ ક્ષણે ઇન્દ્રનો હાથી ગર્જના કરતાં આગળ વધ્યો. મહેનતથી રોકાયો છતાં, એ યુદ્ધમાં સ્થિર રહ્યો નહીં; જ્યારે ઇન્દ્રનો હાથી ભાગ્યો, પાકશાસનાએ તેને ચઢી લીધો. પીઠ ફેરવી, દૈત્યપતિની સેના સામે યુદ્ધ કર્યું; પછી શતક્રતુએ નિમિને વજ્ર વડે છાતી પર ઘા કર્યો. પછી તેણે ગદાથી હાથીના ગાલ પર પ્રહાર કર્યો; પણ નિમિ નિર્ભય અને પ્રબળ રહી, એ ઘા તરફ ધ્યાન ન આપ્યું. તેણે ઇરાવતના કટિ પર ગદાથી ઘા કર્યો; એ પ્રહારથી ઇન્દ્રનો હાથી યુદ્ધમાં પડી ગયો. એ પર્વતપ્રમાણ હાથીએ પગથી પીઠ પાછળ ધરતી સ્પર્શી; પણ પોતાની ચપળતાથી ઝડપથી ફરી ઊભો થયો, અને દેવતાઓનો મહાન હાથી, નિમિના હાથીથી ભયભીત થઈ, યુદ્ધભૂમિ છોડીને તુરંત પાછો ફર્યો. ત્યારબાદ, કઠોર પવન ધૂળ અને કંકર સાથે ફૂંકાયો. નિમિના હાથી, પોતાના શત્રુ તરફ મોઢું કરીને, ઝડપથી પર્વતોને હચમચાવી નાખતો હતો; લોહી વહેતી હાલતમાં, તે જાણે પિગળેલા ધાતુના સરોવરવાળા પર્વત જેવો તેજસ્વી લાગતો હતો.