மார்கண்டேயபுராணம்

புத்ராவூசதுஃ இத்யேவம் வாதிபிஃ பௌரைஃ புரஃ ப்ரு'ஷ்டே ச ஸம்வ்ரு'தஃ । தத்க்ஷணப்ரபவாநந்தஃ ப்ரவிவேஶ பிதுர்க்ரு'ஹம் ॥ ௨௩.

இவ்வாறு முன்னும் பின்னும் மக்கள் பேசிக்கொண்டு சூழ்ந்தபோது, அந்த இளவரசன் அந்தக் கணமே மகிழ்ச்சியுடன் தந்தையின் இல்லத்திற்குள் சென்றான்.

பிதா ச தம் பரிஷ்வஜ்ய மாதா சாந்யே ச பாந்தவாஃ । சிரம் ஜீவேதி கல்யாணீர்ததுஸ்தஸ்மை ததாஶிஷஃ ॥ ௨௩.

அவன் தந்தை அவனை அணைத்துக் கொண்டார்; தாய் மற்றும் மற்ற உறவினர்களும் அவனை அணைத்து, நீண்ட ஆயுள் வாழ வேண்டும் என்று நல்லாசிகள் கூறினார்கள்.

ப்ரணிபத்ய ததஃ ஸோऽத கிமேததிதி விஸ்மிதஃ । பப்ரச்ச பிதரம் தாத ! ஸோऽஸ்மை ஸம்யக்ததுக்தவாந் ॥ ௨௩.

பின்னர் அவன் வணங்கி, ஆச்சரியத்துடன், 'இது என்ன?' என்று தந்தையிடம் கேட்டான். தந்தை அவனுக்கு அனைத்தையும் முறையாக விளக்கியார்.

ஸ பார்யாம் தாம் ம்ரு'தாம் ஶ்ருத்வா ஹ்ரு'தயேஷ்டாம் மதாலஸாம் । பிதரௌ ச புரோ த்ரு'ஷ்ட்வா லஜ்ஜாஶோகாப்திமத்யகஃ ॥ ௨௩.

தன் மனம் விரும்பிய மதாலசா இறந்துவிட்டாள் என்று கேட்டதும், பெற்றோரை எதிரில் பார்த்ததும், அவன் வெட்கமும் துயரமும் நிறைந்த கடல் போல் ஆனான்.

சிந்தயாமாஸ ஸா பாலா மாம் ஶ்ருத்வா நிதநம் கதம் । தத்யாஜ ஜீவிதம் ஸாத்வீ திங்மாம் நிஷ்டுரமாநஸம் ॥ ௨௩.

'அந்த இளம்பெண், நான் இறந்துவிட்டேன் என்று கேட்டு, அந்த நல்லவள் தன் உயிரை விட்டுவிட்டாள்; என் கடுமையான மனதுக்காக என்னை வெட்கப்பட வேண்டும்,' என்று அவன் சிந்தித்தான்.

ந்ரு'ஶம்ஸோऽஹமநார்யோऽஹம் விநா தாம் ம்ரு'கலோசநாம் । மத்க்ரு'தே நிதநம் ப்ராப்தாம் யஜ்ஜீவாம்யதிநிர்க்ரு'ணஃ ॥ ௨௩.

'நான் கொடூரன், நான் அராஜகன்; அந்த மான் கண்கள் கொண்டவள் என் காரணமாக உயிர் இழந்தாள், ஆனால் நான் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறேன்—நான் எவ்வளவு இரக்கம் இல்லாதவன்!'

புநஃ ஸ சிந்தயாமாஸ பரிஸம்ஸ்தப்ய மாநஸம் । மோஹோத்கமமபாஸ்யாஶு நிஃ ஶ்வஸ்யோச்சவஸ்ய சாதரஃ ॥ ௨௩.

மீண்டும் அவன் மனதை அமைதிப்படுத்தி, மயக்கம் போக்கி, ஆழ்ந்தためசுவாசம் எடுத்து, துயரத்தில் மூழ்கி சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

ம்ரு'தேதி ஸா மந்நிமித்தம் த்யஜாமி யதி ஜீவிதம் । கிம் மயோபக்ரு'தம் தஸ்யாஃ ஶ்லாக்யமேதத்து யோஷிதாம் ॥ ௨௩.

'என் காரணமாக அவள் உயிரை விட்டுவிட்டாள் என்றால், நான் அவளுக்காக என்ன நல்லது செய்தேன்? பெண்களில் இது உண்மையில் புகழப்படத்தக்கது.'

யதி ரோதிமி வா தீநோ ஹா ப்ரியேதி ! வதந்முஹுஃ । ததாப்யஶ்லாக்யமேதந்நோ வயம் ஹி புருஷாஃ கில ॥ ௨௩.

'நான் துயரத்தில் மீண்டும் மீண்டும் 'அம்மா, என் பிரியமானவளே!' என்று அழுகிறேன் என்றாலும், அது புகழ் பெறத்தக்கது அல்ல; நாமே ஆண்கள் அல்லவா?'

அத ஶோகஜடோ தீநோऽஸ்ரு'ஜா ஹீநோ மலாந்விதஃ । விபக்ஷஸ்ய பவிஷ்யாமி ததஃ பரிபவாஸ்பதம் ॥ ௨௩.

'அல்லது, துயரத்தில் மனம் மங்கியவனாக, துன்பத்தால் அழுக்காக, தாழ்ந்தவனாக இருந்தால், பகைவர்களுக்கு நான் நகைச்சுவையாக, அவமானத்திற்கு ஆளாகிவிடுவேன்.'

மயாரிஶாதநம் கார்யம் ராஜ்ஞஃ ஶுஶ்ருஷணம் பிதுஃ । ஜீவிதம் தஸ்ய சாயத்தம் ஸந்த்யாஜ்யம் தத்கதம் மயா ॥ ௨௩.

'நான் பகைவர்களை அழிக்க வேண்டும், அரசனாகிய என் தந்தைக்கு சேவை செய்ய வேண்டும்; அவருடைய உயிர் என்மீதே சார்ந்திருக்கிறது—அதை எப்படி நான் கைவிட முடியும்?'

கிந்த்வத்ர மந்யே கர்தவ்யஸ்த்யாகோ பாகஸ்ய யோஷிதஃ । ஸ சாபி நோபகாராய தந்வங்க்யாஃ கிந்து ஸர்வதா ॥ ௨௩.

இங்கே, பெண்மணிக்கு உரிய பாகத்தை விட்டுவிட வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன்; இது அவளுக்காக அல்ல, அழகியவளே, எந்த விதத்திலும் அவளுக்குப் பயன் இல்லை.

மயா ந்ரு'ஶம்ஸ்யம் கர்தவ்யம் நோபகார்யபகாரி ச । யா மதர்தேऽத்யஜத்ப்ராணாம்ஸ்ததர்தேऽல்பமிதம் மம ॥ ௨௩.

நான் இப்போது தயை காட்ட வேண்டியது, எந்த நன்மைக்காகவோ தீங்குக்காகவோ அல்ல; என் பொருட்டு அவள் உயிரை விட்டாள்—அவளுக்காக இந்தச் சிறிய காரியம் செய்கிறேன்.

புத்ராவூசதுஃ இதி க்ரு'த்வா மதிம் ஸோऽத நிஷ்பாத்யோதகதாநிகம் । க்ரியாஶ்சாநந்தரம் க்ரு'த்வா ப்ரத்யுவாச ரு'தத்வஜஃ ॥ ௨௩.

மக்கள் இப்படிச் சொன்னார்கள். பிறகு அவர் மனதை உறுதி செய்து நீரஞ்சலி செய்து, பிறகு மற்ற கடமைகளையும் முடித்தார். அதன் பின் ருதத்வஜன் பேசினார்.

ரு'தத்வஜ உவாச யதி ஸா மம தந்வங்கீ ந ஸ்யாத்பார்யா மதாலஸா । அஸ்மிந் ஜந்மநி நாந்யா மே பவித்ரீ ஸஹசாரிணீ ॥ ௨௩.

ருதத்வஜன் சொன்னார்: அந்த அழகான உடலமைப்புடைய மதாலசா என் மனைவியாக இல்லையெனில், இந்தப் பிறவியில் எனக்கு வேறு யாரும் துணையாக இருப்பதில்லை.

தாம்ரு'தே ம்ரு'கஶாவாக்ஷீம் கந்தர்வதநயாமஹம் । ந போக்ஷ்யே யோஷிதம் காஞ்சிதிதி ஸத்யம் மயோதிதம் ॥ ௨௩.

அந்த மான் போன்ற கண்கள் கொண்ட கந்தர்வரின் மகளைத் தவிர, வேறு எந்தப் பெண்ணையும் நான் விரும்ப மாட்டேன்—இது என் உண்மை சொல்.

ஸத்தர்மசாரிணீம் பத்நீம் தாம் முக்த்வா கஜகாமிநீம்,। காஞ்சிந்நாங்கீகரிஷ்யாமீத்யேதத்ஸத்யம் மயோதிதம் ॥ ௨௩.

அந்த யானை நடையுடைய, நல்லொழுக்கம் கொண்ட என் மனைவியைத் தவிர, வேறு எந்தப் பெண்ணையும் நான் ஏற்க மாட்டேன்—இது என் உண்மை சொல்.

புத்ராவூசதுஃ பரித்யஜ்ய ச ஸ்த்ரீபோகாந் தாத ! ஸர்வம்ஸ்தயா விநா । க்ரீடந்நாஸ்தே ஸமம் துல்யைர்வயஸ்யைஃ ஶீலஸம்பதா ॥ ௨௩.

மக்கள் சொன்னார்கள்: தந்தையே! பெண்களுடன் எல்லா இன்பங்களையும் விட்டுவிட்டு, அவளில்லாமல், சமமான நல்ல பண்புடைய நண்பர்களுடன் விளையாடி வாழ்கிறார்.

ஏதத்தஸ்ய பரம் கார்யம் தாத ! தத்கேந ஶக்யதே । கர்துமத்யர்ததுஷ்ப்ராப்யமீஶ்வரைஃ கிமுதேதரைஃ ॥ ௨௩.

தந்தையே! இதுவே அவருடைய மிக உயர்ந்த கடமை. இதை யார் செய்ய முடியும்? இது தேவதைகளுக்கே கடினமானது, மற்றவர்களுக்கு எளிதல்ல.

ஜட உவாச இதி வாக்யம் தயோஃ ஶ்ருத்வா விமர்ஶமகமத்பிதா । விம்ரு'ஶ்ய சாஹ தௌ புத்ரௌ நாகராட்ப்ரஹஸந்நிவ ॥ ௨௩.

ஜடன் சொன்னான்: அவர்கள் இருவரின் வார்த்தைகளை கேட்ட பின், தந்தை சிந்தனை செய்தார்; சிந்தித்து முடிவெடுத்து, நாகராஜாவாகிய அவர், மக்களைப் பார்த்து சிரித்தபடி பேசினார்.

நாகராடஶ்வதர உவாச யத்யஶக்யமிதி ஜ்ஞாத்வா ந கரிஷ்யந்தி மாநவாஃ । கர்மண்யுத்யமமுத்யோகஹாந்யா ஹாநிஸ்ததஃ பரம் ॥ ௨௩.

நாகராஜன் அச்வதரன் சொன்னான்: ஒரு காரியம் முடியாது என்று தெரிந்தால் மனிதர்கள் முயற்சி செய்யாமல் விட்டுவிட்டால், செயல்களில் உள்ள முயற்சி, உழைப்பு அனைத்தும் வீணாகும்; அதுவே மிகப்பெரிய இழப்பாகும்.

ஆரபேத நரஃ கர்ம ஸ்வபௌருஷமஹாபயந் । நிஷ்பத்திஃ கர்மணோ தைவே பௌருஷே ச வ்யவஸ்திதா ॥ ௨௩.

ஒருவன் தன் முழு முயற்சியையும் செலுத்தி செயல்களை தொடங்க வேண்டும்; அந்தச் செயல்களின் முடிவு, விதியும் மனித முயற்சியும் இரண்டிலும் இருக்கிறது.

தஸ்மாதஹம் ததா யத்நம் கரிஷ்யே புத்ரகாவிதஃ । தபஶ்சர்யாம் ஸமாஸ்தாய யதைதத்ஸாத்யதேऽசிராத் ॥ ௨௩.

அதனால், என் மக்களே, இதை விரைவில் நிறைவேற்ற நான் தவம் செய்து, என் முழு முயற்சியையும் செலுத்துவேன்.

ஜட உவாச ஏவமுக்த்வா ஸ நாகேந்த்ரஃ ப்லக்ஷாவதரணம் கிரேஃ । தீர்தம் ஹிமவதோ கத்வா தபஸ்தேபே ஸுதுஶ்சரம் ॥ ௨௩.

ஜடன் சொன்னான்: இப்படிச் சொல்லி, நாகராஜன் பிளக்ஷாவதாரணம் என்ற புனித இடத்துக்கு, இமயமலையில் சென்று, கடினமான தவம் செய்தான்.

துஷ்டாவ கீர்பிஶ்ச ததஸ்தத்ர தேவீம் ஸரஸ்வதீம் । தந்மநா நியதாஹாரோ பூத்வா த்ரிஷவணாப்லுதஃ ॥ ௨௩.

அங்கு, மனதை ஒருமைப்படுத்தி, உணவை ஒழுங்காக எடுத்துக்கொண்டு, நாளில் மூன்று முறை நீராடி, சரஸ்வதியைப் பாடல்களால் புகழ்ந்தான்.

அஶ்வதர உவாச ஜகத்தாத்ரீமஹம் தேவீமாரிராதயிஷுஃ ஶுபாம் । ஸ்தோஷ்யே ப்ரணம்ய ஶிரஸா ப்ரஹ்மயோநிம் ஸரஸ்வதீம் ॥ ௨௩.

அச்வதரன் சொன்னான்: உலகத்தைப் பேணும் அந்த நல்ல தெய்வத்தை நான் மனமார விரும்புகிறேன்; பிரம்மாவின் ஆதியாகிய சரஸ்வதியை, தலை வணங்கி புகழ்கிறேன்.

ஸதஸத்தேவி ! ஸத்கிஞ்சிந்மோக்ஷவச்சார்தவத்பதம் । தத்ஸர்வம் த்வய்யஸம்யோகம் யோகவத்தேவி ! ஸம்ஸ்திதம் ॥ ௨௩.

உண்மை, பொய், சிறியது, விடுதலை தருவது, அர்த்தமுள்ளது—இவை அனைத்தும் உன்னுடன் இணைந்திருக்காவிட்டால், தேவியே, அவை யோகத்தால் நிலைபெற்றவை போலவே.

த்வமக்ஷரம் பரம் தேவி ! யத்ர ஸர்வம் ப்ரதிஷ்டிதம் । அக்ஷரம் பரமம் தேவி ! ஸம்ஸ்திதம் பரமாணுவத் ॥ ௨௩.

நீயே அழியாத உயர்ந்த தேவி; எல்லாம் உன்னில் நிலைபெற்றிருக்கிறது; அழியாத பரமானது, பரமாணுவாக நிலைபெற்றிருக்கிறது.

அக்ஷரம் பரமம் ப்ரஹ்ம விஶ்வஞ்சைதத்க்ஷராத்மகம் । தாருண்யவஸ்திதோ வஹ்நிர்பௌமாஶ்ச பரமாணவஃ ॥ ௨௩.

அழியாத பரம்பொருளும், இந்த உலகமெல்லாம் அழிவுக்குரிய தன்மை கொண்டது; மரத்தில் தீ இருப்பது போல, பூமியில் பரமாணுக்கள் இருக்கின்றன.