மார்கண்டேயபுராணம்

புத்ர உவாச ததோ விப்ரஃ ஸமுத்தஸ்தௌ வ்யாதிமுக்தஃ புநர்யுவா । ஸ்வபாபிர்பாஸயந் வேஶ்ம வ்ரு'ந்தாரக இவாஜரஃ॥௧௬.

மகன் சொன்னான்: பின்னர் அந்த பிராமணன் நோய் நீங்கி, மீண்டும் இளமையுடன், தன் ஒளியால் வீடு முழுவதும் பிரகாசமாக்கி, தேவகுழந்தையைப் போல் எழுந்தார்.

ததோऽபதத் புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிர்தேவவாத்யாதிநிஸ்வநஃ । லேபிரே ச முதம் தேவா அநஸூயாமதாப்ருவந்॥௧௬.

அப்போது மலர் மழை பொழிந்தது, தெய்வீக இசை ஒலித்தது, தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர்; அவர்கள் அனசூயையை நோக்கி பேசினார்கள்.

தேவா ஊசுஃ வரம் வ்ரு'ணீஷ்வ கல்யாணி தேவகார்யம் மஹத் க்ரு'தம் । த்வயா யஸ்மாத் ததோ தேவா வரதாஸ்தே தபஸ்விநி॥௧௬.

தேவர்கள் சொன்னார்கள்: நன்மைமிக்கவளே, ஒரு வரம் தேர்ந்தெடு! நீ தேவர்களுக்காக ஒரு பெரிய காரியம் செய்துள்ளாய்; அதனால், தவமுள்ளவளே, தேவர்கள் உனக்கு ஒரு வரம் தருகிறார்கள்.

அநஸூயோவாச யதி தேவாஃ ப்ரஸந்நா மே பிதாமஹபுரோகமாஃ । வரதா வரயோக்யா ச யத்யஹம் பவதாம் மதா॥௧௬.

அனசூயை சொன்னாள்: பெரியபிதாவும் மற்ற தேவர்களும் என்மீது திருப்தியுடன் இருக்கிறார்கள் என்றால், நான் வரம் பெற தகுதியானவளாகவும், உங்கள் அனைவராலும் விரும்பப்படுகிறவளாகவும் இருந்தால்—

தத்யாந்து மம புத்ரத்வம் ப்ரஹ்ம-விஷ்ணு-மஹேஶ்வராஃ । யோகஞ்ச ப்ராப்நுயாம் பர்த்ரு'ஸஹிதா க்லேஶமுக்தயே॥௧௬.

அப்படியென்றால் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகியோர் என் மகன்களாக பிறக்க வேண்டும். என் கணவருடன் சேர்ந்து துன்பம் இல்லாத நிலையை அடைய நான் யோகத்தைப் பெற வேண்டும்.

ஏவமஸ்த்விதி தாம் தேவா ப்ரஹ்ம-விஷ்ணு-ஶிவாதயஃ । ப்ரோக்த்வா ஜக்முர்யதாந்யாயமநுமாந்ய தபஸ்விநீம்॥௧௬.

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் மற்றும் மற்ற தேவர்கள், 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, அந்த தவமுள்ளவளை மதித்து, உரிய முறையில் அங்கிருந்து புறப்பட்டார்கள்.

த்ரயோவிம்ஶோऽத்யாயஃ புத்ராவூசதுஃ ஸ ராஜபுத்ரஃ ஸம்ப்ராப்ய வேகாதாத்மபுரம் ததஃ । பித்ரோர்வவந்திஷுஃ பாதௌ தித்ரு'க்ஷுஶ்ச மதாலஸாம் ॥ ௨௩.

அத்தியாயம் இருபத்து மூன்று. இரு மகன்கள் பேசினர்: அந்த இளவரசன் விரைவாக தன் நகரை அடைந்து, தந்தை, தாய் ஆகியோரின் பாதங்களில் வணங்கி, மதாலசாவை காண ஆவலுடன் இருந்தான்.

ததர்ஶ ஜநமுத்விக்நமப்ரஹ்ரு'ஷ்டமுகம் புரஃ । புநஶ்ச விஸ்மிதாகாரம் ப்ரஹ்ரு'ஷ்டவதநம் ததஃ ॥ ௨௩.

அவன் மக்கள் கவலையுடன், முகங்களில் மகிழ்ச்சி இல்லாமல் இருப்பதை பார்த்தான்; பின்னர், அவர்கள் வியப்புடன் முகங்களில் மகிழ்ச்சி தோன்றியது.

அந்யமுத்புல்லநயநம் திஷ்ட்யா திஷ்ட்யேதிவாதிநம் । பரிஷ்வஜந்தமந்யோந்யமதிகௌதூஹலாந்விதம் ॥ ௨௩.

மற்றொருவன், கண்கள் விரிந்த மகிழ்ச்சியுடன், 'அதிர்ஷ்டம்! அதிர்ஷ்டம்!' என்று கூறி, மிகுந்த உற்சாகத்தில் ஒருவரை அணைத்துக் கொண்டதை அவன் பார்த்தான்.

சிரம் ஜீவோருகல்யாண ! ஹதாஸ்தே பரிபந்திநஃ । பித்ரோஃ ப்ரஹ்லாதய மநஸ்ததாஸ்மாகமகண்டகம் ॥ ௨௩.

'நீண்ட ஆயுள் வாழ்க, பெரும் பாக்கியவனே! உன் பகைவர்கள் அழிக்கப்பட்டார்கள். உன் பெற்றோரின் மனதை மகிழ்விக்கவும், எங்களது துன்பங்களையும் நீக்கவும் செய்.'

புத்ராவூசதுஃ இத்யேவம் வாதிபிஃ பௌரைஃ புரஃ ப்ரு'ஷ்டே ச ஸம்வ்ரு'தஃ । தத்க்ஷணப்ரபவாநந்தஃ ப்ரவிவேஶ பிதுர்க்ரு'ஹம் ॥ ௨௩.

இவ்வாறு முன்னும் பின்னும் மக்கள் பேசிக்கொண்டு சூழ்ந்தபோது, அந்த இளவரசன் அந்தக் கணமே மகிழ்ச்சியுடன் தந்தையின் இல்லத்திற்குள் சென்றான்.

பிதா ச தம் பரிஷ்வஜ்ய மாதா சாந்யே ச பாந்தவாஃ । சிரம் ஜீவேதி கல்யாணீர்ததுஸ்தஸ்மை ததாஶிஷஃ ॥ ௨௩.

அவன் தந்தை அவனை அணைத்துக் கொண்டார்; தாய் மற்றும் மற்ற உறவினர்களும் அவனை அணைத்து, நீண்ட ஆயுள் வாழ வேண்டும் என்று நல்லாசிகள் கூறினார்கள்.

ப்ரணிபத்ய ததஃ ஸோऽத கிமேததிதி விஸ்மிதஃ । பப்ரச்ச பிதரம் தாத ! ஸோऽஸ்மை ஸம்யக்ததுக்தவாந் ॥ ௨௩.

பின்னர் அவன் வணங்கி, ஆச்சரியத்துடன், 'இது என்ன?' என்று தந்தையிடம் கேட்டான். தந்தை அவனுக்கு அனைத்தையும் முறையாக விளக்கியார்.

ஸ பார்யாம் தாம் ம்ரு'தாம் ஶ்ருத்வா ஹ்ரு'தயேஷ்டாம் மதாலஸாம் । பிதரௌ ச புரோ த்ரு'ஷ்ட்வா லஜ்ஜாஶோகாப்திமத்யகஃ ॥ ௨௩.

தன் மனம் விரும்பிய மதாலசா இறந்துவிட்டாள் என்று கேட்டதும், பெற்றோரை எதிரில் பார்த்ததும், அவன் வெட்கமும் துயரமும் நிறைந்த கடல் போல் ஆனான்.

சிந்தயாமாஸ ஸா பாலா மாம் ஶ்ருத்வா நிதநம் கதம் । தத்யாஜ ஜீவிதம் ஸாத்வீ திங்மாம் நிஷ்டுரமாநஸம் ॥ ௨௩.

'அந்த இளம்பெண், நான் இறந்துவிட்டேன் என்று கேட்டு, அந்த நல்லவள் தன் உயிரை விட்டுவிட்டாள்; என் கடுமையான மனதுக்காக என்னை வெட்கப்பட வேண்டும்,' என்று அவன் சிந்தித்தான்.

ந்ரு'ஶம்ஸோऽஹமநார்யோऽஹம் விநா தாம் ம்ரு'கலோசநாம் । மத்க்ரு'தே நிதநம் ப்ராப்தாம் யஜ்ஜீவாம்யதிநிர்க்ரு'ணஃ ॥ ௨௩.

'நான் கொடூரன், நான் அராஜகன்; அந்த மான் கண்கள் கொண்டவள் என் காரணமாக உயிர் இழந்தாள், ஆனால் நான் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறேன்—நான் எவ்வளவு இரக்கம் இல்லாதவன்!'

புநஃ ஸ சிந்தயாமாஸ பரிஸம்ஸ்தப்ய மாநஸம் । மோஹோத்கமமபாஸ்யாஶு நிஃ ஶ்வஸ்யோச்சவஸ்ய சாதரஃ ॥ ௨௩.

மீண்டும் அவன் மனதை அமைதிப்படுத்தி, மயக்கம் போக்கி, ஆழ்ந்தためசுவாசம் எடுத்து, துயரத்தில் மூழ்கி சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

ம்ரு'தேதி ஸா மந்நிமித்தம் த்யஜாமி யதி ஜீவிதம் । கிம் மயோபக்ரு'தம் தஸ்யாஃ ஶ்லாக்யமேதத்து யோஷிதாம் ॥ ௨௩.

'என் காரணமாக அவள் உயிரை விட்டுவிட்டாள் என்றால், நான் அவளுக்காக என்ன நல்லது செய்தேன்? பெண்களில் இது உண்மையில் புகழப்படத்தக்கது.'

யதி ரோதிமி வா தீநோ ஹா ப்ரியேதி ! வதந்முஹுஃ । ததாப்யஶ்லாக்யமேதந்நோ வயம் ஹி புருஷாஃ கில ॥ ௨௩.

'நான் துயரத்தில் மீண்டும் மீண்டும் 'அம்மா, என் பிரியமானவளே!' என்று அழுகிறேன் என்றாலும், அது புகழ் பெறத்தக்கது அல்ல; நாமே ஆண்கள் அல்லவா?'

அத ஶோகஜடோ தீநோऽஸ்ரு'ஜா ஹீநோ மலாந்விதஃ । விபக்ஷஸ்ய பவிஷ்யாமி ததஃ பரிபவாஸ்பதம் ॥ ௨௩.

'அல்லது, துயரத்தில் மனம் மங்கியவனாக, துன்பத்தால் அழுக்காக, தாழ்ந்தவனாக இருந்தால், பகைவர்களுக்கு நான் நகைச்சுவையாக, அவமானத்திற்கு ஆளாகிவிடுவேன்.'

மயாரிஶாதநம் கார்யம் ராஜ்ஞஃ ஶுஶ்ருஷணம் பிதுஃ । ஜீவிதம் தஸ்ய சாயத்தம் ஸந்த்யாஜ்யம் தத்கதம் மயா ॥ ௨௩.

'நான் பகைவர்களை அழிக்க வேண்டும், அரசனாகிய என் தந்தைக்கு சேவை செய்ய வேண்டும்; அவருடைய உயிர் என்மீதே சார்ந்திருக்கிறது—அதை எப்படி நான் கைவிட முடியும்?'

கிந்த்வத்ர மந்யே கர்தவ்யஸ்த்யாகோ பாகஸ்ய யோஷிதஃ । ஸ சாபி நோபகாராய தந்வங்க்யாஃ கிந்து ஸர்வதா ॥ ௨௩.

இங்கே, பெண்மணிக்கு உரிய பாகத்தை விட்டுவிட வேண்டும் என்று நான் நினைக்கிறேன்; இது அவளுக்காக அல்ல, அழகியவளே, எந்த விதத்திலும் அவளுக்குப் பயன் இல்லை.

மயா ந்ரு'ஶம்ஸ்யம் கர்தவ்யம் நோபகார்யபகாரி ச । யா மதர்தேऽத்யஜத்ப்ராணாம்ஸ்ததர்தேऽல்பமிதம் மம ॥ ௨௩.

நான் இப்போது தயை காட்ட வேண்டியது, எந்த நன்மைக்காகவோ தீங்குக்காகவோ அல்ல; என் பொருட்டு அவள் உயிரை விட்டாள்—அவளுக்காக இந்தச் சிறிய காரியம் செய்கிறேன்.

புத்ராவூசதுஃ இதி க்ரு'த்வா மதிம் ஸோऽத நிஷ்பாத்யோதகதாநிகம் । க்ரியாஶ்சாநந்தரம் க்ரு'த்வா ப்ரத்யுவாச ரு'தத்வஜஃ ॥ ௨௩.

மக்கள் இப்படிச் சொன்னார்கள். பிறகு அவர் மனதை உறுதி செய்து நீரஞ்சலி செய்து, பிறகு மற்ற கடமைகளையும் முடித்தார். அதன் பின் ருதத்வஜன் பேசினார்.

ரு'தத்வஜ உவாச யதி ஸா மம தந்வங்கீ ந ஸ்யாத்பார்யா மதாலஸா । அஸ்மிந் ஜந்மநி நாந்யா மே பவித்ரீ ஸஹசாரிணீ ॥ ௨௩.

ருதத்வஜன் சொன்னார்: அந்த அழகான உடலமைப்புடைய மதாலசா என் மனைவியாக இல்லையெனில், இந்தப் பிறவியில் எனக்கு வேறு யாரும் துணையாக இருப்பதில்லை.

தாம்ரு'தே ம்ரு'கஶாவாக்ஷீம் கந்தர்வதநயாமஹம் । ந போக்ஷ்யே யோஷிதம் காஞ்சிதிதி ஸத்யம் மயோதிதம் ॥ ௨௩.

அந்த மான் போன்ற கண்கள் கொண்ட கந்தர்வரின் மகளைத் தவிர, வேறு எந்தப் பெண்ணையும் நான் விரும்ப மாட்டேன்—இது என் உண்மை சொல்.

ஸத்தர்மசாரிணீம் பத்நீம் தாம் முக்த்வா கஜகாமிநீம்,। காஞ்சிந்நாங்கீகரிஷ்யாமீத்யேதத்ஸத்யம் மயோதிதம் ॥ ௨௩.

அந்த யானை நடையுடைய, நல்லொழுக்கம் கொண்ட என் மனைவியைத் தவிர, வேறு எந்தப் பெண்ணையும் நான் ஏற்க மாட்டேன்—இது என் உண்மை சொல்.

புத்ராவூசதுஃ பரித்யஜ்ய ச ஸ்த்ரீபோகாந் தாத ! ஸர்வம்ஸ்தயா விநா । க்ரீடந்நாஸ்தே ஸமம் துல்யைர்வயஸ்யைஃ ஶீலஸம்பதா ॥ ௨௩.

மக்கள் சொன்னார்கள்: தந்தையே! பெண்களுடன் எல்லா இன்பங்களையும் விட்டுவிட்டு, அவளில்லாமல், சமமான நல்ல பண்புடைய நண்பர்களுடன் விளையாடி வாழ்கிறார்.

ஏதத்தஸ்ய பரம் கார்யம் தாத ! தத்கேந ஶக்யதே । கர்துமத்யர்ததுஷ்ப்ராப்யமீஶ்வரைஃ கிமுதேதரைஃ ॥ ௨௩.

தந்தையே! இதுவே அவருடைய மிக உயர்ந்த கடமை. இதை யார் செய்ய முடியும்? இது தேவதைகளுக்கே கடினமானது, மற்றவர்களுக்கு எளிதல்ல.