માયાએ દૈત્યોને કહ્યું: “કોકિલના બોલ સાથે નિર્ધારિત સમય આવશે, અને તે સમયે, પુષ્ય નક્ષત્ર સાથે શહેરમાં, તમે નિર્ભય થઈને કાર્ય કરવું. એ સમય અને સ્થાન મેં નક્કી કર્યું છે. જો કોઇ એ સમયે શહેરમાં કોઈ ટોળું એકત્ર કરવાની કોશિશ કરે, તો દેવના એક શક્તિશાળી બાણથી પાવડાની જેમ ભૂમિ પર વિખેરાઈ જશે. તમારું જીવન, તમારો બળ, અને દેવો સાથેની вашей દુશ્મનાઈ—આ બધું હૃદયમાં રાખો અને આ શહેરની રક્ષા કરો. સર્વ બળથી મહેશ્વરનું એકમાત્ર ભયાનક રથ અટકાવો, જેથી તે બાણ છોડી ન શકે. જ્યારે આપણે ત્રિપુરાની રક્ષા માટે આવું કરીશું, ત્યારે દેવો નિરશક બની, પુષ્યના સંયોગની રાહ જોવી પડશે.” માયાના આ શબ્દો સાંભળી ત્રિપુરા શહેરમાં રહેતા દૈત્યોએ સિંહની જેમ ગર્જના કરી અને માયાને કહ્યું: “અમે પ્રયત્નપૂર્વક તમારી આજ્ઞા મુજબ કરશું; અમે એ રીતે કાર્ય કરીશું કે રુદ્ર શહેરમાં બાણ છોડવા સક્ષમ ન થાય. આજે જ અમે યુદ્ધ માટે જઈશું, રુદ્રને સંહારવા ઉત્સુક છીએ.” દિતિના પુત્રો આનંદથી, રોમાંચિત થઈ, બોલ્યા: “અથવા તો ત્રિપુરા આકાશમાં યૂગ સુધી અડગ અને શાશ્વત રહેશે, અથવા તો નારાયણનો ત્રણગું માર્ગ સિદ્ધ થશે અને દાનવો રહેશે નહીં. અમે ધર્મનો ત્યાગ નહીં કરીએ; જેમાં તમે અમને જોડશો, એ ધર્મમાં જ રહીશું; મનુષ્યો દેવો અને દૈત્ય વિના જગત જોઈ નહીં શકે.” આ રીતે વિચાર-વિમર્શ પછી, આનંદિત અને દેવોના દુશ્મન એવા શહેરના મહાનુભાવો, સાંજ પડતાં, હર્ષભેર પ્રેમના ગુપ્તચરોની કામગીરીમાં લાગ્યા. ફરી ફરી, મહામણિ—ચાંદ—પૂર્વી પર્વત પર ચમકતો, અંધકાર દૂર કરતો, આકાશમાં પ્રસરી રહ્યો હતો. ચાંદ, અત્રિની આંખમાંથી જન્મેલો, વિશાળ હ્રદમાં કમળોથી શોભિત હંસની જેમ, લાપિસ લાઝુલીના પર્વત પર આરામ કરતાં સિંહની જેમ, અથવા વિષ્ણુના ઉર પર પહેરેલા મુક્તાની માળા જેવી, આકાશમાં ઝળહળતો, દુનિયાને પ્રકાશિત કરતો, અમૃતમય ચાંદની વહોળી રહ્યો હતો. ચાંદની શીતલ કિરણોથી શહેર પ્રકાશિત થતા, દૈત્યોએ સાંજના સમયે પોતાના ઘરો અને પોતાને સુંદર બનાવી લીધા. રસ્તાઓ, રાજમાર્ગો, મહેલ અને ઘર—ચંપાના રંગની દીવડીઓ, થોડા તેલથી જલતી, ઝળહળતી હતી. આશ્રમોમાં તેલથી ભરેલી દીવડીઓ પ્રગટાઈ; ઘરો રત્નોથી બનેલા અને સંપત્તિથી ભરાયેલા હતા, અને દીવડીઓ ચાંદનીના ઉદય સાથે ગ્રહોની જેમ ઝળહળતી હતી. ચાંદની અને આંતરિક દીવડીઓથી પ્રકાશિત, ત્રિપુરાનું અંધકાર કુટુંબમાં આપત્તિ આવી હોય તેમ વિલય પામ્યું. યૌવનથી ભરેલી સાંજના સમયે, ચાંદ પોતાની તેજસ્વી કિરણોથી હસતો, શહેરમાં, દૈત્યો પોતાના ઘર-ગૃહિણી સાથે લાંબા સમય સુધી વિલયમય રહ્યા. બલધ્વજ દેવના પાંચ બાણોથી જાગૃત થયેલા, હવે માટ્સ્યધ્વજ દેવના બાણોથી છીદ્ર પામ્યા; દૈત્ય સ્ત્રીઓ, કામથી ઉશ્કેરાઈ, રાગથી લાલ થઈ ગઈ. રાક્ષસી સ્ત્રીઓ રમૂજી વાતચીતમાં વ્યસ્ત, વીણા વગાડી, કોકિલો ઉન્મત્ત સ્વરમાં ગાતા, કામદેવ પોતાના ધનુષ-બાણથી હૃદયમાં ઉલાળાં જગાડતો. રાતના અંધકારને ઝડપથી દૂર કરી, ચાંદ ચાંદનીનું જાળ વિશ્વમાં ફેલાવી, આકાશમાં પોતાની પ્રિય રોહિણીને મળ્યો, અને તેજથી પોતાનું રાજ્ય સ્થાપિત કર્યું. ત્યાં, એક મહાનુભવી સ્ત્રી, પોતાના પ્રિયના પગ પાસે બેઠી, ગાલ પર સુંદર તિલ લગાવી, મુખમંડળ શોભાવી રહી હતી. ગોળ દર્પણમાં પોતાનું ચહેરું જોઈ, ધીમે ધીમે બોલી: “આ છે મારું તેજસ્વી ચહેરું,” અને પ્રેમીની સ્મૃતિમાં, એ જ ભાવમાં આનંદ પામી. પ્રેમથી રોમાંચિત, કેશ ઊભા થઈ, અન્ય યુવાન સ્ત્રીઓ, ઉન્મત્ત અને કામથી ભરેલી, ઉત્સુક થઈ પોતાના પ્રેમી પાસે દોડી ગઈ, જેમ રાત સૂર્યોદયે અંતે દોડે છે. એક delightsથી છીદ્ર પામેલી, પ્રિયને પી રહી છે; બીજી, લાંબા સમયથી શોધતી, હવે પ્રસન્ન છે; ત્રીજી, પ્રિયના મીઠા શબ્દોથી સંતોષ પામી છે. કાજલથી આંખો શોભિત, ગાયના માથેથી સંદલ લગાવેલી, શ્રેષ્ઠ દૈત્ય સ્ત્રીઓ, સુવર્ણ કળશમાં અમૃત ભરેલું હોય તેવી, મનોહર શોભા ધરાવતી હતી. તાજા લોહીથી રંજિત હોઠ, દૈત્યો પોતાના પ્રિય સાથે સંગીતમાં આનંદ પામતા, સ્ત્રીઓની વાતચીતમાં ફરીથી ઉદાસ થઈ જતા. ક્યારેક મીઠા ગીતો, કામદેવના બાણોથી સર્જાયેલ ખજાનાં, pleasure gardensમાં મનોરમ સંગીત, અને તે સંગીતમાં કુશળતા. ગીત ચાલુ રહેતાં, કેટલીક રાગ સુધારે, કેટલીક પ્રિયને પ્રસન્ન કરે, કેટલીક પ્રેમીને જાગાડે અને ફરીથી આનંદ આપે. સૂર્ય ત્રિપુરામાં અસ્ત થતા, ઘૂંઘાટ અને કમરપટ્ટા, તાજા ફૂલોથી શોભિત, કોકિલના બોલ સાથે, વાતાવરણમાં ગુંજી ઉઠ્યા. કેટલીક સ્ત્રીઓ, પ્રેમીના ગળે લપસાઈ, કેશ ઊભા, સુંદર આંસુ તાજા વરસાદથી પાંદડાં ઉગે તેમ, પૃથ્વી તાજી ભેજથી શોભે તેવી લાગતી. મહેલમાં, ચાંદનીની કિરણોથી શોભિત, મહાનુભવી સ્ત્રીઓ, મીઠા ઘંટણાંથી, કામદેવની સમકક્ષ ઉત્સાહમાં, ગુંજી ઉઠી. પાન પીધાંથી થાકેલી, એક સ્ત્રી, પ્રિયને લલકારે: “તમે મારાં ગાલને એટલા કેમ શોભાવો છો? મારા પહોળા, ભરેલા, ઊંચા કમરપટ્ટા પર, સોનાની કમરપટ્ટા શોભિત, ચઢો.” ચાંદનીથી પ્રકાશિત રસ્તાઓ અને રાજમાર્ગો પર, દૈત્ય સ્ત્રીઓ ટોળાંમાં ચાલતી, સાંજના ચાંદ આસપાસ તારા જેવી ઝળહળતી. હાસ્ય અને ચામર waved, intoxicationથી ઝૂમતી, રમૂજી હાસ્ય સાથે ચાલતી, કમરપટ્ટા ધીમે ધીમે અવાજ કરે. અવિનશી હારથી શોભિત, આનંદિત, સુંદર સ્ત્રીઓના અવાજો, પલાળેલા ધાતુ જેવા, સાંભળાય છે, અને ક્યાંક, હંસના અવાજો તળાવમાં ગુંજતા. કમરપટ્ટા અને તેના આભૂષણો, શરીરનો સુગંધ, અને એ સુગંધથી ઉદ્ભવેલા ભાવ, કામદેવના બાણને પ્રિય એવા રાક્ષસી સ્ત્રીઓના ઘર-પ્રિયતાને તોડી નાખે છે. રંગીન વસ્ત્રો, છૂટેલા કેશ, gracefully ઝૂમતી, રાક્ષસી સ્ત્રીઓ સુંદર વસ્ત્ર અને આભૂષણથી શોભિત, ચાંદનીમાં તારા જેવી ઝળહળતી. ઝૂમવાથી, છૂટેલા દોરા, પડેલી કમરપટ્ટા, વિખેરાયેલા રત્નો, ઝૂલાની નીચેની ભૂમિ વિવિધ આભૂષણોથી શોભાયેલી, ચાંદનીના વિવિધ અંશથી શોભાયેલી, સુંદર દેખાતી. આ રીતે ત્રિપુરા શહેરમાં, સાંજના સમયે, ચાંદની, પ્રેમ, સંગીત, અને આનંદથી દૈત્યો અને deren સ્ત્રીઓની જીવનશોભા પ્રસરી રહી હતી; અને બધાંએ માયાના સૂચન અનુસાર પોતાના કાર્ય માટે આત્મવિશ્વાસ સાથે સજ્જતા દર્શાવી.