ત્રિપુરા શહેરના દૈત્યરાજાઓએ, દેવતાઓના શત્રુઓએ, સાંજના સમયે આનંદથી એકત્ર થઈને પ્રેમના ગુપ્તચરો તરીકે પોતાની ફરજ સંભાળી. એ સમયે ચાંદણી જેવી તેજસ્વી ચંદ્રમાએ, અનેકવાર પૂર્વના શિખરે ઉગીને, અંધકાર હટાવ્યો અને આખા આકાશમાં પોતાનું પ્રકાશ ફેલાવ્યું. ચંદ્રમાની તેજસ્વી કિરણો એ રીતે આકાશમાં પ્રસરી હતી જેમ કે કમળોથી શોભિત હંસ વિશાળ સરોવર પર બેસે, કે મોટા સિંહ લાજવર્ધ પર્વતની ચોટી પર આરામ કરે, અથવા વિષ્ણુના વક્ષસ્થળ પર પહેરેલી મોતીની વિશાળ માળા શોભે. અત્રિના નેત્રમાંથી જન્મેલો ચંદ્ર આકાશમાં ડૂબેલો, પોતાની કિરણોથી જગતને પ્રકાશિત કરી રહ્યો હતો અને અમૃતરૂપ ચાંદણી વરસાવતો હતો. શીતલ કિરણો ધરાવતો ચંદ્ર ઉગ્યો અને આખા શહેરને પ્રકાશથી ભરપૂર કરી દીધું. દૈત્યો સાંજના સમયે પોતાના ઘર અને જાતને સુંદર બનાવી રહ્યા હતા. શહેરની ગલીઓ, રાજમાર્ગો, મહેલો અને ઘરોમાં ચંપકના ફૂલ જેવા પીતવર્ણની દીવટીઓ ઓછી તેલ સાથે પ્રગટાવવામાં આવી. તેમના મઠોમાં તેલથી ભરેલી દીવટીઓ ઝગમગતી હતી. મણિથી બનેલા ઘરો સંપત્તિથી ભરપૂર હતા અને તેજસ્વી દીવટીઓ ચંદ્રોદય સમયે ગ્રહોની જેમ ઝગમગતી હતી. ચંદ્રકિરણો અને દીવટીઓના પ્રકાશથી ત્રિપુરામાંનો અંધકાર દૂર થયો, જાણે કોઈ કુટુંબ પર આપત્તિ આવી હોય અને તે નાશ પામે છે. યુવાન સાંજના સમયે, ચંદ્રના તેજસ્વી કિરણોથી હસતો, દૈત્યો પોતાના પ્રેમિકાઓ સાથે ઘરમાં લાંબો સમય વ્યતીત કરતા. જે દૈત્યો શિવના પાંચ બાણોથી ઉન્મત્ત થયા હતા, હવે મીનધ્વજ કામદેવના બાણોથી પણ વિધડાયા; તેમના સ્ત્રીઓ પણ કામથી ઉલ્લસિત થઈ લાલચટ્ટા થઈ ગઈ. દૈત્ય સ્ત્રીઓ રમૂજી વાતોમાં મગ્ન, વાંસળીના મધુર સૂર અને કોકિલાના મદભર્યા સ્વરમાં મગ્ન હતી, ત્યારે કામદેવ તણાં તીક્ષ્ણ બાણોથી તેમના હૃદય ઉથલાવતો હતો. ચંદ્રે રાત્રિના અંધકારને ઝડપથી દૂર કરી, ચાંદણીનું જાળું આખા જગતમાં ફેલાવી દીધું અને પોતાના પ્રિય રોહિણી સાથે આકાશમાં મળીને પોતાની તેજસ્વિતા સ્થાપી. એ સમયે એક સુંદરી સ્ત્રી પોતાના પ્રિયના પગરખાં પાસે બેઠી, ગાલે સુંદર તિલક લગાવી પોતાનું ચહેરું શોભાવતી હતી. ગોળ દર્પણમાં પોતાનું ચહેરું જોઈ, ધીરે થી બોલી, "આ છે મારું ઉજ્જવળ ચહેરું," અને પ્રિયના સ્પર્શની યાદથી તેzelfde ભાવમાં આનંદ પામી. અન્ય યુવાન સ્ત્રીઓ પ્રેમ અને મદથી ઉલ્લસિત, શરીરે રોમાંચ અને વાળ ઊભા થઈ, ઉત્સુકતાપૂર્વક પોતાના પ્રેમીઓ પાસે દોડી ગઈ, જેમ રાત્રિ સૂર્યોદયે અંત તરફ દોડી જાય છે. એક delighted સ્ત્રી પોતાના પ્રિયને નિહાળતી, બીજી લાંબા સમય પછી મળીને પ્રસન્ન, ત્રીજી પ્રિયના મીઠા શબ્દોથી તૃપ્ત. કાજલથી શોભિત આંખો અને ગૌમુખી ચંદનથી સુશોભિત, શ્રેષ્ઠ દૈત્ય સ્ત્રીઓ અમૃતથી ભરેલા સુવર્ણ ઘડાવાની જેમ તેજસ્વી લાગતી. તાજા લોહીથી રંગાયેલા હોઠો સાથે દૈત્યો પોતાના પ્રિયાની સંગીતમાં આનંદ પામતા, છતાં સ્ત્રીઓની વાતોમાં ફરી ઉદાસ થઈ જતા. ક્યારેક મધુર ગીતો ઊઠતા, કામદેવના બાણોથી સર્જાયેલાં તે ગીતો pleasure-gardensમાં વગાડાતા અને દૈત્યો તેમાં કુશળતા દર્શાવતા. ગીત ચાલું રહે ત્યારે, કેટલાક રાગને સુધારતા, કેટલાક પ્રિયને પ્રસન્ન કરતા, કેટલાક તેમને જગાડતા અને વારંવાર આનંદ અપાવતા. સૂર્યાસ્ત પછી ત્રિપુરામાં, ઘંટડી અને કમરપટ્ટાની અવાજ, તાજા ફૂલોની શોભા સાથે, કોકિલાના સ્વર સાથે ગૂંજી ઉઠી. કેટલીક સ્ત્રીઓ પ્રેમીઓના આલિંગનમાં, વાળ ઊભા થઈ, આંખોમાં પ્રેમભર્યા આંસુઓ તાજા વરસાદથી પાંગરી ગયેલા અંકુર જેવી લાગતી, જાણે પૃથ્વી નવી વરસાદથી ભીની થઈ હોય. મહેલો ચાંદ્રકિરણોથી શોભિત, સ્ત્રીઓના ગળાના ઝાંઝર અને વજણાંની મધુર ધ્વનિથી ગૂંજી ઉઠેલા, અને તેઓ કામદેવને પણ બરાબરી આપતી. દારૂ પીવાથી થાકી ગયેલી એક સ્ત્રી પોતાના પ્રિયને કહે છે, "તું મારું ગાલ કેમ વારંવાર સૂંઘે છે? મારા વિશાળ, ઊંચા, સુશોભિત કમરપટ્ટાવાળા નિતંબ પર ચડી આવ." ચાંદ્રોદયથી પ્રકાશિત રસ્તાઓ અને વિશાળ રાજમાર્ગો પર દૈત્ય સ્ત્રીઓ જૂથમાં ચાલતી, જેમ તારા સંધ્યા સમયે ચાંદ્રમાના આસપાસ હોય. હાસ્ય અને ચામરાની લહેર સાથે, અન્ય સ્ત્રીઓ મદમાં ડોલતી, રમૂજી સ્મિત સાથે ચાલતી; કમરપટ્ટાની સૂક્ષ્મ ધ્વનિ પણ વાત કરતી. અવિનાશી માળાથી શોભિત આનંદિત સ્ત્રીઓની વારો આવી; તેમની ધ્વનિ ચોખ્ખી ધાતુ જેવી અને બીજી તરફ તળાવોમાં હંસોની ધ્વનિ ગૂંજી. કમરપટ્ટાની ઝાંઝર, શરીરની સુગંધ અને એ સુગંધથી ઉત્પન્ન ભાવનાએ દૈત્ય સ્ત્રીઓના પ્રિય ગૃહોમાં કામદેવના બાણોથી હલચલ મચાવી. રંગીન વસ્ત્રો પહેરી, વાળ છૂટેલા, લયબદ્ધ ચાલતી, દૈત્ય સ્ત્રીઓ સુંદર વસ્ત્ર અને આભૂષણોથી શોભિત, ચાંદ્રમાની જેમ તારાઓ વચ્ચે તેજસ્વી લાગતી. ડોલતી વખતે, છૂટેલા દોરડા, પડેલા કમરપટ્ટા, છૂટેલા રત્નોથી ઝૂલાની નીચેની જમીન વિવિધ આભૂષણોથી શોભિત, જાણે ચંદ્રના પૃષ્ઠ પર વિવિધ ચિહ્નો હોય. સાંજના સમયે, ચાંદણી અને બગીચામાં, કોકિલાના જૂથોની ટહૂક વચ્ચે, કામદેવ પોતાના બાણ ખર્ચી, દૈત્યોના શહેરમાં ફરતો. પછી ચાંદ્ર, ચમેલીના હાર જેટલો સફેદ, પણ ચાંદની વિના, વાદળ જેવો દેખાતો અને ઝાંખો લાગતો; એ જ રીતે, સંપત્તિ ગુમાવ્યા પછી ધનવાન માણસ પણ ઝાંખો થઈ જાય છે. પછી, ચાંદ્રના તેજને પણ પછાડતો, લાલચટ્ટા રથવાળો સૂર્ય, તપતા સોનાની થાળ જેવી કિરણો સાથે, આકાશમાં ઊગ્યો અને અંધકારથી ભરેલા પાણી પાર કરવા પ્રયત્નશીલ થયો. જ્યારે મેરુ પર હજાર કિરણો ધરાવતો સૂર્ય ઉગ્યો, ત્યારે સમગ્ર દેવસેનાએ પ્રલયકાળના સાગર જેવી ગર્જના કરી. પછી, સહસ્ત્રનેત્રધારી ઇન્દ્ર, સવિતા, વરૂણ અને હર સાથે ત્રિપુરા તરફ ગયા. એ વિનાશક દેવતાઓ અનેક સ્વરૂપે, સિંહ જેવી ગર્જના અને ઢોલના ઘમંડ સાથે આગળ વધ્યા. ઢોલ, છત્ર અને મોટા વૃક્ષો સાથે એ દૈવી સેના જંગલમાં પવનથી હલનચલ થયેલી વનરાશિ જેવી આગળ વધી. જ્યારે દૈત્યરાજાઓએ રુદ્રની ભયાનક, વિશાળ સેના આગળ આવતી જોઈ, ત્યારે તેઓ સાગર જેવી ચિંતામાં ગરકાવ થઈ ગયા. તેમણે ભાલા, ભિંડોળા, ત્રિશૂલ, ગદા, કુહાડી, ધનુષ્ય, બાણ, વજ્ર અને ભારે મસાલો હાથમાં લીધા. એ હથિયારો પકડી, ગુસ્સાથી લાલ આંખોવાળા દૈત્યો પાંખધારી પર્વતો જેવા, ઉનાળાના અંતે પર્વતભેદી વાદળોથી આહતિ કરતા, યુદ્ધ માટે સજ્જ થયા.