આ મનોહર અને શીતળ સ્થળે, સર્વત્ર નદીઓની પ્રવાહિત ધ્વનિ ગૂંજતી હતી; એ અવાજ એટલો પ્રબળ હતો કે અન્ય કોઈ પણ અવાજ સાંભળાતો નહોતો. એ સમયે રાજાએ એક વિશાળ પર્વત જોયો—તે આકાશી દેવદાર વૃક્ષોથી ઘેરાયેલો, ગાઢ નીલાંગવર્ણ વનોથી ઢંકાયેલો હતો. તેની ઢાળ ધોઈને સ્વચ્છ થઈ ગઈ હતી અને વાદળો તેના ઉપરના વસ્ત્ર સમાન દેખાતા હતા. ક્યાંક એ પર્વત શ્વેત વાદળોથી પાગડીધારી જણાતો, તો ક્યાંક ચંદ્ર અને સૂર્ય તેના મસ્તક પર મુગટ સમાન ઝળહળતા. ક્યારેક આખું પર્વત તાજા હિમથી ઢંકાયેલું હતું, તો ક્યાંક ખનિજ પદાર્થોની લીલાછમ પટ્ટીઓથી શોભિત હતું. ક્યાંક તેના પથ્થરીલા તટ પર ચંદનના પેસ્ટની જેમ ઠંડક આપતો પદાર્થ લાગેલો જણાતો, જાણે પાંચ આંગળીઓથી Anyone એ લગાડ્યું હોય. એ પર્વતનાં કઠણ અને ઊંચા માર્ગો પર અહીં-ત્યાં અપ્સરાઓના લાલ લાકથી રંગાયેલા પગલાંનાં નિશાન પડ્યાં હતાં. ક્યાંક પર્વતના ભાગમાં સૂર્યકિરણો પડતાં હતા, તો ક્યાંક ઘોર અંધકાર છવાયેલો હતો. કેટલીક જગ્યાએ ઉગ્ર પર્વતીય પ્રવાહો પોતાનું મોં ફાડીને ભારે જળ પી જતા હોય એમ લાગતું. ક્યાંક વિદ્યાાધરોના ટોળા રમતાં હતાં, તો ક્યાંક મુખ્ય કિન્નરો સંગીત ગાતા હતાં. પર્વતની ઢાળ પર ક્યાંક ગંધર્વ અને અપ્સરાઓના સ્વર્ગીય વૃક્ષોના પુષ્પો પડેલા હતાં, ખાસ કરીને સંતાનક જેવા વૃક્ષોના. ક્યાંક ગંધર્વો દ્વારા ઉપયોગમાં લેવાયેલા મનોહર શય્યા, જ્યાં તેઓ હમણાં જ ઊઠ્યા હોય અથવા જ્યાં પુષ્પો ચૂરી પડ્યા હોય, ત્યાં વિખેરાયેલા હતાં. ક્યાંક પવન શાંત હોવાથી જમીન ઘન લીલા ઘાસથી શોભિત હતી, તો ક્યાંક રંગબેરંગી પુષ્પોથી ઢંકાઈ ગઈ હતી. એ પર્વત ઋષિ-મુનિઓ માટે આશ્રયસ્થાન હતું, પ્રેમીઓ માટે અત્યંત દુષ્પ્રાપ્ય, જંગલી પ્રાણીઓથી ભરેલો અને હાથીઓના તોફાનથી મોટા વૃક્ષો તૂટી પડ્યાં હતાં. ક્યાંક સિંહોના ભયાનક ગર્જના અન્ય પ્રાણીઓને ડરાવતી હતી, અને હાથીઓના ઝુંડો સતત ચંચળ છતાં કદી થાકતા નહોતા. તેની ઢાળ ઋષિ-મુનિઓ અને હાથીઓના સમૂહોથી શોભિત હતી, અને ત્યાંથી ઉદ્ભવતા રત્નો ત્રણેય લોકને અલંકૃત કરતા. એ પર્વત નાગોના આશ્રયસ્થાન તરીકે હંમેશા વિખ્યાત હતો; નાગ લોકો સતત તેની સેવા કરતા. નાગો માટે એ પર્વત પોતે જ નાગ સમાન લાગતો, કેમ કે એ રત્નોથી ભરપૂર હતો. ત્યાં ઋષિ-મુનિઓને થોડા જ તપથી સિદ્ધિ પ્રાપ્ત થતી, અને માત્ર એ પર્વતના દર્શનથી બધા પાપો નાશ પામતા. ક્યાંક પવનથી લાવવામાં આવેલું જળ, મહાન ઝરણા અને પ્રવાહોથી જમીન સદાય તૃપ્ત રહેતી. ક્યાંક પર્વતના શિખરો ઊંચા ઉઠેલા, સતત તાપ અને ઉષ્ણતાથી એટલા કઠોર કે મનથી કલ્પી શકાય તેમ નહોતા. પર્વતના વિસ્તારોમાં વિશાળ દેવદાર અને અન્ય મહાન વૃક્ષોની શાખાઓ અવિચલિત રહી હતી, અને બાંસનાં વન સ્તંભ સમાન ઊભાં હતાં. પર્વતના મહાન શિખરો હિમથી છત્ર સમાન લાગતા, જ્યાંથી સૈંકડો ઝરણાં અને પ્રવાહો વહેતા, અને પાણી માત્ર અવાજથી શોધી શકાય એવું હતું; તેની ગુફાઓ હિમથી બંધ થઈ ગઈ હતી. આ પર્વતની લાલચટ્ટ ઢાળને જોઈને, શક્તિશાળી મદ્રદેશના રાજા આનંદપૂર્વક ત્યાં ફર્યા, અને થોડા સમય પછી તેમણે એક વિશેષ સ્થાન શોધ્યું. દૈવી વ્યવસ્થાથી, તેઓ એ પર્વતરાજના અત્યંત સુખદાયક પ્રદેશમાં પહોંચ્યા, જે અન્ય મનુષ્યો માટે અપ્રાપ્ય હતો. એ પ્રદેશમાંથી ઈરાવતી નદી વહેતી હતી, જે નદીઓમાં શ્રેષ્ઠ છે. એ પ્રદેશ વાદળ સમાન ઘેરો કાળો હતો અને અનેક પ્રકારના વૃક્ષોથી ઘેરાયેલો હતો. શાલ, તાળ, તમાળ અને કર્ણિકર વૃક્ષો, તેમજ ન્યગ્રોધ, અશ્વત્થ, શિરીષ અને શિમશપા વૃક્ષોની છાંયમાં એ વિસ્તાર શોભતો હતો. શ્લેષ્માતક, આમળા, હરિતકી, વિભીતક, ભુરજા, સમુંજક, બાણ અને સપ્તચ્છદ વૃક્ષો પણ ત્યાં હતાં. મહાન નિમ અને નિમ્બ વૃક્ષો, નિર્ગુંડી, હરિદ્રુ, ભવ્ય દેવદાર અને કાલેયક વૃક્ષોથી પણ એ પ્રદેશ સમૃદ્ધ હતો. પદ્મ, ચંદન, બિલ્વ, કપિઠ, લાલ ચંદન, મતામ્ર, ઋષ્ટક, અક્ષોત, અબ્દક અને અર્જુન વૃક્ષો પણ ત્યાં જોવા મળતાં. હસ્તિકર્ણ, સુમનસ, કોવિદર અને વિભિન્ન પ્રકારના પ્રસિદ્ધ પુષ્પોથી શોભિત વૃક્ષો, પ્રાચીન આમળા, ધનક અને સમરાટક વૃક્ષો પણ હતાં. ખજુર, નાળિયેર, પ્રિયાલ, અમ્રતક, ઇંગુદ, તંતુમાલા, ધાવા, ભવ્ય અને કાશ્મીરી પર્ણવાળા વૃક્ષો પણ ત્યાં હતાં. જાયફળ, સુપારી, કટફળ, અવલીફળ, મંદાર, કોવિદર, કિંશુક અને કુસુમાંશુક વૃક્ષો પણ એ પ્રદેશમાં હતાં. યવ, શમિપર્ણ, વેતસ, અંબુવેતસ, લાલ અતિરંગ, નારંગ, હિંગુ અને પ્રિયંગુ વૃક્ષો પણ ત્યાં હતાં. લાલ અશોક અને અશોક વૃક્ષો, અકલ્લ, અવિચારક, મુચુકુંદ, કુન્દ અને અતરુષા-પરુષક વૃક્ષો પણ એ પ્રદેશમાં હતાં. કિરાત, કિંકિરાત, કેતકી, શ્વેત કેતકી, શોભંજના, અંજન અને સુકલિંગ-નિકોટક વૃક્ષો પણ ત્યાં હતાં. સુવર્ણ અને સુંદર કાઠવાળા ઉત્તમ વૃક્ષો, આસન વૃક્ષો અને કામદેવના બાણ સમાન આકારવાળા આમ્ર વૃક્ષો પણ દર્શનને આનંદ આપતાં હતાં. પીળા યુથિકા, શ્વેત યુથિકા, જાસુદ, ચંપક-જાતિ અને તુંબ તથા અતુંબ વૃક્ષો પણ ત્યાં હતાં. મોચા, લોંચા, લકુચ, તિલના પુષ્પો, કુશેશ, સુપુષ્પાવરાણ, ચવ્યક અને કામિવલ્લભા વૃક્ષો પણ એ પર્વત પર જોવા મળતાં. બકુલ, પરિભદ્ર, હરીદ્રા, ધારા-કદંબ, કુટજ, કદંબ અને પર્વતીય કુટજ વૃક્ષો, તમામમાં પુષ્પકુળો હતાં. આદિત્ય-મુસ્તક, કુંભ, કુંકુમ, કામવલ્લભા, કટફળ, બદરા, નીપા, પ્રકાશમાન દીવા સમાન ઝળહળતાં હતાં. લાલ પાલિવન, શ્વેત દાડમ, ચંપક વૃક્ષો, બંધુ, સુબંધુ અને અનેક પ્રકારના વન પણ ત્યાં હતાં. પાતળા, જાસ્મીન, કરવીર, કુરબક, હિમવર, જાંબુ અને રાજા જાંબુ વૃક્ષોના પુષ્પો પણ એ પ્રદેશને શોભિત કરતા. બીજપત્રો, કંપુર, સુગંધિત અગરૂના વૃક્ષો, ફળો અને તેમનાં પ્રતિબિંબો, તેમજ પુષ્પિત લતાઓ પણ ત્યાં જોવા મળતાં. ગૂગ્ગળના વૃક્ષો, શ્વેત હિંતાલા પામ, ઇખ, મદનમસ્ત ઓલિયાંદર, ઘાસ વિનાના અશોક અને ચક્રમર્દ વૃક્ષો પણ એ પર્વત પર પ્રસરી ગયાં હતાં. આ રીતે, એ પર્વતરાજની મનોહરતા, વૈભવ અને દિવ્યતાથી ભરપૂર પ્રદેશમાં રાજાએ દર્શન કર્યું, જ્યાં પ્રકૃતિની સર્વોત્તમ રચનાઓ એકસાથે ઝળહળતી હતી.