மார்கண்டேயபுராணம்

சதுர்யுகாநாம் ஸம்க்யாதா ஸாதிகா ஹ்யே கஸப்ததிஃ । மந்வந்தரம் தஸ்ய ஸம்க்யாம் மாநுஷாப்தைர்நிபோத மே॥௪௬.

ஒரு மன்வந்தரத்தில் நாற்கு யுகங்கள் எழுபத்து ஒன்றும், சிறிது கூடுதலாகவும் இருக்கின்றன; அதன் கால அளவை மனித ஆண்டுகளில் நான் கூறுகிறேன், கேள்.

த்ரிம்ஶத்கோட்யஸ்து ஸம்பூர்ணாஃ ஸம்க்யாதாஃ ஸம்க்யயா த்விஜ । ஸத்பஷஷ்டிஸ்ததாந்யாநி நியுதாநி ச ஸம்க்யயா॥௪௬.

முப்பது கோடி ஆண்டுகள் முழுமையான எண்ணிக்கையாகும்; அதோடு அறுபத்து ஆறு நியுதங்கள் கூடும்.

விம்ஶதிஶ்ச ஸஹஸ்ராணி காலோऽயம் ஸாதிகம் விநா । ஏதந்மந்வந்தரம் ப்ரோக்தம் திவ்யைர்வர்ஷைர்நிபோத மே॥௪௬.

இன்னும் இருபது ஆயிரம் ஆண்டுகள் சேரும்; இவ்வாறு சிறிது கூடுதலாகும் இந்தக் காலம் ஒரு மன்வந்தரம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; இதன் தெய்வ ஆண்டுகளைக் கேள்.

அஷ்டௌ வர்ஷஸஹஸ்ராணி திவ்யயா ஸம்க்யயா யுதம் । த்விபஞ்சாஶத்ததாந்யாநி ஸஹஸ்ராண்யதிகாநி து॥௪௬.

எட்டு ஆயிரம் தெய்வ ஆண்டுகள், அதோடு ஐம்பத்து இரண்டு ஆயிரம் ஆண்டுகள் கூட சேர்க்கப்பட வேண்டும்.

சதுர்தஶகுணோ ஹ்யேஷ காலோ ப்ரஹ்ம்யமஹஃ ஸ்ம்ரு'தம் । தஸ்யாந்தே ப்ரலயஃ ப்ரோக்தோ ப்ரஹ்மந் நைமித்திகோ புதைஃ॥௪௬.

இந்தக் காலத்தை பதினான்கு மடங்கு பெருக்கினால் அது பிரம்மாவின் ஒரு நாள் என்று அறியப்படுகிறது; அதன் முடிவில் 'நைமித்திக' என்ற அழிவு நிகழும் என்று அறிஞர்கள் கூறியுள்ளனர்.

பூர்லோகோऽத புவர்லோகஃ ஸ்வர்லோகஶ்ச விநாஶிநஃ । ததா விநாஶமாயாந்தி மஹர்லோகஶ்ச திஷ்டதி॥௪௬.

பூமி, வியாழுலகம், சுவர்க்கம் ஆகியவை அனைத்தும் அழிவுக்குரியவை; அவை இவ்வாறு அழிகின்றன, ஆனால் மகர்லோகம் நிலைத்து நிற்கிறது.

தத்வாஸிநோऽபி தாபேந ஜநலோகம் ப்ரயாந்தி வை । ஏகார்ணவே ச த்ரைலோக்யே ப்ரஹ்மா ஸ்வபிதி வை நிஶி॥௪௬.

அந்த உலகின் வாசிகளும் வெப்பத்தால் ஜனலோகத்திற்குச் செல்கின்றனர்; மூன்று உலகங்களும் ஒரே பெருங்கடலில் மூழ்கி, பிரம்மா இரவில் உறங்குகிறார்.

தத்ப்ரமாணைவ ஸா ராத்ரிஸ்ததந்தே ஸ்ரு'ஜ்யதே புநஃ । ஏவந்து ப்ரஹ்மணோ வர்ஷமேகம் வர்ஷஶதந்து தத்॥௪௬.

அந்த இரவு, அவன் பகலுக்கு சமமான அளவு கொண்டது; அதன் முடிவில் மீண்டும் படைப்பு நிகழ்கிறது. இவ்வாறு ஒரு பிரம்மா வருடம் அமைக்கப்படுகிறது; நூறு ஆண்டுகள் அவனது ஆயுள்.

ஶதம் ஹி தஸ்ய வர்ஷாணாம் பரமித்யபிதீயதே । பஞ்சாஶத்பிஸ்ததா வர்ஷைஃ பரார்தமிதி கீர்த்யதே॥௪௬.

அவனது நூறு ஆண்டுகள் உயர்ந்த பரிமாணம் என்று அழைக்கப்படுகிறது; ஐம்பது ஆண்டுகள் 'பரார்த்தம்' என்று கூறப்படுகிறது.

ஏவமஸ்ய பரார்தந்து வ்யதீதம் த்விஜஸத்தம । யஸ்யாந்தேऽபூந்மஹாகல்பஃ பாத்ம இத்யபிவிஶ்ருதஃ॥௪௬.

இவ்வாறு, இரு பிறப்புடையவர்களில் சிறந்தவரே, அவனது ஒரு பரார்த்தம் கடந்துவிட்டது; அதன் முடிவில் 'பத்ம' எனப் புகழ்பெற்ற மகாகல்பம் நிகழ்ந்தது.

த்விதீயஸ்ய பரார்தஸ்ய வர்தமாநஸ்ய வை த்விஜ । வாராஹ இதி கல்போऽயம் ப்ரதமஃ பரிகல்பிதஃ॥௪௬.

இப்போது நடக்கும் இரண்டாவது பரார்த்தத்தில், முதல் கல்பம் 'வாராக' என்று கருதப்படுகிறது, பிராமணனே.

ஏவம்விதாஃ ஸ்ரு'ஷ்டயஸ்து ப்ரஹ்மணோऽவ்யக்தஜந்மநஃ । ஶர்வர்யந்தே ப்ரபுத்தஸ்ய கல்பே கல்பே பவந்தி வை॥௪௮.

அறிவுக்குப் புறம்பான பிறப்புடைய பிரம்மாவின் படைப்புகள் இவ்வாறு உண்டாகின்றன; இரவு முடிவில் அவர் விழித்தெழும் ஒவ்வொரு கல்பத்திலும் இவை தோன்றுகின்றன.

ப்ராகாரபரிகாஹீநாம் புரம் கர்வடமுச்யதே । ஶாகாநகரகஞ்சாந்யந்மந்த்ரிஸாமந்தபுக்திமத்॥௪௯.

சுவர், அகழி இல்லாத குடியிருப்பை 'கர்வடம்' என்று அழைக்கின்றனர்; கிளைநகரம், அமைச்சரின் பகுதி, அரசருக்குக் கீழ்படிந்த நிலப்பகுதி என்பன மற்ற வகைகள்.

ததா ஶூத்ரஜநப்ராயாஃ ஸ்வஸம்ரு'த்திக்ரு'ஷீபலாஃ । க்ஷேத்ரோபபோக்யபூமத்யே வஸதிர்க்ராமஸம்ஜ்ஞிதா॥௪௯.

அதேபோல், பெரும்பாலும் சூத்திரர்கள் வாழும், தங்களது உழைப்பாலும் வளத்தாலும் நிலைபெற்ற, வயல்கள் மற்றும் பயனுள்ள நிலங்களுக்கிடையே அமைந்த குடியிருப்பை 'கிராமம்' என்று கூறுவர்.

அந்யஸ்மாந்நகராதேர்யா கார்யமுத்திஶ்ய மாநவைஃ । க்ரியதே வஸதிஃ ஸா வை விஜ்ஞேயா வஸதிர்நரைஃ॥௪௯.

நகரம் முதலியவற்றைத் தவிர, மனிதர்கள் ஏதேனும் ஒரு நோக்கத்திற்காக அமைத்த குடியிருப்பை அவர்கள் 'வசதி' என்று அறிய வேண்டும்.

துஷ்டப்ராயோ விநா க்ஷேத்ரைஃ பரபூமிசரோ பலீ । க்ராம ஏவ த்ரமீஸம்ஜ்ஞோ ராஜவல்லபஸம்ஶ்ரயஃ॥௪௯.

பயிர் நிலம் இல்லாமல், பிறருடைய நிலத்தில் வலிமையுடன் சஞ்சரிக்கும், பெரும்பாலும் ஒழுக்கமற்றவரை கிராமத்தில் 'த்ரமி' என்று அழைப்பர்; அவன் அரசரின் அருளில் தங்குவான்.

ஶகடாரூடபாண்டைஶ்ச கோபாலைர்விபணம் விநா । கோஸமூஹைஸ்ததா கோஷோ யத்ரேச்சாபூமிகேதநஃ॥௪௯.

கார்களில் பொருள்களை ஏற்றி, கோபாலர்கள் சந்தை இல்லாமல், எங்கும் பசுக்களுடன் விரும்பும் இடத்தில் வாழும் குடியிருப்பை 'கோஷம்' என்று கூறுவர்.

த ஏவம் நகராதீம்ஸ்து க்ரு'த்வா வாஸார்தமாத்மநஃ । நிகேதநாநி த்வந்த்வாநாம் சக்ருராவஸதாய வை॥௪௯.

இவ்வாறு, தாங்கள் வசிப்பதற்காக நகரம் முதலியவற்றை அமைத்தபின், இருவரும் சேர்ந்து குடியிருக்கும் வீடுகளை அவர்கள் கட்டினர்.

க்ரு'ஹாகாரா யதா பூர்வம் தேஷாமாஸந்நஹீருஹாஃ । ததா ஸம்ஸ்ம்ரு'த்ய தத்ஸர்வம் சக்ருர்வேஶ்மாநி தாஃ ப்ரஜாஃ॥௪௯.

முன்பு போலவே, மரங்களுக்கு அருகில் வீடுகளை அமைத்தனர்; அதை நினைவுகூர்ந்து, அந்த மக்கள் தங்கள் வீடுகளையும் அப்படியே கட்டினர்.

வ்ரு'க்ஷஸ்யைவங்கதாஃ ஶாகாஸ்ததைவஞ்சாபரீ கதாஃ । நதாஶ்சைவோந்நதாஶ்சைவ தத்வச்சாகாஃ ப்ரசக்ரிரே॥௪௯.

மரத்தின் கிளைகள் எவ்வாறு பல திசைகளில் வளைந்து, நேராக, உயர்ந்து காணப்படுகின்றனவோ, அதுபோலவே அவர்கள் வீடுகளின் கிளைகளையும் அமைத்தனர்.

யாஃ ஶாகாஃ கல்பவ்ரு'க்ஷாணாம் பூர்வமாஸந் த்விஜோத்தம । தா ஏவ ஶாகா கேஹாநாம் ஶாலாத்வம் தேந தாஸு தத்॥௪௯.

துவிஜர்களில் சிறந்தவரே, முன்பு கல்பவிருட்சங்களின் கிளைகள் இருந்தன; அவை வீடுகளின் மரக்கம்புகளாக ஆனது, அதனால் அவை கூரைக் கட்டுகளாக மாறின.

க்ரு'த்வா த்வந்த்வோபகாதந்தே வார்தோபாயமசிந்தயந் । நஷ்டேஷு மதுநா ஸார்தம் கல்பவ்ரு'க்ஷேஷ்வஶேஷதஃ॥௪௯.

இருவரும் சேர்ந்து வாழும் முறையை கைவிட்டு, வாழ்வாதாரத்தை யோசித்தனர்; ஏனெனில், கல்பவிருட்சங்களும் அவற்றின் தேனும் முற்றிலும் அழிந்துவிட்டன.

விஷாதவ்யாகுலாஸ்தா வை ப்ரஜாஸ்த்ரு'ஷ்ணாக்ஷுதார்திதாஃ । ததஃ ப்ராதுர்பபௌ தாஸாம் ஸித்திஸ்த்ரேதாமுகே ததா॥௪௯.

துயரத்தால் வருந்தி, தாகம் பசிக்கொண்டு அவதிப்பட்ட அந்த மக்கள், திரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில், ஒரு சிறப்பை அடைந்தனர்.

வார்தாஸ்வஸாதிதா ஹ்யந்யா வ்ரு'ஷ்டிஸ்தாஸாம் நிகாமதஃ । தாஸாம் வ்ரு'ஷ்ட்யுதகாநீஹ யாநி நிம்நகதாநி வை॥௪௯.

மற்ற வாழ்வாதாரங்கள் முடியாதபோது, அவர்களுக்கு மிகுந்த மழை பெய்தது; அந்த மழையால், தாழ்வான இடங்களில் நீர் திரண்டது.

வ்ரு'ஷ்ட்யாவருத்தைரபவத் ஸ்த்ரோதஃ காதாநி நிம்நகாஃ । யே புரஸ்தாதபாம் ஸ்தோகா ஆபந்நாஃ ப்ரு'திவீதலே॥௪௯.

மழையால், ஓடைகள், வாய்க்கால்கள், நதிகள் உருவானது; முன்பு பூமியில் வந்த சிறு நீர்நிலைகள் பெரிதாகி விட்டன.

ததோ பூமேஶ்ச ஸம்யோகாதோஷத்யஸ்தாஸ்ததா பவந் । அபாலக்ரு'ஷ்டாஶ்சாநுப்தா க்ராம்யாரண்யாஶ்சதுர்தஶ॥௪௯.

பூமி, நீர் இரண்டின் சேர்க்கையால், அதுகாலத்தில் பயிரிடாமல், விதையிடாமல், நாட்டு-காட்டு என நாற்பதினான்கு வகைச் செடிகள் உருவானது.

ரு'துபுஷ்பபலாஶ்சைவ வ்ரு'க்ஷா குல்மாஶ்ச ஜஜ்ஞிரே । ப்ராதுர்பாவஸ்து த்ரேதாயாமாத்யோऽயமௌஷதஸ்ய து॥௪௯.

காலத்திற்கு ஏற்ப பூவும் பழமும் தரும் மரங்களும் கொடிகளும் பிறந்தன; ஆனால், செடிகள் முதன்முதலில் தோன்றியது திரேதாயுகத்தின் தொடக்கத்தில்தான்.

தேநௌஷதேந வர்தந்தே ப்ரஜாஸ்த்ரேதாயுகே முநே । ராகலோபௌ ஸமாஸாத்ய ப்ரஜாஶ்சாகஸ்மிகௌ ததா॥௪௯.

அந்த செடிகளால் திரேதாயுகத்தில் மக்கள் வாழ்ந்தனர், முனிவரே; ஆனால் அப்போது, அவர்களிடம் ஆசையும் பேராசையும் திடீரென எழுந்தது.

ததஸ்தாஃ பர்யக்வஹ்ணந்த நதீக்ஷேத்ராணி பர்வதாந் । வ்ரு'க்ஷகுல்மௌஷதீஶ்சைவமாத்மந்யாயாத்யதாபலம்॥௪௯.

பின்பு அவர்கள் தங்கள் திறனும் நியாயமும் படி, நதிகள், நிலங்கள், மலைகள், மரங்கள், கொடிகள், மூலிகைகள் ஆகியவற்றைத் தனக்கென பிடித்துக்கொள்ளத் தொடங்கினர்.