మార్కణ్డేయపురాణమ్

తృప్తిం స్వాభావికీం ప్రాప్తా విషయేషు మహామతే । న తాసాం ప్రతిఘాతోఽస్తి న ద్వేషో నాపి మత్సరః॥౪౯.

వారు సహజంగా ఇంద్రియ సుఖాలను అనుభవించి తృప్తి పొందేవారు. వారిలో ఎవరూ పరస్పరం విరోధించరు, ద్వేషించరు, అసూయపడరు.

పర్వతోదధిసేవిన్యో హ్యనికేతాస్తు సర్వశః । తా వై నిష్కామచారిణ్యో నిత్యం ముదితమానసాః॥౪౯.

వారు పర్వతాలు, సముద్రతీరాల్లో సంచరిస్తూ ఎక్కడా స్థిరంగా ఉండరు. వారు కోరికలు లేకుండా, ఎప్పుడూ ఆనందంగా ఉండేవారు.

పిశాచోరగరక్షాంసి తథా మత్సరిణో జనాః । పశవః పక్షిణశ్చైవ నక్రా మత్స్యాః సరీసృపాః॥౪౯.

ఆ తరువాత పిశాచులు, పాములు, రాక్షసులు, అసూయగల మనుషులు, జంతువులు, పక్షులు, ముత్యాలు, చేపలు, సరీసృపాలు పుట్టాయి.

అవారకా హ్యణ్డజా వా తే హ్యధర్మప్రసూతయః । న మూలఫలపుష్పాణి నార్తవా వత్సరాణి చ॥౪౯.

అప్పుడు అక్కడ జనులు తక్కువ స్థాయిలో పుట్టినవారు, లేదా గుడ్లలో పుట్టినవారు, వారు ధర్మానికి విరుద్ధంగా పుట్టినవారు. అక్కడ మొక్కల మూలాలు, పండ్లు, పువ్వులు లేవు. కాలం, ఋతువులు, సంవత్సరాలు కూడా లేవు.

సర్వకాలసుఖః కాలో నాత్యర్థం ఘర్మశీతతా । కాలేన గచ్ఛతా తేషాం చిత్రా సిద్ధిరజాయత॥౪౯.

అప్పుడు కాలం ఎప్పుడూ సుఖంగా ఉండేది, ఎక్కువ వేడి లేదా చలికాలం ఉండేది కాదు. కాలం గడిచే కొద్దీ వారికి ఆశ్చర్యకరమైన సిద్ధులు కలిగేవి.

తతశ్చ తేషాం పూర్వాహ్నే మధ్యాహ్నే చ వితృప్తతా । పునస్తథేచ్ఛతాం తృప్తిరనాయాసేన సాభవత్॥౪౯.

అలా, ఉదయం, మధ్యాహ్నం వారికి తృప్తి కలిగేది. వారు ఎప్పుడు కోరుకున్నా, తేలికగా తృప్తి కలిగేది.

ఇచ్ఛతాఞ్చ తథాయాసో మనసః సమజాయత । అపాం సౌక్ష్మ్యం తతస్తాసాం సిద్ధిర్నానారసోల్లసా॥౪౯.

కానీ, కొందరికి కోరిక ఉంటే, మనస్సుకు శ్రమ కలిగేది. ఆ తర్వాత నీటి సూత్ష్మత వల్ల色色మైన ఆనందదాయకమైన సిద్ధులు కలిగేవి.

సమజాయత చైవాన్యా సర్వకామప్రదాయినీ । అసంస్కార్యైః శరీరైశ్చ ప్రజాస్తాః స్థిరయౌవనాః॥౪౯.

ఆ తరువాత మరొక జాతి పుట్టింది, అవి అన్ని కోరికలను తీరుస్తూ ఉండేవి. శరీరాలకు శుద్ధి అవసరం లేకుండా, అవి ఎప్పటికీ యవ్వనంలోనే ఉండేవి.

తాసాం వినా తు సంకల్పం జాయన్తే మిథునాః ప్రజాః । సమం జన్మ చ రూపఞ్చ మ్రియన్తే చైవ తాః సమమ్॥౪౯.

వారికి ఎలాంటి సంకల్పం లేకుండానే, జంటలుగా సంతానం పుట్టేది. ఒకేసారి పుట్టి, ఒకే రూపంతో, ఒకేసారి మరణించేవారు.

అనిచ్ఛాద్వేషసంయుక్తా వర్తన్తే తు పరస్పరమ్ । తుల్యరూపాయుషః సర్వా అధమోత్తమతాం వినా॥౪౯.

వారు పరస్పరం కోరిక లేకుండా, ద్వేషం లేకుండా జీవించేవారు. అందరూ ఒకే రూపం, ఒకే ఆయుష్షుతో ఉండేవారు. ఎవరూ తక్కువ, ఎవరూ ఎక్కువ కాదు.

తత్వారి తు సహస్రాణి వర్షాణాం మానుషాణి తు । ఆయుః ప్రమాణం జీవన్తి న చ క్లేశాద్విపత్తయః॥౪౯.

వారు వేల సంవత్సరాలు స్థిరమైన ఆయుష్షుతో జీవించేవారు. వారికి ఎలాంటి బాధలు, అపాయాలు ఉండేవి కావు.

క్వచిత్ క్వచిత్ పునః సాభూత్ క్షితిర్భాగ్యేన సర్వశః । కాలేన గచ్ఛతా నాశముపయాన్తి యథా ప్రజాః॥౪౯.

కొన్ని చోట్ల, కొన్ని సమయాల్లో, భూమి సంపూర్ణంగా అదృష్టవశాత్తు అలా ఉండేది. కాలం గడిచేకొద్దీ, జీవులు సహజంగా నశించేవారు.

తథా తాః క్రమశో నాశం జగ్ముః సర్వత్ర సిద్ధయః । తాసు సర్వాసు నష్టాసు నభసః ప్రచ్యుతా నరాః॥౪౯.

అలా, ఆ సిద్ధులు అన్నీ క్రమంగా అంతరించిపోయాయి. అవన్నీ పోయిన తర్వాత, మనుషులు ఆకాశం నుండి కిందకు పడ్డారు.

ప్రాయశః కల్పవృక్షాస్తే సంభూతా గృహసంజ్ఞితాః । సర్వే ప్రత్యుపభోగాశ్చ తాసం తేభ్యః ప్రజాయతే॥౪౯.

అప్పుడు ఎక్కువగా కల్పవృక్షాలు పుట్టాయి, వాటిని 'ఇళ్ల చెట్లు' అని పిలిచేవారు. వారికి కావలసిన అన్ని ఆనందాలు ఆ చెట్ల నుండే లభించేవి.

వర్తయన్తి స్మ తేభ్యస్తాస్త్రేతాయుగముఖే తదా । తతః కాలేన వై రాగస్తాసామాకస్మికోఽభవత్॥౪౯.

వారు ఆ చెట్లపై త్రేతాయుగ ప్రారంభంలో జీవించేవారు. తర్వాత కాలక్రమంలో, వారిలో అకస్మాత్తుగా కామం పుట్టింది.

మాసి మాస్యార్తవోత్పత్త్యా గర్భోత్పత్తిః పునః పునః । రాగోత్పత్త్యా తతస్తాసాం వృక్షాస్తే గృహసంజ్ఞితాః॥౪౯.

ప్రతి నెలా, ఋతువు వచ్చినప్పుడు, మళ్లీ మళ్లీ గర్భం ఏర్పడేది. కామం పెరిగినప్పుడు, ఆ 'ఇళ్ల చెట్లు' అని పిలిచే చెట్లు,

బ్రహ్మన్నన్వపరేషాన్తు పేతుః శాఖా మహీరుహామ్ । వస్త్రాణి చ ప్రసూయన్తే ఫలేష్వాభరణాని చ॥౪౯.

బ్రాహ్మణా, మరికొందరికి, ఆ మహావృక్షాల కొమ్మలు కిందపడిపోయాయి. ఆ చెట్ల ఫలాల్లో వస్త్రాలు, ఆభరణాలు పుట్టేవి.

తేష్వేవ జాయతే తేషాం గన్ధవర్ణరసాన్వితమ్ । అమాక్షికం మాహవీర్యం పుటకే పుటకే మధు॥౪౯.

అవే చెట్లలో, వారికి సువాసన, రంగు, రుచి కలిగిన తీపి తేనె పుట్టేది. ప్రతి రంధ్రంలో బలమైన, మద్యం కలగని తేనె ఉండేది.

తేన వా వర్తయన్తి స్మ ముఖే త్రేయాయుగస్య వై । తతః కాలాన్తరేణైవ పునర్లోభాన్వితాస్తు తాః॥౪౯.

అదే తేనెతో వారు త్రేతాయుగ ప్రారంభంలో జీవించేవారు. తర్వాత కాలక్రమంలో, మళ్లీ వారు లోభంతో నిండిపోయారు.

వృక్షాంస్తాః పర్యగృహ్ణన్త మమత్వావిష్టచేతసః । నేశుస్తేనాపచారేణ తేఽపి తాసాం మహీరుహాః॥౪౯.

వారు ఆ చెట్లను స్వంతమని భావించి పట్టుకున్నారు. ఆ దురాచారంతో, ఆ మహావృక్షాలు కూడా వారికి నశించిపోయాయి.

తతో ద్వన్ద్వాన్యజాయన్తే శీతోష్ణక్షున్ముఖాని వై । తాస్తద్ద్వన్ద్వోపఘాతార్థం చక్రుః పూర్వం పురాణి తు॥౪౯.

అప్పుడు చలి, వేడి, ఆకలి వంటి ద్వంద్వాలు పుట్టాయి. ఆ ద్వంద్వాలను తట్టుకోవడానికి వారు మొదట ఇళ్లను నిర్మించారు.

మరుధన్వషు దుర్గేషు పర్వతేషు దరీషు చ । సంశ్రయన్తి చ దుర్గాణి వార్క్షం పార్వతమౌదకమ్॥౪౯.

ఎడారుల్లో, కోటలలో, కొండల్లో, గుహల్లో, అటవీ ప్రాంతాల్లో, పర్వత ప్రాంతాల్లో, నీటి దగ్గర ఉన్న దుర్గాల్లో కూడా వారు ఆశ్రయం పొందేవారు.

కృత్రిమఞ్చ తథా దుర్గం మిత్వా మిత్వాత్మనో।ఙ్గులైః । మానార్థాని ప్రమాణాని తాస్తు పూర్వం ప్రచక్రిరే॥౪౯.

అలాగే, వారు తాము కొలిచే వేళ్లతో కొలిచి, అవసరమైన కొలతలకు క్రమంగా నియమాలు పెట్టి, కృత్రిమంగా కోటలు కూడా నిర్మించేవారు.

పరమాణుః పరం సూక్ష్మం త్రషరేణుర్మహీరజః । బాలాగ్రఞ్చైవ లిక్షాం చ యూకాం చాథ యవోదరమ్॥౪౯.

పరమాణువు అనగా అత్యంత సూక్ష్మమైన ధూళి, ఆ తరువాత భూమి మీద ఉన్న ధూళి, వెంట్రుక చివరు, ఉమ్మడి, పిప్పి, తరువాత యవధాన్యం అని చెప్పబడింది.

క్రమాదష్టగుణాన్యాహుర్యవానష్టౌ తథాఙ్గులమ్ । షడఙ్గులం పదం తచ్చ వితస్తిర్ద్విగుణం స్మృతమ్॥౪౯.

ప్రతి ఒక్కటి ముందున్నదానికంటే ఎనిమిది రెట్లు పెద్దదని అంటారు. ఎనిమిది యవధాన్యాలు కలిస్తే ఒక అంగుళం, ఆరు అంగుళాలు కలిస్తే ఒక పాదం, రెండు పాదాలు కలిస్తే ఒక విటస్తి అవుతుంది.

ద్వే వితస్తీ తథా హస్తో బ్రాహ్మ్యతీర్థాదివేష్టనః । చతుర్హస్తం ధనుర్దణ్డో నాడికార్యుగమేవ చ॥౪౯.

రెండు విటస్తులు కలిస్తే ఒక హస్తం అవుతుంది, అది మణికట్టు నుండి వేలి చివర వరకు కొలుస్తారు. నాలుగు హస్తాలు కలిస్తే ధనుస్సు పొడవు, దండం, అలాగే నాడికా కొలత అవుతుంది.

ధనుషాం ద్వే సహస్రే తు గవ్యూతిస్తచ్చతుర్గుణమ్ । ప్రోక్తఞ్చ యోజవనం ప్రాజ్ఞైః సంఖ్యానార్థమిదం పరమ్॥౪౯.

రెండు వేల ధనుస్సులు కలిస్తే గవ్యూతి అవుతుంది, దాని నాలుగు రెట్లు యోజనం అంటారు. ఇది కొలతలలో అత్యుత్తమమైనదని జ్ఞానులు చెప్పారు.

చతుర్ణామథ దుర్గాణాం స్వసముత్థాని త్రీణి తు । చతుర్థం కృత్రిమం దుర్గం తే చక్రుర్యత్నతస్తు వై॥౪౯.

నాలుగు రకాల దుర్గాల్లో మూడు సహజంగా ఏర్పడతాయి, నాల్గవది కృత్రిమంగా వారు శ్రమతో నిర్మించారు.

పురఞ్చ ఖేటకఞ్చైవ తద్వద్ ద్రోణీముఖం ద్విజ । శాఖానగరకఞ్చాపి తథా కర్వటకం ద్రమీ॥౪౯.

పురం, ఖేటం, అలాగే ద్రోణీముఖం, శాఖానగరం, కర్వటకం అనే గ్రామాలు కూడా చెప్పబడ్డాయి, ద్విజుడా.