மார்கண்டேயபுராணம்

ஸாத்யமாநாஃ க்ஷமாமௌநசித்தஸம்யமிநாமுநா । தா வை பயார்தாஃ க்ரந்தந்தி கதம் கார்யமிதம் மயா॥௭.

அவர் பொறுமை, மௌனம், மனநிலையை கட்டுப்படுத்தி அந்த அறிவை அடைய முயற்சிக்கிறார். அதனால் பயந்து அந்த பெண்கள் அழுகிறார்கள். இப்போது நான் என்ன செய்ய வேண்டும்?

தேஜஸ்வீ கௌஶிகஶ்வேஷ்டோ வயமஸ்ய ஸுதுர்பலாஃ । க்ரோஶந்த்யேதாஸ்ததா பீதா துஷ்பாரம் ப்ரதிபாதி மே॥௭.

அந்த சக்திவான கௌசிகர் குதிரைகளால் பாதுகாக்கப்படுகிறார்; நாங்கள் மிகவும் பலவீனமானவர்கள். இந்தப் பெண்கள் பயத்தில் அழுகிறார்கள்; இதைத் தாண்டுவது எனக்கு கடினமாகத் தெரிகிறது.

அதவாயம் ந்ரு'பஃ ப்ராப்தோ மா பைரிதி வதந் முஹுஃ । இமமேவ ப்ரவிஶ்யாஶு ஸாதயிஷ்யே யதேப்ஸிதம்॥௭.

அல்லது, இந்த மன்னன் வந்து, மீண்டும் மீண்டும் 'பயப்படாதீர்கள்' என்று சொல்கிறார். நான் உடனே அவனுள் புகுந்து, எனக்குப் பிடித்ததை செய்து முடிப்பேன்.

இதி ஸம்சிந்த்ய ரௌத்ரேண விக்நராஜேந வை ததஃ । தேநாவிஷ்டோ ந்ரு'பஃ கோபாதிதம் வசநமப்ரவீத்॥௭.

இவ்வாறு யோசித்த அந்த கொடூரமான தடைகளின் தலைவன், மன்னனுள் புகுந்தான். கோபத்தால் அந்த மன்னன் இவ்வாறு பேசினார்.

கோऽயம் பக்நாதி வஸ்த்ராந்தே பாவகம் பாபக்ரு'ந்நரஃ । பலோஷ்ணதேஜஸா தீப்தே மயி பத்யாவுபஸ்திதே॥௭.

நான் இருக்கும்போது, தன் உடை ஓரத்தில் தீயை எரிக்கும் இந்தப் பாவி யார்? அவன் பலத்தாலும் வெப்பத்தாலும் ஜொலிக்கிறான்.

ஸோऽத்ய மத்கார்முகாக்ஷேப-விதீபிததிகந்தரைஃ । ஶரைர்விபிந்நஸர்வாங்கோ தீர்கநித்ராம் ப்ரவேக்ஷ்யதி॥௭.

இன்று என் வில்லிலிருந்து புறப்படும் அம்புகள் எல்லா திசைகளையும் ஒளிரச் செய்யும்; அவன் உடல் முழுவதும் குத்தப்பட்டு, நீண்ட உறக்கத்தில் விழுவான்.

விஶ்வாமித்ரஸ்ததஃ க்ருத்தஃ ஶ்ருத்வா தந்ந்ரு'பதேர்வசஃ । க்ருத்தே சர்ஷிவரே தஸ்மிந் நேஶுர்வித்யாஃ க்ஷணேந தாஃ॥௭.

மன்னனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட விஸ்வாமித்திரர் கோபமடைந்தார். அந்த முனிவர் கோபமடைந்தவுடன், அந்த அறிவு கண நேரத்தில் மறைந்தது.

ஸ சாபி ராஜா தம் த்ரு'ஷ்ட்வா விஶ்வாமித்ரம் தபோநிதிம் । பீதஃ ப்ராவேபதாத்யர்தம் ஸஹஸாஶ்வத்தபர்ணவத்॥௭.

அப்போது, விஸ்வாமித்திரரை—தவத்தின் பொக்கிஷமாக உள்ளவரை—மன்னன் பார்த்ததும், மிகுந்த பயத்தில், அச்வத்த மர இலை போல் நடுங்கினார்.

ஸ துராத்மந்நிதி யதா முநிஸ்திஷ்டேதி சாப்ரவீத் । ததஃ ஸ ராஜா விநயாத் ப்ரணிபத்யாப்யபாஷத॥௭.

அந்த முனிவர், 'நீ தீயவன்' என்று கூறி நின்றபோது, மன்னன் பணிவுடன் வணங்கி, அன்போடு பேசினார்.

பகவந்நேஷ தர்மோ மே நாபராதோ மம ப்ரபோ । ந க்ரோத்துமர்ஹஸி முநே நிஜதர்மரதஸ்ய மே॥௭.

பெரியவரே, இது என் கடமை, தவறு அல்ல; என் தர்மத்தைப் பாதுகாக்கும் எனக்கு நீங்கள் கோபப்பட வேண்டாம்.

தாதவ்யம் ரக்ஷிதவ்யம் ச தர்மஜ்ஞேந மஹீக்ஷிதா । சாபம் சோத்யம்ய யோத்தவ்யம் தர்மஶாஸ்த்ராநுஸாரதஃ॥௭.

தர்மத்தை அறிந்த மன்னன், தர்மப்படி கொடுக்கவும், காப்பாற்றவும் வேண்டும்; வில்லைக் கையில் எடுத்து, தர்ம நூலுக்கு ஏற்ப போரிட வேண்டும்.

; விஶ்வாமித்ர உவாச தாதவ்யம் கஸ்ய கே ரக்ஷ்யாஃ கைர்யோத்தவ்யம் ச தே ந்ரு'ப । க்ஷிப்ரமேதத் ஸமாசக்ஷ்வ யத்யதர்மபயம் தவ॥௭.

விசுவாமித்திரர் கூறினார்: யாருக்கு தானம் செய்ய வேண்டும்? யாரை பாதுகாக்க வேண்டும்? யாரால் போர் நடத்தப்பட வேண்டும், அரசே? நீ அநியாயத்தைப் பயந்தால், இதை விரைவில் எனக்குச் சொல்.

; ஹரிஶ்சந்த்ர உவாச தாதவ்யம் விப்ரமுக்யேப்யோ யே சாந்யே க்ரு'ஶவ்ரு'த்தயஃ । ரக்ஷ்யா பீதாஃ ஸதா யுத்தம் கர்தவ்யம் பரிபந்திபிஃ॥௭.

ஹரிச்சந்திரன் கூறினார்: சிறந்த பிராமணர்களுக்கும், மற்ற ஏழை மக்களுக்கும் தானம் செய்ய வேண்டும். பயந்தவர்களை எப்போதும் பாதுகாக்க வேண்டும்; கொள்ளையர்களுக்கு எதிராகப் போர் நடத்த வேண்டும்.

; விஶ்வாமித்ர உவாச யதி ராஜா பவாந் ஸம்யக்ராஜதர்மமவேக்ஷதே । நிர்வேஷ்டுகாமோ விப்ரோऽஹம் தீயதாமிஷ்டதக்ஷிணா॥௭.

விசுவாமித்திரர் கூறினார்: நீ அரசனாக உன் கடமையை நியாயமாகப் பார்த்தால், நான் ஒரு பிராமணனாக யாகம் செய்ய விரும்புகிறேன்; எனவே, வேண்டிய காணிக்கையை வழங்க வேண்டும்.

; பக்ஷிண ஊசுஃ ஏதத்ராஜா வசஃ ஶ்ருத்வா ப்ரஹ்ரு'ஷ்டேநாந்தராத்மநா । புநர்ஜாதமிவாத்மாநம் மேநே ப்ராஹ ச கௌஶிகம்॥௭.

பறவைகள் கூறின: அரசனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், உள்ளம் மகிழ்ந்து, புதிதாக பிறந்தது போல் உணர்ந்தார்; பின்னர் கௌசிகரிடம் மீண்டும் பேசினார்.

உச்யதாம் பகவந் யத்தே தாதவ்யமவிஶங்கிதம் । தத்தமித்யேவ தத்வித்தி யத்யபி ஸ்யாத் ஸுதுர்லபம்॥௭.

பெரியவரே, நீங்கள் எதை விரும்புகிறீர்களோ அதை தயங்காமல் சொல்லுங்கள். அது எவ்வளவு கடினமானதாயினும், அது ஏற்கனவே வழங்கப்பட்டதாகவே எண்ணுங்கள்.

ஹிரண்யம் வா ஸுவர்ணம் வா புத்ரஃ பத்நீ கலேவரம் । ப்ராணா ராஜ்யம் புரம் லக்ஷ்மீர்யதபிப்ரேதமாத்மநஃ॥௭.

பொன், தங்கம், என் மகன், மனைவி, உடல், உயிர், அரசாட்சி, நகரம், செல்வம்—உங்கள் மனதில் என்ன ஆசையோ, அதையெல்லாம் வழங்குகிறேன்.

; விஶ்வாமித்ர உவாச ராஜந் ப்ரதிக்ரு'ஹீதோऽயம் யஸ்தே தத்தஃ ப்ரதிக்ரஹஃ । ப்ரயச்ச ப்ரதமம் தாவத் தக்ஷிணாம் ராஜஸூயிகீம்॥௭.

விசுவாமித்திரர் கூறினார்: அரசே, நீங்கள் வழங்கிய காணிக்கை ஏற்கப்பட்டது. முதலில் எனக்கு அரச யாகத்துக்கான காணிக்கையைத் தாருங்கள்.

; ராஜோவாச ப்ரஹ்மம்ஸ்தாமபி தாஸ்யாமி தக்ஷிணாம் பவதோ ஹ்யஹம் । வ்ரியதாம் த்விஜஶார்தூல யஸ்தவேஷ்டஃ ப்ரதிக்ரஹஃ॥௭.

அரசன் கூறினார்: பிராமணரே, அந்த காணிக்கையையும் நிச்சயமாக உங்களுக்கு வழங்குவேன். இரண்டு பிறப்புடையோரில் சிறந்தவரே, நீங்கள் விரும்பும் காணிக்கையைத் தேர்ந்தெடுங்கள்.

; விஶ்வாமித்ர உவாச ஸஸாகராம் தராமேதாம் ஸபூப்ரு'த்க்ராமபத்தநாம் । ராஜ்யம் ச ஸகலம் வீர ரதாஶ்வ-கஜஸங்குலம்॥௭.

விசுவாமித்திரர் கூறினார்: கடலோடு கூடிய இந்த பூமி, அதில் உள்ள அரசர்கள், கிராமங்கள், நகரங்கள், மற்றும் ரதம், குதிரை, யானைகள் நிறைந்த முழு அரசாட்சியும்—all இவை எனக்கு வேண்டும்.

கோஷ்டாகாரம் ச கோஷம் ச யச்சாந்யத்வித்யதே தவ । விநா பார்யாம் ச புத்ரம் ச ஶரீரம் ச தவாநக॥௭.

உங்கள் பொக்கிஷம், களஞ்சியம், மற்ற உங்களிடம் உள்ள எல்லாவற்றையும், ஆனால் உங்கள் மனைவி, மகன், உடலைத் தவிர்த்து, எனக்கு வழங்குங்கள், பாவமில்லாதவரே.

தர்மம் ச ஸர்வதர்மஜ்ஞ யோ யாந்தமநுகச்சதி । பஹுநா வா கிமுக்தேந ஸர்வமேதத் ப்ரதீயதாம்॥௭.

அனைத்து தர்மங்களையும் அறிந்தவரே, ஒருவர் போகும்போது அவரைத் தொடரும் தர்மத்தையும் எனக்கு வழங்குங்கள். அதிகமாக சொல்ல என்ன இருக்கிறது? இவை எல்லாவற்றையும் தாருங்கள்.

; பக்ஷிண ஊசுஃ ப்ரஹ்ரு'ஷ்டேநைவ மநஸா ஸோऽவிகாரமுகோ ந்ரு'பஃ । தஸ்யர்ஷேர்வசநம் ஶ்ருத்வா ததேத்யாஹ க்ரு'தாஞ்ஜலிஃ॥௭.

பறவைகள் கூறின: மகிழ்ச்சியுடன் மனம் நிறைந்த அரசன், முனிவரின் வார்த்தைகளை கேட்டதும், முகத்தில் மாற்றமின்றி, கைகளை கூப்பி 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொன்னார்.

; விஶ்வாமித்ர உவாச ஸர்வஸ்வம் யதி மே தத்தம் ராஜ்யமுர்வோ பலம் தநம் । ப்ரபுத்வம் கஸ்ய ராஜர்ஷே ராஜ்யஸ்தே தாபஸே மயி॥௭.

விசுவாமித்திரர் கூறினார்: அரசனே, நீங்கள் எனக்கு முழு அரசும், நிலமும், படையும், செல்வமும் தந்தால், நான் இங்கு அரசராக இருக்கும்போது அதிகாரம் யாரிடம் இருக்கும்?

; ஹரிஶ்சந்த்ர உவாச யஸ்மிந்நபி மயா காலே ப்ராஹ்மந் தத்தா வஸுந்தரா । தஸ்மிந்நபி பவாந் ஸ்வாமீ கிமுதாத்ய மஹீபதிஃ॥௭.

ஹரிச்சந்திரன் கூறினார்: நான் எந்த நேரத்திலும் ஒரு பிராமணனுக்கு நிலம் தந்தபோதும், அப்போது அதற்கும் நீங்களே உரிமையாளர்; இப்போது என்றால் இன்னும் அதிகம், அரசே.

; விஶ்வாமித்ர உவாச யதி ராஜம்ஸ்த்வயா தத்தா மம ஸர்வா வஸுந்தரா । யத்ர மே விஷயே ஸ்வாம்யம் தஸ்மாந்நிஷ்க்ராந்துமர்ஹஸி॥௭.

விசுவாமித்திரர் கூறினார்: அரசே, நீங்கள் எனக்கு முழு பூமியையும் தந்தால், என் ஆட்சி இருக்கும் இடத்தில் இருந்து நீங்கள் வெளியேற வேண்டும்.

ஶ்ரோணீஸூத்ராதிஸகலம் முக்த்வா பூஷணஸம்க்ரஹம் । தருவல்கலமாபத்ய ஸஹ பத்ந்யா ஸுதேந ச॥௭.

அரசன், இடுப்புக்கயிறு முதலான அனைத்து ஆபரணங்களையும் கழற்றி, மரச்சீலை அணிந்து, தனது மனைவி மற்றும் மகனுடன் வெளியேறினார்.

; பக்ஷிண ஊசுஃ ததேதி சோக்த்வா க்ரு'த்வா ச ராஜா கந்தும் ப்ரசக்ரமே । ஸ்வபத்ந்யா ஶைவ்யயா ஸார்தம் பாலகேநாத்மஜேந ச॥௭.

பறவைகள் கூறின: 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, செய்துவிட்டு, அரசன் தனது மனைவி சைவ்யா மற்றும் சிறிய மகனுடன் புறப்பட்டார்.

வ்ரஜதஃ ஸ ததோ ருத்த்வா பந்தாநம் ப்ராஹ தம் ந்ரு'பம் । க்வ யாஸ்யஸீத்யதத்த்வா மே தக்ஷிணாம் ராஜஸூயிகீம்॥௭.

அவர் அங்கிருந்து செல்லும்போது, ஒருவன் வழியை அடைத்து, 'நீ எனக்கு அரச யாகத்துக்கான காணிக்கையை வழங்காமல் எங்கே போகிறாய்?' என்று கேட்டான்.