மார்கண்டேயபுராணம்

அநஸூயோவாச யதி வா ரோசதே பத்ரே ! ததஸ்த்வத்வசநாதஹம் । கரோமி பூர்வவத்தேஹம் பர்தாரஞ்ச நவம் தவ॥௧௬.

அனசூயை சொன்னாள்: உனக்கு இது விருப்பமாயிருந்தால், நல்லவளே, உன் வேண்டுகோளுக்காக, நான் முன்புபோல அனைத்தையும் செய்யுகிறேன்; உனக்கு ஒரு புதிய கணவரையும் தருகிறேன்.

மயா ஹி ஸர்வதா ஸ்த்ரீணாம் மாஹாத்ம்யம் வரவர்ணிநி । பதிவ்ரதாநாமாராத்யமிதி ஸம்மாநயாமி தே॥௧௬.

எல்லா வகையிலும், அழகியவளே, பெண்களின் பெருமையை, குறிப்பாக கணவனை உண்மையுடன் போற்றும் பெண்களின் பக்தியை மதிக்கிறேன்.

புத்ர உவாச ததேத்யுக்தே தயா ஸூர்யமாஜுஹாவ தபஸ்விநீ । அநஸூயார்க்யமுத்யம்ய தஶராத்ரே ததா நிஶி॥௧௬.

மகன் சொன்னான்: அவள் 'அப்படியே' என்று ஒப்புக்கொண்டதும், தவமுள்ள அனசூயை பத்தாம் இரவில் அர்க்யம் எடுத்துக் கொண்டு சூரியனை அழைத்தாள்.

ததோ விவஸ்வாந் பகவாந் புல்லபத்மாருணாக்ரு'திஃ । ஶைலராஜாநமுதயமாருரோஹோருமண்டலஃ॥௧௬.

அப்போது, புஷ்பம் போல் சிவந்த தாமரையைப் போன்று பிரகாசமாக, மகிமைமிக்க விவஸ்வான் பெரிய சக்கரத்துடன் மலை அரசனின் உச்சியில் எழுந்தார்.

ஸமநந்தரமேவாஸ்யா பர்தா ப்ராணைர்வ்யயுஜ்யத । பபாத ச மஹீப்ரு'ஷ்டே பதந்தம் ஜக்ரு'ஹே ச ஸா॥௧௬.

உடனே, அவளுடைய கணவர் உயிர் பிரிந்தார்; அவர் நிலத்தில் விழ, அவள் விழும் போது பிடித்தாள்.

அநஸூயோவாச ந விஷாதஸ்த்வயா பத்ரே ! கர்தவ்யஃ பஶ்ய மே பலம் । பதிஶுஶ்ரூஷயாவாப்தம் தபஸஃ கிம் சிரேண தே॥௧௬.

அனசூயை சொன்னாள்: நல்லவளே, நீ சோகப்பட வேண்டாம்! என் சக்தியைப் பார்; நீ கணவனை உண்மையுடன் சேவித்ததனால், தவத்தின் பலனை எதுவும் நீ பெறாதது இல்லை.

யதா பர்த்ரு'ஸமம் நாந்யமபஶ்யம் புருஷம் க்வசித் । ரூபதஃ ஶீலதோ புத்த்யா வாங்மாதுர்ம்ய்யாதிபூஷணைஃ॥௧௬.

என் கணவரைப் போல அழகு, பண்பு, அறிவு, இனிய சொற்கள் போன்றவற்றில் சமமான ஆணை நான் எங்கும் பார்த்ததில்லை.

தேந ஸத்யேந விப்ரோऽயம் வ்யாதிமுக்தஃ புநர்யுவா । ப்ராப்நோது ஜீவிதம் பார்யாஸஹாயஃ ஶரதாம் ஶதம்॥௧௬.

அந்த சத்தியத்தின் பேரில், இந்த பிராமணன் நோயின்றி, மீண்டும் இளமையுடன், தனது மனைவியுடன் நூறு ஆண்டுகள் வாழட்டும்.

யதா பர்த்ரு'ஸமம் நாந்யமஹம் பஶ்யாமி தைவதம் । தேந ஸத்யேந விப்ரோऽயம் புநர்ஜோவத்வநாமயஃ॥௧௬.

என் கணவரைப் போல சமமான தெய்வத்தை நான் எங்கும் காணவில்லை; அந்த சத்தியத்தின் பேரில், இந்த பிராமணன் மீண்டும் இளமையுடன், ஆரோக்கியமாகட்டும்.

கர்மணா மநஸா வாசா பர்துராராதநம் ப்ரதி । யதா மமோத்யமோ நித்யம் ததாயம் ஜீவதாம் த்விஜஃ॥௧௬.

நான் என் செயலிலும், எண்ணத்திலும், சொல்லிலும் எப்போதும் என் கணவரை சேவிப்பதற்காக முயற்சி செய்தது போல, இந்த பிராமணன் நீடித்து வாழட்டும்.

புத்ர உவாச ததோ விப்ரஃ ஸமுத்தஸ்தௌ வ்யாதிமுக்தஃ புநர்யுவா । ஸ்வபாபிர்பாஸயந் வேஶ்ம வ்ரு'ந்தாரக இவாஜரஃ॥௧௬.

மகன் சொன்னான்: பின்னர் அந்த பிராமணன் நோய் நீங்கி, மீண்டும் இளமையுடன், தன் ஒளியால் வீடு முழுவதும் பிரகாசமாக்கி, தேவகுழந்தையைப் போல் எழுந்தார்.

ததோऽபதத் புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிர்தேவவாத்யாதிநிஸ்வநஃ । லேபிரே ச முதம் தேவா அநஸூயாமதாப்ருவந்॥௧௬.

அப்போது மலர் மழை பொழிந்தது, தெய்வீக இசை ஒலித்தது, தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர்; அவர்கள் அனசூயையை நோக்கி பேசினார்கள்.

தேவா ஊசுஃ வரம் வ்ரு'ணீஷ்வ கல்யாணி தேவகார்யம் மஹத் க்ரு'தம் । த்வயா யஸ்மாத் ததோ தேவா வரதாஸ்தே தபஸ்விநி॥௧௬.

தேவர்கள் சொன்னார்கள்: நன்மைமிக்கவளே, ஒரு வரம் தேர்ந்தெடு! நீ தேவர்களுக்காக ஒரு பெரிய காரியம் செய்துள்ளாய்; அதனால், தவமுள்ளவளே, தேவர்கள் உனக்கு ஒரு வரம் தருகிறார்கள்.

அநஸூயோவாச யதி தேவாஃ ப்ரஸந்நா மே பிதாமஹபுரோகமாஃ । வரதா வரயோக்யா ச யத்யஹம் பவதாம் மதா॥௧௬.

அனசூயை சொன்னாள்: பெரியபிதாவும் மற்ற தேவர்களும் என்மீது திருப்தியுடன் இருக்கிறார்கள் என்றால், நான் வரம் பெற தகுதியானவளாகவும், உங்கள் அனைவராலும் விரும்பப்படுகிறவளாகவும் இருந்தால்—

தத்யாந்து மம புத்ரத்வம் ப்ரஹ்ம-விஷ்ணு-மஹேஶ்வராஃ । யோகஞ்ச ப்ராப்நுயாம் பர்த்ரு'ஸஹிதா க்லேஶமுக்தயே॥௧௬.

அப்படியென்றால் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகியோர் என் மகன்களாக பிறக்க வேண்டும். என் கணவருடன் சேர்ந்து துன்பம் இல்லாத நிலையை அடைய நான் யோகத்தைப் பெற வேண்டும்.

ஏவமஸ்த்விதி தாம் தேவா ப்ரஹ்ம-விஷ்ணு-ஶிவாதயஃ । ப்ரோக்த்வா ஜக்முர்யதாந்யாயமநுமாந்ய தபஸ்விநீம்॥௧௬.

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் மற்றும் மற்ற தேவர்கள், 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, அந்த தவமுள்ளவளை மதித்து, உரிய முறையில் அங்கிருந்து புறப்பட்டார்கள்.

த்ரயோவிம்ஶோऽத்யாயஃ புத்ராவூசதுஃ ஸ ராஜபுத்ரஃ ஸம்ப்ராப்ய வேகாதாத்மபுரம் ததஃ । பித்ரோர்வவந்திஷுஃ பாதௌ தித்ரு'க்ஷுஶ்ச மதாலஸாம் ॥ ௨௩.

அத்தியாயம் இருபத்து மூன்று. இரு மகன்கள் பேசினர்: அந்த இளவரசன் விரைவாக தன் நகரை அடைந்து, தந்தை, தாய் ஆகியோரின் பாதங்களில் வணங்கி, மதாலசாவை காண ஆவலுடன் இருந்தான்.

ததர்ஶ ஜநமுத்விக்நமப்ரஹ்ரு'ஷ்டமுகம் புரஃ । புநஶ்ச விஸ்மிதாகாரம் ப்ரஹ்ரு'ஷ்டவதநம் ததஃ ॥ ௨௩.

அவன் மக்கள் கவலையுடன், முகங்களில் மகிழ்ச்சி இல்லாமல் இருப்பதை பார்த்தான்; பின்னர், அவர்கள் வியப்புடன் முகங்களில் மகிழ்ச்சி தோன்றியது.

அந்யமுத்புல்லநயநம் திஷ்ட்யா திஷ்ட்யேதிவாதிநம் । பரிஷ்வஜந்தமந்யோந்யமதிகௌதூஹலாந்விதம் ॥ ௨௩.

மற்றொருவன், கண்கள் விரிந்த மகிழ்ச்சியுடன், 'அதிர்ஷ்டம்! அதிர்ஷ்டம்!' என்று கூறி, மிகுந்த உற்சாகத்தில் ஒருவரை அணைத்துக் கொண்டதை அவன் பார்த்தான்.

சிரம் ஜீவோருகல்யாண ! ஹதாஸ்தே பரிபந்திநஃ । பித்ரோஃ ப்ரஹ்லாதய மநஸ்ததாஸ்மாகமகண்டகம் ॥ ௨௩.

'நீண்ட ஆயுள் வாழ்க, பெரும் பாக்கியவனே! உன் பகைவர்கள் அழிக்கப்பட்டார்கள். உன் பெற்றோரின் மனதை மகிழ்விக்கவும், எங்களது துன்பங்களையும் நீக்கவும் செய்.'

புத்ராவூசதுஃ இத்யேவம் வாதிபிஃ பௌரைஃ புரஃ ப்ரு'ஷ்டே ச ஸம்வ்ரு'தஃ । தத்க்ஷணப்ரபவாநந்தஃ ப்ரவிவேஶ பிதுர்க்ரு'ஹம் ॥ ௨௩.

இவ்வாறு முன்னும் பின்னும் மக்கள் பேசிக்கொண்டு சூழ்ந்தபோது, அந்த இளவரசன் அந்தக் கணமே மகிழ்ச்சியுடன் தந்தையின் இல்லத்திற்குள் சென்றான்.

பிதா ச தம் பரிஷ்வஜ்ய மாதா சாந்யே ச பாந்தவாஃ । சிரம் ஜீவேதி கல்யாணீர்ததுஸ்தஸ்மை ததாஶிஷஃ ॥ ௨௩.

அவன் தந்தை அவனை அணைத்துக் கொண்டார்; தாய் மற்றும் மற்ற உறவினர்களும் அவனை அணைத்து, நீண்ட ஆயுள் வாழ வேண்டும் என்று நல்லாசிகள் கூறினார்கள்.

ப்ரணிபத்ய ததஃ ஸோऽத கிமேததிதி விஸ்மிதஃ । பப்ரச்ச பிதரம் தாத ! ஸோऽஸ்மை ஸம்யக்ததுக்தவாந் ॥ ௨௩.

பின்னர் அவன் வணங்கி, ஆச்சரியத்துடன், 'இது என்ன?' என்று தந்தையிடம் கேட்டான். தந்தை அவனுக்கு அனைத்தையும் முறையாக விளக்கியார்.

ஸ பார்யாம் தாம் ம்ரு'தாம் ஶ்ருத்வா ஹ்ரு'தயேஷ்டாம் மதாலஸாம் । பிதரௌ ச புரோ த்ரு'ஷ்ட்வா லஜ்ஜாஶோகாப்திமத்யகஃ ॥ ௨௩.

தன் மனம் விரும்பிய மதாலசா இறந்துவிட்டாள் என்று கேட்டதும், பெற்றோரை எதிரில் பார்த்ததும், அவன் வெட்கமும் துயரமும் நிறைந்த கடல் போல் ஆனான்.

சிந்தயாமாஸ ஸா பாலா மாம் ஶ்ருத்வா நிதநம் கதம் । தத்யாஜ ஜீவிதம் ஸாத்வீ திங்மாம் நிஷ்டுரமாநஸம் ॥ ௨௩.

'அந்த இளம்பெண், நான் இறந்துவிட்டேன் என்று கேட்டு, அந்த நல்லவள் தன் உயிரை விட்டுவிட்டாள்; என் கடுமையான மனதுக்காக என்னை வெட்கப்பட வேண்டும்,' என்று அவன் சிந்தித்தான்.

ந்ரு'ஶம்ஸோऽஹமநார்யோऽஹம் விநா தாம் ம்ரு'கலோசநாம் । மத்க்ரு'தே நிதநம் ப்ராப்தாம் யஜ்ஜீவாம்யதிநிர்க்ரு'ணஃ ॥ ௨௩.

'நான் கொடூரன், நான் அராஜகன்; அந்த மான் கண்கள் கொண்டவள் என் காரணமாக உயிர் இழந்தாள், ஆனால் நான் இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறேன்—நான் எவ்வளவு இரக்கம் இல்லாதவன்!'

புநஃ ஸ சிந்தயாமாஸ பரிஸம்ஸ்தப்ய மாநஸம் । மோஹோத்கமமபாஸ்யாஶு நிஃ ஶ்வஸ்யோச்சவஸ்ய சாதரஃ ॥ ௨௩.

மீண்டும் அவன் மனதை அமைதிப்படுத்தி, மயக்கம் போக்கி, ஆழ்ந்தためசுவாசம் எடுத்து, துயரத்தில் மூழ்கி சிந்திக்கத் தொடங்கினான்.

ம்ரு'தேதி ஸா மந்நிமித்தம் த்யஜாமி யதி ஜீவிதம் । கிம் மயோபக்ரு'தம் தஸ்யாஃ ஶ்லாக்யமேதத்து யோஷிதாம் ॥ ௨௩.

'என் காரணமாக அவள் உயிரை விட்டுவிட்டாள் என்றால், நான் அவளுக்காக என்ன நல்லது செய்தேன்? பெண்களில் இது உண்மையில் புகழப்படத்தக்கது.'

யதி ரோதிமி வா தீநோ ஹா ப்ரியேதி ! வதந்முஹுஃ । ததாப்யஶ்லாக்யமேதந்நோ வயம் ஹி புருஷாஃ கில ॥ ௨௩.

'நான் துயரத்தில் மீண்டும் மீண்டும் 'அம்மா, என் பிரியமானவளே!' என்று அழுகிறேன் என்றாலும், அது புகழ் பெறத்தக்கது அல்ல; நாமே ஆண்கள் அல்லவா?'