மார்கண்டேயபுராணம்

ஸமேத்ய தைராத்மஜபூபநந்தநைர் மஹோரகாணாமதிபஃ ஸ ஸத்யவாக் । முதாந்விதோऽந்நாநி மதூநி சாத்மவாந் யதோபயோகம் புபுஜே ஸ போகபுக் ॥ ௨௩.

மகன்களும் இளவரசர்களும் கூட, அந்த உண்மையுள்ள பெரிய பாம்பரசன், ஆனந்தத்துடன், தன்னடக்கம் கொண்டு, தேவையான அளவு உணவு, தேன் ஆகியவற்றை உண்டு, இன்பங்களை அனுபவித்தான்.

அலர்க உவாச யத்கார்யம் புருஷாணாஞ்ச கார்ஹஸ்த்யமநுவர்ததாம் । பந்தஶ்ச ஸ்யாதகரணே க்ரியாயா யஸ்ய சோச்ச்ரிதிஃ ॥ ௨௯.

அலர்க்கன் சொன்னான்: இல்லற வாழ்க்கையை பின்பற்றுவோருக்கு என்ன கடமை? செயல் செய்யாமல் இருந்தால் என்ன பந்தம் ஏற்படும்? செயல் செய்தால் என்ன உயர்வு கிடைக்கும்?

உபகாராய யந்ந்ரு'ணாம் யச்ச வர்ஜ்யம் க்ரு'ஹே ஸதா । யதா ச க்ரியதே தந்மே யதாவத்ப்ரு'ச்சதோ வத ॥ ௨௯.

மக்களுக்கு எது பயன் தரும்? இல்லத்தில் வாழ்பவர் எதை தவிர்க்க வேண்டும்? இவை எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்று நான் கேட்கும் போது, சரியாக விளக்கவும்.

மதாலஸோவாச வத்ஸ ! கார்ஹஸ்த்யமாதாய நரஃ ஸர்வமிதம் ஜகத் । புஷ்ணாதி தேந லோகாம்ஶ்ச ஸ ஜயத்யபிவாஞ்சிதாந் ॥ ௨௯.

மதாலசை சொன்னாள்: பிள்ளையே! இல்லறத்தை ஏற்று வாழும் மனிதன், இந்த உலகையே பேணுகிறான்; அதனால் உலகங்களையும் வென்று, விரும்பியதை அடைகிறான்.

பிதரோ முநயோ தேவா பூதாநி மநுஜாஸ்ததா । க்ரு'மிகீடபதங்காஶ்ச வயாம்ஸி பஶவோऽஸுராஃ ॥ ௨௯.

முன்னோர்கள், முனிவர்கள், தேவர்கள், உயிர்கள், மனிதர்கள், புழுக்கள், பூச்சிகள், பறக்கும் உயிர்கள், பறவைகள், மிருகங்கள், அசுரர்கள்—

க்ரு'ஹஸ்தமுபஜீவந்தி ததஸ்த்ரு'ப்திம் ப்ரயாந்தி ச । முகம் சாஸ்ய நிரீக்ஷந்தே அபி நோ தாஸ்யதீதி வை ॥ ௨௯.

—இவர்கள் எல்லோரும் இல்லறவனை நம்பி வாழ்கிறார்கள்; அதனால் அவர்கள் திருப்தி அடைகிறார்கள். அவன் முகத்தைப் பார்த்து, 'இவன் எங்களுக்கு தருவானா, இல்லையா?' என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள்.

ஸர்வஸ்யாதாரபூதேயம் வத்ஸ ! தேநுஸ்த்ரயீமயீ । யஸ்யாம் ப்ரதிஷ்டிதம் விஶ்வம் விஶ்வஹேதுஶ்ச யா மதா ॥ ௨௯.

இந்த இல்லறம், பிள்ளையே, மூன்று வேதங்களும் கொண்ட பசுவாகும்; இது எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரமாக உள்ளது; இதில் உலகம் நிலைத்து, இதுவே காரணமாக கருதப்படுகிறது.

ரு'க்ப்ரு'ஷ்டாஸௌ யஜுர்மத்யா ஸாமவக்த்ரஶிரோதரா । இஷ்டாபூர்தவிஷாணா ச ஸாதுஸூக்ததநூருஹா ॥ ௨௯.

அதன் முதுகு ருக்வேதம், நடு யஜுர்வேதம், வாயும் தலைவும் சாமவேதம்; கொம்புகள் யாகமும் தானமும்; உடல் நல்லவர்கள் பாடும் பாடல்கள்.

ஶாந்திபுஷ்டிஶக்ரு'ந்மூத்ரா வர்ணபாதப்ரதிஷ்டிதா । ஆஜீவ்யமாநா ஜகதாம் ஸாக்ஷயா நாபசீயதே ॥ ௨௯.

அதன் எச்சமும் சிறுநீரும் சமாதானம், செழிப்பு; அவள் உடற்பாகங்கள் சாதிகள், வாழ்க்கை நிலைகள்; அவளைப் பேணினால் உலகங்கள் குறையாமல் நிலைத்து நிற்கும்.

ஸ்வாஹாகாரஸ்வதாகாரௌ வஷட்காரஶ்ச புத்ரக ! । ஹந்தகாரஸ்ததா சாந்யஸ்தஸ்யாஃஸ்தநசதுஷ்டயம் ॥ ௨௯.

குழந்தா, 'ஸ்வாஹா', 'ஸ்வதா', 'வஷட்', 'ஹந்த' என்ற நான்கு சொற்கள் அவளுடைய நான்கு மார்புகளாக உள்ளன.

ஸ்வாஹாகாரம் ஸ்தநம் தேவாஃ பிதரஶ்ச ஸ்வதாமயம் । முநயஶ்ச வஷட்காரம் தேவபூதஸுரேதராஃ ॥ ௨௯.

தேவர்கள் 'ஸ்வாஹா' மார்பை அருந்துகின்றனர்; முன்னோர்கள் 'ஸ்வதா' மார்பை அருந்துகின்றனர்; முனிவர்கள், தேவர்கள், பூதங்கள், அசுரர்கள் ஆகியோர் 'வஷட்' மார்பை அருந்துகின்றனர்.

ஹந்தகாரம் மநுஷ்யாஶ்ச பிபந்தி ஸததம் ஸ்தநம் । ஏவமாப்யாயயத்யேஷா வத்ஸ ! தேநுஸ்த்ரயீமயீ ॥ ௨௯.

மனிதர்கள் எப்போதும் 'ஹந்த' மார்பை அருந்துகின்றனர்; இப்படி, குட்டி, இந்த மூன்று வேதங்களால் ஆன பசு எல்லோரையும் போஷிக்கிறது.

தேஷாமுச்சேதகர்தா ச யோ நரோऽத்யந்தபாபக்ரு'த் । ஸ தமஸ்யாந்ததாமிஸ்த்ரே தாமிஸ்த்ரே ச நிமஜ்ஜதி ॥ ௨௯.

இவற்றை அழிக்கும் மிகப் பெரிய பாவம் செய்பவன், ஆழ்ந்த இருளிலும், இருண்ட குழியிலும் மூழ்கி விடுகிறான்.

யஶ்சேமாம் மாநவோ தேநும் ஸ்வைர்வத்ஸைரமராதிபிஃ । பாயயத்யுசிதே காலே ஸ ஸ்வர்காயோபபத்யதே ॥ ௨௯.

ஆனால், தன் குட்டிகளோடு, தேவர்கள் முதலியோர்களோடு சேர்ந்து, இந்த பசுவை சரியான நேரத்தில் அருந்த விடுகிற மனிதன் சொர்க்கத்தை அடைகிறான்.

தஸ்மாத்புத்ர ! மநுஷ்யேண தேவர்ஷிபித்ரு'மாநவாஃ । பூதாநி சாநுதிவஸம் போஷ்யாணி ஸ்வதநுர்யதா ॥ ௨௯.

அதனால், மகனே, மனிதன் தன் உடலை போஷிப்பது போலவே, தேவர்கள், முனிவர்கள், முன்னோர்கள், மனிதர்கள், மற்ற உயிர்கள் ஆகியோரை தினமும் போஷிக்க வேண்டும்.

தஸ்மாத்ஸ்த்ராதஃ ஶுசிர்பூத்வா தேவர்ஷிபித்ரு'தர்பணம் । ப்ரஜாபதேஸ்ததைவாதிபஃ காலே குர்யாத்ஸமாஹிதஃ ॥ ௨௯.

அதனால், தூய்மையாகவும் பாதுகாப்பாகவும் இருந்து, தேவர்கள், முனிவர்கள், முன்னோர்கள், பிரஜாபதி மற்றும் மற்றவர்களுக்கு உரிய நேரத்தில் மனமொன்றாக அர்ப்பணிப்புகளை செய்ய வேண்டும்.

ஸுமநோகந்தபுஷ்பைஶ்ச தேவாநப்யர்ச்ய மாநவஃ । ததோऽக்நேஸ்தர்பணம் குர்யாத்தேயாஶ்ச பலயஸ்ததா ॥ ௨௯.

மனிதன் மணம் வீசும் பூக்களால் தேவர்களை வழிபட்டு, பிறகு அக்னிக்கு அர்ப்பணிப்பும், பிறகு உரிய பாகங்களையும் வழங்க வேண்டும்.

ப்ரஹ்மணே க்ரு'ஹமத்யே து விஶ்வேதேவேப்ய ஏவ ச । தந்வந்தரிம் ஸமுத்திஶ்ய ப்ராகுதீச்யாம் பலிம் க்ஷிபேத் ॥ ௨௯.

வீட்டுக்குள் பிரம்மாவுக்கும், விஸ்வேதேவர்களுக்கும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; தன்வந்தரிக்காக வடகிழக்கில் அர்ப்பணிப்பை வைக்க வேண்டும்.

ப்ராச்யாம் ஶக்ராய யாம்யாயாம் யமாய பலிமாஹரேத் । ப்ரதீச்யாம் வருணாயாத ஸோமாயோத்தரதோ பலிம் ॥ ௨௯.

கிழக்கில் இந்திரனுக்கு, தெற்கில் யமனுக்கு, மேற்கில் வருணனுக்கு, வடக்கில் சோமனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

தத்யாத்தாத்ரே விதாத்ரே பலிம் த்வாரே க்ரு'ஹஸ்ய து । அர்யம்ணேऽத பஹிர்தத்யாத்க்ரு'ஹேப்யஶ்ச ஸமந்ததஃ ॥ ௨௯.

வீட்டின் கதவில் தாத்ரு, விதாத்ரு ஆகியோருக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; வெளியே அரியமனுக்கு, வீட்டைச் சுற்றிலும் வீட்டுத் தெய்வங்களுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

நக்தஞ்சரேப்யோ பூதேப்யோ பலிமாகாஶதோ ஹரேத் । பித்ரூ'ணாம் நிர்வபேச்சைவ தக்ஷிணாபிமுகஸ்திதஃ ॥ ௨௯.

இரவில் சுற்றும் உயிர்களுக்கு, பூதங்களுக்கு வெளியில் அர்ப்பணிப்பை வைக்க வேண்டும்; முன்னோர்களுக்காக தெற்கை நோக்கி நின்று அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.

க்ரு'ஹஸ்தஸ்தத்பரோ பூத்வா ஸுஸமாஹிதமாநஸஃ । ததஸ்தோயமுபாதாய தேஷ்வேவாசமநாய வை ॥ ௨௯.

கிருஹஸ்தன் மனதை ஒருமைப்படுத்தி, முழு கவனத்துடன், பிறகு அவர்களுக்கு தூய்மைக்காக நீர் எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.

ஸ்தாநேஷு நிக்ஷிபேத்ப்ராஜ்ஞஸ்தாஸ்தா உத்திஶ்ய தேவதாஃ । ஏவம் க்ரு'ஹபலிம் க்ரு'த்வா க்ரு'ஹே ஹ்ரு'ஹபதிஃ ஶுசிஃ ॥ ௨௯.

அந்த அந்த இடங்களில் அந்த அந்த தெய்வங்களை நினைத்து அறிவுடன் அர்ப்பணிப்பை வைக்க வேண்டும்; இப்படிச் செய்து முடித்தவுடன், வீட்டுக்காரர் தூய்மையுடன் இருப்பார்.

ஆப்யாயநாய பூதாநாம் குர்யாதுத்ஸர்கமாதராத் । ஶ்வப்யஶ்ச ஶ்வபசேப்யஶ்ச வயோப்யஶ்சாவபேத்புவி ॥ ௨௯.

உயிர்கள் வளர்ச்சி பெற, மரியாதையுடன் உண்டியலை விட வேண்டும்; நாய்கள், புறக்கணிக்கப்பட்டோர், பறவைகள் ஆகியவற்றுக்கு நிலத்தில் உணவு இட வேண்டும்.

வைஶ்வதேவம் ஹி நாமைதத்ஸாயம் ப்ராதருதாஹ்ரு'தம் । ஆசம்ய ச ததஃ குர்யாத்ப்ராஜ்ஞோ த்வாராவலோகநம் ॥ ௨௯.

இது 'வைஶ்வதேவம்' என்று அழைக்கப்படுகிறது; இது காலை, மாலை செய்யப்படுகிறது; பிறகு தூய்மை செய்து அறிவுடன் கதவைப் பார்த்தல் வேண்டும்.

முஹூர்தஸ்யாஷ்டமம் பாகமுதீக்ஷ்யோऽப்யதிதிர்பவேத் । அதிதிம் தத்ர ஸம்ப்ராப்தமந்நாத்யேநோதகேந ச ॥ ௨௯.

ஒரு முகூர்த்தத்தின் எட்டாவது பாகம் பார்த்தல் வேண்டும்; ஒரு அதிதி வந்தால், அவரை உணவு, நீர் கொண்டு வரவேற்க வேண்டும்.

ஸம்பூஜயேத்யதாஶக்தி கந்தபுஷ்பாதிபிஸ்ததா । ந மித்ரமதிதிம் குர்யாந்நைகக்ராமநிவாஸிநம் ॥ ௨௯.

தன் சக்திக்கு ஏற்ப, வாசனை, பூக்கள் முதலியவற்றால் அதிதியை மரியாதை செய்ய வேண்டும்; நண்பரையும், அதே ஊரில் வாழ்பவரையும் அதிதி என்று கருதக் கூடாது.

அஜ்ஞாதகுலநாமாநம் தத்காலஸமுபஸ்திதம் । புபுக்ஷுமாகதம் ஶ்ராந்தம் யாசமாநமகிஞ்சநம் ॥ ௨௯.

அந்த நேரத்தில், யாருடைய குடும்பம், பெயர் என்பதெல்லாம் தெரியாதவர், பசிக்காக வந்திருக்கும், சோர்வாக, ஏழையாக, எதுவும் இல்லாமல் கையெடுத்து கேட்பவராக வருவார்.

ப்ராஹ்மணம் ப்ராஹுரதிதிம் ஸ பூஜ்யஃ ஶக்திதோ புதைஃ । ந ப்ரு'ச்சேத்கோத்ரசரணம் ஸ்வாத்யாயஞ்சாபி பண்டிதஃ ॥ ௨௯.

அவரை 'பிராமணர் விருந்தினர்' என்று அறிவார்கள்; அறிவுள்ளவர்கள் தங்களால் இயன்ற அளவு அவரை மரியாதையுடன் போற்ற வேண்டும். அவரிடம் வம்சம், குலம், கல்வி பற்றி கேட்கக் கூடாது.