હરિએ અગ્નિની જેમ તપતા, ભયાનક વેશધારી, ભીંસ અને નિલગળાવાળા, શરીરે સાપના વળયોથી અલંકૃત એવા અગિયાર રુદ્રોને, સેનાના આગલા મથકે નેતા તરીકે રચ્યા. તેમના શિરો પર અર્ધચંદ્ર અને માનવકપાળના ટુકડાંથી શોભિત મુકડા હતા, શરીરે ત્રિશૂળની જ્વાળાઓનું લિપ્તન, અને ભયાનક આભૂષણોથી શોભિત ભુજાઓ. તેઓ ઊંચા, પીળા જટાવાળા, સિંહચર્મ પહેરેલા, અને મહાદૈત્યોને ભગાડનારા, કપાલી નેતૃત્વમાં એકત્ર હતા. એ રુદ્રોના નામ હતા: કપાલી, પિંગલ, ભીમ, વિરુપાક્ષ, વિલોહિત, અજેશ, શાસન, શાસ્તા, શંભુ, ચંડ અને ધ્રુવ. આ અગિયાર રુદ્રો અનંત બળ અને શક્તિ ધરાવતા, સેનાના અગ્રણિ બની દૈત્યોને ચીરી નાખતા. તેઓ મેઘગર્જન જેવી ધ્વનિ સાથે દેવતાઓને ઉત્સાહિત કરતા, હિમાલય જેટલા વિશાળ, અને સુવર્ણ કમળમાળાઓથી અલંકૃત હતા. એ સમયે, ચારે દાંતવાળું એરાવત હાથી, હલચલ કરતી પંખડીઓ અને સુવર્ણ ઘંટાવાળી માળાઓથી શોભિત, તેના ઉપર ઇન્દ્ર અડગ ઊભા હતા. શતયજ્ઞ ઇન્દ્ર, રૂપ બદલવાની શક્તિ ધરાવતા, હિમપર્વતની ચોટી પર સૂર્યપ્રભા સમાન તેજથી તેજસ્વી, અને હાથીમાંથી મધપાનના ધારા વહેતી, એમ ઊભા હતા. ઇન્દ્રની ડાબી બાજુએ વાયુદેવ તેમની રક્ષા કરતા, જમણી બાજુએ અગ્નિદેવ અગ્નિમય મુખથી રક્ષા કરતા. ઇન્દ્ર અને તેમની સેનાના પીછેહઠે વિષ્ણુ, તથા આદિત્ય, વસુ, વિશ્વદેવ, મારુત અને અશ્વિનીકુમાર પણ હાજર હતા. ગંધર્વ, રાક્ષસ, યક્ષ, કિનર અને મહાનાગ પણ અદભુત શસ્ત્રો અને સુવર્ણ આભૂષણોથી શોભિત થઈને ત્યાં એકઠા થયા. અનેક જુથો, વિશિષ્ટ ચિહ્નોવાળા, ભાટોની ટોળીઓની આગેવાનીમાં, દૈત્યવિનાશથી આનંદિત થઈ પોતાની મહિમા દર્શાવતા, ઇન્દ્ર અને દેવમંડળ સાથે ઉમંગપૂર્વક ગર્જના કરતા. અમરગણો દ્વારા સુરક્ષિત, ઇન્દ્રની સેના ધ્વજાવાળા, હજારો હાથી-ઘોડાની ગર્જના સાથે, અનંત ઊંચા સફેદ ધ્વજપટ્ટા ધરાવતી, દિતિપુત્રો માટે દુઃખનું કારણ બની. દેવસેનાની આવનારી ગતિ જોઈ, દૈત્યગજ ભયાનક વાદળસમૂહ જેવો દેખાતો પ્રગટ થયો. ભયંકર પરશુથી સજ્જ, ક્રોધથી વાંકડા હોઠવાળો એ દૈત્ય, દેવતાઓને યુદ્ધમાં પછાડી, બીજા દેવતાઓને હાથથી ફેંકી દેતો. દૈત્યરાજે પરાક્રમથી શત્રુઓને પરશુ વડે સંહાર્યા; તેની સેના વિનાશ કરતી વખતે યક્ષ, ગંધર્વ અને કિનરોએ પણ અદભુત શસ્ત્રો અને શસ્ત્રવૃષ્ટિ કરી—પાશ, પરશુ, ચક્ર, ભાલા, ગદા વગેરે. ભાલા, શૂળ, તીક્ષ્ણ ખડગ, ભયાનક ગદાઓ—આ બધું દૈત્ય એક નેતા જેવો સહેલાઈથી ગળી જતો. તેની લાંબી, પ્રચંડ સુંડ વડે મારતા-ફેંકતા, એ દૈત્ય દેવમંડળમાં ભયાનક રૂપે વિહાર કરતો. દૈત્યગજ જ્યાં-જ્યાં દેવસમૂહ પર તૂટતો, ત્યાં-ત્યાં વિલાપના મહાગર્જના થતી. ત્યારે, દેવસેના ચારે દિશા ભાગી રહી જોઈ, રુદ્રોનું ગૌરવ જાગ્યું અને તેઓ પરસ્પર બોલ્યા: “અરે! દૈત્યરાજને પકડી લો! તેનું આશ્રય નષ્ટ થઈ ગયું છે! તીક્ષ્ણ ભાલાથી ખેંચો, મુખ્ય અંગો ભાંગી નાખો!” આ સાંભળી કપાલી, ક્રોધથી ફાટેલા નેત્રોથી, ડાબા હાથે તીક્ષ્ણ ભાલું પકડી, તેને સાફ કરી. ભૃકુટિ ભયાનક ભાંજવી, કપાલી નિર્દોષ ભાલા હાથે દૈત્યરાજ પર તૂટી પડ્યો. કપાલીએ દૈત્યગજના પાંજરે ઘા કર્યો; પછી બાકીના દસ રુદ્રોએ પણ નિર્દોષ લોહ શસ્ત્રોથી યુદ્ધ કર્યું. તેઓએ પર્વત જેવા દૈત્યપર ભાલા ભાંસી, લોહથી લોહ નીકળી ગયું, તીક્ષ્ણ ભાલાથી પીડાતો. એ દૈત્ય, અંધકારમય, શરદ્કાળની નિર્મળ સરોવર જેવો, ચારે બાજુ લાલ-નીલ કમળોથી શોભિત દેખાતો. એ દૈત્ય, ફિકાશ શરીરે, રુદ્રોની હંસમાળાથી ઘેરાયેલો, પીડિત થઈ, કાંપતા કાનપટ્ટા સાથે આગળ વધ્યો. દૈત્યગજએ શંભુને દસ દાંતથી નાભિમાં ઘાયલ કર્યો; તેને બે રુદ્ર વચ્ચે ફસાયેલું જોઈ, બાકીના નવ રુદ્રોએ અદભુત વિધિ કરી. તેઓએ અમરશત્રુના શરીર પર વિવિધ શસ્ત્રોથી પ્રહારો કર્યા, નિર્ભય અને દૃઢ રહી યુદ્ધભૂમિ પર ઊભા રહ્યા. જંગલમાં મરેલા મહિષ પર શિયાળ ટોળું જેમ તૂટી પડે, તેમ દૈત્યપ્રમુખે કપાલીને છોડી, દૂર ખસ્યો. ખીજાઈ, દૈત્ય નવ રુદ્રો પર ઝડપથી તૂટી પડ્યો, પગ, દાંત અને સુંડથી તેમને દલિત કર્યા. ભારે યુદ્ધથી થાકી ગયેલા દૈત્યને કપાલીએ શત્રુનું હાથ પકડી લીધું. તેણે દૈત્યગજને જોરથી ઘૂમાવ્યો; હવે દૈત્ય થાકેલો, જીવ તણાવમાં, તરસતો. તે યુદ્ધમાં દૈત્યની વિજયેચ્છા મરી ગઈ; કપાલીએ તેને પાડી, તેની ચામડી ફાડી ભયાનક વસ્ત્ર બનાવી લીધું. તમામ અંગોમાંથી લોહ વહેતો, કપાલીએ પોતાનું વસ્ત્ર તૈયાર કર્યું. દૈત્યના સંહારને જોઈ, દૈત્યમંડળના મહાન નેતાઓ ભયભીત થઈ ભાગી ગયા, હજારો દઈ પડ્યા, કપાલીનું ગજચર્મવસ્ત્રધારી રૂપ જોઈ. દૈત્યોએ એ ભયાનક રુદ્રને ધરા અને દિશામાં જોયો; એમ જ, દૈત્યપ્રમુખ પછાડી પડ્યો. ગજ પર આરૂઢ દૈત્યરાજ, તેનો ઢોલ તૂટી ગયો, પ્રલયકાળના વાદળ જેવો, શક્તિશાળી માટે પણ ભયજનક જણાયો. તે ઝડપથી દૈવસેનાને ધ્રુજાવતો ફરી તૂટી પડ્યો.