மார்கண்டேயபுராணம்

மத்ப்ரஸாதபரௌ ப்ரீத்யா ஶாபிதௌ ஹ்ரு'தயேந மே । ததஃ ஸ்நேஹார்த்ரவதநௌ தாவுபௌ நாகநந்தநௌ ॥ ௨௩.

"என் அருளால், என் உள்ளம் பாசத்தால் நிரம்பி, நீங்கள் இருவரும் எனது பாசத்தில் கட்டுண்டவர்கள்;" அப்போது பாசத்தால் முகம் நனைய, அந்த நாகராஜாவின் இரு மகன்களும்—

ஊசதுர்ந்ரு'பதேஃ புத்ரம் கிஞ்சித்ப்ரணயகோபிதௌ । ரு'தத்வஜ ! ந ஸந்தேஹோ யதைவாஹ பவாநிதம் ॥ ௨௩.

அவர்கள் அரசகுமாரனிடம் சிறிது பாசத்துடன், சிறிது குறை கூறி, "ருதத்வஜா! நீங்கள் சொன்னதுபோலவே, எங்களுக்கு சந்தேகம் இல்லை—" என்றார்கள்.

ததைவ சாஸ்மந்மநஸி நாத்ர சிந்த்யமதோऽந்யதா । கிந்த்வாவயோஃ ஸ்வயம் பித்ரா ப்ரோக்தமேதந்மஹாத்மநா ॥ ௨௩.

"அதேபோல் எங்களுடைய மனத்திலும் வேறு எண்ணமில்லை; ஆனால், எங்கள் தந்தை, அந்த பெரிய உள்ளம் கொண்டவர், எங்களுக்கு இதைச் சொன்னார்."

த்ரஷ்டும் குவலயாஶ்வம் தமிச்சாமீதி புநஃ புநஃ । ததஃ குவலயாஶ்வோऽஸௌ ஸமுத்தாய வராஸநாத் । யதாஹ தாதேதி வதந் ப்ரணாமமகரோத்புவி ॥ ௨௩.

அவர் மீண்டும் மீண்டும், "குவலயாஷ்வனை பார்க்க விரும்புகிறேன்" என்று சொன்னார். உடனே குவலயாஷ்வன் தனது சிறந்த ஆசனத்தில் இருந்து எழுந்து, "நீங்கள் சொல்வது போல, அப்பா" என்று கூறி, தரையில் வணங்கி நமஸ்காரம் செய்தான்.

குவலயாஶ்வ உவாச தந்யோऽஹமதிபுண்யோऽஹம் கோऽந்யோऽஸ்தி ஸத்ரு'ஶோ மயா । யத்தாதோ மாமபித்ரஷ்டும் கரோதி ப்ரவணம் மநஃ ॥ ௨௩.

குவலயாஷ்வன் கூறினான்: "நான் மிகவும் பாக்கியசாலி, மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலி. என் தந்தை என்னை பார்க்க இவ்வளவு ஆவலுடன் விரும்புகிறார் என்றால், எனக்கு சமமானவர் வேறு யார் இருக்க முடியும்?"

ததுத்திஷ்டத கச்சாமஸ்தாதாஜ்ஞாம் க்ஷணமப்யஹம் । நாதிக்ராந்துமிஹேச்சாமி பத்ப்யாம் தஸ்ய ஶபாம்யஹம் ॥ ௨௩.

"வாங்க, நாம் எழுந்து செல்லலாம்; என் தந்தையின் கட்டளையை நிறைவேற்ற ஒரு கணமும் தாமதிக்க விரும்பவில்லை. என் கால்களை வைத்து இதை சத்தியமாக சொல்கிறேன்."

ஜட உவாச ஏவமுக்த்வா யயௌ ஸோऽத ஸஹ தாப்யாம் ந்ரு'பாத்மஜஃ । ப்ராப்தஶ்ச கோமதீம் புண்யாம் நிர்கம்ய நகராத்பஹிஃ ॥ ௨௩.

இப்படிச் சொல்லி, அந்த அரசகுமாரன் இருவருடன் நகரத்தை விட்டு வெளியேறி, புனிதமான கோமதி நதியை அடைந்தான் என்று ஜடன் கூறினான்.

தந்மத்யேந யயுஸ்தே வே நாகேந்த்ரந்ரு'பநந்தநாஃ । மேநே ச ராஜபுத்ரோऽஸௌ பாரே தஸ்யாஸ்தயோர்க்ரு'ஹம் ॥ ௨௩.

அந்த நாகராஜாவின் மகன்கள் அந்த நதியின் நடுவாகச் சென்றார்கள்; அந்த அரசகுமாரன், அவர்களின் வீடு அந்த நதியின் அக்கரை என்று எண்ணினான்.

ததஶ்சாக்ரு'ஷ்ய பாதாலம் தாப்யாம் நீதோ ந்ரு'பாத்மஜஃ । பாதாலே தத்ரு'ஶே சோபௌ ஸ பந்நககுமாரகௌ ॥ ௨௩.

பின்னர், அந்த இருவரும் அரசகுமாரனை கீழுலகுக்கு இழுத்து கொண்டு போனார்கள்; அங்கே அவன் இரு நாககுமாரர்களையும் பார்த்தான்.

பணாமணிக்ரு'தோத்யோதௌ வ்யக்தஸ்வஸ்திகலக்ஷணௌ । விலோக்ய தௌ ஸுரூபாங்கௌ விஸ்மயோத்புல்லலோசநஃ ॥ ௨௩.

அவர்களின் பாம்பு முடிகள் மாணிக்கக் கற்களால் பிரகாசித்து, தெளிவாக ஸ்வஸ்திக குறியீடு இருந்தது; அவர்களின் அழகான உருவங்களைப் பார்த்து, அவனது கண்கள் ஆச்சரியத்தில் பெரிதாகின.

விஹஸ்ய சாப்ரவீத்ப்ரேம்ணா ஸாது போ த்விஜஸத்தமௌ । கதயாமாஸதுஸ்தௌ ச பிதரம் பந்நகேஶ்வரம் ॥ ௨௩.

அன்புடன் புன்னகையுடன், "நல்லது, சிறந்த பிராமணர்களே!" என்று கூறினான். அந்த இருவரும் தங்கள் தந்தை நாகராஜனைப் பற்றி அவனிடம் கூறத் தொடங்கினார்கள்.

ஶாந்தமஶ்வதரம் நாம மாநநீயம் திவௌகஸாம் । ரமணீயம் ததோऽபஸ்யத்பாதாலம் ஸ ந்ரு'பாத்மஜஃ ॥ ௨௩.

அங்கே, தேவதைகளால் மதிக்கப்படும் அஸ்வதரன் என்ற நாகராஜனை அவன் கண்டான்; பின்னர், அந்த அரசகுமாரன் அழகான பாதாள உலகத்தையும் பார்த்தான்.

குமாரைஸ்தருணைர்வ்ரு'த்தைருரகைருபஶோபிதம் । ததைவ நாககந்யாபிஃ க்ரீடந்தீபிரிதஸ்ததஃ ॥ ௨௩.

அது இளம் மற்றும் வயதான நாககுமாரர்களாலும், அப்படியே இங்கும் அங்கும் விளையாடும் நாககன்னியர்களாலும் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தது.

சாருகுண்டலஹாராபிஸ்தாராபிர்ககநம் யதா । கீதஶப்தைஸ்ததாந்யத்ர வீணாவேணுஸ்வநாநுகைஃ ॥ ௨௩.

அழகான குண்டலங்களும் மாலைகளும் அணிந்த அவர்கள், வானில் நட்சத்திரங்கள் போல ஒளிர்ந்தனர்; வேறு இடங்களில், வீணை மற்றும் குழல் இசையோடு பாடல்கள் ஒலித்தன.

ம்ரு'தங்கபணவாதோத்யம் ஹாரிவேஶ்மஶதாகுலம் । வீக்ஷமாணஃ ஸ பாதாலம் யயௌ ஶத்ருஜிதஃ ஸுதஃ ॥ ௨௩.

அங்கு நாகர்களின் வீடுகள் மிருதங்கம், பனவு போன்ற இசைக்கருவிகளால் நிரம்பியிருந்தன; அந்த பாதாள உலகத்தை பார்த்துக்கொண்டே, சத்ருஜிதின் மகன் முன்னே சென்றான்.

ஸஹ தாப்யாமபீஷ்டாப்யாம் பந்நகாப்யாமரிந்தமஃ । ததஃ ப்ரவிஶ்ய தே ஸர்வே நாகராஜநிவேஶநம் ॥ ௨௩.

அந்த இரு விரும்பிய நாகர்களுடன், பகைவரை வென்றவன், எல்லோரும் சேர்ந்து நாகராஜாவின் அரண்மனையில் நுழைந்தார்கள்.

தத்ரு'ஶுஸ்தே மஹாத்மாநமுரகாதிபதிம் ஸ்திதம் । திவ்யமால்யாம்பரதரம் மணிகுண்டலபூஷணம் ॥ ௨௩.

அங்கே அவர்கள், தெய்வீகமான மாலையும் vasthiramum, மாணிக்கக் குண்டலங்களும் அணிந்த, பெரிய உள்ளம் கொண்ட நாகர்களின் அரசனைப் பார்த்தார்கள்.

ஸ்வச்சமுக்தாபலலதாஹாரிஹாரோபஶோபிதம் । கேயூரிணம் மஹாபாகமாஸநே ஸர்வகாஞ்சநே ॥ ௨௩.

தூய முத்து கொடியால் ஆன ஹாரம் அணிந்து, கைமணி அணிகலன்களும், மிகுந்த மகிமையுடன் பொன்னாசனத்தில் அமர்ந்திருந்தான்.

மணிவித்ருமவைதூர்யஜாலாந்தரிதரூபகே । ஸ தாப்யாம் தர்ஶிதஸ்தஸ்ய தாதோऽஸ்மாகமஸாவிதி ॥ ௨௩.

மாணிக்கம், பவளம், வைடூரியம் போன்ற கற்களால் ஆன வலைகளால் அவர் அலங்கரிக்கப்பட்டிருந்தார்; அந்த இருவரும், "இவர் தான் எங்கள் தந்தை" என்று காட்டினார்கள்.

வீரஃ குவலயாஶ்வோऽயம் பித்ரே சாஸௌ நிவேதிதஃ । ததோ நநாம சரணௌ நாகேந்த்ரஸ்ய ரு'தத்வஜஃ ॥ ௨௩.

இந்த வீரன் குவலயாஷ்வன், அவர்களின் தந்தைக்கு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டான்; பின்னர், ரிதத்வஜன் நாகராஜாவின் பாதங்களில் வணங்கினான்.

தமுத்தாப்ய பலாத்காடம் நாகேந்த்ரஃ பரிஷஸ்வஜே । மூர்த்நி சைநமுபாக்ராய சிரம் ஜீவேத்யுவாச ஸஃ ॥ ௨௩.

நாகராஜன் அவனை எழுப்பி, உரசிக் கட்டிப்பிடித்து, அவன் தலையை நுகர்ந்து, "நீ நீண்ட நாட்கள் வாழ வேண்டும்" என்று ஆசீர்வதித்தான்.

நிஹதாமித்ரவர்கஶ்ச பித்ரோஃ ஸுஶ்ரூஷணம் குரு । வத்ஸ ! தந்யஸ்ய கத்யந்தே பரோக்ஷஸ்யாபி தே குணாஃ ॥ ௨௩.

பொறுக்க முடியாத பகைவர்களை வென்று, பெற்றோர்களை அன்புடன் சேவை செய், பிள்ளையே! நல்வாழ்க்கை வாழும் மக்களின் நல்ல பண்புகள், அவர்கள் அருகில் இல்லையெனினும், எல்லோரும் புகழ்வார்கள்.

பவதோ மம புத்ராப்யாமஸாமாந்யா நிவேதிதாஃ । த்வமேவாநேந வர்தேதா மநோவாக்காயசேஷ்டிதைஃ ॥ ௨௩.

உன்னாலும் என் மக்களாலும் அரிய பண்புகள் வெளிப்பட்டுள்ளன; நீயே இந்த நல்ல பண்புகளில் எண்ணம், சொல், செயல் மூலமாக மேலும் வளர வேண்டும்.

ஜீவிதம் குணிநஃ ஶ்லாக்யம் ஜீவந்நேவ ம்ரு'தோऽகுணஃ । குணவாந்நிர்வ்ரு'திம் பித்ரோஃ ஶத்ருணாம் ஹ்ரு'தயஜ்வரம் ॥ ௨௩.

நல்ல பண்புகள் உடையவனின் வாழ்க்கை புகழத்தக்கது; நல்ல பண்புகள் இல்லாதவன் உயிரோடு இருந்தாலும், இறந்தவனே. நல்லவன் பெற்றோர்களுக்கு மகிழ்ச்சி தருவான்; பகைவர்களுக்கு மன வேதனை தருவான்.

கரோத்யாத்மஹிதம் குர்வந் விஶ்வாஸஞ்ச மஹாஜநே । தேவதாஃ பிதரோ விப்ரா மித்ரார்திவிகலாதயஃ ॥ ௨௩.

தன் நன்மைக்காகச் செயல்பட்டு, மக்களின் நம்பிக்கையைப் பெற்றால், அவன் தேவர்கள், முன்னோர்கள், பண்டிதர்கள், நண்பர்கள், உதவி நாடுபவர்கள், துன்பம் அனுபவிப்பவர்கள் ஆகியோருக்கு மகிழ்ச்சி அளிப்பான்.

பாந்தவாஶ்ச ததேச்சந்தி ஜீவிதம் குணிநஶ்சிரம் । பரிவாதநிவ்ரு'த்தாநாம் துர்கதேஷு தயாவதாம் । குணிநாம் ஸபலம் ஜந்ம ஸம்ஶ்ரிதாநாம் விபத்கதைஃ ॥ ௨௩.

உற்றார், நல்ல பண்புகள் உடையவன் நீண்ட நாட்கள் வாழ வேண்டும் என்று விரும்புவார்கள்; பழி பேசாமல், துன்பத்தில் இருப்பவர்களுக்கு இரக்கம் காட்டும் நல்லவனின் பிறப்பு, துன்பத்தில் உள்ளவர்களுக்கு பயன் அளிக்கிறது.

ஜட உவாச ஏவமுக்த்வா ஸ தம் வீரம் புத்ராவிதமதாப்ரவீத் । பூஜாம் குவலயாஶ்வஸ்ய கர்துகாமோ புஜங்கமஃ ॥ ௨௩.

ஜடன் சொன்னான்: இவ்வாறு அந்த வீரமான மகனிடம் கூறி, பாம்பு, குவலயாஷ்வனை வழிபட விரும்பி, மீண்டும் அவனை நோக்கி உரையாடினான்.

ஸ்நாநாதிகக்ரமம் க்ரு'த்வா ஸர்வமேவ யதாக்ரமம் । மதுபாநாதிஸம்போகமாஹாரஞ்ச யதேப்ஸிதம் ॥ ௨௩.

குளியல் முதலான அனைத்து சடங்குகளையும் முறையாக செய்து முடித்து, தேன் அருந்துதல் உள்ளிட்ட இன்பங்களை, விருப்பப்படி உணவையும் அனுபவித்தான்.

ததஃ குவலயாஶ்வேந ஹ்ரு'தயோத்ஸவபூதயா । கதயா ஸ்வல்பகம் காலம் ஸ்தாஸ்யாமோ ஹ்ரு'ஷ்டசேதஸஃ ॥ ௨௩.

பின்னர், குவலயாஷ்வனுடன், மனம் மகிழும் உரையாடலில் ஈடுபட்டு, சிறிது காலம் மகிழ்ச்சியுடன் தங்கினார்கள்.