மார்கண்டேயபுராணம்

ஏகாந்தராஶீ வஶ்யாத்மா பவ பிக்ஷுரதந்த்ரிதஃ । தத்ர யோகாபரோ பூத்வா பாஹ்யஸ்பர்ஶவிவர்ஜிதஃ॥௧௬.

அதிகம் சாப்பிடாதவனாக, மனதை அடக்கிக் கொண்டவனாக, சோர்வில்லாத பிச்சைக்காரனாக இரு; அங்கே யோகத்தில் மனதை செலுத்தி, வெளியிலுள்ள பொருட்களைத் தொடாமல் இரு.

ததஃ ப்ராப்ஸ்யதி தம் யோகம் துஃ ஶஸம்யோகபேஷஜம் । முக்திஹேதுமநௌபம்யமநாக்யேயமஸங்கிநம் । யத்ஸம்யோகாந்ந தே யோகோ பூயோ பூதைர்பவிஷ்யதி॥௧௬.

பின்னர், துன்பங்களால் ஏற்படும் வேதனையை நீக்கும் அந்த யோகத்தை அடைவாய்; அது ஒப்பற்றதும், விவரிக்க முடியாததும், விடுதலிக்கு காரணமானதும், பற்றில்லாததும் ஆகும். அந்த யோகத்தால், நீ மீண்டும் உடல் சேர்க்கப்படமாட்டாய்.

பிதோவாச வத்ஸ யோகம் மமாசக்ஷ்வ முக்திஹேதுமதஃ பரம் । யேந பூதைஃ புநர்பூதோ நேத்ரு'கஃ கமவாப்நுயாம்॥௧௬.

தந்தை கூறினார்: என் பிள்ளையே, விடுதலிக்கு காரணமான அந்த உயர்ந்த யோகத்தை எனக்கு விளக்கு; அதனால் நான் உடலோடு மீண்டும் இவ்வாறு பிறக்க வேண்டிய நிலை ஏற்படாது.

யத்ராஸக்திபரஸ்யாத்மா மம ஸம்ஸாரபந்தநைஃ । நைதி யோகமயோகோऽபி தம் யோகமதுநா வத॥௧௬.

எந்த நிலையில் இருந்தாலும், பற்றுள்ளவருக்கே கூட, ஆன்மா உலக பந்தங்களால் கட்டுப்படாத அந்த யோகத்தை இப்போது எனக்கு கூறு.

ஸம்ஸாராதித்யதாபார்தி-விப்லுஷ்யத்தேஹமாநஸம் । ப்ரஹ்மஜ்ஞாநாம்புஶீதேந ஸிஞ்ச மாம் வாக்யவாரிணா॥௧௬.

உலக வாழ்க்கையின் வெப்பமும் துயரமும் என் உடலும் மனமும் வாட்டுகின்றன; பிரம்ம அறிவு எனும் குளிர்ந்த நீர் போன்ற உன் வார்த்தைகளால் என்னைத் தணிக்கச் செய்.

அவித்யாக்ரு'ஷ்ணஸர்பேண தஷ்டம் தத்விஷபீடிதம் । ஸ்வவாக்யாம்ரு'தபாநேந மாம் ஜீவய புநர்ம்ரு'தம்॥௧௬.

அறியாமை என்ற கருப்பு பாம்பு கடித்து, அதன் விஷத்தால் வலியுற்று, இறந்தவனாக உள்ள என்னை, உன் வார்த்தை அமுதம் ஊட்டி மீண்டும் உயிர்ப்பிக்க வேண்டும்.

புத்ர-தார-க்ரு'ஹ-க்ஷேத்ர-மமத்வநிகஜடார்திதம் । மாம் மோசயேஷ்டஸத்பாவ-விஜ்ஞாநோத்காடநைஸ்த்வரந்॥௧௬.

மகன், மனைவி, வீடு, நிலம் ஆகியவற்றில் பற்றால் உருவான யானை போல் மயக்கமடைந்த என்னை, உண்மையும் நன்மையும் பற்றிய அறிவைத் திறந்து விரைவில் விடுவி.

புத்ர உவாச ஶ்ரு'ணு தாத ! யதா யோகோ தத்தாத்ரேயேண தீமதா । அலர்காய புரா ப்ரோக்தஃ ஸம்யக் ப்ரு'ஷ்டேந விஸ்தராத்॥௧௬.

மகன் கூறினான்: அப்பா, முன்பு புத்திசாலியான தத்தாத்திரேயர் ஆலர்க்கனுக்கு, அவன் விரிவாகக் கேட்டபோது, எப்படி யோகத்தை முழுமையாகக் கற்றுக்கொடுத்தாரோ, அதை நீ கேள்.

பிதோவாச தத்தாத்ரேயஃ ஸுதஃ கஸ்ய கதம் வா யோகமுக்தவாந் । கஶ்சாலர்கோ மஹாபாகோ யோ யௌகம் பரிப்ரு'ஷ்டவாந்॥௧௬.

தந்தை கூறினார்: தத்தாத்திரேயர் யார் புதல்வர்? அவர் எப்படி யோகத்தை கற்றுக்கொடுத்தார்? யார் அந்த அதிர்ஷ்டசாலி ஆலர்க்கன், யோகத்தைப் பற்றி கேட்டவர்?

புத்ர உவாச கௌஶிகோ ப்ராஹ்மணஃ கஶ்சித் ப்ரதிஷ்டாநேऽபவத் புரே । ஸோऽந்யஜந்மக்ரு'தைஃ பாபைஃ குஷ்டரோகாதுரோऽபவத்॥௧௬.

மகன் கூறினான்: பிரதிஷ்டான நகரில் கவுசிகன் என்ற ஒரு பிராமணர் இருந்தார்; அவர் கடந்த பிறவிகளில் செய்த பாவங்களால் குட்டரோகத்தால் பாதிக்கப்பட்டார்.

தம் ததா வ்யாதிதம் பார்யா பதிம் தேவமிவார்ச்சயத் । பாதாப்யங்காங்கஸம்வாஹ-ஸ்த்ராநாச்சாதநபோஜநைஃ॥௧௬.

அவர் அவ்வாறு நோயால் பாதிக்கப்பட்டிருந்தாலும், அவரது மனைவி கணவனை தேவனைப்போல் சேவை செய்து, கால்களைப் பசைபோட்டு, உடலை அழுத்தி, குளிப்பாட்டி, உடை அணிவித்து, உணவு அளித்தாள்.

ஶ்லேஷ்ம-மூத்ர-புரீஷாஸ்ரு'க்-ப்ரவாஹக்ஷாலநேந ச । ரஹஶ்சைவோபசாரேண ப்ரியஸம்பாஷணேந ச॥௧௬.

அவனுடைய கபம், சிறுநீர், மலமும், இரத்தமும் கழுவி தூக்கியதும், தனிமையில் அவனை கவனித்ததும், இனிமையாகப் பேசினதும் அவள் செய்தாள்.

ஸ தயா பூஜ்யமாநோऽபி ஸதாதீவ விநீதயா । அதீவ தீவ்ரகோபத்வாந்நிர்பர்த்ஸயதி நிஷ்டுரஃ॥௧௬.

அவள் எப்போதும் மிகுந்த பணிவுடன் அவனை மதித்திருந்தாலும், அவன் கடும் கோபத்தால், கடுமையாக அவளை திட்டினான்.

ததாபி ப்ரணதா பார்யா தமமந்யத தைவதம் । தம் ததாப்யதிபீபத்ஸம் ஸர்வஶ்ரேஷ்டமமந்யத॥௧௬.

அப்படி இருந்தும், அந்த நல்ல மனைவி அவனை தன் தெய்வமாகவே நினைத்தாள்; அவன் எவ்வளவு பயங்கரமாக இருந்தாலும், எல்லாரிலும் சிறந்தவராகவே கருதினாள்.

அசங்க்ரமணஶோலோऽபி ஸ கதாசித் த்விஜோத்தமஃ । ப்ராஹ பார்யாம் நயஸ்வேதி த்வம் மாம் தஸ்யா நிவேஶநம்॥௧௬.

நடக்க முடியாத அந்த சிறந்த பிராமணன் ஒருநாள் தன் மனைவியிடம், 'நீ என்னை அவளுடைய வீட்டிற்கு கொண்டு போ' என்று சொன்னான்.

யா ஸா வேஶ்யா மயா த்ரு'ஷ்டா ராஜமார்கே க்ரு'ஹோஷிதா । தாம் மாம் ப்ராபய தர்மஜ்ஞே ! ஸைவ மே ஹ்ரு'தி வர்ததே॥௧௬.

'நான் ராஜவீதியில் பார்த்த அந்த வேசியை, அவள் வீட்டில் தங்கியிருக்கிறாள்; தர்மத்தை அறிந்தவளே! என்னை அவளிடம் கொண்டு போ. அவள்தான் என் மனதில் இருக்கிறாள்.'

த்ரு'ஷ்டா ஸூர்யோதயே பாலா ராத்ரிஶ்சேயமுபாகதா । தர்ஶநாநந்தரம் ஸா மே ஹ்ரு'தயாந்நாபஸர்பதி॥௧௬.

'சூரியோதயத்தில் பார்த்த அந்த பெண், இப்போது இரவில் வந்திருக்கிறாள்; அவளை பார்த்தபின், என் மனத்திலிருந்து அவள் போகவில்லை.'

யதி ஸா சாருஸர்வாங்கீ பீநஶ்ரோணிபயோதரா । நோபகூஹதி தந்வங்கீ தந்மாம் த்ரக்ஷ்யஸி வை ம்ரு'தம்॥௧௬.

'அந்த அழகான பெண், பருமமான இடுப்பும் மார்பும் உடையவள், என்னை அணைக்கவில்லை என்றால், மெலிந்தவளே, நீ என்னை இறந்தவனாகவே காண்பாய்.'

வாமஃ காமோ மநுஷ்யாணாம் பஹுபிஃ ப்ரார்த்யதே ச ஸா । மமாஶக்திஶ்ச கமநே ஸங்குலம் ப்ரதிபாதி மே॥௧௬.

'மனிதர்களுக்கு ஆசை எப்போதும் நிலைமையற்றது; பலர் அவளை விரும்புகிறார்கள்; எனக்கு போகும் சக்தி இல்லாததால் அந்த வழி எனக்கு கடினமாகத் தெரிகிறது.'

தத் ததா வசநம் ஶ்ருத்வா பர்துஃ காமாதுரஸ்ய ஸா । தத்பத்நீ ஸத்குலோத்பந்நா மஹாபாகா பதிவ்ரதா॥௧௬.

பிறகு, ஆசையால் ஆட்கொள்ளப்பட்ட கணவனின் வார்த்தையை கேட்ட அந்த மனைவி, உயர்ந்த குலத்தில் பிறந்தவள், மிகுந்த பாக்கியவளும், கணவனை மட்டுமே விரும்புபவளும் ஆனாள்.

காக்ம் பரிகரம் பத்த்வா ஶுல்கமாதாய சாதிகம் । ஸ்கந்தே பர்தாரமாதாய ஜகாம ம்ரு'துகாமிநீ॥௧௬.

அவள் தன் உடையை கட்டி, அதிகமான பணத்தை எடுத்துக் கொண்டு, கணவனை தன் தோளில் ஏற்றி, மென்மையாக நடந்து சென்றாள்.

நிஶி மேகாஸ்த்ரு'தே வ்யோம்நி சலத்வித்யுத்ப்ரதர்ஶிதே । ராஜமார்கே ப்ரியம் பர்துஶ்சிகீர்ஷந்தீ த்விஜாங்கநா॥௧௬.

இரவில், மேகங்கள் வானை மூடியும், மின்னல் ஒளி பளிச்சிடும் போது, தன் கணவனை மகிழ்விப்பதற்காக அந்த பிராமணியின் மனைவி ராஜவீதியில் நடந்தாள்.

பதி ஶூலே ததா ப்ரோதமசௌரம் யௌரஶங்கயா । மாண்டவ்யமதிதுஃ கார்தமந்தகாரேऽத ஸ த்விஜஃ॥௧௬.

அந்த வழியில், திருடன் என்று சந்தேகித்து, ஒரு தூண்டில் குத்தப்பட்டவன் கிடந்தான்; அந்த இருளில், மிகுந்த வேதனையில் மாண்டவ்யன் அங்கே இருந்தான்.

பத்நீஸ்கந்தே ஸமாரூடஶ்சாலயாமாஸ கௌஶிகஃ । பாதாவமர்ஷணாத் க்ருத்தோ மாண்டவ்யஸ்தமுவாச ஹ॥௧௬.

கௌசிகன், தன் மனைவியின் தோளில் ஏறி நகர்ந்தான்; அவன் காலால் தொடப்பட்டதால் கோபமடைந்த மாண்டவ்யன் அவனைப் பார்த்து பேசினான்.

யேநாஹமேவமத்யர்தம் துஃ கிதஶ்சாலிதஃ பதா । தஶாம் கஷ்டாமநுப்ராப்தஃ ஸ பாபாத்மா நராதமஃ॥௧௬.

'யாரால் நான் இவ்வளவு துன்பப்பட்டு, காலால் அசைக்கப்பட்டு, இந்த மோசமான நிலையை அடைந்தேனோ, அந்த பாவி, கீழானவன் —'

ஸூர்யோதயேऽவஶஃ ப்ராணைர்விமோக்ஷ்யதி ந ஸம்ஶயஃ । பாஸ்கராலோகநாதேவ ஸ விநாஶமவாப்ஸ்யதி॥௧௬.

'சூரியோதயத்தில் அவன் உயிர் இழப்பான், சந்தேகமில்லை; சூரியனை பார்த்தவுடன் அவன் அழிவை அடைவான்.'

தஸ்ய பார்யாததஃ ஶ்ருத்வா தம் ஶாபமதிதாருணம் । ப்ரோவாச வ்யதிதா ஸூர்யோ நைவோதயமுபைஷ்யதி॥௧௬.

கணவனுக்குக் கிடைத்த அந்த பயங்கரமான சாபத்தை கேட்டதும், அவன் மனைவி துயரமடைந்து, 'சூரியன் உதயமாகவே இருக்காது' என்று சொன்னாள்.

ததஃ ஸூர்யோதயாபாவாதபவத் ஸந்ததா நிஶா । பஹூந்யஹஃ ப்ரமாணாநி ததோ தேவா பயம் யயுஃ॥௧௬.

அதனால், சூரியன் உதயிக்காததால், இரவு தொடர்ந்தது; பல நாட்கள் அப்படியே இருந்தது; தேவர்கள் அச்சமடைந்தார்கள்.

நிஃ ஸ்வாத்யாயவஷட்கார-ஸ்வதாஸ்வாஹாவிவர்ஜிதம் । கதம் நு கல்விதம் ஸர்வம் ந கச்சேத் ஸம்க்ஷயம் ஜகத்॥௧௬.

வேதபாராயணம், ஹவிஸ், பித்ருக்களுக்கு பிண்டம், தேவர்களுக்கு ஹோமம் எதுவும் இல்லாமல், இந்த உலகம் அழிவை அடையாமல் எப்படி இருக்கும்?