மார்கண்டேயபுராணம்

தேநைவ வயஸா ஸத்யோ துஹித்ரு'த்வம் ப்ரயாது மே । ஜாதிஸ்மரா யதா பூர்வம் தத்வத்காந்திஸமந்விதா । யோகிநீ யோகமாதா ச மத்கேஹே ஜாயதாம் பவ ॥ ௨௩.

'அதே வயதில் உடனே என் மகளாகப் பிறக்க வேண்டும்; முன்னைய வாழ்க்கையை நினைவுகூரும் வகையில், அதே அழகுடன், யோகினியாகவும் யோகிகளின் தாயாகவும் என் வீட்டில் பிறக்க வேண்டும்.'

மஹாதேவ உவாச யதோக்தம் பந்நகஶ்ரேஷ்ட ! ஸர்வேமேதத்பவிஷ்யதி । மத்ப்ரஸாதாதஸந்திக்தம் ஶ்ருணு சேதம் புஜங்கம ॥ ௨௩.

மகாதேவன் சொன்னான்: 'பாம்புகளுக்கு முதல்வனே! நீ கூறியபடி அனைத்தும் என் அருளால் சந்தேகமின்றி நடக்கும். இப்போது இதையும் கேள், பாம்பே.'

ஶ்ராத்தே து ஸமநுப்ராப்தே மத்யமம் பிண்டமாத்மநா । பக்ஷயேதாஃ பணிஶ்ரேஷ்ட ! ஶுசிஃ ப்ரயதமாநஸஃ ॥ ௨௩.

'ஶ்ராத்த நிகழ்ச்சி நடைபெறும் போது, பாம்புகளுக்கு முதல்வனே, நீ தூய்மையுடன், மனதை ஒருமைப்படுத்தி நடுவிலுள்ள பிண்டத்தை உனது வாயால் உண்.'

பக்ஷிதே து ததஸ்தஸ்மிந் பவதோ மத்யமாத்பணாத் । ஸமுத்பத்ஸ்யதி கல்யாணீ ததாரூபா யதாம்ரு'தா ॥ ௨௩.

'அதை நீ உண்டவுடன், உன் நடுவிலுள்ள பாம்பு மண்டையிலிருந்து, முன்னையபோலவே, நல்ல வடிவம் உடையவள் தோன்றுவாள்.'

காமஞ்சேமமபித்யாய குரு த்வம் பித்ரு'தர்பணம் । தத்க்ஷணாதேவ ஸா ஸுப்ரூஃ ஶ்வஸதோ மத்யமாத்பணாத் ॥ ௨௩.

'அவளை நினைத்து, பித்ரு தர்ப்பணம் செய்யும் போது, அந்த நிமிடமே, அழகான புருவம் உடையவள் உன் பாம்பு மண்டையின் நடுவிலிருந்து வெளிப்பட்டு உயிர் வாங்குவாள்.'

ஸமுத்பத்ஸ்யதி கல்யாணீ ததாரூபா யதாம்ரு'தா । ஏதச்ச்ருத்வா ததஸ்தௌ து ப்ரணிபத்ய மஹேஶ்வரம் ॥ ௨௩.

அமுதம் போல் அழகும், நல்லொழுக்கமும் உடைய ஒரு பெண் பிறப்பாள் என்று கேட்டதும், அவர்கள் இருவரும் மகேசுவரனை வணங்கி விழுந்தார்கள்.

ரஸாதலம் புநஃ ப்ராப்தௌ பரிதோஷஸமந்விதௌ । ததா ச க்ரு'தவாந் ஶ்ராத்தம் ஸ நாகஃ கம்பலாநுஜஃ ॥ ௨௩.

அவர்கள் திருப்தியுடன் மீண்டும் பாதாளத்திற்குத் திரும்பினார்கள்; அப்போது கம்பலனுடைய தம்பியான அந்த நாகன், சரியாக ஸ்ராத்தம் செய்தான்.

பிண்டஞ்ச மத்யமம் தத்வத்யதாவதுபபுக்தவாந் । தஞ்சாபி த்யாயஃ காமம் ததஃ ஸா தநுமத்யமா ॥ ௨௩.

அவன் நடுவிலுள்ள பிண்டத்தை முறையாக உண்டு, அவளை ஆசையுடன் மனதில் நினைத்து இருந்தபோது, அந்த மெலிந்த இடுப்பையுடைய பெண்—

ஜஜ்ஞே நிஶ்வஸதஃ ஸத்யஸ்தத்ரூபா மத்யமாத்பணாத் । ந சாபி கதயாமாஸ கஸ்யசித்ஸ புஜங்கமஃ ॥ ௨௩.

அவன் மூச்சை விடும் போதே, அவ்வடிவில் நடுவிலுள்ள பாம்பின் பாம்பில் உடனே பிறந்தாள்; அந்த நாகன் அவளை யாரிடமும் சொல்லவில்லை.

அந்தர்க்ரு'ஹே தாம் ஸுததீம் ஸ்த்ரீபிர்குப்தாமதாரயத் । தௌ சாநுதிநமாகம்ய புத்ரௌ நாகபதேஃ ஸுகம் ॥ ௨௩.

அந்த அழகான பற்கள் கொண்ட பெண்ணை, மற்ற பெண்கள் காத்து, உள்ளரையில் வைத்தான்; நாகராஜாவின் இரு மகன்களும் தினமும் மகிழ்ச்சியுடன் வந்தார்கள்.

ரு'தத்வஜேந ஸஹிதௌ சிக்ரீடாதேऽமராவிவ । ஏகதா து ஸுதௌ ப்ராஹ நாகராஜோ முதாந்விதஃ ॥ ௨௩.

அவர்கள் இருவரும் ருதத்வஜனுடன் சேர்ந்து தேவர்கள் போல் விளையாடினார்கள்; ஒரு நாள், நாகராஜா மகிழ்ச்சியுடன் தனது மகன்களிடம் பேசினான்.

யந்மயா பூர்வமுக்தந்து க்ரியதே கிம் ந தத்ததா । ஸ ராஜபுத்ரோ யுவயோருபகாரீ மமாந்திகம் ॥ ௨௩.

"நான் முன்பு சொன்னது ஏன் செய்யப்படவில்லை? உங்களுக்குப் பயனளித்த அந்த அரசகுமாரனை என்னிடம் கொண்டு வாருங்கள்."

கஸ்மாந்நாநீயதே வத்ஸாவுபகாராய மாநதஃ । ஏவமுக்தௌ ததஸ்தேந பித்ரா ஸ்நேஹவதா து தௌ ॥ ௨௩.

"மகனே, உங்களுக்கு நன்மை செய்யும் அந்த மரியாதை தரும் அரசகுமாரன் ஏன் இங்கு கொண்டு வரப்படவில்லை?" என்று அன்புடன் கூறிய தந்தையை கேட்டதும், அவர்கள் இருவரும்—

கத்வா தஸ்ய புரம் ஸக்யூ ரேமாதே தேந தீமதா । ததஃ குவலயாஶ்வம் தௌ க்ரு'த்வா கிஞ்சித்கதாந்தரம் ॥ ௨௩.

அவர்கள் அவனுடைய நகரத்திற்கு சென்று, அந்த புத்திசாலி அரசகுமாரனுடன் நண்பர்களாக மகிழ்ந்தார்கள்; பிறகு, குவலயாஷ்வனுடன் சிறிது உரையாடியபின்—

அப்ரூதாம் ப்ரணயோபேதம் ஸ்வகேஹகமநம் ப்ரதி । தாவாஹ ந்ரு'பபுத்ரோऽஸௌ நந்விதம் பவதோர்க்ரு'ஹம் ॥ ௨௩.

அவர்கள் அன்புடன் தங்கள் வீட்டிற்குத் திரும்ப வேண்டும் என்று அவனிடம் சொன்னார்கள்; ஆனால் அரசகுமாரன், "இது உங்களுடைய இல்லம் அல்லவா?" என்று கேட்டான்.

தநவாஹநவஸ்த்ராதி யந்மதீயம் ததேவ வாம் । யத்து வாம் வாஞ்சிதம் தாதும் தநம் ரத்நமதாபி வா ॥ ௨௩.

"என் செல்வமும், வாகனங்களும், vastrangalum எல்லாம் உங்களுக்கே; நீங்கள் விரும்பும் பொருள், செல்வம், வைரம் எதுவாக இருந்தாலும்—"

தத்தீயதாம் த்விஜஸுதௌ யதி வாம் ப்ரணயோ மயி । ஏதாவதாஹம் தைவேந வஞ்சிதோऽஸ்மி துராத்மநா ॥ ௨௩.

"உங்களுக்கு என்மேல் பாசம் இருந்தால், அந்த எல்லாவற்றையும் உங்களுக்குக் கொடுக்கட்டும்; இதில் தான் நான் விதியின் விளையாட்டால் ஏமாந்தேன், தீயவனே—"

யத்பவத்ப்யாம் மமத்வம் நோ மதீயே க்ரியதே க்ரு'ஹே । யதி வாம் மத்ப்ரியம் கார்யமநுக்ராஹ்யோऽஸ்மி வாம் யதி ॥ ௨௩.

"நீங்கள் என் வீட்டை உங்களுடையதாக கருதவில்லை; நீங்கள் என்னை நேசிக்கிறீர்கள் என்றால், அல்லது நான் உங்களால் அருள்பெற விரும்புகிறேன் என்றால்—"

தத்தநே மம கேஹே ச மமத்வமநுகல்ப்யதாம் । யுவயோர்யந்மதீயம் தந்மாமகம் யுவயோஃ ஸ்வகம் ॥ ௨௩.

"என் செல்வமும், என் இல்லமும் உங்களுடையதாகவே கருதப்படட்டும்; என்னுடையது உங்களுடையது, உங்களுடையது என்னுடையது."

ஏதத்ஸத்யம் விஜாநீதம் யுவாம் ப்ராணா பஹிஶ்சராஃ । புநர்நைவம் விபிந்நார்தம் வக்தவ்யம் த்விஜஸத்தமௌ ॥ ௨௩.

"இது உண்மை என்று அறிந்துகொள்ளுங்கள், நீங்கள் இருவரும் எனக்கு உயிரைப்போல் عزیز; இனி இப்படிப் பிரிவை பற்றி பேச வேண்டாம், சிறந்த பிராமணர்களே."

மத்ப்ரஸாதபரௌ ப்ரீத்யா ஶாபிதௌ ஹ்ரு'தயேந மே । ததஃ ஸ்நேஹார்த்ரவதநௌ தாவுபௌ நாகநந்தநௌ ॥ ௨௩.

"என் அருளால், என் உள்ளம் பாசத்தால் நிரம்பி, நீங்கள் இருவரும் எனது பாசத்தில் கட்டுண்டவர்கள்;" அப்போது பாசத்தால் முகம் நனைய, அந்த நாகராஜாவின் இரு மகன்களும்—

ஊசதுர்ந்ரு'பதேஃ புத்ரம் கிஞ்சித்ப்ரணயகோபிதௌ । ரு'தத்வஜ ! ந ஸந்தேஹோ யதைவாஹ பவாநிதம் ॥ ௨௩.

அவர்கள் அரசகுமாரனிடம் சிறிது பாசத்துடன், சிறிது குறை கூறி, "ருதத்வஜா! நீங்கள் சொன்னதுபோலவே, எங்களுக்கு சந்தேகம் இல்லை—" என்றார்கள்.

ததைவ சாஸ்மந்மநஸி நாத்ர சிந்த்யமதோऽந்யதா । கிந்த்வாவயோஃ ஸ்வயம் பித்ரா ப்ரோக்தமேதந்மஹாத்மநா ॥ ௨௩.

"அதேபோல் எங்களுடைய மனத்திலும் வேறு எண்ணமில்லை; ஆனால், எங்கள் தந்தை, அந்த பெரிய உள்ளம் கொண்டவர், எங்களுக்கு இதைச் சொன்னார்."

த்ரஷ்டும் குவலயாஶ்வம் தமிச்சாமீதி புநஃ புநஃ । ததஃ குவலயாஶ்வோऽஸௌ ஸமுத்தாய வராஸநாத் । யதாஹ தாதேதி வதந் ப்ரணாமமகரோத்புவி ॥ ௨௩.

அவர் மீண்டும் மீண்டும், "குவலயாஷ்வனை பார்க்க விரும்புகிறேன்" என்று சொன்னார். உடனே குவலயாஷ்வன் தனது சிறந்த ஆசனத்தில் இருந்து எழுந்து, "நீங்கள் சொல்வது போல, அப்பா" என்று கூறி, தரையில் வணங்கி நமஸ்காரம் செய்தான்.

குவலயாஶ்வ உவாச தந்யோऽஹமதிபுண்யோऽஹம் கோऽந்யோऽஸ்தி ஸத்ரு'ஶோ மயா । யத்தாதோ மாமபித்ரஷ்டும் கரோதி ப்ரவணம் மநஃ ॥ ௨௩.

குவலயாஷ்வன் கூறினான்: "நான் மிகவும் பாக்கியசாலி, மிகவும் அதிர்ஷ்டசாலி. என் தந்தை என்னை பார்க்க இவ்வளவு ஆவலுடன் விரும்புகிறார் என்றால், எனக்கு சமமானவர் வேறு யார் இருக்க முடியும்?"

ததுத்திஷ்டத கச்சாமஸ்தாதாஜ்ஞாம் க்ஷணமப்யஹம் । நாதிக்ராந்துமிஹேச்சாமி பத்ப்யாம் தஸ்ய ஶபாம்யஹம் ॥ ௨௩.

"வாங்க, நாம் எழுந்து செல்லலாம்; என் தந்தையின் கட்டளையை நிறைவேற்ற ஒரு கணமும் தாமதிக்க விரும்பவில்லை. என் கால்களை வைத்து இதை சத்தியமாக சொல்கிறேன்."

ஜட உவாச ஏவமுக்த்வா யயௌ ஸோऽத ஸஹ தாப்யாம் ந்ரு'பாத்மஜஃ । ப்ராப்தஶ்ச கோமதீம் புண்யாம் நிர்கம்ய நகராத்பஹிஃ ॥ ௨௩.

இப்படிச் சொல்லி, அந்த அரசகுமாரன் இருவருடன் நகரத்தை விட்டு வெளியேறி, புனிதமான கோமதி நதியை அடைந்தான் என்று ஜடன் கூறினான்.

தந்மத்யேந யயுஸ்தே வே நாகேந்த்ரந்ரு'பநந்தநாஃ । மேநே ச ராஜபுத்ரோऽஸௌ பாரே தஸ்யாஸ்தயோர்க்ரு'ஹம் ॥ ௨௩.

அந்த நாகராஜாவின் மகன்கள் அந்த நதியின் நடுவாகச் சென்றார்கள்; அந்த அரசகுமாரன், அவர்களின் வீடு அந்த நதியின் அக்கரை என்று எண்ணினான்.

ததஶ்சாக்ரு'ஷ்ய பாதாலம் தாப்யாம் நீதோ ந்ரு'பாத்மஜஃ । பாதாலே தத்ரு'ஶே சோபௌ ஸ பந்நககுமாரகௌ ॥ ௨௩.

பின்னர், அந்த இருவரும் அரசகுமாரனை கீழுலகுக்கு இழுத்து கொண்டு போனார்கள்; அங்கே அவன் இரு நாககுமாரர்களையும் பார்த்தான்.