மார்கண்டேயபுராணம்

தந்யாஸ்ம்யநுக்ரு'ஹீதாஸ்மி தேவைஶ்சாப்யவலோகிதா । யந்மே ப்ரக்ரு'திகல்யாணி ! ஶ்ரத்தாம் வர்தயஸே புநஃ॥௧௬.

நான் பாக்கியவளும், அருள்பெற்றவளும், தேவர்களும் என்னை பாராட்டியிருக்கிறார்கள்; ஏனெனில், இயற்கையாக நல்லவளே, நீ என் நம்பிக்கையை மீண்டும் உறுதி செய்தாய்.

ஜாநாம்யேதந்ந நாரீணாம் காசித் பதிஸமா கதிஃ । தத்ப்ரீதிஶ்சோபகாராய இஹ லோகே பரத்ர ச॥௧௬.

இது எனக்குத் தெரியும்: பெண்களுக்கு கணவரை விட உயர்ந்த பாதை இல்லை; அவருடைய அன்பு இவ்வுலகிலும் மறுவுலகிலும் நன்மை தரும்.

பதிப்ரஸாதாதிஹ ச ப்ரேத்ய சைவ யஶஸ்விநி । நாரீ ஸுகமவாப்நோதி நார்யா பர்தா ஹி தேவதா॥௧௬.

கணவரின் அருளால் இவ்வுலகிலும் மறுபிறப்பிலும் பெண் சந்தோஷத்தை அடைகிறாள்; ஏனெனில் கணவரே பெண்ணுக்கு தெய்வம்.

ஸா த்வம் ப்ரூஹி மஹாபாகே ! ப்ராப்தாயா மம மந்திரம் । ஆர்யாயா யந்மயா கார்யம் ததார்யேணாபி வா ஶுபே॥௧௬.

பெரும் பாக்கியவளே! நீ என் வீட்டிற்கு வந்துள்ளாய்; அரியவளே, நான் உனக்காக என்ன செய்ய வேண்டும், அல்லது நீ என்ன செய்ய விரும்புகிறாய் என்பதை சொல்.

அநஸூயோவாச ஏதே தேவாஃ ஸஹேந்த்ரேண மாமுபாகம்ய துஃ கிதாஃ । த்வத்வாக்யாபாஸ்தஸத்கர்மதிநநக்தநிரூபணாஃ॥௧௬.

அனசூயை சொன்னாள்: இந்த தேவர்கள் இந்திரனுடன் சேர்ந்து என்னிடம் வந்தார்கள்; உன் செயலால் அவர்கள் தினமும் செய்யும் நல்ல காரியங்கள் நீங்கியதால் துயருற்றனர்.

யாசந்தேऽஹர்நிஶாஸம்ஸ்தாம் யதாவதவிகண்டிதாம் । அஹம் ததர்தமாயாதா ஶ்ரு'ணு சைதத்வசோ மம॥௧௬.

அவர்கள் பகலும் இரவும் இடையறாது இயங்க வேண்டும் என்று எப்போதும் வேண்டிக்கொள்கிறார்கள். அதற்காகவே நான் வந்துள்ளேன்; இப்போது என் வார்த்தைகளை கவனமாக கேள்.

திநாபாவாத் ஸமஸ்தாநாமபாவோ யாககர்மணாம் । ததபாவாத் ஸுராஃ புஷ்டிம் நோபயாந்தி தபஸ்விநி॥௧௬.

பகல் இல்லாததால் எல்லா யாகங்களும் நிறுத்தப்பட்டுள்ளன; அவை இல்லாமல், தவமுள்ளவளே, தேவர்கள் போஷணை பெற முடியவில்லை.

அஹ்நஶ்சைவ ஸமுச்சேதாதுச்சேதஃ ஸர்வகர்மணாம் । ததுச்சேதாதநாவ்ரு'ஷ்ட்யா ஜகதுச்சேதமேஷ்யதி॥௧௬.

பகல் நின்றுவிட்டதால் எல்லா செயல்களும் நின்றுவிடும்; அவை இல்லாமல் மழை பெய்யாது, அதன் காரணமாக உலகமே அழிவைச் சந்திக்கும்.

தத் த்வமிச்சஸி சேதேதத் ஜகதுத்தர்துமாபதஃ । ப்ரஸீத ஸாத்வி ! லோகாநாம் பூர்வவத்தர்ததாம் ரவிஃ॥௧௬.

ஆகவே, நீ இந்த உலகத்தை இந்த அபாயத்தில் இருந்து காப்பாற்ற விரும்பினால், நல்லவளே, தயவு செய்து, முன்புபோலவே சூரியன் உலகங்களைத் தாங்கட்டும்.

ப்ராஹ்மண்யுவாச மாண்டவ்யேந மஹாபாகே ! ஶப்தோ பர்தா மமேஶ்வரஃ । ஸூர்யோதயே விநாஶம் த்வம் ப்ராப்ஸ்யஸீத்யதிமந்யுநா॥௧௬.

பிராமணிப் பேசுகிறாள்: மாண்டவ்யனால் என் கணவர், இறையோனே, கோபத்தில் சாபம் பெற்றார்: 'சூரியோதயம் இல்லாமல் நீ அழிவை அடைவாய்' என்று.

அநஸூயோவாச யதி வா ரோசதே பத்ரே ! ததஸ்த்வத்வசநாதஹம் । கரோமி பூர்வவத்தேஹம் பர்தாரஞ்ச நவம் தவ॥௧௬.

அனசூயை சொன்னாள்: உனக்கு இது விருப்பமாயிருந்தால், நல்லவளே, உன் வேண்டுகோளுக்காக, நான் முன்புபோல அனைத்தையும் செய்யுகிறேன்; உனக்கு ஒரு புதிய கணவரையும் தருகிறேன்.

மயா ஹி ஸர்வதா ஸ்த்ரீணாம் மாஹாத்ம்யம் வரவர்ணிநி । பதிவ்ரதாநாமாராத்யமிதி ஸம்மாநயாமி தே॥௧௬.

எல்லா வகையிலும், அழகியவளே, பெண்களின் பெருமையை, குறிப்பாக கணவனை உண்மையுடன் போற்றும் பெண்களின் பக்தியை மதிக்கிறேன்.

புத்ர உவாச ததேத்யுக்தே தயா ஸூர்யமாஜுஹாவ தபஸ்விநீ । அநஸூயார்க்யமுத்யம்ய தஶராத்ரே ததா நிஶி॥௧௬.

மகன் சொன்னான்: அவள் 'அப்படியே' என்று ஒப்புக்கொண்டதும், தவமுள்ள அனசூயை பத்தாம் இரவில் அர்க்யம் எடுத்துக் கொண்டு சூரியனை அழைத்தாள்.

ததோ விவஸ்வாந் பகவாந் புல்லபத்மாருணாக்ரு'திஃ । ஶைலராஜாநமுதயமாருரோஹோருமண்டலஃ॥௧௬.

அப்போது, புஷ்பம் போல் சிவந்த தாமரையைப் போன்று பிரகாசமாக, மகிமைமிக்க விவஸ்வான் பெரிய சக்கரத்துடன் மலை அரசனின் உச்சியில் எழுந்தார்.

ஸமநந்தரமேவாஸ்யா பர்தா ப்ராணைர்வ்யயுஜ்யத । பபாத ச மஹீப்ரு'ஷ்டே பதந்தம் ஜக்ரு'ஹே ச ஸா॥௧௬.

உடனே, அவளுடைய கணவர் உயிர் பிரிந்தார்; அவர் நிலத்தில் விழ, அவள் விழும் போது பிடித்தாள்.

அநஸூயோவாச ந விஷாதஸ்த்வயா பத்ரே ! கர்தவ்யஃ பஶ்ய மே பலம் । பதிஶுஶ்ரூஷயாவாப்தம் தபஸஃ கிம் சிரேண தே॥௧௬.

அனசூயை சொன்னாள்: நல்லவளே, நீ சோகப்பட வேண்டாம்! என் சக்தியைப் பார்; நீ கணவனை உண்மையுடன் சேவித்ததனால், தவத்தின் பலனை எதுவும் நீ பெறாதது இல்லை.

யதா பர்த்ரு'ஸமம் நாந்யமபஶ்யம் புருஷம் க்வசித் । ரூபதஃ ஶீலதோ புத்த்யா வாங்மாதுர்ம்ய்யாதிபூஷணைஃ॥௧௬.

என் கணவரைப் போல அழகு, பண்பு, அறிவு, இனிய சொற்கள் போன்றவற்றில் சமமான ஆணை நான் எங்கும் பார்த்ததில்லை.

தேந ஸத்யேந விப்ரோऽயம் வ்யாதிமுக்தஃ புநர்யுவா । ப்ராப்நோது ஜீவிதம் பார்யாஸஹாயஃ ஶரதாம் ஶதம்॥௧௬.

அந்த சத்தியத்தின் பேரில், இந்த பிராமணன் நோயின்றி, மீண்டும் இளமையுடன், தனது மனைவியுடன் நூறு ஆண்டுகள் வாழட்டும்.

யதா பர்த்ரு'ஸமம் நாந்யமஹம் பஶ்யாமி தைவதம் । தேந ஸத்யேந விப்ரோऽயம் புநர்ஜோவத்வநாமயஃ॥௧௬.

என் கணவரைப் போல சமமான தெய்வத்தை நான் எங்கும் காணவில்லை; அந்த சத்தியத்தின் பேரில், இந்த பிராமணன் மீண்டும் இளமையுடன், ஆரோக்கியமாகட்டும்.

கர்மணா மநஸா வாசா பர்துராராதநம் ப்ரதி । யதா மமோத்யமோ நித்யம் ததாயம் ஜீவதாம் த்விஜஃ॥௧௬.

நான் என் செயலிலும், எண்ணத்திலும், சொல்லிலும் எப்போதும் என் கணவரை சேவிப்பதற்காக முயற்சி செய்தது போல, இந்த பிராமணன் நீடித்து வாழட்டும்.

புத்ர உவாச ததோ விப்ரஃ ஸமுத்தஸ்தௌ வ்யாதிமுக்தஃ புநர்யுவா । ஸ்வபாபிர்பாஸயந் வேஶ்ம வ்ரு'ந்தாரக இவாஜரஃ॥௧௬.

மகன் சொன்னான்: பின்னர் அந்த பிராமணன் நோய் நீங்கி, மீண்டும் இளமையுடன், தன் ஒளியால் வீடு முழுவதும் பிரகாசமாக்கி, தேவகுழந்தையைப் போல் எழுந்தார்.

ததோऽபதத் புஷ்பவ்ரு'ஷ்டிர்தேவவாத்யாதிநிஸ்வநஃ । லேபிரே ச முதம் தேவா அநஸூயாமதாப்ருவந்॥௧௬.

அப்போது மலர் மழை பொழிந்தது, தெய்வீக இசை ஒலித்தது, தேவர்கள் மகிழ்ந்தனர்; அவர்கள் அனசூயையை நோக்கி பேசினார்கள்.

தேவா ஊசுஃ வரம் வ்ரு'ணீஷ்வ கல்யாணி தேவகார்யம் மஹத் க்ரு'தம் । த்வயா யஸ்மாத் ததோ தேவா வரதாஸ்தே தபஸ்விநி॥௧௬.

தேவர்கள் சொன்னார்கள்: நன்மைமிக்கவளே, ஒரு வரம் தேர்ந்தெடு! நீ தேவர்களுக்காக ஒரு பெரிய காரியம் செய்துள்ளாய்; அதனால், தவமுள்ளவளே, தேவர்கள் உனக்கு ஒரு வரம் தருகிறார்கள்.

அநஸூயோவாச யதி தேவாஃ ப்ரஸந்நா மே பிதாமஹபுரோகமாஃ । வரதா வரயோக்யா ச யத்யஹம் பவதாம் மதா॥௧௬.

அனசூயை சொன்னாள்: பெரியபிதாவும் மற்ற தேவர்களும் என்மீது திருப்தியுடன் இருக்கிறார்கள் என்றால், நான் வரம் பெற தகுதியானவளாகவும், உங்கள் அனைவராலும் விரும்பப்படுகிறவளாகவும் இருந்தால்—

தத்யாந்து மம புத்ரத்வம் ப்ரஹ்ம-விஷ்ணு-மஹேஶ்வராஃ । யோகஞ்ச ப்ராப்நுயாம் பர்த்ரு'ஸஹிதா க்லேஶமுக்தயே॥௧௬.

அப்படியென்றால் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகியோர் என் மகன்களாக பிறக்க வேண்டும். என் கணவருடன் சேர்ந்து துன்பம் இல்லாத நிலையை அடைய நான் யோகத்தைப் பெற வேண்டும்.

ஏவமஸ்த்விதி தாம் தேவா ப்ரஹ்ம-விஷ்ணு-ஶிவாதயஃ । ப்ரோக்த்வா ஜக்முர்யதாந்யாயமநுமாந்ய தபஸ்விநீம்॥௧௬.

பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் மற்றும் மற்ற தேவர்கள், 'அப்படியே ஆகட்டும்' என்று சொல்லி, அந்த தவமுள்ளவளை மதித்து, உரிய முறையில் அங்கிருந்து புறப்பட்டார்கள்.

த்ரயோவிம்ஶோऽத்யாயஃ புத்ராவூசதுஃ ஸ ராஜபுத்ரஃ ஸம்ப்ராப்ய வேகாதாத்மபுரம் ததஃ । பித்ரோர்வவந்திஷுஃ பாதௌ தித்ரு'க்ஷுஶ்ச மதாலஸாம் ॥ ௨௩.

அத்தியாயம் இருபத்து மூன்று. இரு மகன்கள் பேசினர்: அந்த இளவரசன் விரைவாக தன் நகரை அடைந்து, தந்தை, தாய் ஆகியோரின் பாதங்களில் வணங்கி, மதாலசாவை காண ஆவலுடன் இருந்தான்.

ததர்ஶ ஜநமுத்விக்நமப்ரஹ்ரு'ஷ்டமுகம் புரஃ । புநஶ்ச விஸ்மிதாகாரம் ப்ரஹ்ரு'ஷ்டவதநம் ததஃ ॥ ௨௩.

அவன் மக்கள் கவலையுடன், முகங்களில் மகிழ்ச்சி இல்லாமல் இருப்பதை பார்த்தான்; பின்னர், அவர்கள் வியப்புடன் முகங்களில் மகிழ்ச்சி தோன்றியது.

அந்யமுத்புல்லநயநம் திஷ்ட்யா திஷ்ட்யேதிவாதிநம் । பரிஷ்வஜந்தமந்யோந்யமதிகௌதூஹலாந்விதம் ॥ ௨௩.

மற்றொருவன், கண்கள் விரிந்த மகிழ்ச்சியுடன், 'அதிர்ஷ்டம்! அதிர்ஷ்டம்!' என்று கூறி, மிகுந்த உற்சாகத்தில் ஒருவரை அணைத்துக் கொண்டதை அவன் பார்த்தான்.