மார்கண்டேயபுராணம்

தமுத்தாப்ய பலாத்காடம் நாகேந்த்ரஃ பரிஷஸ்வஜே । மூர்த்நி சைநமுபாக்ராய சிரம் ஜீவேத்யுவாச ஸஃ ॥ ௨௩.

நாகராஜன் அவனை எழுப்பி, உரசிக் கட்டிப்பிடித்து, அவன் தலையை நுகர்ந்து, "நீ நீண்ட நாட்கள் வாழ வேண்டும்" என்று ஆசீர்வதித்தான்.

நிஹதாமித்ரவர்கஶ்ச பித்ரோஃ ஸுஶ்ரூஷணம் குரு । வத்ஸ ! தந்யஸ்ய கத்யந்தே பரோக்ஷஸ்யாபி தே குணாஃ ॥ ௨௩.

பொறுக்க முடியாத பகைவர்களை வென்று, பெற்றோர்களை அன்புடன் சேவை செய், பிள்ளையே! நல்வாழ்க்கை வாழும் மக்களின் நல்ல பண்புகள், அவர்கள் அருகில் இல்லையெனினும், எல்லோரும் புகழ்வார்கள்.

பவதோ மம புத்ராப்யாமஸாமாந்யா நிவேதிதாஃ । த்வமேவாநேந வர்தேதா மநோவாக்காயசேஷ்டிதைஃ ॥ ௨௩.

உன்னாலும் என் மக்களாலும் அரிய பண்புகள் வெளிப்பட்டுள்ளன; நீயே இந்த நல்ல பண்புகளில் எண்ணம், சொல், செயல் மூலமாக மேலும் வளர வேண்டும்.

ஜீவிதம் குணிநஃ ஶ்லாக்யம் ஜீவந்நேவ ம்ரு'தோऽகுணஃ । குணவாந்நிர்வ்ரு'திம் பித்ரோஃ ஶத்ருணாம் ஹ்ரு'தயஜ்வரம் ॥ ௨௩.

நல்ல பண்புகள் உடையவனின் வாழ்க்கை புகழத்தக்கது; நல்ல பண்புகள் இல்லாதவன் உயிரோடு இருந்தாலும், இறந்தவனே. நல்லவன் பெற்றோர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவான்; பகைவர்களுக்கு மன வேதனை தருவான்.

கரோத்யாத்மஹிதம் குர்வந் விஶ்வாஸஞ்ச மஹாஜநே । தேவதாஃ பிதரோ விப்ரா மித்ரார்திவிகலாதயஃ ॥ ௨௩.

தன் நன்மைக்காகச் செயல்பட்டு, மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்றால், அவன் தேவர்கள், முன்னோர்கள், பண்டிதர்கள், நண்பர்கள், உதவி நாடுபவர்கள், துன்பம் அனுபவிப்பவர்கள் ஆகியோருக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பான்.

பாந்தவாஶ்ச ததேச்சந்தி ஜீவிதம் குணிநஶ்சிரம் । பரிவாதநிவ்ரு'த்தாநாம் துர்கதேஷு தயாவதாம் । குணிநாம் ஸபலம் ஜந்ம ஸம்ஶ்ரிதாநாம் விபத்கதைஃ ॥ ௨௩.

உற்றார், நல்ல பண்புகள் உடையவன் நீண்ட நாட்கள் வாழ வேண்டும் என்று விரும்புவார்கள்; பழி பேசாமல், துன்பத்தில் இருப்பவர்களுக்கு இரக்கம் காட்டும் நல்லவனின் பிறப்பு, துன்பத்தில் உள்ளவர்களுக்கு பயன் அளிக்கிறது.

ஜட உவாச ஏவமுக்த்வா ஸ தம் வீரம் புத்ராவிதமதாப்ரவீத் । பூஜாம் குவலயாஶ்வஸ்ய கர்துகாமோ புஜங்கமஃ ॥ ௨௩.

ஜடன் சொன்னான்: இவ்வாறு அந்த வீரமான மகனிடம் கூறி, பாம்பு, குவலயாஷ்வனை வழிபட விரும்பி, மீண்டும் அவனை நோக்கி உரையாடினான்.

ஸ்நாநாதிகக்ரமம் க்ரு'த்வா ஸர்வமேவ யதாக்ரமம் । மதுபாநாதிஸம்போகமாஹாரஞ்ச யதேப்ஸிதம் ॥ ௨௩.

குளியல் முதலான அனைத்து சடங்குகளையும் முறையாக செய்து முடித்து, தேன் அருந்துதல் உள்ளிட்ட இன்பங்களை, விருப்பப்படி உணவையும் அனுபவித்தான்.

ததஃ குவலயாஶ்வேந ஹ்ரு'தயோத்ஸவபூதயா । கதயா ஸ்வல்பகம் காலம் ஸ்தாஸ்யாமோ ஹ்ரு'ஷ்டசேதஸஃ ॥ ௨௩.

பின்னர், குவலயாஷ்வனுடன், மனம் மகிழும் உரையாடலில் ஈடுபட்டு, சிறிது காலம் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கினார்கள்.

அநுமேந ச தந்மௌநோ வசஃ ஶத்ருஜிதஃ ஸுதஃ । ததா சகார ந்ரு'பதிஃ பந்நகாநாமுதாரதீஃ ॥ ௨௩.

அந்த மௌனமான தந்தையின் சம்மதத்துடன், சத்ருஜிதனின் மகன், அந்த நல்ல மனம் கொண்ட பாம்பரசன் கேட்டதுபோல் செய்தான்.

ஸமேத்ய தைராத்மஜபூபநந்தநைர் மஹோரகாணாமதிபஃ ஸ ஸத்யவாக் । முதாந்விதோऽந்நாநி மதூநி சாத்மவாந் யதோபயோகம் புபுஜே ஸ போகபுக் ॥ ௨௩.

மகன்களும் இளவரசர்களும் கூட, அந்த உண்மையுள்ள பெரிய பாம்பரசன், ஆனந்தத்துடன், தன்னடக்கம் கொண்டு, தேவையான அளவு உணவு, தேன் ஆகியவற்றை உண்டு, இன்பங்களை அனுபவித்தான்.

அலர்க உவாச யத்கார்யம் புருஷாணாஞ்ச கார்ஹஸ்த்யமநுவர்ததாம் । பந்தஶ்ச ஸ்யாதகரணே க்ரியாயா யஸ்ய சோச்ச்ரிதிஃ ॥ ௨௯.

அலர்க்கன் சொன்னான்: இல்லற வாழ்க்கையை பின்பற்றுவோருக்கு என்ன கடமை? செயல் செய்யாமல் இருந்தால் என்ன பந்தம் ஏற்படும்? செயல் செய்தால் என்ன உயர்வு கிடைக்கும்?

உபகாராய யந்ந்ரு'ணாம் யச்ச வர்ஜ்யம் க்ரு'ஹே ஸதா । யதா ச க்ரியதே தந்மே யதாவத்ப்ரு'ச்சதோ வத ॥ ௨௯.

மக்களுக்கு எது பயன் தரும்? இல்லத்தில் வாழ்பவர் எதை தவிர்க்க வேண்டும்? இவை எவ்வாறு செய்ய வேண்டும் என்று நான் கேட்கும் போது, சரியாக விளக்கவும்.

மதாலஸோவாச வத்ஸ ! கார்ஹஸ்த்யமாதாய நரஃ ஸர்வமிதம் ஜகத் । புஷ்ணாதி தேந லோகாம்ஶ்ச ஸ ஜயத்யபிவாஞ்சிதாந் ॥ ௨௯.

மதாலசை சொன்னாள்: பிள்ளையே! இல்லறத்தை ஏற்று வாழும் மனிதன், இந்த உலகையே பேணுகிறான்; அதனால் உலகங்களையும் வென்று, விரும்பியதை அடைகிறான்.

பிதரோ முநயோ தேவா பூதாநி மநுஜாஸ்ததா । க்ரு'மிகீடபதங்காஶ்ச வயாம்ஸி பஶவோऽஸுராஃ ॥ ௨௯.

முன்னோர்கள், முனிவர்கள், தேவர்கள், உயிர்கள், மனிதர்கள், புழுக்கள், பூச்சிகள், பறக்கும் உயிர்கள், பறவைகள், மிருகங்கள், அசுரர்கள்—

க்ரு'ஹஸ்தமுபஜீவந்தி ததஸ்த்ரு'ப்திம் ப்ரயாந்தி ச । முகம் சாஸ்ய நிரீக்ஷந்தே அபி நோ தாஸ்யதீதி வை ॥ ௨௯.

—இவர்கள் எல்லோரும் இல்லறவனை நம்பி வாழ்கிறார்கள்; அதனால் அவர்கள் திருப்தி அடைகிறார்கள். அவன் முகத்தைப் பார்த்து, 'இவன் எங்களுக்கு தருவானா, இல்லையா?' என்று எதிர்பார்க்கிறார்கள்.

ஸர்வஸ்யாதாரபூதேயம் வத்ஸ ! தேநுஸ்த்ரயீமயீ । யஸ்யாம் ப்ரதிஷ்டிதம் விஶ்வம் விஶ்வஹேதுஶ்ச யா மதா ॥ ௨௯.

இந்த இல்லறம், பிள்ளையே, மூன்று வேதங்களும் கொண்ட பசுவாகும்; இது எல்லாவற்றுக்கும் ஆதாரமாக உள்ளது; இதில் உலகம் நிலைத்து, இதுவே காரணமாக கருதப்படுகிறது.

ரு'க்ப்ரு'ஷ்டாஸௌ யஜுர்மத்யா ஸாமவக்த்ரஶிரோதரா । இஷ்டாபூர்தவிஷாணா ச ஸாதுஸூக்ததநூருஹா ॥ ௨௯.

அதன் முதுகு ருக்வேதம், நடு யஜுர்வேதம், வாயும் தலைவும் சாமவேதம்; கொம்புகள் யாகமும் தானமும்; உடல் நல்லவர்கள் பாடும் பாடல்கள்.

ஶாந்திபுஷ்டிஶக்ரு'ந்மூத்ரா வர்ணபாதப்ரதிஷ்டிதா । ஆஜீவ்யமாநா ஜகதாம் ஸாக்ஷயா நாபசீயதே ॥ ௨௯.

அதன் எச்சமும் சிறுநீரும் சமாதானம், செழிப்பு; அவள் உடற்பாகங்கள் சாதிகள், வாழ்க்கை நிலைகள்; அவளைப் பேணினால் உலகங்கள் குறையாமல் நிலைத்து நிற்கும்.

ஸ்வாஹாகாரஸ்வதாகாரௌ வஷட்காரஶ்ச புத்ரக ! । ஹந்தகாரஸ்ததா சாந்யஸ்தஸ்யாஃஸ்தநசதுஷ்டயம் ॥ ௨௯.

குழந்தா, 'ஸ்வாஹா', 'ஸ்வதா', 'வஷட்', 'ஹந்த' என்ற நான்கு சொற்கள் அவளுடைய நான்கு மார்புகளாக உள்ளன.

ஸ்வாஹாகாரம் ஸ்தநம் தேவாஃ பிதரஶ்ச ஸ்வதாமயம் । முநயஶ்ச வஷட்காரம் தேவபூதஸுரேதராஃ ॥ ௨௯.

தேவர்கள் 'ஸ்வாஹா' மார்பை அருந்துகின்றனர்; முன்னோர்கள் 'ஸ்வதா' மார்பை அருந்துகின்றனர்; முனிவர்கள், தேவர்கள், பூதங்கள், அசுரர்கள் ஆகியோர் 'வஷட்' மார்பை அருந்துகின்றனர்.

ஹந்தகாரம் மநுஷ்யாஶ்ச பிபந்தி ஸததம் ஸ்தநம் । ஏவமாப்யாயயத்யேஷா வத்ஸ ! தேநுஸ்த்ரயீமயீ ॥ ௨௯.

மனிதர்கள் எப்போதும் 'ஹந்த' மார்பை அருந்துகின்றனர்; இப்படி, குட்டி, இந்த மூன்று வேதங்களால் ஆன பசு எல்லோரையும் போஷிக்கிறது.

தேஷாமுச்சேதகர்தா ச யோ நரோऽத்யந்தபாபக்ரு'த் । ஸ தமஸ்யாந்ததாமிஸ்த்ரே தாமிஸ்த்ரே ச நிமஜ்ஜதி ॥ ௨௯.

இவற்றை அழிக்கும் மிகப் பெரிய பாவம் செய்பவன், ஆழ்ந்த இருளிலும், இருண்ட குழியிலும் மூழ்கி விடுகிறான்.

யஶ்சேமாம் மாநவோ தேநும் ஸ்வைர்வத்ஸைரமராதிபிஃ । பாயயத்யுசிதே காலே ஸ ஸ்வர்காயோபபத்யதே ॥ ௨௯.

ஆனால், தன் குட்டிகளோடு, தேவர்கள் முதலியோர்களோடு சேர்ந்து, இந்த பசுவை சரியான நேரத்தில் அருந்த விடுகிற மனிதன் சொர்க்கத்தை அடைகிறான்.

தஸ்மாத்புத்ர ! மநுஷ்யேண தேவர்ஷிபித்ரு'மாநவாஃ । பூதாநி சாநுதிவஸம் போஷ்யாணி ஸ்வதநுர்யதா ॥ ௨௯.

அதனால், மகனே, மனிதன் தன் உடலை போஷிப்பது போலவே, தேவர்கள், முனிவர்கள், முன்னோர்கள், மனிதர்கள், மற்ற உயிர்கள் ஆகியோரை தினமும் போஷிக்க வேண்டும்.

தஸ்மாத்ஸ்த்ராதஃ ஶுசிர்பூத்வா தேவர்ஷிபித்ரு'தர்பணம் । ப்ரஜாபதேஸ்ததைவாதிபஃ காலே குர்யாத்ஸமாஹிதஃ ॥ ௨௯.

அதனால், தூய்மையாகவும் பாதுகாப்பாகவும் இருந்து, தேவர்கள், முனிவர்கள், முன்னோர்கள், பிரஜாபதி மற்றும் மற்றவர்களுக்கு உரிய நேரத்தில் மனமொன்றாக அர்ப்பணிப்புகளை செய்ய வேண்டும்.

ஸுமநோகந்தபுஷ்பைஶ்ச தேவாநப்யர்ச்ய மாநவஃ । ததோऽக்நேஸ்தர்பணம் குர்யாத்தேயாஶ்ச பலயஸ்ததா ॥ ௨௯.

மனிதன் மணம் வீசும் பூக்களால் தேவர்களை வழிபட்டு, பிறகு அக்னிக்கு அர்ப்பணிப்பும், பிறகு உரிய பாகங்களையும் வழங்க வேண்டும்.

ப்ரஹ்மணே க்ரு'ஹமத்யே து விஶ்வேதேவேப்ய ஏவ ச । தந்வந்தரிம் ஸமுத்திஶ்ய ப்ராகுதீச்யாம் பலிம் க்ஷிபேத் ॥ ௨௯.

வீட்டுக்குள் பிரம்மாவுக்கும், விஸ்வேதேவர்களுக்கும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும்; தன்வந்தரிக்காக வடகிழக்கில் அர்ப்பணிப்பை வைக்க வேண்டும்.

ப்ராச்யாம் ஶக்ராய யாம்யாயாம் யமாய பலிமாஹரேத் । ப்ரதீச்யாம் வருணாயாத ஸோமாயோத்தரதோ பலிம் ॥ ௨௯.

கிழக்கில் இந்திரனுக்கு, தெற்கில் யமனுக்கு, மேற்கில் வருணனுக்கு, வடக்கில் சோமனுக்கு அர்ப்பணிக்க வேண்டும்.