மார்கண்டேயபுராணம்

ஸ்வாத்மந்யவஸ்திதேவ்யக்தே விகாரே ப்ரதிஸம்ஹ்ரு'தே । ப்ரக்ரு'திஃ புருஷஶ்சைவ ஸாதர்ம்யேணாவதிஷ்டதஃ॥௪௬.

பிரபஞ்சம் வெளிப்பட்டதும் அதன் மாற்றங்களும் தங்கள் இயல்பில் ஓய்ந்துவிடும் போது, இயற்கையும் புருஷனும் தங்கள் சொந்த தன்மையில் ஒன்றாக இருக்கின்றன.

ததா தமஶ்ச ஸத்த்வஞ்ச ஸமத்வேந வ்யவஸ்திதௌ । அநுத்ரிக்தாவநூநௌ ச தத்ப்ரோதௌ ச பரஸ்பரம்॥௪௬.

அந்த நேரத்தில் தமஸ் மற்றும் சத்துவம் சமநிலையுடன் நிலைத்திருக்கின்றன; அதிகமோ குறைவோ இல்லாமல், இரண்டும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன.

திலேஷு வா யதா தைலம் க்ரு'தம் பயஸி வா ஸ்திதம் । ததா தமஸி ஸத்த்வே ச ரஜோऽப்யநுஸ்ரு'தம் ஸ்திதம்॥௪௬.

எப்படிச் சணலில் எண்ணெய் இருக்கிறதோ, பாலில் நெய் இருக்கிறதோ, அதுபோல் ரஜஸ் என்பதும் தமஸ், சத்துவத்துடன் சேர்ந்தே இருக்கிறது.

உத்பத்திர்ப்ரஹ்மணோ யாவதாயுஷோ த்விபரார்திகம் । தாவத்திநம் பரேஶஸ்ய தத்ஸமா ஸம்யமே நிஶா॥௪௬.

பிரம்மாவின் ஆயுள் இரு பரார்த்தம் இருக்கும் வரை, அது பரமனின் ஒரு பகல்; அதே அளவு காலம் அவனது இரவு, அதில் உலகம் அழிகிறது.

அஹர்முகே ப்ரபுத்தஸ்து ஜகதாதிரநாதிமாந் । ஸர்வஹேதுரசிந்த்யாத்மா பரஃ கோऽப்யபரக்ரியஃ॥௪௬.

பகல் தொடங்கும் போது, ஆதியில்லாத உலகத்தின் காரணமானவன் விழித்து, எல்லாவற்றுக்கும் காரணமாக, யாராலும் அறிய முடியாத தன்மையுடன், உயர்ந்தவன், தனக்கே உரிய செயலால் செயற்படுகிறான்.

ப்ரக்ரு'திம் புருஷஞ்சைவ ப்ராவிஶ்யாஶு ஜகத்பதிஃ । க்ஷோபயாமாஸ யோகேந பரேண பரமேஶ்வரஃ॥௪௬.

உலகத்தின் ஆண்டவன், இயற்கையும் புருஷனும் ஆகிய இரண்டிலும் உட்புகுந்து, உயர்ந்த யோகத்தின் மூலம் அவற்றை விரைவாகக் கிளர்ச்சி செய்தான்.

யதா மதோ நவஸ்த்ரீணாம் யதா வா மாதவாநிலஃ । அநுப்ரவிஷ்டஃ க்ஷோபாய ததாஸௌ யோகமூர்திமாந்॥௪௬.

புதிய பெண்களில் மதம் புகுந்து அவர்களை கலக்கம் செய்யும் போல், அல்லது வசந்தக் காற்று புகுந்து அசைக்கும் போல், அவன் யோக ரூபமாக உட்புகுந்து அவற்றை கிளர்ச்சி செய்தான்.

ப்ரதாநே க்ஷோப்யமாநே து ஸ தேவோ ப்ரஹ்மஸம்ஜ்ஞிதஃ । ஸமுத்பந்நோऽண்டகோஷஸ்தோ யதா தே கதிதம் மயா॥௪௬.

அந்த முதன்மை பொருள் கிளர்ச்சி அடைந்தபோது, பிரம்மா என்று அழைக்கப்படும் அந்த தேவன், உலக முட்டையின் உள்ளே தோன்றினான்; நான் உனக்கு கூறியது போலவே.

ஸ ஏவ க்ஷோபகஃ பூர்வம் ஸ க்ஷோப்யஃ ப்ரக்ரு'தேஃ பதிஃ । ஸ ஸங்கோசவிகாஶாப்யாம் ப்ரதாநத்வேऽபி ச ஸ்திதஃ॥௪௬.

முன்னர் கிளர்ச்சி செய்தவனும், கிளர்ச்சிக்கு உட்பட்ட இயற்கையின் ஆண்டவனும், அந்த முதன்மை நிலையில், சுருங்கலும் விரிவும் ஆகிய இரண்டிலும் நிலைத்திருக்கிறான்.

அத்பந்நஃ ஸ ஜகத்யோநிரகுணோऽபி ரஜோகுணம் । புஞ்ஜந் ப்ரவர்ததே ஸர்கே ப்ரஹ்மத்வம் ஸமுபாஶ்ரிதஃ॥௪௬.

உலகத்தின் ஆதியாக இருந்தாலும், குணமற்றவனாக இருந்தாலும், ராஜச குணத்தை ஏற்று, பிரம்மா ஆகி, படைப்பில் ஈடுபடுகிறான்.

ப்ரஹ்மத்வே ஸ ப்ரஜாஃ ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ததஃ ஸத்த்வாதிரேகவாந் । விஷ்ணுத்வமேத்ய தர்மேண குருதே பரிபாலநம்॥௪௬.

பிரம்மா நிலையில் உயிர்களை படைத்து, பிறகு சத்துவம் அதிகமாகி, விஷ்ணு ஆகி, தர்மத்தின் மூலம் பாதுகாப்பை மேற்கொள்கிறான்.

ததஸ்தமோகுணோத்ரிக்தோ ருத்ரத்வே சாகிலம் ஜகத் । உபஸம்ஹ்ரு'த்ய வை ஶேதே த்ரைலோக்யம் த்ரிகுணோऽகுணஃ॥௪௬.

பின்னர் தமஸ் குணம் அதிகமாகி, ருத்ரன் ஆகி, முழு உலகத்தையும் அழித்து, மூன்று உலகங்களிலும், மூன்று குணங்களுடன் இருந்தாலும், குணங்களைத் தாண்டி அமைதியாக இருக்கிறான்.

யதா ப்ராக்வ்யாபகஃ க்ஷேத்ரீ பாலகோ லாவகஸ்ததா । யதா ஸ ஸம்ஜ்ஞாமாயாதி ப்ரஹ்மவிஷ்ண்வீஶகாரிணீம்॥௪௬.

எப்படி ஒரு நிலத்தை பரப்பும்வன், காப்பவன், அறுவடை செய்யும்வன் தத்தம் பெயர்களை எடுப்பாரோ, அதுபோலவே அவன் பிரம்மா, விஷ்ணு, ஈசன் என்ற பெயர்களையும் செயல்களையும் ஏற்கிறான்.

ப்ரஹ்மத்வே ஸ்ரு'ஜதே லோகாந் ருத்ரத்வே ஸம்ஹரத்யபி । விஷ்ணுத்வே சாப்யுதாஸீநஸ்திஸ்த்ரோऽவஸ்தாஃ ஸ்வயம்புவஃ॥௪௬.

பிரம்மா நிலையில் உலகங்களை படைக்கிறான்; ருத்ரன் நிலையில் அழிக்கிறான்; விஷ்ணு நிலையில் தன்னிலையுடன் இருக்கிறான்—இவை தானாக தோன்றியவனின் மூன்று நிலைகள்.

ரஜோ ப்ரஹ்மா தமோ ருத்ரோ விஷ்ணுஃ ஸத்த்வம் ஜகத்பதிஃ । ஏத ஏவ த்ரயோ தேவா ஏத ஏவ த்ரயோ குணாஃ॥௪௬.

ரஜஸ் என்பது பிரம்மா, தமஸ் என்பது ருத்ரன், சத்துவம் என்பது விஷ்ணு, உலகத்தின் ஆண்டவன்; இவை மூவரும் தேவர்கள், இவை மூன்றும் குணங்கள்.

அந்யோந்யமிதுநா ஹ்யேதே அந்யோந்யாஶ்ரயிணஸ்ததா । க்ஷணம் வியோகோ நஹ்யேஷாம் ந த்யஜந்தி பரஸ்பரம்॥௪௬.

இவை ஒன்றோடொன்று இணைந்தும், ஒன்றை ஒன்று சார்ந்தும் உள்ளன; ஒரு கணம் கூட பிரிந்து இருப்பதில்லை, ஒருவரும் ஒருவரை விட்டு விலகுவதில்லை.

ஏவம் ப்ரஹ்மா ஜகத்பூர்வோ தேவதேவஶ்சதுர்முகஃ । ரஜோகுணம் ஸமாஶ்ரித்ய ஸ்த்ரஷ்ட்டத்வே ஸ வ்யவஸ்திதஃ॥௪௬.

இவ்வாறு, உலகத்தின் முதல் பிரம்மா, தேவாதி தேவன், நான்கு முகங்களுடன், ராஜச குணத்தைச் சார்ந்து படைப்பில் நிலைத்திருக்கிறான்.

ஹிரண்யகர்போ தேவாதிரநாதிருபசாரதஃ । பூபத்மகர்ணிகாஸம்ஸ்தோ ப்ரஹ்மாக்ரே ஸமஜாயத॥௪௬.

ஹிரண்யகர்பன், தேவர்களில் முதல்வன், ஆரம்பமற்றவன் என்று சொல்லப்பட்டாலும், உலகத்தின் தொடக்கத்தில், பூமியில் இருந்து எழும் தாமரையின் தண்டு மீது பிறந்தான்.

தஸ்ய வர்ஷஶதம் த்வேகம் பரமாயுர்மஹாத்மநஃ । ப்ரஹ்ம்யேணைவ ஹி மாநேந தஸ்ய ஸம்க்யாம் நிபோத மே॥௪௬.

அவனுடைய ஆயுள், மகான், நூறு ஆண்டுகள்; அந்த எண்ணிக்கையை, பிரம்மாவின் அளவின்படி, என்னிடம் இருந்து கேள்.

நிமேஷைர்தஶபிஃ காஷ்டா ததா பஞ்சபிருச்யதே । கலாஸ்த்ரிம்ஶச்ச வை காஷ்டா முஹூர்தம் த்ரிம்ஶத்தாஃ கலாஃ॥௪௬.

பத்து நிமேஷங்கள் ஒன்று காஷ்டம் ஆகும்; ஐந்து காஷ்டங்கள் ஒன்று கலா; முப்பது கலாக்கள் ஒன்று முகூர்த்தம்; முப்பது முகூர்த்தங்கள் ஒரு நாள் இரவு ஆகும்.

அஹோராத்ரம் முஹூர்தாநாம் ந்ரு'ணாம் த்ரிம்ஶத்து வை ஸ்ம்ரு'தம் । அஹோராத்ரைஶ்ச த்ரிம்ஶத்பிஃ பக்ஷௌ த்வௌ மாஸ உச்யதே॥௪௬.

மனிதர்களுக்கு ஒரு நாள் இரவு என்பது முப்பது முகூர்த்தங்கள் என்று சொல்லப்படுகிறது; அத்தகைய முப்பது நாள் இரவுகள் இரண்டு பகலாகும், அதுவே ஒரு மாதம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

தைஃ ஷட்பிரயநம் வர்ஷம் த்வேऽயநே தக்ஷிணோத்தரே । தத்தேவாநாமஹோராத்ரம் திநம் தத்ரோத்தராயணம்॥௪௬.

அத்தகைய ஆறு மாதங்கள் ஒன்று வருடம், அது தெற்கையும் வடக்கையும் கொண்டது; தேவர்களுக்கு ஒரு நாள் இரவு இவ்வாறு, அதில் வடக்கு பயணம் அவர்களுக்கு பகல்.

திவ்யைர்வர்ஷஸஹஸ்ரைஸ்து க்ரு'தத்ரேதாதிஸம்ஜ்ஞிதம் । சதுர்யுகம் த்வாதஶபிஸ்தத்விபாகம் ஶ்ரு'ணுஷ்வ மே॥௪௬.

கிருத, திரேதா முதலிய பெயர்களால் அழைக்கப்படும் ஒரு சதுர்யுகம், பன்னிரண்டு ஆயிரம் தெய்வ வருடங்கள் கொண்டது; அதன் பிரிவை என்னிடம் இருந்து கேள்.

சத்வாரி து ஸஹஸ்ராணி வர்ஷாணாம் க்ரு'தமுச்யதே । ஶதாநி ஸந்த்யா சத்வாரி ஸந்த்யாம்ஶஶ்ச ததாவிதஃ॥௪௬.

கிருதயுகம் நாலாயிரம் ஆண்டுகள் நீளமாகும் என்று கூறப்படுகிறது; அதன் மாலைநேரம் நானூறு ஆண்டுகள் நீளமாகும், அதே அளவுக்கு காலைநேரமும் இருக்கும்.

த்ரேதா த்ரீணி ஸஹஸ்ராணி திவ்யாப்தாநாம் ஶதத்ரயம் । தத்ஸந்த்யா தத்ஸமா சைவ ஸந்த்யாம்ஶஶ்ச ததாவிதஃ॥௪௬.

த்ரேதாயுகம் மூவாயிரம் ஆண்டுகள் கொண்டது; அதன் மாலைநேரமும், காலைநேரமும் தலா மூன்று நூறு ஆண்டுகள் நீளமாகும்.

த்வாபரம் த்வே ஸஹஸ்ரே து வர்ஷாணாம் த்வே ஶதே ததா । தஸ்ய ஸந்த்யா ஸமாக்யாதா த்வே ஶதாப்தே ததம்ஶகஃ॥௪௬.

துவாபரயுகம் இரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் நீளமாகும்; அதன் மாலைநேரமும் இருநூறு ஆண்டுகள், காலைநேரமும் அதே அளவு என்று கூறப்படுகிறது.

கலிஃ ஸஹஸ்ரம் திவ்யாநாமப்தாநாம் த்விஜஸத்தம । ஸந்த்யா ஸந்த்யாம்ஶகஶ்சைவ ஶதகௌ ஸமுதாஹ்ரு'தௌ॥௪௬.

கலியுகம் ஆயிரம் ஆண்டுகள் நீளமாகும்; அதன் மாலைநேரமும் காலைநேரமும் தலா நூறு ஆண்டுகள் என்று கூறப்படுகிறது.

ஏஷா த்வாதஶஸாஹஸ்த்ரீ யுகாக்யா கவிபிஃ க்ரு'தா । ஏதத் ஸஹஸ்ரகுணிதமோ ப்ராஹ்ம்யமுதாஹ்ரு'தம்॥௪௬.

இவ்வாறு நாலு யுகங்களின் மொத்தம் பன்னிரண்டாயிரம் ஆண்டுகள் என முனிவர்கள் கூறியுள்ளனர்; இதை ஆயிரம் மடங்கு பெருக்கினால் அது பிரம்மாவின் ஒரு நாள் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

ப்ரஹ்மணோ திவஸே ப்ரஹ்மந் மநவஃ ஸ்யுஶ்சதுர்தஶ । பவந்தி பாகஶஸ்தேஷாம் ஸஹஸ்ரம் தத்விபஜ்யதே॥௪௬.

பிரம்மாவின் ஒரு நாளில் பதினான்கு மனுக்கள் இருப்பார்கள்; அவரவர் காலம் அந்த ஆயிரம் ஆண்டுகளில் பகுதி பகுதியாய் பிரிக்கப்படுகிறது.