மார்கண்டேயபுராணம்

ப்ரஹ்மா ஸ்வயம்பூர்பகவாந் ஹஸ்தஸித்திஞ்ச கர்மஜாம் । ததஃ ப்ரப்ரு'த்யதௌஷத்யஃ க்ரு'ஷ்டபச்யாஸ்து ஜஜ்ஞிரே॥௪௯.

தானாக தோன்றிய பிரம்மன், கரங்களால் செய்யும் உழைப்பை ஏற்படுத்தினார்; அதன்பின் இருந்து பயிர்கள் உழுதுப் பயிரிடப்பட்டு வளரத் தொடங்கின.

ஸம்ஸித்தாயாந்து வார்தாயாம் ததஸ்தாஸாம் ஸ்வயம் ப்ரபுஃ । மர்யாதாம் ஸ்தாபயாமாஸ யதாந்யாயம் யதாகுணம்॥௪௯.

விவசாயம் முறையாக நடைமுறையில் வந்தபின், ஆண்டவர் தானே அவற்றுக்கான எல்லைகளை நீதிக்கும், தனித்தன்மைக்கும் ஏற்ப அமைத்தார்.

வர்ணாநாமாஶ்ரமாணாஞ்ச தர்மாந் தர்மப்ரு'தாம்வர । லோகாநாம் ஸர்வவர்ணாநாம் ஸம்யக்தர்மார்தபாலிநாம்॥௪௯.

எல்லா உலகங்களிலும், எல்லா வகை மக்களுக்கும், தர்மத்தையும், பொருளையும் நன்றாக காக்கும் வகையில், வகுப்புகளுக்கும் வாழ்நிலை நிலைகளுக்கும் உரிய கடமைகளை அவர் ஏற்படுத்தினார்.

ப்ராஜாபத்யம் ப்ராஹ்மணாநாம் ஸ்ம்ரு'தம் ஸ்தாநம் க்ரியாவதாம் । ஸ்தாநமைந்த்ரம் க்ஷத்ரியாணாம் ஸம்க்ராமேஷ்வபலாயிநாம்॥௪௯.

யாகங்களில் ஈடுபடும் பிராமணர்களுக்கான இடம் ப்ரஜாபதியின் இடம் என்று கூறப்படுகிறது; போரில் பின்வாங்காத க்ஷத்திரியர்களுக்கான இடம் இந்திரனுடையது.

வைஶ்யாநாம் மாருதம் ஸ்தாநம் ஸ்வதர்மமநுவர்ததாம் । காந்தர்வம் ஶூத்ரஜாதீநாம் பரிசர்யாநுவர்ததாம்॥௪௯.

தங்கள் கடமையைச் செய்யும் வைசியர்களுக்கான இடம் மாருதன் இடம்; சேவையில் ஈடுபடும் சூத்திரர்களுக்கான இடம் காந்தர்வன் இடம்.

அஷ்டாஶீதிஸஹஸ்ராணாம்ரு'ஷீணாமூர்த்வரேதஸாம் । ஸ்ம்ரு'தம் தேஷாந்து யத் ஸ்தாநம் ததேவ குருவாஸிநாம்॥௪௯.

எண்பத்தெட்டு ஆயிரம் தவசிகள் வாழும் இடம், ஆசான்களுடன் வாழும் மாணவர்களுக்கான இடம் அதே இடமாகும் என்று கூறப்படுகிறது.

ஸப்தர்ஷோணாந்து யத் ஸ்தாநம் ஸ்ம்ரு'தம் தத்வை வநௌகஸாம் । ப்ராஜாபத்யம் க்ரு'ஹஸ்தாநாம் ந்யாஸிநாம் ப்ரஹ்மணஃ க்ஷயம் । யோகிநாமம்ரு'தம் ஸ்தாநமிதி வை ஸ்தாநகல்பநா॥௪௯.

ஏழு முனிவர்களுக்கான இடம் காடில் வாழும் முனிவர்களுக்கான இடமாகும்; குடும்ப வாழ்க்கை நடத்துவோருக்குப் ப்ரஜாபதியின் இடம், துறவிகளுக்குப் பிரம்மனின் வீடு, யோகிகளுக்குத் தெய்வீகமான இடம் என்று இடங்கள் வகுக்கப்பட்டுள்ளன.

46(43) ஷட்சத்வாரிம்ஶோऽத்யாயஃ க்ரௌஷ்டுகிருவாச பகவம்ஸ்த்வண்டஸம்பூதிர்யதாவத் கதிதா மம । ப்ரஹ்மாண்டே ப்ரஹ்மணோ ஜந்ம ததா சோக்தம் மஹாத்மநஃ॥௪௬.

க்ரௌஷ்டுகி கூறினான்: பகவானே, முட்டையிலிருந்து தோன்றியதைப் பற்றியும், அந்த பிரம்மாண்டத்தில் மகாத்மா பிரம்மாவின் பிறப்பையும் நீர் எனக்குச் சுடச்சுட விளக்கியுள்ளீர்.

ஏததிச்சாம்யஹம் ஶ்ரோதும் த்வத்தோ ப்ரு'குகுலோத்பவ । யதாந ஸ்ரு'ஷ்டிர்பூதாநாமஸ்தி கிந்நு ந சாஸ்தி வா । காலே வை ப்ரலயஸ்யாந்தே ஸர்வஸ்மிந்நுபஸம்ஹ்ரு'தே॥௪௬.

பிருகுவின் வம்சத்தவரே, எல்லாம் அழியும் அந்தக் காலத்தில், உயிர்கள் உருவாகின்றனவா, இல்லையா என்பதை உம்மிடம் கேட்க விரும்புகிறேன்.

மார்கண்டேய உவாச யதா து ப்ரக்ரு'தௌ யாதி லயம் விஶ்வமிதம் ஜகத் । ததோச்யதே ப்ராக்ரு'தோऽயம் வித்வத்பிஃ ப்ரதிஸஞ்சரஃ॥௪௬.

மார்கண்டேயன் கூறினான்: இந்த உலகம் முழுவதும் இயற்கையிலே கலந்துவிடும் போது, அதையே பண்டிதர்கள் இயற்கை அழிவு என்று அழைக்கின்றனர்.

ஸ்வாத்மந்யவஸ்திதேவ்யக்தே விகாரே ப்ரதிஸம்ஹ்ரு'தே । ப்ரக்ரு'திஃ புருஷஶ்சைவ ஸாதர்ம்யேணாவதிஷ்டதஃ॥௪௬.

பிரபஞ்சம் வெளிப்பட்டதும் அதன் மாற்றங்களும் தங்கள் இயல்பில் ஓய்ந்துவிடும் போது, இயற்கையும் புருஷனும் தங்கள் சொந்த தன்மையில் ஒன்றாக இருக்கின்றன.

ததா தமஶ்ச ஸத்த்வஞ்ச ஸமத்வேந வ்யவஸ்திதௌ । அநுத்ரிக்தாவநூநௌ ச தத்ப்ரோதௌ ச பரஸ்பரம்॥௪௬.

அந்த நேரத்தில் தமஸ் மற்றும் சத்துவம் சமநிலையுடன் நிலைத்திருக்கின்றன; அதிகமோ குறைவோ இல்லாமல், இரண்டும் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்திருக்கின்றன.

திலேஷு வா யதா தைலம் க்ரு'தம் பயஸி வா ஸ்திதம் । ததா தமஸி ஸத்த்வே ச ரஜோऽப்யநுஸ்ரு'தம் ஸ்திதம்॥௪௬.

எப்படிச் சணலில் எண்ணெய் இருக்கிறதோ, பாலில் நெய் இருக்கிறதோ, அதுபோல் ரஜஸ் என்பதும் தமஸ், சத்துவத்துடன் சேர்ந்தே இருக்கிறது.

உத்பத்திர்ப்ரஹ்மணோ யாவதாயுஷோ த்விபரார்திகம் । தாவத்திநம் பரேஶஸ்ய தத்ஸமா ஸம்யமே நிஶா॥௪௬.

பிரம்மாவின் ஆயுள் இரு பரார்த்தம் இருக்கும் வரை, அது பரமனின் ஒரு பகல்; அதே அளவு காலம் அவனது இரவு, அதில் உலகம் அழிகிறது.

அஹர்முகே ப்ரபுத்தஸ்து ஜகதாதிரநாதிமாந் । ஸர்வஹேதுரசிந்த்யாத்மா பரஃ கோऽப்யபரக்ரியஃ॥௪௬.

பகல் தொடங்கும் போது, ஆதியில்லாத உலகத்தின் காரணமானவன் விழித்து, எல்லாவற்றுக்கும் காரணமாக, யாராலும் அறிய முடியாத தன்மையுடன், உயர்ந்தவன், தனக்கே உரிய செயலால் செயற்படுகிறான்.

ப்ரக்ரு'திம் புருஷஞ்சைவ ப்ராவிஶ்யாஶு ஜகத்பதிஃ । க்ஷோபயாமாஸ யோகேந பரேண பரமேஶ்வரஃ॥௪௬.

உலகத்தின் ஆண்டவன், இயற்கையும் புருஷனும் ஆகிய இரண்டிலும் உட்புகுந்து, உயர்ந்த யோகத்தின் மூலம் அவற்றை விரைவாகக் கிளர்ச்சி செய்தான்.

யதா மதோ நவஸ்த்ரீணாம் யதா வா மாதவாநிலஃ । அநுப்ரவிஷ்டஃ க்ஷோபாய ததாஸௌ யோகமூர்திமாந்॥௪௬.

புதிய பெண்களில் மதம் புகுந்து அவர்களை கலக்கம் செய்யும் போல், அல்லது வசந்தக் காற்று புகுந்து அசைக்கும் போல், அவன் யோக ரூபமாக உட்புகுந்து அவற்றை கிளர்ச்சி செய்தான்.

ப்ரதாநே க்ஷோப்யமாநே து ஸ தேவோ ப்ரஹ்மஸம்ஜ்ஞிதஃ । ஸமுத்பந்நோऽண்டகோஷஸ்தோ யதா தே கதிதம் மயா॥௪௬.

அந்த முதன்மை பொருள் கிளர்ச்சி அடைந்தபோது, பிரம்மா என்று அழைக்கப்படும் அந்த தேவன், உலக முட்டையின் உள்ளே தோன்றினான்; நான் உனக்கு கூறியது போலவே.

ஸ ஏவ க்ஷோபகஃ பூர்வம் ஸ க்ஷோப்யஃ ப்ரக்ரு'தேஃ பதிஃ । ஸ ஸங்கோசவிகாஶாப்யாம் ப்ரதாநத்வேऽபி ச ஸ்திதஃ॥௪௬.

முன்னர் கிளர்ச்சி செய்தவனும், கிளர்ச்சிக்கு உட்பட்ட இயற்கையின் ஆண்டவனும், அந்த முதன்மை நிலையில், சுருங்கலும் விரிவும் ஆகிய இரண்டிலும் நிலைத்திருக்கிறான்.

அத்பந்நஃ ஸ ஜகத்யோநிரகுணோऽபி ரஜோகுணம் । புஞ்ஜந் ப்ரவர்ததே ஸர்கே ப்ரஹ்மத்வம் ஸமுபாஶ்ரிதஃ॥௪௬.

உலகத்தின் ஆதியாக இருந்தாலும், குணமற்றவனாக இருந்தாலும், ராஜச குணத்தை ஏற்று, பிரம்மா ஆகி, படைப்பில் ஈடுபடுகிறான்.

ப்ரஹ்மத்வே ஸ ப்ரஜாஃ ஸ்ரு'ஷ்ட்வா ததஃ ஸத்த்வாதிரேகவாந் । விஷ்ணுத்வமேத்ய தர்மேண குருதே பரிபாலநம்॥௪௬.

பிரம்மா நிலையில் உயிர்களை படைத்து, பிறகு சத்துவம் அதிகமாகி, விஷ்ணு ஆகி, தர்மத்தின் மூலம் பாதுகாப்பை மேற்கொள்கிறான்.

ததஸ்தமோகுணோத்ரிக்தோ ருத்ரத்வே சாகிலம் ஜகத் । உபஸம்ஹ்ரு'த்ய வை ஶேதே த்ரைலோக்யம் த்ரிகுணோऽகுணஃ॥௪௬.

பின்னர் தமஸ் குணம் அதிகமாகி, ருத்ரன் ஆகி, முழு உலகத்தையும் அழித்து, மூன்று உலகங்களிலும், மூன்று குணங்களுடன் இருந்தாலும், குணங்களைத் தாண்டி அமைதியாக இருக்கிறான்.

யதா ப்ராக்வ்யாபகஃ க்ஷேத்ரீ பாலகோ லாவகஸ்ததா । யதா ஸ ஸம்ஜ்ஞாமாயாதி ப்ரஹ்மவிஷ்ண்வீஶகாரிணீம்॥௪௬.

எப்படி ஒரு நிலத்தை பரப்பும்வன், காப்பவன், அறுவடை செய்யும்வன் தத்தம் பெயர்களை எடுப்பாரோ, அதுபோலவே அவன் பிரம்மா, விஷ்ணு, ஈசன் என்ற பெயர்களையும் செயல்களையும் ஏற்கிறான்.

ப்ரஹ்மத்வே ஸ்ரு'ஜதே லோகாந் ருத்ரத்வே ஸம்ஹரத்யபி । விஷ்ணுத்வே சாப்யுதாஸீநஸ்திஸ்த்ரோऽவஸ்தாஃ ஸ்வயம்புவஃ॥௪௬.

பிரம்மா நிலையில் உலகங்களை படைக்கிறான்; ருத்ரன் நிலையில் அழிக்கிறான்; விஷ்ணு நிலையில் தன்னிலையுடன் இருக்கிறான்—இவை தானாக தோன்றியவனின் மூன்று நிலைகள்.

ரஜோ ப்ரஹ்மா தமோ ருத்ரோ விஷ்ணுஃ ஸத்த்வம் ஜகத்பதிஃ । ஏத ஏவ த்ரயோ தேவா ஏத ஏவ த்ரயோ குணாஃ॥௪௬.

ரஜஸ் என்பது பிரம்மா, தமஸ் என்பது ருத்ரன், சத்துவம் என்பது விஷ்ணு, உலகத்தின் ஆண்டவன்; இவை மூவரும் தேவர்கள், இவை மூன்றும் குணங்கள்.

அந்யோந்யமிதுநா ஹ்யேதே அந்யோந்யாஶ்ரயிணஸ்ததா । க்ஷணம் வியோகோ நஹ்யேஷாம் ந த்யஜந்தி பரஸ்பரம்॥௪௬.

இவை ஒன்றோடொன்று இணைந்தும், ஒன்றை ஒன்று சார்ந்தும் உள்ளன; ஒரு கணம் கூட பிரிந்து இருப்பதில்லை, ஒருவரும் ஒருவரை விட்டு விலகுவதில்லை.

ஏவம் ப்ரஹ்மா ஜகத்பூர்வோ தேவதேவஶ்சதுர்முகஃ । ரஜோகுணம் ஸமாஶ்ரித்ய ஸ்த்ரஷ்ட்டத்வே ஸ வ்யவஸ்திதஃ॥௪௬.

இவ்வாறு, உலகத்தின் முதல் பிரம்மா, தேவாதி தேவன், நான்கு முகங்களுடன், ராஜச குணத்தைச் சார்ந்து படைப்பில் நிலைத்திருக்கிறான்.

ஹிரண்யகர்போ தேவாதிரநாதிருபசாரதஃ । பூபத்மகர்ணிகாஸம்ஸ்தோ ப்ரஹ்மாக்ரே ஸமஜாயத॥௪௬.

ஹிரண்யகர்பன், தேவர்களில் முதல்வன், ஆரம்பமற்றவன் என்று சொல்லப்பட்டாலும், உலகத்தின் தொடக்கத்தில், பூமியில் இருந்து எழும் தாமரையின் தண்டு மீது பிறந்தான்.

தஸ்ய வர்ஷஶதம் த்வேகம் பரமாயுர்மஹாத்மநஃ । ப்ரஹ்ம்யேணைவ ஹி மாநேந தஸ்ய ஸம்க்யாம் நிபோத மே॥௪௬.

அவனுடைய ஆயுள், மகான், நூறு ஆண்டுகள்; அந்த எண்ணிக்கையை, பிரம்மாவின் அளவின்படி, என்னிடம் இருந்து கேள்.